အခန်း ၂၂

အခန်း (၂၂) တွေ့ကြပြီလား... ဒါကိုမှ ပညာရှင်လို့ ခေါ်တာကွ

တစ်ရက်တာ အနားယူပြီးနောက် ရွှီယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ခွန်အားများ အပြည့်အဝ ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးလာခဲ့လေပြီ။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း ၆ နာရီတွင် ရွှီယန်သည် အစောကြီး အိပ်ရာမှထကာ ဂျင်းဘောင်းဘီ၊ အနက်ရောင် ကင်းဗတ်ဖိနပ်နှင့် အနက်ရောင် တောင်တက်အင်္ကျီတို့ကို ဝတ်ဆင်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ကာ လိုအပ်သော ပစ္စည်းကိရိယာများကို ယူဆောင်ပြီး တောင်ပေါ်တက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

ယခုအချိန်က ဂျင်ဆင်းအရွက်များ ထွက်ပေါ်လာသည့် အချိန်ဖြစ်ရာ ဂျင်ဆင်းတူးရန် အကောင်းဆုံး အချိန်ပင် ဖြစ်လေသည်။ ဂျင်ဆင်းအရွက်များ ညှိုးနွမ်းသွားပြီး မြေကြီးထဲတွင် ပြန်လည် မြုပ်နှံသွားပါက ရှာဖွေတွေ့ရှိရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

သူ အပြင်သို့ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခွေးနက်လေးက လူသွားသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ၎င်း၏ အိမ်လေးထဲမှနေ၍ ဝူးဝူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ကာ ပြေးထွက်လာတော့သည်။

"မင်းလေးရဲ့ နားက တော်တော် ပါးတာပဲ"

"ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ ငါနဲ့အတူ တောင်ပေါ် လိုက်ချင်လို့လား"

ရွှီယန်က ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ ကျောက်မီးသွေးခဲလေး တစ်လုံးနှင့်တူသော ခွေးနက်လေးကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလျက် မေးလိုက်လေသည်။

ခွေးနက်လေးက ခေါင်းမော့ကာ အမြီးကို သွက်လက်စွာ ယမ်းပြပြီး သဘောတူကြောင်း ဖော်ပြသည့်အနေဖြင့် ကလေးအသံလေးဖြင့် နှစ်ချက်ခန့် ဟောင်လိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့ သွားရမယ့် နေရာက အရမ်းဝေးတယ် တောင်ပေါ်တက်ဖို့ကိုတင် သုံးနာရီလောက် ကြာမှာ မင်း လိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"အိမ်မှာပဲ လိမ္မာအောင် နေခဲ့ ညနေပြန်လာရင် အစာကျွေးမယ်"

ရွှီယန်က ခွေးနက်လေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

ဤကောင်လေးက သူထင်ထားသည်ထက် ပို၍ တက်ကြွလန်းဆန်းနေလေသည်။ ထို့အပြင် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုကလည်း အလွန် ကောင်းမွန်သဖြင့် တကယ့်ကို ခွေးကောင်းလေး တစ်ကောင်ပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ဤမျှ ဝေးကွာသော တောင်ပေါ်လမ်းကိုတော့ ခွေးပေါက်လေး တစ်ကောင်အနေဖြင့် လိုက်ပါနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤကောင်လေးက နို့ပင်မကွာသေးသဖြင့် ရွှီယန်နှင့်အတူ တောတောင်ရှာဖွေရန် မသင့်တော်သေးပေ။

ထို့နောက် ရွှီယန်သည် ခွေးနက်လေးကို နွားနို့ အနည်းငယ် တိုက်ကျွေးလိုက်ပြီး ခြံတံခါးကို သော့ခတ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

နံနက် ၆ နာရီသာ ရှိသေးသော်လည်း တောင်ပေါ်ရွာလေးတွင် လင်းထိန်နေပြီဖြစ်ပြီး ရွာသား အများစုမှာလည်း မိမိတို့၏ လယ်ယာမြေများတွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်နေကြပြီ ဖြစ်လေသည်။

နွေရာသီ ဆိုသည်မှာ ဤသို့ပင် ဖြစ်လေသည်။ နေ့လယ် ၁၁ နာရီခန့် ရောက်သည်နှင့် ပူအိုက်လာပြီး ညနေပိုင်းအထိ အပူချိန်က မြင့်တက်နေတတ်သဖြင့် အလုပ်လုပ်ရန် အကောင်းဆုံး အချိန်မှာ နံနက်ခင်း အစောပိုင်း အချိန်ပင် ဖြစ်လေသည်။ လုပ်စရာရှိသည်များကို နံနက်အစောပိုင်းတွင် အပြီးလုပ်ကာ မနက်စာ စားသောက်ပြီးနောက် နေ့လယ်ပိုင်း တစ်နေကုန် အနားယူ အိပ်စက်နိုင်လေသည်။

ညနေစောင်း အချိန်ရောက်မှသာ နွားနှင့် သိုးများကို ကျောင်းခြင်း၊ သို့မဟုတ် အခြား အလုပ်များကို လုပ်ကိုင်ခြင်းဖြင့် တစ်နေ့တာကို ကုန်ဆုံးကြလေသည်။

ရွှီယန်သည် အပြင်ဘက်သို့ တောက်လျှောက် လမ်းလျှောက်လာခဲ့လေသည်။ သူက ဒရုန်းကို ဖွင့်လှစ်ကာ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု အစီအစဉ်ကို စတင်လိုက်လေသည်။

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ခေါင်းစဉ်တွင် 'ဂျင်ဆင်းတူးရန် တောင်ပေါ်တက်နေစဉ် လမ်းခရီး' ဟု ရေးသားထားလေသည်။

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု အချိန် ပိုမိုကြာမြင့်လေလေ ကျော်ကြားမှုရမှတ်များ ပိုမို ရရှိလေလေ ဖြစ်လေသည်။

ရွှီယန်သည် သူနှင့်အတူ ယူဆောင်လာသော 'နတ်ဘုရားဆယ့်နှစ်ပါး ခြင်ပြေးဆေးရည်' ကို လက်များ၊ လက်မောင်းများနှင့် လည်ပင်းများတွင် ဖျန်းထားလိုက်ရာ ခြင်နှင့် ပိုးမွှားများ၏ အနှောင့်အယှက်ကို လုံးဝ ကာကွယ်ပေးနိုင်လေသည်။

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို အစောကြီး ဖွင့်လှစ်လိုက်သော်လည်း မကြာမီမှာပင် ကြည့်ရှုသူ အချို့ ဝင်ရောက်လာကြလေသည်။

"အစ်ကို အစောကြီး ထတာပဲ"

"အားလုံးပဲ အစောကြီး ထကြတာပဲ ဒီလောက် စောစောစီးစီး ရောက်နေကြပြီ"

"ပေကျင်းမှာ မြေအောက်ရထား စီးနေတာ နေ့တိုင်း ဒီလိုပါပဲ"

"ဟင်... ငါ မအိပ်ရသေးဘူး အခုမှ ညလုံးပေါက် အလုပ်လုပ်ပြီး အိပ်တော့မလို့"

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုအတွင်းမှ ကွန်ရက်သုံးစွဲသူများက အပြန်အလှန် စကားပြောဆိုနေကြလေသည်။

လူတစ်ဦးစီ၏ ဘဝနေထိုင်မှု ပုံစံများက မတူညီကြသော်လည်း တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု တစ်ခုတည်းတွင် ဆုံစည်းခွင့် ရကြခြင်းမှာလည်း ရေစက်တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

ရွှီယန်ကမူ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု အခြေအနေကို မကြည့်တော့ဘဲ လမ်းလျှောက်ရန်သာ အာရုံစိုက်နေလေသည်။

သစ်တောအုပ်ကြီးက အရင်ကဲ့သို့ပင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုများ အပြည့်အဝ ရှိနေပြီး မြက်ပင်များ အများအပြားမှာ လူ့အရပ်ထက်ပင် မြင့်မားနေကြလေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သစ်ပင်များပေါ်မှ ငှက်များ ပျံသန်းသွားသဖြင့် အတောင်ပံ ခတ်သံများကို ကြားနေရလေသည်။

ချန်ပိုင်တောင်တန်းတွင် ငှက်အမျိုးအစား အများအပြား ရှိပြီး အားလုံးလိုလိုက သားရဲငှက်များ ဖြစ်ကြလေသည်။ သားရဲငှက် အများစုမှာ မြက်ခင်းပြင်များတွင် အစာရှာလေ့ ရှိကြသော်လည်း ချန်ပိုင်တောင်တန်းပေါ်တွင် အသိုက်များ ဖွဲ့လေ့ရှိကြလေသည်။

ရွှီယန်သည် ဤသို့ဖြင့် တောက်လျှောက် ဝင်ရောက်လာခဲ့ရာ နံနက် ၈ နာရီခွဲခန့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုအတွင်းရှိ ကြည့်ရှုသူ အရေအတွက်မှာလည်း ရှစ်ရာနှင့် ကိုးရာဝန်းကျင်တွင် တည်ငြိမ်နေလေသည်။ သူ့ကို ကြည့်ရှုနေသူများ အတော်လေး များပြားနေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှီယန်က ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ စက္ကူမြေပုံ တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဖုန်းထဲရှိ မြေပုံနှင့် နှိုင်းယှဉ် ကြည့်ရှုနေလေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုအတွင်းရှိ ကွန်ရက်သုံးစွဲသူများအားလုံး အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကြတော့သည်။

'နေပါဦး ဒါက ဘယ်လို အခြေအနေကြီးလဲ'

'စက္ကူမြေပုံ ဟုတ်လား'

'ဒီလောက်တောင် ရှေးကျတဲ့ ပုံစံမျိုးကို သုံးတာလား'

အမှန်တကယ်တော့ ယခင်တစ်ကြိမ် ရတနာရှာဖွေရေး သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို အသုံးပြုပြီးသည့်နောက်တွင် ရွှီယန်က ထိုနေရာများကို မှတ်သားထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဖုန်းထဲရှိ မြေပုံပေါ်တွင် အမှတ်အသား ပြုလုပ်ရန် အဆင်မပြေသဖြင့် ရွှီယန်သည် စက္ကူမြေပုံ တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ သုံးကီလိုမီတာ ပတ်လည် ဧရိယာကို စက်ဝိုင်းများဖြင့် မှတ်သားထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းက ရတနာရှာဖွေရေး သံလိုက်အိမ်မြှောင်၏ ရှာဖွေမှု ဧရိယာ ထပ်နေခြင်းကို ရှောင်ရှားနိုင်စေလေသည်။

"စက္ကူမြေပုံက အမှတ်အသား လုပ်ရတာ ပိုလွယ်တယ် ဆေးဘက်ဝင် အပင်တွေ တွေ့ရင် မြေပုံပေါ်မှာ မှတ်ထားလို့ ရတယ်"

"ဒီတစ်ခေါက် တောင်ပေါ်တက်လို့ ဘာတန်ဖိုးကြီး ပစ္စည်းမှ မရခဲ့ဘူးဆိုရင်တောင် ဒီဆေးဘက်ဝင် အပင်တွေကို ခူးပြီး ပြန်သွားလို့ ရတာပေါ့"

"ဈေးသိပ်မရဘူး ဆိုပေမယ့် လက်ချည်းသက်သက် ပြန်သွားရတာထက်စာရင်တော့ အများကြီး ကောင်းပါတယ်"

"တောင်ပေါ်တက်ပြီဆိုမှတော့ တစ်ခုခုတော့ သေချာပေါက် ရသွားရမှာပေါ့"

ရွှီယန်က မြေပုံကို ပြန်သိမ်းရင်း အားလုံးကို ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

သူ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါမှသာ ကွန်ရက်သုံးစွဲသူများက သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။

"တွေ့ကြပြီလား ဒါကိုမှ ပညာရှင်လို့ ခေါ်တာကွ"

"ငါ သဘောပေါက်ပြီ ငါတို့ ငါးမျှားသမားတွေ ငါးမရရင်တောင် လက်ချည်းသက်သက် လုံးဝ မပြန်ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မျိုးပဲ ငါးမရရင်တောင် တခြား တစ်ခုခုတော့ သယ်သွားရမှာပဲ"

"ဒီအစ်ကိုက တကယ်ကို တော်တာပဲ"

"တကယ့်ကို ပညာရှင်ပဲဗျာ ဒီလိုမျိုး တောတောင်ရှာဖွေသူကို ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ အရမ်း မိုက်တယ်"

ရွှီယန်သည် စက္ကူမြေပုံပေါ်မှ မိမိ သွားရောက်မည့် လမ်းကြောင်းကို သေချာစွာ အတည်ပြုလိုက်ရာ ယခင်က ရှာဖွေပြီးသား ဧရိယာများကို ကွက်တိ ရှောင်ကွင်းသွားနိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။ အမှန်တကယ်တော့ သုံးကီလိုမီတာ ပတ်လည်ဆိုသည်မှာ အလွန် ဝေးကွာလှသည်တော့ မဟုတ်သဖြင့် အလွယ်တကူ ရှောင်ကွင်းသွားနိုင်လေသည်။

ရွှီယန်သည် စက္ကူမြေပုံပေါ်မှ သွားမည့် နေရာကို အတည်ပြုပြီးနောက် ဖုန်းထဲရှိ မြေပုံပေါ်တွင် အမှတ်အသား ပြုလုပ်လိုက်ကာ လမ်းညွှန်စနစ်ကို အသုံးပြု၍ သွားလေသည်။

နည်းပညာနှင့် ရိုးရာ နည်းလမ်းများကို ပေါင်းစပ် အသုံးပြုလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤသို့ ပြုလုပ်ခြင်းက နည်းလမ်း နှစ်ခုစလုံး၏ အားသာချက်များကို အပြည့်အဝ အသုံးချနိုင်စေလေသည်။

တကယ့်ကို ပညာရှင် ဆန်လှပေသည်။

သေချာသည်ကတော့ နေရာ အတည်ပြုပြီးနောက်တွင် ရည်ရွယ်ချက် ကြီးမားလွန်းသည့်ပုံ မပေါ်စေရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း အနည်းငယ် လိုက်လံရှာဖွေဟန် ပြုလုပ်ရမည် ဖြစ်လေသည်။ ရွှီယန်သည် ဆက်လက်၍ လမ်းလျှောက်သွားနေပြီး တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုအတွင်း လူများလာသည်ကို မြင်သောအခါ လမ်းတစ်လျှောက် တွေ့ရသော ဆေးဘက်ဝင် အပင်များနှင့် တောရိုင်း သစ်သီးများ အကြောင်းကိုပါ စတင် မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။

သစ်တောအုပ်ကြီးထဲတွင် အပင်အမျိုးအစားများ အလွန် များပြားလွန်းလှရာ မျက်စိများပင် လည်သွားနိုင်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှီယန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ထပ်မံ၍ တွေ့ရှိသွားပြန်လေသည်။

သူက ချုံပုတ်တစ်ခု၏ ဘေးသို့ သွားရပ်လိုက်ပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ ထိုချုံပုတ်ပေါ်တွင် ပြည့်နှက်နေသော အပြာရောင် အသီးလေးများကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါကို ကြည့်ကြ ဒါက တကယ့်ကို ပစ္စည်းကောင်းလေးပဲ"

"ဒါက ချန်ပိုင်တောင်တန်းမှာ ပေါက်ရောက်တဲ့ တောရိုင်း သစ်သီးတစ်မျိုးပဲ တရားဝင် နာမည်ကတော့ လန်တျန်းကော် လို့ ခေါ်တယ် ဆန်းချဲ့ဇိ လို့လည်း ခေါ်ကြသေးတယ်"

"ကျွန်တော်တို့ကတော့ ဟေးရှားဇိကော် လို့ ခေါ်ကြတယ်"

"ဒီအသီးလေးတွေက ချဉ်ချဉ်ချိုချိုလေးနဲ့ အရမ်း စားလို့ကောင်းတယ်"

"ကြည့်ရတာ ဘလူးဘယ်ရီ (Blueberry) တွေနဲ့ နည်းနည်း တူပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ ဘလူးဘယ်ရီတွေထက် တန်ဖိုး အများကြီး ပိုကြီးတယ်"

"မတွေ့ရတာ တော်တော်တောင် ကြာပြီ"

ပြောနေရင်းနှင့်ပင် ရွှီယန်သည် ချုံပုတ်ပေါ်မှ အပြာရောင် အသီးလေး အချို့ကို ခူးယူလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် အသီးလေးများ၏ အခွံကို အနည်းငယ် ပွတ်သပ် သန့်စင်လိုက်ပြီးနောက် အားလုံးကို ပါးစပ်ထဲသို့ တစ်ခါတည်း ထည့်လိုက်လေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် ချဉ်ချဉ်ချိုချို အရသာတစ်ခုက ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။

ဤအသီးလေးများ၏ အချဉ်ဓာတ်က ချဉ်ဆီးသီးများ၏ အချဉ်ဓာတ်မျိုးဖြစ်ပြီး အနည်းငယ်မျှ စားလိုက်ရုံဖြင့် တံတွေးများကို ထွက်လာစေလေသည်။ ချဉ်ချဉ်ချိုချို အရသာလေးက တကယ့်ကို သန့်စင်လွန်းလှပေသည်။

သူ၏ ပုံစံကို ကြည့်လိုက်ရသောအခါ ကွန်ရက်သုံးစွဲသူများလည်း အတော်လေး စိတ်ဝင်စားသွားကြတော့သည်။

"တကယ် စားလို့ကောင်းတာလား အွန်လိုင်းကနေ ဝယ်လို့ရမလား"

"အစ်ကို ပြောတာ တကယ်ဟုတ်မဟုတ် တစ်ယောက်ယောက် ဝင်ပြောပေးကြပါဦး"

"ဟေးရှားဇိကော် က တကယ် စားလို့ကောင်းတယ် အာဟာရ တန်ဖိုးကလည်း ဘလူးဘယ်ရီထက် ဆယ်ဆလောက် ပိုများတယ် အာကာသယာဉ်မှူးတွေတောင် စားကြတာ"

"ကျွန်တော် စားဖူးတယ် ချဉ်ချဉ်ချိုချိုလေးနဲ့ အရသာ တော်တော်လေး ကောင်းတယ်"

ရွှီယန်က တောရိုင်း သစ်သီး အနည်းငယ် ထပ်ခူးလိုက်ပြီးနောက် အသီးအချို့ကို စားရင်း မှတ်ချက်များကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူက ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"ဒီအသီးတွေကို သီးသန့် စိုက်ပျိုးပြီး ခူးဆွတ်တဲ့ သူတွေရှိတယ် အွန်လိုင်းကနေ ဝယ်လို့ရပေမယ့် အွန်လိုင်းက ဝယ်ရင်တော့ အရည်အသွေးက သိပ်မကောင်းနိုင်ဘူး"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့ရဲ့ အခွံက အရမ်းပါးလွန်းတော့ နည်းနည်းလေး ထိမိတာနဲ့ ပေါက်ပြဲသွားပြီး အထဲက အရည်တွေ ထွက်လာတတ်လို့ပဲ"

"အဲ့ဒါကြောင့် ဟေးရှားဇိကော် တွေကို ဘူးထဲထည့်ပြီး ဝယ်လာရင်တောင်မှ အိမ်ရောက်တဲ့အခါ အသီးတွေနဲ့ အရည်တွေ ရောနှောနေတဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ မြင်ရမှာပါ"

"အဲ့ဒါဆိုရင် ရေဆေးစရာတောင် မလိုတော့ဘူး သကြားဖြူ ဒါမှမဟုတ် ပျားရည် နည်းနည်း ထည့်ပြီး ရေဖျော်သောက်လိုက်ရုံပဲ"

"မူရင်း ဒေသမှာသာ ဒီလိုမျိုး ပြည့်ဖြိုးနေတဲ့ ဟေးရှားဇိကော် တွေကို စားရနိုင်တာပါ"

ရွှီယန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူအများအပြားက ဝယ်ယူလိုစိတ် ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

ပျားရည်ထည့်ပြီး ရေဖျော်သောက်ရမည် ဆိုသည်ကပင် အတော်လေး ရှုပ်ထွေးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် နို့လက်ဖက်ရည် ကော်ဖီ အစရှိသည်တို့က သစ်သီးဖျော်ရည်ထက် အများကြီး ပို၍ သောက်ကောင်းမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်လေသည်။

သစ်သီးများကတော့ တိုက်ရိုက် စားသုံးခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်လေသည်။

ချုံပုတ်ပေါ်ရှိ အပြာရောင် အသီးလေးများက ခွန်အားဖြည့်တင်းရေး စခန်းတစ်ခုအလားပင် ဖြစ်လေသည်။

အသီးအချို့ကို စားပြီးသောအခါ ရွှီယန်၏ ခွန်အားများ ပြန်လည် ပြည့်ဖြိုးလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"ဂျင်ဆင်းကို ဆက်ရှာရမယ်"

"ဒီနေ့ နံနက် ၆ နာရီကတည်းက အိမ်ကနေ ထွက်လာတာ တောင်ထွက်ပစ္စည်း နည်းနည်းပါးပါးတော့ ရမှဖြစ်မယ်"

"အမြဲတမ်း ကျွန်တော့်ကံက အရမ်းကောင်းတယ် ဒီနေ့ရော ကံကောင်းဦးမလားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

ရွှီယန်သည် အသေအချာ စတင် ရှာဖွေတော့သည်။

သူသည် သစ်သားတုတ် တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မြက်ပင်များကို အခါအားလျော်စွာ ဖယ်ရှားကြည့်ရှုနေလေသည်။ သတ်မှတ်ထားသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ရွှီယန်သည် ရတနာရှာဖွေရေး သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

သူသည် အရင်ဆုံး တစ်ကြိမ် အသုံးပြုလိုက်လေသည်။

မကြာမီမှာပင် ရတနာတစ်ခု၏ တည်နေရာက ဖုန်းမြေပုံပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

သူနှင့် သိပ်မဝေးလှပေ။

ဤတစ်ကြိမ် နေရာပြသထားသော အရာက မည်သည့်အရာ ဖြစ်မည်ကို ရွှီယန် စိတ်ထဲမှ ခန့်မှန်းနေမိလေသည်။

ထိုသို့ တွေးတောနေရင်းနှင့်ပင် သူသည် ရတနာရှိရာ နေရာဆီသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားလိုက်လေတော့သည်။