အခန်း ၂၈

အခန်း (၂၈) ငါ့ရဲ့ ဆူဖြိုးဖြိုး သားလေးရော

ညနေခင်း နေဝင်ဆည်းဆာ အချိန်တွင် မိခင်ကျားသစ်မကြီးက သစ်ပင်ပေါ်၌ အနားယူနေလေသည်။

၎င်း၏ နောက်ခြေထောက်တွင် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သော်လည်း ရွှီယန်က ဆေးထည့်၍ ပတ်တီးစည်းပေးခဲ့ပြီးနောက် ဒဏ်ရာက အလွန်လျင်မြန်စွာ ကျက်သွားခဲ့လေပြီ။

လက်ရှိအချိန်တွင် ပုံမှန်အတိုင်း ပြေးလွှားလှုပ်ရှားနိုင်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

၎င်းက သစ်ပင်ပေါ်တွင် ခဏမျှ အိပ်စက်ပြီးနောက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ အရင်ဆုံး လက်ဖြင့် ကျားသစ်ပေါက်လေး၏ နေရာကို စမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

ဘာမှ စမ်းမိခြင်း မရှိပေ။

မိခင်ကျားသစ်မကြီး၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားပြီး သစ်ပင်ပေါ်တွင် အမြန်ဆုံး လိုက်လံရှာဖွေတော့သည်။

'ငါ့သားလေးရော'

'ငါ့ရဲ့ ဆူဖြိုးဖြိုး သားလေးရော'

မိခင်ကျားသစ်မကြီးမှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး သစ်ပင်ပေါ်တွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ကျားသစ်ပေါက်လေး၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရချေ။

သစ်ပင်အောက်သို့ ဆင်း၍ ရှာဖွေပြန်သော်လည်း ရှာမတွေ့ပေ။

မိခင်ကျားသစ်မကြီးမှာ စိုးရိမ်ပူပန်လာတော့သည်။

၎င်းက ကျားသစ်ပေါက်လေး၏ အနံ့ခံပြီး လမ်းတစ်လျှောက် လိုက်လံရှာဖွေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှီယန်သည် ခြံဝင်းထဲ၌ ရှောင်ဟေးကို လေ့ကျင့်ပေးနေလေသည်။

ယနေ့မှ တောနက်ကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ တောရိုင်းဂျင်ဆင်းကို တူးဖော်ရရှိခဲ့သဖြင့် မနက်ဖြန်တွင် အနားယူရန် ရည်ရွယ်ထားလေသည်။ ထို့အပြင် ရတနာရှာဖွေရေး သံလိုက်အိမ်မြှောင်၏ အသုံးပြုခွင့် အကြိမ်ရေများကိုလည်း စုဆောင်းထားရန် ရည်ရွယ်ထားလေသည်။

တောင်ပေါ်တက်ရခြင်းက အန္တရာယ်များလှရာ ရတနာရှာဖွေရေး သံလိုက်အိမ်မြှောင် အသုံးပြုခွင့် သုံးကြိမ် ပြည့်သွားမှသာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသုံးပြုခြင်းက အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းက အချိန်ကုန်သက်သာပြီး ထိရောက်မှု အရှိဆုံး ဖြစ်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် တာ့ဟွမ်က တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိသွားသည့်အလား ခြံတံခါး ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေလေသည်။

ရွှီယန်လည်း အသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

တံခါးကို တစ်စုံတစ်ခုက ကုတ်ခြစ်နေသည့် အသံမျိုး ဖြစ်ပြီး ခြေသည်းများနှင့် သစ်သားတံခါး ပွတ်တိုက်မိသည့် အသံမျိုး ဖြစ်လေသည်။

ရွှီယန်က မတ်တတ်ရပ်ကာ ခြံတံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး တံခါးကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။

တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရွှီယန် လုံးဝ မှင်သက်သွားတော့သည်။

ကျားသစ်ပေါက်လေး ဖြစ်နေလေသည်။

ဤကောင်လေးက သူ့အိမ်ကို ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီ။

"ဟိုက် မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ"

ရွှီယန်က ချက်ချင်း ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ ကျားသစ်ပေါက်လေးကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး အပြင်ဘက် လမ်းမပေါ်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

ရွှီယန်က မိခင်ကျားသစ်မကြီးကို လိုက်လံရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဤနေရာက တောင်ပေါ်ရွာလေး တစ်ရွာဖြစ်ပြီး ရွာသား အများအပြား နေထိုင်ကြသလို အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များနှင့် ကြက်ငှက်များလည်း အများအပြား ရှိလေသည်။

ရွာထဲသို့ ကျားသစ်တစ်ကောင် ဝင်လာသည်ဟု တွေးကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အလွန်ပင် စိုးရိမ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

အမှန်တကယ်တော့ ကျားသစ်များမှာ အလွန်တရာ သတိဝီရိယ ကြီးမားပြီး အလွန် ပါးနပ်သော တိရစ္ဆာန်များ ဖြစ်ကြလေသည်။

၎င်းတို့က လူသားများ သွားလာလှုပ်ရှားလေ့ရှိသော ဧရိယာများသို့ လုံးဝ ဝင်ရောက်လေ့ မရှိကြပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် တောကြောင်ရိုင်း နှင့် သစ်ကြောင် ကဲ့သို့သော အလတ်စား ကြောင်မျိုးရင်းဝင် သားရဲတိရစ္ဆာန်များကမူ တစ်ခါတစ်ရံတွင် တောင်ပေါ်ရွာလေးများသို့ ဝင်ရောက်ကာ ကြက်များကို ခိုးစားတတ်ကြလေသည်။

ထို့ကြောင့် ကျားသစ်ပေါက်လေးက တစ်ကောင်တည်း ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပြီး မိခင်ကျားသစ်မကြီးက အနောက်မှ လိုက်ပါလာခြင်း မရှိကြောင်း သေချာသွားလေသည်။

"မင်းအမေရော"

ရွှီယန်က ကျားသစ်ပေါက်လေးကို ပွေ့ချီရင်း မေးလိုက်လေသည်။

ကျားသစ်ပေါက်လေးက မည်းနက်သော မျက်လုံးလေးများကို နှစ်ချက်ခန့် ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ပြကာ ရွှီယန် ပြောသည်ကို နားမလည်သော်လည်း အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေသည့်ပုံ ပေါ်လေသည်။

"မင်းအမေကို မလိုချင်တော့ဘူးလား"

"ဒီလောက်တောင် ငါ့ကို ခင်တွယ်နေရတာလား"

ရွှီယန်က ပါးစပ်မှ ထိုသို့ ပြောနေသော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ အလွန်ပင် ဝမ်းသာနေမိလေသည်။

ဤကျားသစ်ပေါက်လေးက အလွန်ပင် ချစ်စရာ ကောင်းပြီး ခန္ဓာကိုယ်လေးကလည်း ကျစ်လျစ်ကာ ကိုင်ရသည်မှာ အသားလေးများက အိစက်နေလေသည်။

ရွှီယန်က အပြင်ဘက်သို့ ထပ်မံ၍ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း မိခင်ကျားသစ်မကြီးကို မတွေ့ရပေ။

မိခင်ကျားသစ်မကြီး အနေဖြင့် သေချာပေါက် စိုးရိမ်နေမည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်က ညပိုင်း ရောက်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ရွှီယန် အနေဖြင့် တောထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ညအချိန်တွင် မြွေများ ရှိတတ်ပြီး အလွယ်တကူ ကိုက်ခံရနိုင်လေသည်။ ထို့အပြင် တောရိုင်း ဝံပုလွေများနှင့် အဆိပ်ပြင်းသော ပိုးမွှားများကလည်း တောနက်ကြီးထဲတွင် သွားလာလှုပ်ရှားတတ်ကြလေသည်။

ထို့ကြောင့် မနက်ဖြန် နံနက် ၆ နာရီ မိုးလင်းမှသာ ကျားသစ်ပေါက်လေးကို ခေါ်ဆောင်ကာ မိခင်ကျားသစ်မကြီးကို သွားရောက် ရှာဖွေပေးရမည် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ကျားသစ်ပေါက်လေးက အမြဲတမ်း ဤသို့ လာနေမည်ဆိုပါကလည်း မကောင်းလှပေ။

ရွာထဲတွင် လူအများအပြား ရှိသဖြင့် အန္တရာယ် အလွန်များလှပေသည်။

မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် လယ်ယာခြံဝင်းလေး တစ်ခုကို အမြန်ဆုံး ဖွင့်လှစ်ရန် လိုအပ်နေပြီဟု ရွှီယန် တွေးတောလိုက်မိလေသည်။

လယ်ယာခြံဝင်းက ရွာနှင့် အတော်လေး ဝေးကွာပြီး လူသူအရောက်အပေါက်လည်း နည်းပါးသဖြင့် ကျားသစ်များ ခြံဝင်းထဲတွင် သွားလာလှုပ်ရှားနေလျှင်တောင်မှ အခြားသူများကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမည် မဟုတ်ပေ။

ရွှီယန်သည် ကျားသစ်ပေါက်လေးကို ပွေ့ချီကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့လေသည်။

ရှောင်ဟေးက ကျားသစ်ပေါက်လေးကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး စပ်စုချင်စိတ် အပြည့်ဖြင့် လိုက်လံအကဲခတ်နေလေသည်။

ကျားသစ်ပေါက်လေးကလည်း ရွှီယန်၏ ရင်ခွင်ထဲမှနေ၍ ရှောင်ဟေးကို ကြောင်အမ်းအမ်းလေး ကြည့်နေလေသည်။

ကောင်လေး နှစ်ကောင် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ရွှီယန်က ကျားသစ်ပေါက်လေးကို ရှောင်ဟေး၏ ဘေးသို့ ချပေးလိုက်ရာ ကောင်လေး နှစ်ကောင်က အပြန်အလှန် အကဲစမ်း၍ ထိတွေ့ကြည့်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အတူတကွ ဆော့ကစားကြတော့သည်။

ရှောင်ဟေးက အတော်လေး ဆော့သန်ပြီး ကျားသစ်ပေါက်လေးကတော့ အနည်းငယ် ကြောက်တတ်သေးလေသည်။

ခဏအကြာတွင် ရှောင်ဟေးက ကျားသစ်ပေါက်လေးကို အနိုင်ကျင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ရွှီယန်က ချက်ချင်းပင် ကျားသစ်ပေါက်လေးကို ပွေ့ချီလိုက်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျားသစ်ဆိုသည်မှာ နိုင်ငံတော်အဆင့် တစ် သတ်မှတ်ထားသော ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရမည့် တိရစ္ဆာန် တစ်မျိုး ဖြစ်လေသည်။

ရိုးရာ တောခွေးလေးက အဆင့်တစ် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရမည့် တိရစ္ဆာန်ကို အနိုင်ကျင့်နေသည်ဟု တွေးကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အလွန်ပင် အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းလှပေသည်။

"ရှောင်ဟေး မင်း သဘောပေါက်ရမှာက လောကကြီးက မတရားဘူးဆိုတာပဲ"

"သူက မွေးလာကတည်းက အမြင့်ဆုံး အဆင့်နဲ့ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခံရတဲ့ အကောင်လေး ဆိုတော့ ငါက သူ့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ထားရမှာ"

"မင်းကတော့ သာမန် ရိုးရာ တောခွေးလေးပဲလေ"

ရွှီယန်က ရှောင်ဟေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ဤလောကကြီး၏ ရွံရှာဖွယ် ကောင်းလှသော အမှန်တရားများကို ရှင်းပြနေလေသည်။

ရှောင်ဟေးကမူ အမြီးလေးကို သွက်လက်စွာ ယမ်းပြကာ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးလေးများဖြင့် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

၎င်း၏ ပုံစံလေးကို ကြည့်ကာ ရွှီယန်လည်း ပြုံးလိုက်မိလေသည်။

"ဒါပေမယ့်လည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ငါ မင်းကိုလည်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ထားမှာပါ"

"နောက်ကျနေပြီ သွားအိပ်တော့"

ရွှီယန်က ရှောင်ဟေးကို ခွေးအိမ်လေးထဲသို့ ဝင်အိပ်ရန် ပြောလိုက်လေသည်။

သူကမူ ကျားသစ်ပေါက်လေးကို ပွေ့ချီကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်၍ အိပ်စက်အနားယူလိုက်လေတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ဖြစ်လေသည်။

ရွှီယန်သည် အစောကြီး အိပ်ရာမှထကာ ကျားသစ်ပေါက်လေးကို ခေါ်ဆောင်ပြီး တောင်ပေါ်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

မိခင်ကျားသစ်မကြီးထံသို့ ကလေးကို အမြန်ဆုံး ပြန်လည် အပ်နှံပေးရန် လိုအပ်ပေသည်။

မိခင်ကျားသစ်မကြီးမှာ မည်မျှပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေမည်ကို မသိနိုင်ပေ။

ကျားသစ်ပေါက်လေးက သူ၏ အိမ်သို့ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု ရွှီယန် လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

ယခုဆိုလျှင် ကျားသစ်ပေါက်လေးက သူ၏ အိမ်သို့ အလွယ်တကူ ဝင်ထွက်နိုင်နေပြီ ဖြစ်ရာ ဤကိစ္စကို အခြားသူများ သိရှိသွားပါက ရှင်းပြရန် အလွန် ခက်ခဲလှပေမည်။

အိမ်ထဲတွင် အဆင့်တစ် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရမည့် တိရစ္ဆာန်ကို ကိုယ်ပိုင် မွေးမြူထားခြင်းက ဥပဒေကို ချိုးဖောက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး တရားမဝင် ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ထားသည်ဟု သတ်မှတ်ခံရနိုင်လေသည်။ ၎င်းကိုယ်တိုင် အိမ်သို့ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်မှသာ အပြစ်ကင်းလွတ်ခွင့် ရမည် ဖြစ်လေသည်။

တောင်ပေါ်သို့ အတန်ကြာ လမ်းလျှောက်လာပြီးနောက် ရွှီယန်သည် မိခင်ကျားသစ်မကြီးကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

၎င်းက သစ်ပင်ပေါ်တွင် ပုန်းအောင်းနေခြင်း ဖြစ်ပြီး ရွှီယန်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရွှီယန် ရှိရာဘက်သို့ အမြန်ဆုံး ပြေးလာတော့သည်။

ရွှီယန်၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကျားသစ်ပေါက်လေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မိခင်ကျားသစ်မကြီးက အရင်ဆုံး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး မကျေနပ်ကြောင်း ဖော်ပြလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ကျားသစ်ပေါက်လေးကို လျှာဖြင့် ယက်ပေးနေလေသည်။

သားကြီးလာလျှင် မိခင်၏ အုပ်ထိန်းမှုအောက်တွင် မနေလိုတော့ပေ။

ကျားသစ်ပေါက်လေးမှာလည်း ကိုယ်ပိုင် အကြံအစည်များ ရှိနေကြောင်း သေချာလှပေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ကျားသစ်ပေါက်များမှာ အသက်တစ်နှစ် ပြည့်မှသာ မိခင်ထံမှ ခွဲထွက်၍ သီးသန့် နေထိုင်လေ့ ရှိကြလေသည်။

မိခင်ကျားသစ်မကြီးမှာလည်း မိခင်တစ်ဦး၏ တာဝန်ကို ကျေပွန်စွာ ထမ်းဆောင်နေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ကျားသစ်ပေါက်လေးကမူ အလွန်ပင် ရိုးအသော မျက်နှာပေးလေးဖြင့် သူ၏ အပြုအမူက ဘာများ မှားယွင်းနေသလဲ ဆိုသည်ကို နားမလည်သည့်ပုံ ပေါ်လေသည်။

ဤအရွယ်ရှိ ကျားသစ်လေးများ၏ စိတ်ထားမှာ အလွန်ပင် ဖြူစင်ရိုးသားလှပေသည်။

၎င်းက ရွှီယန်ကို ခင်တွယ်သဖြင့် ရွှီယန် ရှိရာသို့ လာရောက်ခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

ရွှီယန်က ၎င်းတို့ သားအမိ နှစ်ကောင်ကို တောအုပ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး မိခင်ကျားသစ်မကြီး၏ ဒဏ်ရာ အခြေအနေကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုပေးလိုက်လေသည်။

ဒဏ်ရာများ လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိရသဖြင့် ရွှီယန်သည် မိခင်ကျားသစ်မကြီး၏ နောက်ခြေထောက်ရှိ ပတ်တီးကို ဖြုတ်ပေးလိုက်လေသည်။

အချုပ်အနှောင်များ ကင်းမဲ့သွားသောအခါ မိခင်ကျားသစ်မကြီးက အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဟိုပြေးဒီပြေး လုပ်နေလေသည်။

၎င်းက ရွှီယန်၏ ကုသပေးမှုကို အလွန်ပင် သဘောကျ နှစ်သက်ပုံ ရလေသည်။

"ကဲ မင်းအမေကို ရှာတွေ့ပြီဆိုတော့ ရပြီလေ ငါက ရှာမတွေ့မှာကိုတောင် စိုးရိမ်နေတာ"

"မင်းလေး နောက်ဆိုရင် လျှောက်မပြေးနဲ့တော့နော် ရွာကလူတွေ ဖမ်းသွားတာ ခံရလိမ့်မယ်"

ရွှီယန်က ကျားသစ်ပေါက်လေးကို မိခင်ကျားသစ်မကြီး၏ ဘေးတွင် ချပေးရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ့အနေဖြင့် ကျားသစ်ပေါက်လေးကို မွေးမြူရန် အစီအစဉ် မရှိသေးပေ။ မတတ်နိုင်ပေ။ ၎င်းက နိုင်ငံတော်အဆင့် တစ် သတ်မှတ်ထားသော ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရမည့် တိရစ္ဆာန် ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ကျားသစ်ပေါက်လေးက သူ့အပေါ်တွင် အလွန် ခင်တွယ်နေပြီဖြစ်ရာ ရှောင်ပုန်း၍လည်း မရနိုင်တော့ပေ။

အရာအားလုံးက နွားနို့တစ်ဘူးကြောင့် စတင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ရွှီယန်က ၎င်းတို့နှင့် အတန်ကြာ အတူနေပြီးနောက် မိခင်ကျားသစ်မကြီးက ကျားသစ်ပေါက်လေးကို ကိုက်ချီကာ ထွက်ခွာသွားပြီး တောအုပ်၏ အနက်ပိုင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရွှီယန်က အနောက်မှ ကြည့်နေရင်း အနည်းငယ် လွမ်းဆွတ်တသ ဖြစ်နေမိလေသည်။

နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်တော့ ပြန်တွေ့ရမည်ကို သူ မသိနိုင်ပေ။

နောက်တစ်ခေါက် ထပ်လာပါကလည်း ဤကျားသစ်နှစ်ကောင် အရင်နေရာမှာ ရှိနေဦးမလား ဆိုသည်ကိုလည်း မသိနိုင်ပေ။

ရွှီယန်တွင်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အလုပ်များ ရှိနေသေးလေသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ငွေအနည်းငယ် ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သဖြင့် ရွှီယန်က သူ၏ ကိုယ်ပိုင် လယ်ယာခြံဝင်းလေး တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားလေသည်။ ရွာအပြင်ဘက်သို့ ထွက်သော လမ်းအတိုင်း ၅ ကီလိုမီတာခန့် သွားပါက ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်ပြီး ဘေးနားတွင်လည်း တောင်တန်းကြီး ရှိလေသည်။

သူ၏ အကောင်းဆုံး စိတ်ကူးမှာ တောင်ကုန်းတစ်ခုကို ငှားရမ်းရန် ဖြစ်လေသည်။ အရှေ့မြောက်ဒေသတွင် တောင်ကုန်းများကို ငှားရမ်းခြင်းမှာ ထူးဆန်းသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခင်က ငွေမရှိခဲ့သဖြင့် ဤကိစ္စကို စိတ်ကူးယဉ်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့လေသည်။ အရင်းအနှီး မရှိဘဲ ကိုယ်ပိုင် စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတစ်ခု စတင်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သဖြင့် သူတစ်ပါးထံတွင် အလုပ်ဝင်လုပ်ရန် သို့မဟုတ် အစိုးရ အလုပ်အကိုင် စာမေးပွဲ ဝင်ရောက်ဖြေဆိုရန်သာ ရွေးချယ်စရာ ရှိခဲ့လေသည်။

ယခုမူ အခြေအနေက ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။

ဂျင်ဆင်း ရောင်းချပြီးနောက် ငွေအနည်းငယ် ရရှိခဲ့သဖြင့် ရွှီယန် အနေဖြင့် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတစ်ခု စတင်ရန် ပြင်ဆင်နိုင်ပြီ ဖြစ်လေသည်။

လယ်ယာခြံဝင်းလေး တစ်ခု ဖွင့်လှစ်ကာ ဝက် နွား သိုးများကို မွေးမြူပြီး အားလပ်ချိန်များတွင် တောင်ပေါ်တက်ကာ တန်ဖိုးကြီး တောင်ထွက်ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေမည်။

တွေးကြည့်ရုံဖြင့်ပင် အလွန် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။

ဤဒေသတွင် မြေငှားရမ်းရန် အလွန် လွယ်ကူလှပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူနေထိုင်မှု ကျဲပါးပြီး မြေလွတ်မြေရိုင်းများ အလွန် များပြားသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ဒေသခံ ရွာသားများ အတွက်မူ မိမိတို့ နေအိမ် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ မြေနေရာများနှင့် ရွာမှ ခွဲဝေပေးထားသော လယ်ယာမြေများမှာ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ပိုင်ဆိုင်မှုများ ဖြစ်ကြလေသည်။

ကျန်ရှိသော မြေနေရာများ အားလုံးမှာ ပေတကျဟွမ် အုပ်စု၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများ ဖြစ်ပြီး နိုင်ငံတော်ပိုင် မြေနေရာများ ဖြစ်သဖြင့် ငှားရမ်း၍သာ အသုံးပြုခွင့် ရှိလေသည်။

အကယ်၍ အပြင်လူများက လာရောက် ငှားရမ်းမည် ဆိုပါက ဈေးနှုန်း အနည်းငယ် ပိုများနိုင်လေသည်။ တစ်နှစ်လျှင် မြေတစ်ဧက အတွက် ငှားရမ်းခ အနည်းဆုံး ယွမ်တစ်ထောင်ခန့် ပေးရမည်ဖြစ်ပြီး မြေဧက တစ်ရာ ငှားရမ်းမည် ဆိုပါက ယွမ်တစ်သိန်း ပေးရမည် ဖြစ်လေသည်။

ကျေးလက် အိမ်ထောင်စုစာရင်း ရှိသော ဒေသခံများ အတွက်မူ ဈေးနှုန်း ပို၍ သက်သာနိုင်လေသည်။

ထို့အပြင် ဤဒေသတွင် အဆင်သင့် ဖွင့်လှစ်ထားသော လယ်ယာခြံဝင်းများ အများအပြား ရှိလေသည်။ အဆောက်အအုံများ ရေမီးများ အစုံအလင် ပါရှိပြီး လယ်ယာမြေများကိုလည်း ထွန်ယက်ထားပြီး ဖြစ်သလို ဖန်လုံအိမ် စိုက်ခင်းများကိုလည်း အဆင်သင့် ဆောက်လုပ်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် ပစ္စည်းများ သယ်ယူကာ ချက်ချင်း ဝင်ရောက် နေထိုင်ရုံသာ ဖြစ်လေသည်။

ပြဿနာ တစ်ခုတည်းမှာ အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းများက အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းနေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ရွှီယန်က ထိုကဲ့သို့သော လယ်ယာခြံဝင်းမျိုးကို ငှားရမ်းရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ လယ်ယာခြံဝင်း အတွက် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်များနှင့် စိတ်ကူးများက လုံးဝ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။