အခန်း ၉၈

အခန်း (၉၈) ညစာစားပွဲ

တစ်မနက်ခင်းလုံး ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ဆွန်ဖုန်းမှာ ဘာမှ မရခဲ့ချေ။ တောင်ပစိဖိတ် သမုဒ္ဒရာကြီးက အလွန် ကျယ်ဝန်းလှရာ သတ္တုကြောများနှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့ဆုံရန်မှာ ထင်သလောက် မလွယ်ကူလှပေ။

ဆွန်ဖုန်း၏ ရေငုပ်စစ်ဝတ်စုံ ရှာဖွေနိုင်စွမ်းမှာ ကီလိုမီတာ ၅၀ မှ ၃၅၀ အထိ ကျယ်ပြန့်လာသော်လည်း သမုဒ္ဒရာကြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အလွန် သေးငယ်နေသေးသဖြင့် ချက်ချင်း တွေ့ရှိရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

"ပြန်ကြတာပေါ့... နောက်မှပဲ ထပ်လာတော့မယ်..."

ဆွန်ဖုန်းက ရေပေါ်သို့ တက်ကာ ပတ်ပတ်လည်ရှိ ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာကြီးကို ကြည့်ရင်း အသံလက်ထောက်အား ပြောလိုက်လေသည်။

အသံလက်ထောက်က အမိန့်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ဟိုင်ယန်မြို့သို့ ဦးတည်၍ အပြန်ခရီး စတင်လေတော့သည်။

ဟိုင်ယန်မြို့သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဆွန်ဖုန်းသည် မမျှော်လင့်ထားသော ဖုန်းတစ်ကောကို လက်ခံရရှိခဲ့လေသည်။ လျိုဖေးဖေး ထံမှ ညစာစားရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"အလှလေး လျို... ကျွန်တော့်ကို ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ မသိဘူး..."

ဆွန်ဖုန်းက သံမဏိစက်ရုံသို့ ကားမောင်းပြန်လာရင်း မေးလိုက်လေသည်။ လျိုဖေးဖေးက ဖုန်းဆက်လာသဖြင့် သူ အနည်းငယ် အံ့ဩနေမိသည်။

ဆွန်ဖုန်းနှင့် လျိုဖေးဖေးမှာ တစ်ခါသာ တွေ့ဖူးကြပြီး သူမမှာ ဆွန်ဖုန်း၏ သံမဏိစက်ရုံမှ အော်ဒါ အများအပြား မှာယူသော ဖောက်သည် တစ်ဦးသာ ဖြစ်လေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူတို့ နှစ်ဦးကြားတွင် မည်သည့် ဆက်သွယ်မှုမှ မရှိခဲ့ချေ။

"ဒီလိုပါ... ကျွန်မဆီမှာ အော်ဒါ အကြီးကြီး တစ်ခု ရှိလို့ ရှင်နဲ့ ဆွေးနွေးချင်လို့ပါ... ရှင် အခု အားလား မသိဘူး... အားရင် ကျွန်မ ညစာ ဝယ်ကျွေးရင်း ဆွေးနွေးကြတာပေါ့..." လျိုဖေးဖေးက ဖုန်းထဲမှ ပြောလိုက်လေသည်။

"အော်ဒါ အကြီးကြီး ဟုတ်လား... ခင်ဗျား ကုမ္ပဏီက ကျွန်တော့်ဆီကနေ အမြဲတမ်း အော်ဒါတွေ တင်နေတာပဲလေ... ပြီးခဲ့တဲ့ လကတောင် ယွမ် သန်းနဲ့ချီတဲ့ အော်ဒါ တင်ထားသေးတယ် မဟုတ်လား... အခုကရော ဘာအော်ဒါလဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ လျိုဖေးဖေး၏ ကုမ္ပဏီ အနေဖြင့် ထိုမျှ များပြားသော အထူးသံမဏိများကို လိုအပ်မည် မဟုတ်ဟု သူ တွေးလိုက်မိလေသည်။

"ဒီလိုပါ... ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်က ရှင်တို့ ကုမ္ပဏီရဲ့ X မျိုးဆက် အထူးသံမဏိ ကောင်းတယ်ဆိုတာ ကြားပြီး ရှင်နဲ့ အလုပ်တွဲလုပ်ချင်လို့ပါ... ကျွန်မက ကြားကနေ အဆက်အသွယ် လုပ်ပေးရုံ သက်သက်ပါ..." လျိုဖေးဖေးက ရှင်းပြလေသည်။

"အော်... ဒီလိုလား..."

ဆွန်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ဖြေလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ အနည်းငယ် သံသယ ဖြစ်သွားလေသည်။ တစ်ဖက်လူက သူ၏ အထူးသံမဏိကို လိုချင်ပါက သံမဏိစက်ရုံသို့ တိုက်ရိုက် လာရောက် ဆွေးနွေးနိုင်ပါလျက်နှင့် မည်သည့် အကြောင်းကြောင့် လျိုဖေးဖေးကို ကြားခံထား၍ သူ့ကို ကိုယ်တိုင် သွားတွေ့ရန် ဖိတ်ခေါ်ခိုင်းရသနည်း။

ဆွန်ဖုန်းမှာ အကြောင်းရင်းကို မသိသော်လည်း တစ်ဖက်လူက သူ၏ အထူးသံမဏိကို ဝယ်ယူလိုသည် ဆိုမှတော့ အခြေအနေကို သွားရောက် လေ့လာကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

"ရပါတယ်..."

"ကောင်းပြီလေ... ဒီည ပိုင်ရှန့် ဟိုတယ် မှာ ကျွန်မ ရှင့်ကို စောင့်နေမယ်နော်..." လျိုဖေးဖေးက ပြုံး၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ဆွန်ဖုန်းက ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် သံမဏိစက်ရုံသို့ ပြန်ကာ အလုပ်အနည်းငယ် လုပ်လိုက်လေသည်။ ညဘက် ရောက်သောအခါ သူသည် ဖာရာရီကားကို မောင်းနှင်၍ ပိုင်ရှန့် ဟိုတယ်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

ပိုင်ရှန့် ဟိုတယ်၏ သီးသန့်ခန်း တစ်ခန်း အတွင်းသို့ ဆွန်ဖုန်း ဝင်ရောက်သွားသောအခါ လျိုဖေးဖေးနှင့် အသက် ၂၆၊ ၂၇ နှစ်ခန့် အရွယ် လူငယ် တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူတို့ နှစ်ဦးမှာ ထိုနေရာတွင် စောင့်နေသည်မှာ အတော်လေး ကြာပုံရလေသည်။

လျိုဖေးဖေးမှာ ယခင်အတိုင်း လှပနေဆဲ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဘေးရှိ လူငယ်မှာလည်း ရုပ်ရည်သန့်သန့်နှင့် ကြည့်ကောင်းလေသည်။

"မစ္စတာဆွန်... ရှင် နောက်ကျနေပြီနော်..."

ထိုလူငယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မကျေမနပ် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ ည ၈ နာရီ ချိန်းထားသော်လည်း ဆွန်ဖုန်းမှာ ၁၅ မိနစ်ခန့် နောက်ကျနေခဲ့လေသည်။

"ဟီးဟီး... တောင်းပန်ပါတယ်... လမ်းမှာ ကားပိတ်နေလို့ပါ..."

ဆွန်ဖုန်းက နာရီကို ကြည့်လိုက်ရာ အနည်းငယ် နောက်ကျနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ကားပိတ်တယ် ဟုတ်လား... ညဘက် ကားပိတ်တတ်တယ် ဆိုတာ သိသိရက်နဲ့ ဘာလို့ စောစော မထွက်လာတာလဲ..."

ထိုလူငယ်က အပြစ်တင်သည့် လေသံဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။ သူသည် အချိန်ကို အလွန် တန်ဖိုးထားသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပုံရလေသည်။

"အဟမ်း... မစ္စလျို... ဒီက လူကြီးမင်းက..."

ဆွန်ဖုန်းက အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ချောင်းဟန့်လိုက်ကာ ထိုလူငယ်၏ စကားကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ စိတ်ထဲတွင်တော့ ၁၅ မိနစ်လေး နောက်ကျတာကို ငါကပဲ တမင် ကားပိတ်အောင် လုပ်ထားသလို ပြောနေတယ် ဟု တွေးလိုက်မိလေသည်။

"ဟားဟား... ကျွန်မ မိတ်ဆက်ပေးပါ့မယ်... ဒီဘက်က မစ္စတာဆွန်ဖုန်း... ဖုန်းရွေ့ သံမဏိစက်ရုံရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ပါ... ဒီဘက်ကတော့ ကျွန်မရဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့သူ လီကျင့် ပါ... ကျင်းရဲ့ အကြီးစား စက်ယန္တရား ထုတ်လုပ်ရေး ကုမ္ပဏီရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ပါ..." လျိုဖေးဖေးက ပြုံး၍ မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။

"အော်... မစ္စတာလီ ကိုး... တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်..." ဆွန်ဖုန်းက လက်ကမ်းပေးကာ လီကျင့်နှင့် ယဉ်ကျေးမှုအရ လက်ဆွဲ နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

"အော်... ကုမ္ပဏီကြီး တစ်ခုရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်နေလို့ ဒီလောက်တောင် မောက်မာနေတာကိုး..."

ဆွန်ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိလေသည်။ ထို့အပြင် သူသည် လျိုဖေးဖေး၏ စေ့စပ်ထားသူလည်း ဖြစ်နေလေသည်။ သို့သော် လျိုဖေးဖေး ဤသို့ လုပ်ဆောင်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကိုမူ ဆွန်ဖုန်း နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

"ကျွန်မတို့ အရင် ဟင်းပွဲတွေ မှာလိုက်ရအောင်... စားရင်း သောက်ရင်း ဆွေးနွေးကြတာပေါ့..."

လျိုဖေးဖေးက အခြေအနေ အနည်းငယ် တင်းမာနေသည်ကို ရိပ်မိသဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

သူမ၏ စေ့စပ်ထားသူမှာ မာနကြီးသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက မိသားစု လုပ်ငန်းကို ဆက်ခံခဲ့သူ ဖြစ်လေသည်။

အချိန်ကို အလွန် တန်ဖိုးထားသူ တစ်ဦး ဖြစ်ရာ ဆွန်ဖုန်း ၁၅ မိနစ် နောက်ကျသည်ကို မြင်သောအခါ အတော်လေး စိတ်တိုသွားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"ဟင်း မမှာနဲ့ဦး... ငါက စီးပွားရေး ကိစ္စနဲ့ ထမင်းစားတဲ့ ကိစ္စကို ရောလုပ်ရတာ မကြိုက်ဘူး..." လီကျင့်က ရုတ်တရက် အေးစက်စက် ပြောလိုက်လေသည်။

လီကျင့်၏ စကားကြောင့် အခန်းတွင်းရှိ လေထုမှာ ချက်ချင်း အေးစက်သွားပြီး လျိုဖေးဖေးပင် ဘာဆက်ပြောရမည်ကို မသိအောင် ဖြစ်သွားလေသည်။

"မစ္စတာလီ က ကျွန်တော်နဲ့ ဘာစီးပွားရေး ကိစ္စ ဆွေးနွေးချင်လို့လဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်လေသည်။ ဤမျှ မောက်မာသော လူမျိုးကို သူ ပထမဆုံး အကြိမ် တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်လေသည်။ လီကျင့်၏ အပြုအမူမှာ ကမ္ဘာကြီးကို သူ တစ်ယောက်တည်း ပိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

"မင်းတို့ စက်ရုံက ထုတ်တဲ့ X မျိုးဆက် အထူးသံမဏိက အရည်အသွေး ကောင်းပြီး ဈေးလည်း သင့်တော်တယ်လို့ ဖေးဖေး ပြောပြလို့ သိရတယ်... ဒီနေ့ ငါ လာတာ မင်းနဲ့ အော်ဒါ အကြီးကြီး တစ်ခု အကြောင်း ဆွေးနွေးချင်လို့ပဲ..."

လီကျင့်က စကားကို ရှည်ရှည်ဝေးဝေး မပြောဘဲ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို တိုက်ရိုက် ပြောချလိုက်လေသည်။

လီကျင့်၏ အမြင်တွင် ဆွန်ဖုန်း၏ သံမဏိစက်ရုံ အသေးစားလေးမှာ သူ၏ မိသားစုပိုင် ကုမ္ပဏီ လက်အောက်ရှိ ကုမ္ပဏီခွဲ တစ်ခု၏ ပိုင်ဆိုင်မှုလောက်ပင် မရှိချေ။

ယနေ့ သူက အချိန်ပေးပြီး ဆွန်ဖုန်းနှင့် လာရောက် ဆွေးနွေးခြင်းမှာ ဆွန်ဖုန်းကို အလွန် မျက်နှာသာ ပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် အထူးသံမဏိ ထုတ်လုပ်သော စက်ရုံပိုင်ရှင်များမှာ သူ၏ အော်ဒါကို ရရှိရန်အတွက် သူ့ကို ဖားယားနေကြရသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ယခု ဆွန်ဖုန်းမှာ သူ့ကို လာတွေ့ရာတွင် နောက်ကျခဲ့လေသည်။ ဤအချက်ကို သူ လုံးဝ သည်းမခံနိုင်ချေ။

ဆွန်ဖုန်း၏ အထူးသံမဏိမှာ အရည်အသွေး ကောင်းပြီး ဈေးသက်သာနေသောကြောင့်သာ မဟုတ်ပါက သူ ချက်ချင်း လှည့်ပြန်သွားမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ယခုအခါ ဆွန်ဖုန်းသည် လီကျင့်၏ သဘောထားကို ကောင်းစွာ ရိပ်မိသွားလေပြီ။ လီကျင့်သည် ကုမ္ပဏီကြီး တစ်ခု၏ ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ စက်ရုံငယ်လေး တစ်ခု၏ ပိုင်ရှင်သာ ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးလိုခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ကုမ္ပဏီကြီး တစ်ခု၏ ဥက္ကဋ္ဌက သူကိုယ်တိုင် လာရောက် ဆွေးနွေးခြင်းမှာ သူ့ကို မျက်နှာသာ ပေးခြင်း ဖြစ်သည်ဟု လီကျင့်က ယူဆနေလေသည်။

ထို့အပြင် ကုမ္ပဏီကြီးများ အနေဖြင့် အထူးသံမဏိ ဝယ်ယူရန် ပစ္စည်းပြတ်လပ်မှု မရှိဘဲ လီကျင့် အနေဖြင့် ဆွန်ဖုန်း ထံမှ ဝယ်ယူခြင်းမှာ ဆွန်ဖုန်းကို ငွေလာပေးခြင်း၊ အော်ဒါ လာပေးခြင်း ဖြစ်သည်ဟု တွေးထင်နေပုံရလေသည်။ ထို့ကြောင့် ဆွန်ဖုန်း အနေဖြင့် သူ့ကို ဖားယားသင့်သည်ဟု ယူဆနေလေသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ဆိုရလျှင် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ဆွန်ဖုန်းသည် လီကျင့်ကို ဖားယားရမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤမျှ ကြီးမားသော အော်ဒါ တစ်ခုသာ ရရှိပါက သူ၏ သံမဏိစက်ရုံ အနေဖြင့် နှစ်ဝက်ခန့် အထိ အခြား အော်ဒါများ လက်ခံရန်ပင် မလိုအပ်တော့ချေ။

တကယ်တော့ လီကျင့်နှင့် လျိုဖေးဖေး တို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဤသို့ပင် တွေးထင်ထားကြလေသည်။ လက်ရှိတွင် သူတို့သည် ဖောက်သည်များ ဖြစ်ပြီး ဖောက်သည် ဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်ပင် ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

ကုမ္ပဏီကြီး တစ်ခု၏ အော်ဒါ ဖြစ်သဖြင့် ဆွန်ဖုန်း အနေဖြင့် သူတို့ကို အသနားခံကာ အော်ဒါ တောင်းလိမ့်မည်ဟု သူတို့ တွေးထင်ထားကြလေသည်။ သို့သော် လက်ရှိတွင် ဆွန်ဖုန်း၌ ငွေကြေး အများအပြား ရှိနေပြီး သံမဏိစက်ရုံမှ ရရှိသော အမြတ်အစွန်းလေးကို သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြောင်း သူတို့ မသိကြချေ။

"မစ္စတာလီ က အော်ဒါ ဘယ်လောက်လောက် တင်ချင်လို့လဲ..." ဆွန်ဖုန်းက မျက်နှာသေဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ယွမ် သန်း ၆၀ ဖိုး..." လီကျင့်က မာနတခွဲသားဖြင့် ပြန်ဖြေလေသည်။

"သန်း ၆၀ ဟုတ်လား..."

ဆွန်ဖုန်းမှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားလေသည်။ ဤအော်ဒါမှာ တကယ်ကို ကြီးမားလှပေသည်။ အကယ်၍ ဤအော်ဒါကိုသာ လက်ခံလိုက်ပါက သူ၏ သံမဏိစက်ရုံမှာ နှစ်ကုန်သည်အထိ အခြား အော်ဒါများ လက်ခံရန်ပင် မလိုအပ်တော့ချေ။

"ဘယ်လိုလဲ..."

လီကျင့်သည် ဆွန်ဖုန်း အံ့ဩသွားသည်ကို မြင်သောအခါ အလွန် ကျေနပ်သွားလေသည်။ သူ၏ အမြင်တွင် သန်း ၆၀ ဆိုသည်မှာ ဘာမှ မဟုတ်သော်လည်း ကုမ္ပဏီငယ်လေးများ အတွက်မူ မိုးကောင်းကင်က ကျလာသော လက်ဆောင်ကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေမည် မဟုတ်ပါလား။ အထူးသဖြင့် ဆွန်ဖုန်း ကဲ့သို့သော စက်ရုံငယ်လေး အတွက် ဆိုလျှင် ပို၍ပင် မှန်ကန်လှပေသည်။

"အော်... အော်ဒါကတော့ တော်တော် ကြီးတာပဲ... ဒါနဲ့ မစ္စတာလီ က ဘယ်လောက်ကြာရင် ပစ္စည်း အပ်စေချင်တာလဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက စဉ်းစားကာ မေးလိုက်လေသည်။ ဤမျှ ကြီးမားသော အော်ဒါကို လက်ရှိ သူ၏ သံမဏိစက်ရုံရှိ ထုတ်လုပ်ရေး လိုင်းများဖြင့် ထုတ်လုပ်ပါက ၄ လခန့် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်လေသည်။