အခန်း ၆

အခန်း (၆) ဘာ မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီအထိ ရောက်လာရတာလဲ

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ညနေ ခြောက်နာရီပင် ထိုးနေပြီဖြစ်သည်။

တောင်ပေါ်တွင် တစ်နေကုန် သွားလာလှုပ်ရှားခဲ့ရသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း ရွှီယန်၏ စိတ်အခြေအနေကမူ အလွန်ပင် လန်းဆန်းတက်ကြွနေလေသည်။ သူသည် ဝါးဘူးကိုယူကာ အိမ်တွင်ရှိသော ကုန်ပစ္စည်းပို့သည့် ဗင်ကားလေးကို မောင်းနှင်၍ တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့လေသည်။

သူသည် လင်ဇီးမှိုများကို သွားရောက်ရောင်းချရန် ရည်ရွယ်ထားလေသည်။ တောရိုင်း လင်ဇီးနီများမှာ ဆေးဘက်ဝင်တန်ဖိုး အလွန်မြင့်မားသောကြောင့် တောင်အောက်ရှိ တိုင်းရင်းဆေးဆိုင်များက အမြဲတမ်း လိုအပ်နေတတ်လေသည်။

ဤဒေသတစ်ဝိုက်တွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ဝယ်ယူသော ကုန်သည်များ အများအပြား ရှိကြသည်။ အထူးသဖြင့် ယခုလို ဂျင်ဆင်းတူးသည့် ရာသီချိန်ရောက်လာပါက ကုန်သည်များစွာ ရောက်ရှိလာတတ်ကြပြီး ဂျင်ဆင်းများကို ဈေးကောင်းပေး၍ ဝယ်ယူရန် အသင့်စောင့်ဆိုင်းနေတတ်ကြလေသည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ အဆင့်မြင့် တောရိုင်း ဂျင်ဆင်းတစ်ပင်ကို တူးဖော်ရရှိခဲ့ပါက အနည်းဆုံး ယွမ်ငါးသိန်း ခြောက်သိန်းခန့်အထိ ရောင်းချနိုင်လေသည်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးက နှစ်နှစ် သုံးနှစ်နေမှ တစ်ကြိမ်သာ ကြုံတွေ့ရခဲလှပြီး အလွန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။

ရွှီယန်သည် တိုင်းရင်းဆေးဆိုင်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် လာရောက်ရသည့် အကြောင်းရင်းကို ပြောပြလိုက်လေသည်။ ဆေးကုန်သည်က သူယူဆောင်လာသော လင်ဇီးမှိုများကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် ပြဿနာမရှိကြောင်း အတည်ပြုလိုက်ကာ နှစ်ဦးသဘောတူ တစ်ကျင်းလျှင် ယွမ်ရှစ်ရာနှုန်းဖြင့် အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်လိုက်ကြလေသည်။

ဈေးကွက်အခြေအနေမှာ အတော်လေး တည်ငြိမ်ပြီး ဈေးနှုန်းကိုလည်း လူတိုင်းက အတိအကျ သိရှိထားကြလေသည်။ ရွှီယန်၏ လင်ဇီးမှိုများမှာ စုစုပေါင်း နှစ်ကျင်းကျော်ခန့် ရှိသဖြင့် အတိအကျဆိုလျှင် ယွမ်တစ်ထောင့်ရှစ်ရာခန့် ရရှိခဲ့လေသည်။ တစ်နေ့တည်းဖြင့် ယွမ်တစ်ထောင့်ရှစ်ရာ ရရှိခြင်းမှာ အတော်လေးကို အဆင်ပြေလှသည်။

ပြန်လာသည့် လမ်းတွင် ရွှီယန်သည် ဝက်ခေါင်းသားသုပ် မြေပဲကြော်စသည့် အမြည်းအချို့နှင့်အတူ အရက်ဖြူနှစ်ပုလင်း ဆန်နှင့် ဂျုံမှုန့်အိတ်အချို့ကိုပါ ဝယ်ယူခဲ့လေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် တက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရကာစဖြစ်ပြီး တည်ငြိမ်သော အလုပ်အကိုင် မရှိသေးသဖြင့် မိဘများအနေဖြင့်လည်း စိတ်ဖိစီးမှု အနည်းငယ် ရှိနေမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။

မတတ်နိုင်ပေ။ တောင်ပေါ်ရွာလေး၏ အခြေအနေက ဤသို့ပင် ဖြစ်လေသည်။ ထို့အပြင် ရွှီယန်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ပညာရေးတွင် အလွန်ထူးချွန်ခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း ရွာသူရွာသားအားလုံးက သိထားကြပြီး သူ့ကို "ပညာတတ်လေး" ဟုပင် ခေါ်ဝေါ်လေ့ရှိကြသည်။

သို့သော် ရွှီယန် ကိုယ်တိုင်ကတော့ လက်ရှိခေတ်တွင် ဘွဲ့လက်မှတ်များမှာ တန်ဖိုးကျဆင်းနေပြီး ၉၈၅ တက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့တစ်ခု ရရှိထားရုံဖြင့် ဘာမှမထူးခြားကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။ ထို့အပြင် သူသည် မဟာဘွဲ့ကိုလည်း ဆက်လက် တက်ရောက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

အစပိုင်းတွင် ရွှီယန်သည် ဤလအတွင်း သစ်တောစောင့်ရာထူးအတွက် အစိုးရစာမေးပွဲ ဝင်ရောက်ဖြေဆိုရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ စာမေးပွဲအောင်ပါက အလုပ်ကို ကြိုးစားလုပ်ကိုင်မည်ဖြစ်ပြီး မအောင်မြင်ပါက မြို့ထဲသို့သွား၍ အခြားအလုပ်များကို ရှာဖွေလုပ်ကိုင်ရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုတော့ ထိုသို့လုပ်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

စနစ်တစ်ခု ရရှိလာပြီဖြစ်သောကြောင့် သူသည် သူဝါသနာပါရာကိုသာ ဆက်လက်လုပ်ကိုင်ချင်တော့သည်။ စနစ်ကြီးတစ်ခုလုံး ရရှိထားပြီးမှ သူများဆီမှာ အလုပ်သွားလုပ်နေမည်ဆိုလျှင် သေချာပေါက် ရူးနေ၍သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ညအချိန်တွင် ရွှီယန်၏ မိခင်မှာ ဆိုင်ကို စောင့်နေလေသည်။ ရွှီယန်ကမူ မိမိအခန်းထဲတွင် ကွန်ပျူတာတစ်လုံးဖြင့် ယနေ့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခဲ့သည့် ဗီဒီယိုများကို တည်းဖြတ်နေလေသည်။ အသုံးဝင်မည့် အပိုင်းများကိုသာ သေသပ်စွာ ဖြတ်တောက်ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ထိုအပိုင်းများတွင် အစပိုင်းရှိ မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆက်သည့်အပိုင်း လင်ဇီးနီများ တူးဖော်ရရှိသည့် မြင်ကွင်းများနှင့် ကျားသစ်ပေါက်လေးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည့် မြင်ကွင်းများ ပါဝင်လေသည်။

ပထမဆုံးရက် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုမှာတင် အရေးကြီးသော အချက်အလက်များစွာ ပါဝင်နေခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့သော တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုမှ တည်းဖြတ်ထားသော ဗီဒီယိုများ၏ အရည်အသွေးမှာလည်း အလွန်မြင့်မားလှပေသည်။

"ဒရုန်းက တကယ်ကို ရိုက်ကူးနိုင်တာပဲ... နာမည်ကြီး ဓာတ်ပုံဆရာတွေ ရိုက်တာထက်တောင် ပိုကောင်းသေးတယ်"

"အပေါ်စီးကနေ ငုံ့ကြည့်ရိုက်ကူးထားတဲ့ ရှုထောင့်တွေရယ် တည်ငြိမ်တဲ့ ကင်မရာမြင်ကွင်းတွေရယ်က ပရိသတ်တွေ ကြည့်ရှုရတာ ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေတယ်"

"ဗီဒီယိုရဲ့ အရည်အသွေးကလည်း တကယ်ကို မြင့်မားတာပဲ"

ရွှီယန်သည် ဗီဒီယိုများကို တည်းဖြတ်ပြီးသွားသောအခါ အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရနေလေသည်။ သူသည် မိမိ၏ အကောင့်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ပထမဆုံးရက် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုမှာတင် ဖော်လိုဝါ ၁၃၅ ယောက် တိုးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အတော်လေး အဆင်ပြေနေပြီဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ရွှီယန်သည် ဗီဒီယိုကို တင်ရန် ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။ အကောင့်အသစ် ဖြစ်သောကြောင့် ဗီဒီယိုက လျင်မြန်စွာပင် လူအများကြည့်ရှုနိုင်မည့် ကြည့်ရှုမှုပမာဏအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လူအများအပြားက ရွှီယန်၏ ဗီဒီယိုကို မြင်တွေ့သွားကြလေသည်။ အချို့က ကျားသစ်ပေါက်လေးကို မြင်တွေ့သွားပြီးနောက် မှတ်ချက်များ စတင်ရေးသားလာကြသည်။

"ဟာ အဲ့ဒါ တကယ့် ကျားသစ်ပေါက်လေးလား..."

"ဒီအစ်ကိုက သတ္တိ တော်တော်ကောင်းတာပဲ... တစ်ယောက်တည်း တောနက်ကြီးထဲကို လျှောက်သွားနေတယ်"

"ဒီတိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုက တကယ်ကို သဘာဝကျတာပဲ... မပြောနဲ့ဦး ဒါက ငါကြည့်ဖူးသမျှ ပြင်ပလှုပ်ရှားမှု တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုတွေထဲမှာ အသဘာဝအကျဆုံးပဲ"

"နည်းနည်းတော့ စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတယ်"

ဗီဒီယို၏ ရေပန်းစားမှုမှာ အတော်လေး မြင့်မားနေပြီး Like အရေအတွက်မှာလည်း အချိန်တိုအတွင်း တစ်ရာကျော်သွားကာ ဆက်လက်၍လည်း မြင့်တက်လာမည့် အလားအလာရှိနေလေသည်။

ရွှီယန်သည် ဗီဒီယိုများကို တည်းဖြတ်ပြီးနောက် ရေချိုးပြီး အိပ်ရာဝင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။ မနက်ဖြန်တွင်လည်း တောင်ပေါ်သို့ ထပ်မံတက်ရောက်ရန် ရည်ရွယ်ထားသေးသည်။

ထိုအချိန်တွင် တာ့ဟွမ်က ခြံတံခါးပေါက်ဆီသို့ မျက်နှာမူကာ ရုတ်တရက် အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ဟောင်လိုက်လေသည်။

ရွှီယန် အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို သတိထားမိလိုက်သည်။ အတော်လေး ထူးဆန်းနေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ တာ့ဟွမ်မှာ ပုံမှန်ဆိုလျှင် အလွန်အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး လူစိမ်းတွေ့လျှင်ပင် အလွယ်တကူ ဟောင်လေ့မရှိပေ။

တောင်ပေါ်ရွာလေးရှိ တောခွေးအများစုမှာ လွှတ်ထားလေ့ရှိကြပြီး အလွန်အမင်း ရန်လိုတတ်ခြင်း မရှိကြပေ။ လူသားများနှင့် အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်လာခဲ့သည့် အလေ့အထအရ အကြောင်းမဲ့ သက်သက် ဟောင်လေ့မရှိကြချေ။

"တာ့ဟွမ်... တိတ်တိတ်နေ..."

ရွှီယန်က အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

သူက တာ့ဟွမ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ တာ့ဟွမ်မှာ ခြံတံခါးပေါက်ဆီသို့သာ မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေပြီး ၎င်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သတိထားစောင့်ကြည့်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တံခါးဝတွင် တစ်ခုခု ရှိနေနိုင်သည်ဟု ရွှီယန် တွေးမိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ခြံတံခါးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ရွှီယန်တစ်ယောက် လုံးဝကို ကြက်သေသေသွားတော့သည်။

တံခါးဝရှိ လှေကားထစ်ပေါ်တွင် အလွန်ချစ်စရာကောင်းသော အမည်းစက်များ ပါရှိသည့် ကျားသစ်ပေါက်လေးတစ်ကောင် ဝပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုချစ်စရာကောင်းသော ကျားသစ်ပေါက်လေးသည် ရွှီယန်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းလေးကိုမော့ကာ စိုးရိမ်တကြီးနှင့် စမ်းသပ်သည့်ပုံစံဖြင့် ကလေးဆန်ဆန် အသံလေးများ ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။

"ဟာ..."

သူများ မျက်စိမှားသွားလေသလားဟု ရွှီယန် သံသယဝင်သွားမိလေသည်။

"ဘာ... မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီအထိ ရောက်လာရတာလဲ"

"ဒါကို တခြားလူတွေ မြင်သွားရင် ဘယ်လောက် အန္တရာယ်များလိုက်လဲ"

ရွှီယန်က ဘယ်ညာသို့ အကဲခတ်လိုက်ပြီး လမ်းပေါ်တွင် လူသူကင်းမဲ့နေသည်ကို သေချာသွားမှသာ ကျားသစ်ပေါက်လေးကို ချက်ချင်း ကောက်ပွေ့လိုက်ကာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ပြီး ခြံတံခါးကို ပိတ်လိုက်လေသည်။

ရွှီယန် စိုးရိမ်နေသည်မှာလည်း အကြောင်းမဲ့တော့ မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူအုပ်စုထဲတွင် လူဆိုးလူယုတ်မာများ ရှိနေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းက စိတ်ထားကောင်းကြသည် မဟုတ်ပေ။ တောင်ပေါ်ရွာလေးတွင်လည်း စိတ်ထားယုတ်မာသော သူများ ရှိနေနိုင်လေသည်။ ဥပမာအားဖြင့် တောကြက်များနှင့် တောဝက်များကို ခိုးဝှက်ဖမ်းဆီးသူများပင် ရှိနေကြသေးသည်။

ဤကျားသစ်ပေါက်လေးကိုသာ လူဆိုးများ မြင်သွားပါက အမှန်တကယ်ပင် အန္တရာယ်ရှိနိုင်လေသည်။ သို့သော် ဤကောင်လေးကို ရွှီယန် ကိုယ်တိုင်လည်း မွေးမြူထား၍ မရနိုင်ပေ။ ငယ်ရွယ်စဉ်တွင် ပြဿနာမရှိသော်လည်း ကြီးပြင်းလာပါက ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အလွန်ခက်ခဲမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လူကို ရန်ပြုခဲ့လျှင် ဘယ်လိုလုပ်မည်နည်း။

သူ၏ မိခင်မှာ အပြင်တွင် ဆိုင်စောင့်နေပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ ရွှီဟုန်ရှန်းမှာ သိုလှောင်ရုံထဲတွင် ပစ္စည်းများကို ရှင်းလင်းနေလေသည်။ ထို့ကြောင့် ရွှီယန်သည် ကျားသစ်ပေါက်လေးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ဝှက်ထားကာ ဖခင်ဖြစ်သူထံသို့ သွားရောက်ရှာဖွေလိုက်လေသည်။

သိုလှောင်ရုံသို့ ရောက်သောအခါ ရွှီယန်က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"အဖေ... ဒါလေးကို ကြည့်ပါဦး..."

သူ၏ ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရွှီဟုန်ရှန်းက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။ ရွှီယန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ကျားသစ်ပေါက်လေး တစ်ကောင် ပါလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ လုံးဝ မှင်သက်သွားတော့သည်။

"ဟာ..."

"မင်း အဲ့ဒါကို ဘယ်ကနေ ဖမ်းလာတာလဲ"

ရွှီဟုန်ရှန်းသည် ကျားသစ်ပေါက်လေးကို ကြည့်ကာ မယုံကြည်နိုင်သည့် အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"သား ဖမ်းလာတာ မဟုတ်ဘူး... သူဘာသာသူ အိမ်ကို လိုက်လာတာ... ခုနလေးတင် တံခါးဝမှာ တွေ့တာ..."

"သားလည်း လန့်သွားတာပဲ"

ရွှီယန်က ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ဒါဆို သစ်တောဦးစီးဌာနကို အကြောင်းကြားရတော့မယ်... ကျားသစ်ကို အိမ်မှာ မွေးထားလို့ မဖြစ်ဘူးလေ... အခုက သေးသေးလေး ဆိုပေမယ့် ကြီးလာရင် အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်"

ရွှီဟုန်ရှန်းက အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ၎င်းက ကျားသစ်တစ်ကောင် ဖြစ်နေရာ ကြီးပြင်းလာပါက အလွန်ကြောက်စရာ ကောင်းမည်ဖြစ်သည်။ ရွာထဲတွင် သေချာပေါက် မွေးမြူထား၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။

"သား မနက်ဖြန် တောင်ပေါ် ပြန်ပို့ပေးလိုက်မယ်... ကိစ္စမရှိပါဘူး..."

"အပြင်မှာ ကျားကိုတောင် မွေးထားတဲ့သူတွေ ရှိသေးတာပဲလေ"

ရွှီယန်က ကျားသစ်ပေါက်လေးကို ကြည့်ကာ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်လေသည်။

"အေး... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တောထဲ ပြန်လွှတ်ပေးရမှာပဲ... ကျားသစ်ကို တောထဲ ပြန်လွှတ်ပေးတာ အကောင်းဆုံးပဲ..."

"မနက်ဖြန် မင်း တောင်ပေါ်တက်ပြီး ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်... မဟုတ်ရင်လည်း သစ်တောဦးစီးဌာနကို ဖုန်းဆက်လိုက်..."

"အဖေက မနက်ဖြန် တောင်အောက်ဆင်းပြီး ပစ္စည်းသွားဝယ်ရဦးမယ်"

ရွှီဟုန်ရှန်းက ပြောလိုက်လေသည်။

"ရပါတယ်... စိတ်ချပါ..."

ရွှီယန်က ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်လေသည်။

သူသည် ကျားသစ်ပေါက်လေးကို ပွေ့ချီကာ မိမိ၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ တာ့ဟွမ်မှာ ခြံထဲတွင် ရပ်ကာ လိုက်ကြည့်နေပြီး ၎င်းလည်း ကျားသစ်ပေါက်လေးကို အတော်လေး စိတ်ဝင်စားနေပုံရသည်။

အခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ ရွှီယန်သည် ကျားသစ်ပေါက်လေးကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ချထားလိုက်ပြီး သေချာစွာ ကြည့်ရှုနေမိသည်။ ရွှီယန်သည် ဤကျားသစ်ပေါက်လေးကို အလွန်ပင် သဘောကျနေပြီဖြစ်ရာ နွားနို့တစ်ဘူးကို ထပ်မံတိုက်ကျွေးလိုက်ပြန်သည်။

ယခုအခါတွင် ဤကောင်လေးမှာ အနည်းငယ် ရဲတင်းလာပြီဖြစ်သည်။ နွားနို့ကို အားပါးတရ သောက်သုံးနေပြီး ရှေ့လက်သည်းလေး နှစ်ဖက်ဖြင့် နို့ဘူးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားတော့သည်။

ရွှီယန်က နို့ဘူးကို အနည်းငယ် အပေါ်သို့ မြှောက်လိုက်သောအခါ ဤကောင်လေးက နောက်ခြေနှစ်ချောင်းဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ကာ နို့ဘူးကို လုံးဝ မလွှတ်ပေးတော့ချေ။ ဤပုံစံကို ကြည့်ရသည်မှာ စားသောက်ရေးကသာ ၎င်းအတွက် အရေးကြီးဆုံး ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်နေပုံရသည်။

"တော်တော် အစားမက်တာပဲ... ဘယ်လောက်တောင် ကြာကြာ ငတ်နေခဲ့လဲ မသိဘူး..."

"ငါတို့အိမ်အထိတောင် ကိုယ်တိုင် လိုက်ရှာလာနိုင်တယ်ဆိုတော့ မိခင်ကျားသစ်မကြီးက မင်းကို တကယ်ပဲ စွန့်ပစ်လိုက်တာ နေမယ်..."

"တော်တော်လေးကို အံ့ဩစရာ ကောင်းတာပဲ"

ရွှီယန် စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိသည်။

ပုံမှန်အခြေအနေတွင်ဆိုလျှင် ကျားသစ်များသည် အသက်တစ်နှစ်မှ နှစ်နှစ်အရွယ်တွင် မိခင်နှင့် ခွဲခွာကာ မိမိကိုယ်ပိုင် နယ်မြေကို တည်ထောင်ပြီး သီးခြား နေထိုင်လေ့ရှိကြသည်။ သို့သော် သဘာဝတရားကြီးတွင် ထူးဆန်းအံ့ဩဖွယ်ရာ ကိစ္စများစွာ ရှိနေလေသည်။

အသက်သုံးနှစ်အရွယ်အထိ မိခင်ကိုသာ မှီခိုနေသည့် 'မိဘကို မှီခိုသော ကျားသစ်' များလည်း ရှိတတ်ကြသည်။ ထိုကျားသစ်များသည် အသက်သုံးနှစ် ပြည့်သွားသည့်တိုင်အောင် အစာရှာထွက်လေ့မရှိဘဲ မိခင်ကိုသာ နေ့စဉ် တွယ်ကပ်နေကြပြီး မိခင်က အစာရှာဖွေလာမည်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေတတ်ကြလေသည်။

ယခုသူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသော ဤကျားသစ်ပေါက်လေးမှာမူ 'မိဘမဲ့ ကျားသစ်' လေး ဖြစ်နေလေသည်။

ရွှီယန်သည် ကျားသစ်ပေါက်လေး၏ တံတောင်ဆစ်များကို ကိုင်ကာ တိုက်ရိုက်ပင် ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ၎င်း၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းအသက်က အလွန်ဆုံးရှိမှ နှစ်လလောက်ပဲ ရှိဦးမယ်... မင်းကိုယ်မင်း ရပ်တည်နိုင်ဖို့ဆိုရင် အနည်းဆုံး နောက်ထပ် ခြောက်လလောက်တော့ ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ရဦးမယ်..."

"ပြီးတော့ အမဲလိုက်တဲ့ နည်းပညာတွေကိုလည်း သင်ပေးရဦးမယ်..."

"သစ်တောဦးစီးဌာနကတော့ မင်းကို လက်ခံပေးနိုင်တယ်... ဒါပေမယ့် မင်းကို တိရစ္ဆာန်ရုံထဲမှာ သွားလှောင်ထားမှာကို ငါက စိုးရိမ်နေတာ..."

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အရွယ်ရောက်ပြီးတဲ့ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေကို ကယ်ဆယ်ပြီးရင်တော့ သဘာဝအတိုင်း ပြန်လွှတ်ပေးလေ့ရှိပေမယ့် တိရစ္ဆာန်ပေါက်လေးတွေကို ကယ်ဆယ်မိရင်တော့ တိရစ္ဆာန်ရုံ ဒါမှမဟုတ် ကယ်ဆယ်ရေးစင်တာတွေမှာပဲ ထားလေ့ရှိကြတယ်လေ..."

"မင်းက တောရိုင်းကျားသစ်ဆိုတော့ တိရစ္ဆာန်ရုံထဲမှာ နေချင်မှာ မဟုတ်ဘူးမလား..."

ကျားသစ်ပေါက်လေးက ရွှီယန်ကို နားမလည်နိုင်သည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။ ဤလူသားက ဘာတွေပြောနေမှန်း ၎င်း လုံးဝ နားမလည်ပေ။

ရွှီယန်၏ အကြံအစည်မှာ ဤကျားသစ်ပေါက်လေးကို နေ့စဉ် အစာကျွေးမွေးပြီး အနည်းဆုံးတော့ တောအုပ်ထဲတွင် ကိုယ်တိုင် ရပ်တည်နိုင်သည့် အရွယ်ရောက်သည်အထိ စောင့်ရှောက်ပေးရန် ဖြစ်သည်။ ကျားသစ်များမှာ အလွန်တရာ ရှားပါးလှပေသည်။ ၎င်းတို့က ချန်ပိုင်တောင်တန်း၏ နတ်သမီးလေးများပင် ဖြစ်သည်။ ရွှီယန်သည် ၎င်းကို ချန်ပိုင်တောင်တန်းတွင်သာ ရှင်သန်နေထိုင်စေချင်လေသည်။

ရွှီယန်သည် ဥပဒေများကိုလည်း ကောင်းစွာ နားလည်ထားလေသည်။ နိုင်ငံတော်အဆင့် သတ်မှတ်ထားသော ရှားပါးကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရမည့် တိရစ္ဆာန်များကို တရားမဝင် ရောင်းချခြင်း ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်း ချုပ်နှောင်ထားခြင်း အန္တရာယ်ပြုခြင်းနှင့် သယ်ယူပို့ဆောင်ခြင်းများ ပြုလုပ်ပါက ထောင်ဒဏ် ငါးနှစ်အောက် ကျခံရနိုင်လေသည်။

မွေးမြူခြင်းကိုမူ နိုင်ငံတော်မှ အားပေးသော်လည်း မွေးမြူခွင့် လိုင်စင်ရှိရန် လိုအပ်ပေသည်။ အကယ်၍ ရွှီယန်က ဒေသခံ ကျားသစ်တစ်ကောင်ကို အစာကျွေးမွေးရုံသက်သက်သာ ပြုလုပ်ပြီး ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားခြင်း အန္တရာယ်ပြုခြင်းနှင့် သယ်ယူပို့ဆောင်ခြင်းစသည့် ကိစ္စရပ်များနှင့် မပတ်သက်ပါက ဥပဒေကို ချိုးဖောက်ရာ မရောက်ဘဲ အပြစ်ပေး အရေးယူရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။

'ငါနဲ့ ဒီကျားသစ်ပေါက်လေးနဲ့က ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိဘူး. ငါက သူ့ကို ချစ်စရာလေးမို့လို့ အစာကျွေးရုံ သက်သက်ပဲ… တိဘက်မှာဆိုရင် မြေခွေးတွေကိုတောင် အစာကျွေးနေကြသေးတာပဲလေ….ရွာမှာနေတဲ့ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ဆိုရင် တောရိုင်း ရွှေဝမ်းဗိုက်ရစ်ငှက်တွေကို ခြံခတ်ပြီး မွေးထားတာတောင် ငှက်တွေက ဝဖြိုးနေကြသေးတာပဲ…’

ထို့ကြောင့် ရွှီယန်သည် ဤကျားသစ်ပေါက်လေးကို မိမိကိုယ်တိုင် လျှို့ဝှက်စွာ စောင့်ရှောက်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။