အခန်း ၉၂

အခန်း (၉၂) အားလပ်ရက် အနားယူခြင်း

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ဆွန်ဖုန်းသည် မိန်းကလေး တစ်သိုက်ကို ဦးဆောင်ကာ လွန်ခဲ့သော ရက်ပိုင်းက ဝယ်ယူထားသော ရွက်လှေပေါ်သို့ တက်လာခဲ့လေသည်။

"မင်္ဂလာပါ သူဌေး... မင်္ဂလာပါ သခင်မလေးတို့ ရှင့်..."

သင်္ဘောပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် အနောက်တိုင်းသူ ဝန်ဆောင်မှုပေးသော အမျိုးသမီး လေးဦးက ချိုသာသော အသံဖြင့် နှုတ်ဆက်ကြလေသည်။ သူမတို့ လေးဦးစလုံးမှာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိသော ရုံးသုံး ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားရာ အလွန် ကြည့်ကောင်းနေလေသည်။

"အင်း..."

ဆွန်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ထိုအမျိုးသမီး လေးဦး၏ အပြုအမူကို အလွန် ကျေနပ်သွားလေသည်။

ရွက်လှေ၏ အတွင်းခန်းသို့ ရောက်သောအခါ ဝန်ဆောင်မှုပေးသော အမျိုးသမီးများက ဆွန်ဖုန်းနှင့် မိန်းကလေးများအား လက်ဖက်ရည်၊ ရေ အစရှိသည်တို့ဖြင့် ဧည့်ခံကြလေသည်။ ထို့နောက် ရွက်လှေသည် ဆွန်ဖုန်း၏ ကိုယ်ပိုင်ကျွန်းဆီသို့ ဦးတည်၍ စတင် ထွက်ခွာလေတော့သည်။

အတွင်းခန်းတွင် အအေးသောက်ရင်း စကားပြောပြီးနောက် အားလုံးသည် အပေါ်ထပ်ရှိ ရှုခင်းကြည့် နေရာသို့ တက်လာခဲ့ကြလေသည်။

ဗန်ကူးဗား ကမ်းလွန် ပင်လယ်ပြင်၏ ရှုခင်းမှာ အလွန် လှပပြီး ယနေ့တွင် ရာသီဥတုလည်း သာယာသဖြင့် အခြား ရွက်လှေ အများအပြားလည်း လာရောက် လည်ပတ်နေကြသည်ကို တွေ့ရလေသည်။

"ဝါး... တကယ် လှတာပဲ... အဲဒါ ရှင်ဝယ်ထားတဲ့ ကျွန်းလား..."

ဟွမ်ကျားချန်းက ခြေဖျားထောက်ကာ အရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဆွန်ဖုန်း၏ ကျွန်းကို မြင်လိုက်ရလေသည်။ ဆွန်ဖုန်းက ကျွန်းပေါ်တွင် ပန်းပင်များ စိုက်ပျိုးထားသဖြင့် ယခုအခါတွင် သာယာလှပသော နတ်ဘုံနတ်နန်းလေး တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

"ဟုတ်တယ်... လှတယ် မဟုတ်လား..." ဆွန်ဖုန်းက ပြုံး၍ မေးလိုက်လေသည်။

"ဝါး... သဲသောင်ပြင်လည်း ရှိတယ်... အဲဒီမှာ နေပူစာလှုံလို့ ရတယ်... သဲသောင်ပြင် ဘော်လီဘော ကစားလို့လည်း ရတယ်... သိပ်ကောင်းတာပဲ..."

စူးမေး၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက်လာပြီး ချက်ချင်းပင် နေပူစာလှုံချင်စိတ် ပေါက်သွားလေသည်။ ယခု ရာသီဥတုနှင့် ဆိုလျှင် အလွန် သင့်တော်လှပေသည်။

"ဟားဟား... ကိုယ် စားဖိုမှူး နှစ်ယောက်လည်း ခေါ်ထားတယ်... ခဏနေရင် သူတို့ကို သဲသောင်ပြင်မှာ မုန့်တွေ၊ အကင်တွေ၊ ငါးကင်တွေ လုပ်ခိုင်းမယ်... သင်္ဘောပေါ်မှာ အရက်တွေ၊ သစ်သီးတွေလည်း ပါတယ်... ခဏနေရင် ငါတို့ ကစားရင်း စားသောက်ကြတာပေါ့..."

ဆွန်ဖုန်းက ပြောလိုက်လေသည်။

"ဝေး... အဲဒီလိုမျိုး လုပ်ရတာကို အကြိုက်ဆုံးပဲ..."

ဟယ်မင်ယီက နှုတ်ခမ်းကို သပ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ အစားအသောက် ကြိုက်သူ တစ်ဦး အနေဖြင့် ဤအစီအစဉ်မှာ သူမအတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်လေသည်။ ယခုအခါ သူမ၏ ကိုယ်ဝန်မှာ ၆ လ၊ ၇ လခန့် ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ရေဆင်းကူး၍ မရတော့သဖြင့် စားသောက်ရန်သာ ကျန်တော့သည် မဟုတ်ပါလား။

မကြာမီမှာပင် ရွက်လှေသည် ဆိပ်ကမ်းသို့ ဆိုက်ကပ်သွားလေသည်။ ဆွန်ဖုန်းသည် မိန်းကလေးများကို ဦးဆောင်၍ သဲသောင်ပြင် အထက်ရှိ လှပသော အထပ်နှစ်ထပ် သစ်သားအိမ်လေးဆီသို့ သွားကာ အခန်းများ ခွဲဝေပေးလေသည်။

မြေညီထပ်တွင် အပန်းဖြေစရာ နေရာများ၊ ဧည့်ခန်း၊ မီးဖိုချောင် အစရှိသည်တို့သာ ရှိပြီး အိပ်ခန်း မပါဝင်ချေ။ အပေါ်ထပ်တွင်သာ အိပ်ခန်း လေးခန်း ရှိလေသည်။

ဆွန်ဖုန်းနှင့် ဟယ်မင်ယီတို့က တစ်ခန်း၊ ဝူမုန်းရှင်းနှင့် လျန်ယင်းတို့က တစ်ခန်း၊ ယန်ရွှယ်နှင့် စူးမေးတို့က တစ်ခန်း၊ ဟွမ်ကျားချန်းက တစ်ခန်း နေထိုင်ရန် စီစဉ်လိုက်လေသည်။

အခန်းများ ခွဲဝေပြီးနောက် ဟယ်မင်ယီမှလွဲ၍ အခြား မိန်းကလေးများ အားလုံးမှာ ဘီကီနီများ ဝတ်ဆင်ကာ သဲသောင်ပြင်ဆီသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးဆင်းသွားကြလေသည်။

သဲသောင်ပြင်ပေါ်တွင် နေကာထီးများ၊ အိပ်စရာ ကုလားထိုင်များ၊ စားပွဲငယ်လေးများ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီး စားပွဲပေါ်တွင် သစ်သီးများနှင့် အရက်များ တင်ထားလေသည်။

ထို့အပြင် ဆွန်ဖုန်း ငှားရမ်းထားသော စားဖိုမှူး နှစ်ဦးကလည်း မုန့်များနှင့် အကင်များကို စတင် ပြင်ဆင် ချက်ပြုတ်နေကြလေပြီ။

ဆွန်ဖုန်းသည် ဟယ်မင်ယီ၏ လက်ကို တွဲကာ သဲသောင်ပြင်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာခဲ့ရာ ဘီကီနီ ဝတ်ဆင်ထားသော လှပသည့် မိန်းကလေး ငါးဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဟယ်မင်ယီသည် သဲသောင်ပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် နေကာမျက်မှန် တပ်ကာ ဂါဝန်အပွကြီးနှင့် အောက်ခံအင်္ကျီငယ်လေးကို ဝတ်ဆင်လျက် အိပ်စရာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သီချင်းနားထောင်ရင်း အစားအသောက်များကို စတင် စားသောက်နေလေတော့သည်။

"ရှင် သွားကစားချင် သွားကစားလေ... ကျွန်မကို ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုပါဘူး..."

ဟယ်မင်ယီက ဆွန်ဖုန်းအား လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ သူမ၏ အစားအသောက် ခရီးစဉ်ကို စတင်လေတော့သည်။

"ကောင်းပြီ..."

ထိုအချိန်တွင် လျန်ယင်း အပါအဝင် မိန်းကလေး ငါးဦးမှာ ရေဆင်းကူးရန် အကြောလျှော့ လေ့ကျင့်ခန်းများ လုပ်ဆောင်နေကြရာ ဆွန်ဖုန်းမှာ ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများပင် ပြူးကျယ်လာလေသည်။

"ဆွန်ဖုန်း... မြန်မြန်လာ... ရေဆင်းကူးရအောင်..."

"လာပြီ..."

ဆွန်ဖုန်းက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ပြေးသွားလေတော့သည်။

ဆွန်ဖုန်းနှင့် မိန်းကလေး တစ်သိုက်သည် လက်ချင်းတွဲကာ လှိုင်းစီးရန် ပင်လယ်ထဲသို့ ဆင်းသွားကြလေသည်။ လှိုင်းများ လာသောအခါ ခြောက်ယောက်သား အတူတကွ ခုန်ပေါက်ကာ လှိုင်းစီးကြရာ အလွန် ပျော်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

ဤနေရာတွင် လှိုင်းများမှာ အလွန် မကြီးလှဘဲ ၂၀ စင်တီမီတာ (၈ လက်မခန့်) ခန့်သာ မြင့်သော်လည်း ရိုက်ခတ်အားမှာ အတော်လေး ပြင်းထန်လေသည်။ မိန်းကလေးများမှာ လှိုင်းပုတ်ခံရသဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြပြီး ရယ်မောနေကြလေသည်။

မိန်းကလေး ငါးဦးစလုံးမှာ ရင်သား ဖွံ့ဖြိုးသူများ ဖြစ်ကြရာ ဘီကီနီ ဝတ်ဆင်ထားပြီး လှိုင်းပုတ်ခံရသောအခါ ရင်သားများ တုန်ခါသွားကြရာ တကယ့်ကို သွေးဆူစေသော မြင်ကွင်း တစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

"လာ... ရှေ့ကို ဆက်ကူးသွားရအောင်..."

ဟွမ်ကျားချန်းက ရယ်မော၍ အော်လိုက်ပြီး အရှေ့သို့ စတင် ကူးသွားလေသည်။ ကျန်မိန်းကလေးများလည်း နောက်မှ လိုက်သွားကြလေသည်။

ဆွန်ဖုန်းကမူ ရေမော်တော် ဆိုင်ကယ် တစ်စီးကို မောင်းနှင်ကာ ယန်ရွှယ်ကို တင်၍ နောက်မှ လိုက်ပါသွားလေသည်။ ပင်လယ်ထဲတွင် ရေကူးခြင်းမှာ အန္တရာယ် ရှိနိုင်သဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်လာပါက ကူညီရန် အဆင်သင့် ဖြစ်စေရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်မှာလည်း အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ဆွန်ဖုန်း၏ ခါးကို ဖက်ကာ ကျောပြင်ကို မှီလျက် ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်နေလေသည်။

ဆွန်ဖုန်းက လီဗာကို အဆုံးထိ တင်လိုက်ရာ ရေမော်တော် ဆိုင်ကယ်မှာ အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ပြေးထွက်သွားလေသည်။ ပင်လယ်ပြင်တွင် ရေမော်တော် ဆိုင်ကယ် မောင်းရသည်မှာ ကားမောင်းရသည်ထက် များစွာ ပို၍ ပျော်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

"အား... အရမ်း မြန်နေပြီ..."

ယန်ရွှယ်သည် ဆွန်ဖုန်းက ရေမော်တော် ဆိုင်ကယ်ကို ရုတ်တရက် အကွေ့အကောက်များ မောင်းနှင်လိုက်သောအခါ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ ရေမော်တော် ဆိုင်ကယ် ကြောင့် လွင့်စင်လာသော ရေပန်းများမှာ အလွန် လှပနေလေသည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အရှိန်ဖြင့် မောင်းနှင်ခြင်းကြောင့် ယန်ရွှယ်မှာ ကြောက်လန့်လွန်း၍ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး ခြေထောက်များပင် တုန်ယင်လာလေသည်။

"ဟားဟား... မကြောက်နဲ့... ငါ့ကို သေချာ ဖက်ထား..."

ဆွန်ဖုန်းသည် ရေမော်တော် ဆိုင်ကယ် မောင်းရသည်ကို အလွန် သဘောကျလာလေသည်။

"ဝါး... ပျော်စရာကြီး... ငါလည်း စီးချင်တယ်..."

ရေကူးနေသော လျန်ယင်းသည် ရေမော်တော် ဆိုင်ကယ် စီးရသည်ကို မြင်သောအခါ ကမ်းခြေသို့ ပြန်ကူးသွားပြီး ရေမော်တော် ဆိုင်ကယ် တစ်စီး ယူကာ မောင်းနှင်လာလေသည်။

ဆွန်ဖုန်းသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရေမော်တော် ဆိုင်ကယ် သုံးစီး ဝယ်ယူခဲ့သဖြင့် အဆင်သင့် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကိုကိုဖုန်း... လာ... အပြိုင်မောင်းကြမလား..."

လျန်ယင်းက ဆွန်ဖုန်းကို စိန်ခေါ်လိုက်လေသည်။

"မောင်းတာပေါ့... ရှုံးတဲ့လူ အရက် သုံးခွက် သောက်ရမယ်နော်..." ဆွန်ဖုန်းက ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘယ်သူက ကြောက်မှာလဲ... လာလေ..." လျန်ယင်းက အရှုံးမပေးဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

"စမယ်..."

ရေမော်တော် ဆိုင်ကယ် နှစ်စီးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြလေတော့သည်။

"ဝူး... ဝူး... ဝူး..."

အင်ဂျင်သံများ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရေမော်တော် ဆိုင်ကယ် နှစ်စီးမှာ အရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကြလေသည်။ လျန်ယင်းနှင့် ယန်ရွှယ်တို့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အသံကုန် အော်ဟစ်နေကြလေသည်။

ဆွန်ဖုန်းက ယန်ရွှယ်ကို တင်ထားသဖြင့် အလေးချိန် ပိုများနေရာ မကြာမီမှာပင် လျန်ယင်းက သူ့ကို ကျော်တက်သွားလေသည်။ ဆွန်ဖုန်းမှာ အတော်လေး စိတ်ပျက်သွားလေသည်။

"ဟားဟား... ငါ နိုင်ပြီ... ငါ နိုင်ပြီ..."

လျန်ယင်းသည် ရေမော်တော် ဆိုင်ကယ်ပေါ်မှ ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီရဲနေလေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... မင်း နိုင်သွားပြီပေါ့..."

"ခဏနေရင် အရက် သုံးခွက် သောက်ဖို့ မမေ့နဲ့နော်..."

ထို့နောက် ဆွန်ဖုန်းသည် ယန်ရွှယ်ကို ဆွဲကာ ရေမော်တော် ဆိုင်ကယ်ပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်ပြီး ပင်လယ်ထဲတွင် အတူတကွ ရေကူးကြလေသည်။ ရေထဲတွင် နှစ်ဦးသား ရယ်မော ပျော်ရွှင်စွာ ကစားကြရာ အလွန် ကြည်နူးစရာ ကောင်းလှပေသည်။

လူအုပ်စုသည် ပင်လယ်ထဲတွင် တစ်နာရီကျော်ခန့် ကစားပြီးနောက် မောပန်းလာသဖြင့် ကမ်းပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ကြလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကမ်းခြေ၌ အရသာရှိသော အစားအသောက်များ အဆင်သင့် ဖြစ်နေလေပြီ။

ဆွန်ဖုန်းသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ ငါးကင်စားရင်း၊ ဘီယာအေးအေး သောက်ရင်း ဝန်ဆောင်မှုပေးသော အမျိုးသမီး တစ်ဦး၏ နှိပ်နယ်ပေးခြင်းကို ခံယူနေလေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သဲသောင်ပြင်တွင် ဘော်လီဘော ကစားနေသော ဝူမုန်းရှင်း အပါအဝင် မိန်းကလေး ငါးဦးကို ကြည့်ရှုနေလေသည်။ သူမတို့ ခုန်ပေါက်လိုက်တိုင်း လှုပ်ခါသွားသော မြင်ကွင်းမှာ တကယ့်ကို မျက်စိပသာဒ ဖြစ်လှပေသည်။

ဟယ်မင်ယီမှာလည်း ဆွန်ဖုန်း၏ ဘေးတွင် လှဲလျောင်းကာ တက်ဘလက်ဖြင့် ရုပ်ရှင်ကြည့်ရင်း၊ ဝန်ဆောင်မှုပေးသူ၏ နှိပ်နယ်ခြင်းကို ခံယူနေလေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ အစားအသောက်များ စားလိုက်၊ ပင်လယ်လေကို ရှူရှိုက်လိုက်၊ နေပူစာလှုံလိုက်ဖြင့် အလွန် ဇိမ်ကျနေလေသည်။

"ဘယ်လိုလဲ... ဒီမှာ အပန်းဖြေရတာ ကောင်းလား..." ဆွန်ဖုန်းက ဟယ်မင်ယီကို မေးလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပါတယ်... တကယ် ကောင်းတယ်..." ဟယ်မင်ယီက ဖြည်းညင်းစွာ ဖြေလိုက်လေသည်။

"ဆွန်ဖုန်း... လာ... ဘော်လီဘော အတူတူ ကစားရအောင်... တစ်ယောက် လိုနေတယ်..."

အဝေးမှ စူးမေးက ဆွန်ဖုန်းကို အော်ခေါ်လိုက်လေသည်။

"လာပြီ... လာပြီ..."

ဆွန်ဖုန်းက ပြုံး၍ ထကာ သွားရောက် ကစားလေတော့သည်။

ဘော်လီဘော တစ်နာရီကျော်ခန့် ကစားပြီးနောက် အားလုံး ပင်ပန်းသွားကြသဖြင့် သဲသောင်ပြင်ရှိ ကုလားထိုင်များပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ အအေးသောက်ရင်း စကားတွေ ဆက်ပြောနေကြပြန်လေသည်။

ဤသို့ဖြင့် ညနေစောင်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အားလုံးမှာ အလွန် ပျော်ရွှင် ကျေနပ်စွာဖြင့် အနားယူနိုင်ခဲ့ကြလေတော့သည်။