အခန်း ၉၅

အခန်း (၉၅) ပုလဲနက်

နောက်ထပ် မီတာ ၁၀၀၀ ခန့် ဆက်သွားပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်းသည် ပင်လယ်ရေအနက်မှာ မီတာ ၁၀၀ အောက်သာ ရှိတော့ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

ရေတိမ်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင် ပင်လယ်ကြမ်းပြင်၌ ရေပေါ်ပေါ်နေသော သက်ရှိငယ်လေးများ၊ ငါးငယ်လေးများ၊ ရေညှိမျိုးစုံနှင့် သန္တာကျောက်တန်းများကို အများအပြား တွေ့မြင်ရလေသည်။

"လူသူကင်းမဲ့တဲ့ ကျွန်း ၁ ကျွန်း အနားကို ရောက်နေပြီ ထင်တယ်..."

ဆွန်ဖုန်းက ရှေ့ဆက်သွားရင်း ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို လေ့လာနေလေသည်။

"အရှေ့ဘက် မီတာ ၁၀၀ အကွာမှာ အမည်းရောင် ပုလဲကမာကောင် တွေကို တွေ့ရှိရပါတယ်..."

အသံလက်ထောက်က သတိပေးလိုက်လေသည်။

"အော်... ဒီနေရာက ပတ်ဝန်းကျင် အနေအထားက အမည်းရောင် ပုလဲကမာကောင် တွေ ရှင်သန်ဖို့ သင့်တော်တဲ့ နေရာပဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက စိတ်ဝင်စားစွာဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်သွားလိုက်လေသည်။

မီတာ ၁၀၀ အကွာအဝေးကို အလွယ်တကူ ရောက်ရှိသွားပြီး ပတ်ပတ်လည်တွင် သန္တာကျောက်တန်းများကိုသာ တွေ့ရလေသည်။

အမည်းရောင် ပုလဲကမာကောင် များသည် သန္တာကျောက်တန်းများ အနီးတွင် ရှင်သန်လေ့ ရှိပုံရသည်။

"အောက်ဘက်မှာ ရှိတဲ့ မီးခိုးရင့်ရောင်နဲ့ မီးခိုးဖျော့ရောင် ကမာကောင်တွေက အမည်းရောင် ပုလဲကမာကောင် တွေပါပဲ..."

"အော်..."

ဆွန်ဖုန်းက အောက်သို့ ငုပ်ဆင်းသွားပြီး ၂၀ စင်တီမီတာခန့် အရွယ်အစား ရှိသော အမည်းရောင် ပုလဲကမာကောင် ၁ ကောင်ကို ကောက်ယူလိုက်လေသည်။

ထိုကမာကောင်မှာ အတော်လေး ကြီးမားပြီး ၃ ကီလိုဂရမ်မှ ၄ ကီလိုဂရမ်ခန့် အလေးချိန် ရှိလေသည်။

ယခင်က မြစ်များထဲတွင် တွေ့ဖူးသော ရေချိုကမာကောင်များမှာ လက်မ အရွယ်အစားခန့်သာ ရှိသော်လည်း ယခု တွေ့ရသော အမည်းရောင် ပုလဲကမာကောင် မှာ လက်ဝါး ၂ ဖက်စာခန့် ကြီးမားလေသည်။

အသံလက်ထောက်၏ ရှင်းပြချက်အရ ဤကမာကောင်များမှ ပုလဲနက်များကို ထုတ်လုပ်ပေးကြောင်း သူ သိရှိခဲ့သည်။

ပုလဲနက်များမှာ ပုလဲများထဲတွင် အဆင့်အမြင့်ဆုံး ဖြစ်ပြီး တန်ဖိုးမှာလည်း အလွန် ကြီးမားလှပေသည်။

အချို့သော ပုလဲနက်များမှာ ၁ လုံးလျှင် ယွမ် သောင်းဂဏန်းမှ သိန်းဂဏန်း အထိပင် တန်ဖိုး ရှိလေသည်။

သေချာသည်မှာ ပုလဲနက်များ၏ တန်ဖိုးမှာ အရွယ်အစားနှင့် အရည်အသွေးအပေါ် မူတည်လေသည်။

လက်ရှိတွင် ပုလဲနက် ထွက်ရှိသော အဓိက သဘာဝ နေရာ ၂ နေရာသာ ရှိသည်။

ပထမ နေရာမှာ ပိုလီနီးရှား ကျွန်းစုများထဲမှ တဟီတီ ကျွန်း ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာ့ ပုလဲနက် ထွက်ရှိမှု၏ ၉၅ ရာခိုင်နှုန်းကို ထုတ်လုပ်ပေးလေသည်။

ဒုတိယ နေရာမှာ ကွတ်ခ် ကျွန်းစုများမှ ပန်ရင်း နှင့် မန်နီဟီကီ ကျွန်းများ ဖြစ်ပြီး ၄ ရာခိုင်နှုန်း ထွက်ရှိလေသည်။

ကျန်ရှိသော ပစိဖိတ် သမုဒ္ဒရာ အတွင်းရှိ အခြားကျွန်းများမှ ထွက်ရှိမှုမှာ ၁ ရာခိုင်နှုန်းပင် မပြည့်ချေ။

ဤနေရာ ၂ ခုစလုံးမှာ ပစိဖိတ် သမုဒ္ဒရာ တောင်ပိုင်း အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ရှိသဖြင့် ပုလဲနက်များကို တောင်ပင်လယ် ပုလဲနက် ဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြလေသည်။

တောင်ပစိဖိတ် သမုဒ္ဒရာ အတွင်း ဤကဲ့သို့သော အမည်းရောင် ပုလဲကမာကောင် များကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် ဆွန်ဖုန်း အလွန် ဝမ်းသာသွားလေသည်။

ဤသို့ တွေ့ရှိရန် အခွင့်အရေးမှာ အလွန် နည်းပါးလှပြီး ၁ ကမ္ဘာလုံး အတိုင်းအတာဖြင့် ၁ နှစ်လျှင် ပုလဲနက် အလုံးရေ ၁ သိန်းကျော်ခန့်သာ ထွက်ရှိကြောင်း သူ သိထားလေသည်။

"ဒီအနားမှာ အမည်းရောင် ပုလဲကမာကောင် ဘယ်လောက်တောင် ရှိမလဲ ကြည့်ရအောင်..."

ဆွန်ဖုန်းသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အမည်းရောင် ပုလဲကမာကောင် များကို စတင် ကောက်ယူလေတော့သည်။

အချို့သော ကမာကောင်များမှာ သန္တာကျောက်တန်းများ အကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေကြပြီး အချို့မှာ သဲမြေထဲတွင် ရှိနေကြလေသည်။

သို့သော် ရေအောက် တူးဖော်ရေး စနစ်ကြီး၏ ရှာဖွေနိုင်စွမ်းကြောင့် ဆွန်ဖုန်းမှာ အလွယ်တကူ ရှာဖွေ တွေ့ရှိနိုင်လေသည်။

၁၀ မိနစ်ကျော်ခန့် အတွင်း ဆွန်ဖုန်းသည် အမည်းရောင် ပုလဲကမာကောင် ၁၀ ကောင်ကျော်ကို ရှာဖွေ တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ထိုအထဲမှ ၁ ကောင်မှာ ၃၀ စင်တီမီတာခန့် အရွယ်အစား ရှိပြီး အလေးချိန် ၅ ကီလိုဂရမ်ခန့်ပင် ရှိလေသည်။

ဤမျှ ကြီးမားသော ကမာကောင်ကြီးထဲတွင် ပါရှိသော ပုလဲနက်မှာလည်း အလွန် ကြီးမားမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

"ရှာဖွေ စစ်ဆေးနေပါတယ်... အရှေ့ဘက် ၁၀ မီတာ အကွာက သန္တာကျောက်တန်း အောက်မှာ အမည်းရောင် ပုလဲကမာကောင် ၃ ကောင် ရှိပါတယ်..."

အသံလက်ထောက်က ဆွန်ဖုန်းအား ကမာကောင်များ ရှိရာ နေရာများကို လမ်းညွှန်ပေးနေလေသည်။

"သိပ်ကောင်းတယ်..."

ဆွန်ဖုန်းသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြေးသွားကာ ထိုကမာကောင် ၃ ကောင်ကို ကောက်ယူ၍ သိုလှောင်ရုံ စနစ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။

အသံလက်ထောက်၏ နေရာအနှံ့ ရှာဖွေနိုင်စွမ်းကြောင့် အနီးတစ်ဝိုက်ရှိ အမည်းရောင် ပုလဲကမာကောင် များ အားလုံးမှာ ဆွန်ဖုန်း၏ လက်ထဲသို့ အလွယ်တကူ ရောက်ရှိလာကြလေသည်။

၃ နာရီကျော်ခန့် အကြာတွင် ဆွန်ဖုန်းသည် အမည်းရောင် ပုလဲကမာကောင် အကောင် ၃၀၀ ကျော်ကို ရရှိခဲ့သည်။

ထိုအထဲမှ ၃၀ စင်တီမီတာ အရွယ်အစား ရှိသော ကမာကောင်ကြီးများပင် အကောင် ၂၀ ကျော် ပါဝင်လေသည်။

တကယ့်ကို ကံကောင်းလှပေသည်။

ဤမျှ ကြီးမားသော ကမာကောင်ကြီးများမှာ အလွန် ရှားပါးပြီး ထိုအထဲမှ ထွက်လာမည့် ပုလဲများမှာ ၁၅ မီလီမီတာ နှင့် အထက် အရွယ်အစား ရှိနိုင်လေသည်။

သေချာသည်မှာ စင်တီမီတာ အနည်းငယ်သာ အရွယ်အစား ရှိသေးသော ကမာကောင်ပေါက်စလေးများကိုမူ ဆွန်ဖုန်း မယူခဲ့ချေ။

မျိုးပြုန်းသွားအောင် အကုန် မယူသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။

"ဟင်... ကျောက်ပုစွန်ကြီးတွေ ပါလား..."

ဆွန်ဖုန်းသည် ကမာကောင်များ အားလုံးကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် အရှေ့ဘက်ရှိ သန္တာကျောက်တန်းပေါ်တွင် ကျောက်ပုစွန်ကြီး အကောင် ၂၀ ခန့်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ဗိုက်လည်း ဆာနေတာနဲ့ အတော်ပဲ... ဒီနေ့ နေ့လယ်စာကတော့ မင်းတို့ပဲကွ..."

ဆွန်ဖုန်းက နှုတ်ခမ်းကို သပ်ကာ အလျင်အမြန် ကူးသွားပြီး ကျောက်ပုစွန်များကို ဖမ်းယူလေတော့သည်။

ဤကျောက်ပုစွန်များမှာ အလွန် ကြီးမားပြီး အသားများ ပြည့်ဖြိုးနေလေသည်။

ဆွန်ဖုန်းသည် မကြာမီမှာပင် ကျောက်ပုစွန် ၁၀ ကောင်ကျော်ကို ဖမ်းမိသွားလေသည်။

"လူသူကင်းမဲ့တဲ့ ကျွန်း ၁ ကျွန်းမှာ သွားကင်စားတာပေါ့..."

ဆွန်ဖုန်းက ကျောက်ပုစွန်များကို သယ်ကာ ရေပေါ်သို့ တက်လာခဲ့လေသည်။

တောင်ပစိဖိတ် သမုဒ္ဒရာတွင် ရေပြင်ကျယ်ကြီး သက်သက် မဟုတ်ဘဲ ကျွန်းငယ်လေးများ အများအပြား ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် ဆွန်ဖုန်းသည် မကြာမီမှာပင် လူသူကင်းမဲ့သော ကျွန်းငယ်လေး ၁ ကျွန်းကို ရှာတွေ့သွားလေသည်။

ကုန်းပေါ်သို့ တက်ပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်းသည် သစ်ကိုင်းခြောက်များကို ရှာဖွေကာ မီးမွှေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျောက်ပုစွန်များကို သစ်သားချောင်းများဖြင့် ထိုးကာ စတင် ကင်လေတော့သည်။

ဤသည်မှာ တကယ့် သဘာဝ အတိုင်း ချက်ပြုတ် စားသောက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး မည်သည့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်မှ မပါဝင်သော်လည်း အရသာမှာ လုံးဝ မဆိုးလှချေ။

တကယ်တော့ လူအများစုမှာ နားလည်မှု လွဲမှားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ငါးအရှင်ကို ကင်စားရာတွင် ဆား၊ ဆီ၊ ငံပြာရည်၊ ရှာလကာရည် ဘာမှ မထည့်ဘဲ ကင်စားလျှင်လည်း အရသာ ရှိလေသည်။

ချိုဆိမ့်သော အရသာ ၁ မျိုးကို ရရှိပြီး လုံးဝ အရသာ မရှိခြင်းမျိုး မဟုတ်ချေ။

ငါးတွင် သဘာဝ အဆီဓာတ် ပါဝင်ပြီး အနည်းငယ် ငန်သော အရသာလည်း ရှိလေသည်။

လူသားများ၏ သွေးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် ဘာမှ မထည့်ဘဲ ကင်စားလျှင်လည်း အရသာ ရှိလေသည်။

ထို့ကြောင့် မည်သည့်အရာမှ မထည့်ဘဲ ကင်စားသော်လည်း သဘာဝ အရသာလေးဖြင့် ချိုဆိမ့်ကာ အလွန် စားကောင်းလှပေသည်။

ကျောက်ပုစွန် ၁၀ ကောင်ကျော်ကို စားပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်းမှာ ဗိုက်အပြည့်အဝ တင်းသွားသဖြင့် လေချဉ်ပင် တက်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် တောင်ပစိဖိတ် သမုဒ္ဒရာကြီး အတွင်း ရေနံမြေ ရှာဖွေခြင်း ကိစ္စမှာ လွယ်ကူသော ကိစ္စ မဟုတ်သဖြင့် ခဏ အနားယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

ကျွန်းကမ်းစပ်တွင် ကျောက်တုံးကြီးများ ရှိနေသဖြင့် ဆွန်ဖုန်းသည် ကျောက်တုံး ၁ တုံးပေါ်တွင် အိပ်လိုက်လေတော့သည်။

၁ ရေးနိုးလာပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်းသည် သိုလှောင်ရုံ စနစ်ထဲမှ အမည်းရောင် ပုလဲကမာကောင် အကောင် ၃၀၀ ကျော်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် ရေငုပ်ဝတ်စုံကို အသုံးပြု၍ ပုလဲများကို ထုတ်ယူလေတော့သည်။

ရေငုပ်ဝတ်စုံ၏ လေဆာရောင်ခြည်ကို အသုံးပြု၍ ကမာခွံများကို ခွဲထုတ်ရာ အလွန် မြန်ဆန်လှပေသည်။

မကြာမီမှာပင် ပုလဲနက် အလုံး ၃၀၀ ကျော်မှာ သဲသောင်ပြင်ပေါ်တွင် စုပုံနေလေတော့သည်။

အမည်းရောင် နှင့် အပြာရောင် ရောစပ်နေသော တောက်ပသည့် ပုလဲများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆွန်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

သူကိုယ်တိုင်လည်း ပုလဲနက်များကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်ပြီး ဤမျှ လှပလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ချေ။

ပုလဲနက် ဆိုသည့် အမည်အတိုင်း အမည်းရောင် စစ်စစ် မဟုတ်ဘဲ သက်တံ့ရောင် အလင်းပြန်မှု အနည်းငယ် ပါဝင်သော အမည်းရင့်ရောင် သို့မဟုတ် ကြေးညိုရောင် သန်းနေသော အမည်းရောင် မျိုး ဖြစ်လေသည်။

ဆွန်ဖုန်းက အကြီးဆုံး ပုလဲနက် ၁ လုံးကို ယူကြည့်လိုက်ရာ ၁၇ မီလီမီတာ ခန့် ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းရလေသည်။

နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ထားကြည့်လိုက်သောအခါ အလင်းပြန်မှုကြောင့် ပုလဲ၏ အရောင်မှာ ပိုမို တောက်ပလာပြီး သတ္တုရောင် တောက်ပမှုမျိုးကိုလည်း တွေ့မြင်ရလေသည်။

"တကယ် လှတာပဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

သဘာဝတရားကြီးမှာ အကောင်းဆုံး ပန်းချီဆရာ ၁ ဦး ဖြစ်ပြီး လှပသော အရာများစွာကို ဖန်တီးပေးထားသည် မဟုတ်ပါလား။

ဆွန်ဖုန်း ရေတွက်ကြည့်ရာ အသံလက်ထောက်၏ တိုင်းတာချက်အရ ဤ ပုလဲနက် အလုံး ၃၀၀ ကျော်တွင် ၁၅ မီလီမီတာ နှင့် အထက် အရွယ်အစား ရှိသော ပုလဲ အလုံး ၁၄ လုံး ပါဝင်သည်။

ထိုအထဲမှ ၁ လုံးမှာ ၁၇ မီလီမီတာ ရှိကာ ၅ လုံးမှာ ၁၆ မီလီမီတာ ရှိလေသည်။

ကျန်ရှိသော ပုလဲ အများစုမှာလည်း ၁၀ မီလီမီတာ နှင့် အထက် အရွယ်အစား ရှိကြလေသည်။

"ဒါဆိုရင် ဟယ်မင်ယီ အတွက် လက်ဆောင် ပေးလို့ ရပြီ... အမေ့အတွက်လည်း ၁ ကုံး လုပ်ပေးလို့ ရတာပေါ့..."

ဆွန်ဖုန်းသည် ပုလဲနက်များကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်လေသည်။

တကယ်တမ်း ပြောရလျှင် ဆွန်ဖုန်း အိမ်မပြန်ဖြစ်သည်မှာ အတော်လေး ကြာပြီ ဖြစ်ရာ အားလပ်ချိန် ရလျှင် အိမ်ပြန်ရန် ရည်ရွယ်ထားလေသည်။

အင်း... ကလေးမွေးပြီးရင်တော့ သေချာပေါက် အိမ်ပြန်ရမည် ဖြစ်လေသည်။