အခန်း ၅၃

အခန်း (၅၃) အရမ်း ကြီးမားတဲ့ လင်ဇီးပြားကြီး

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု စတင်လိုက်သည်။

ရွှီယန်က ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ကာ ဘယ်ဘက်လက်တွင် တောင်ထွက်ပစ္စည်း နှစ်အိတ်ကို ကိုင်ထားပြီး ညာဘက်လက်တွင် တုတ်တစ်ချောင်း ကိုင်ကာ အပြင်သို့ လျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။

အပြန်လမ်းက ပို၍ ပင်ပန်းလေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပစ္စည်းများ အများအပြား ပိုလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူက မူလလမ်းအတိုင်း ပြန်မည် မဟုတ်ဘဲ မြေပုံကို ကြည့်ကာ အနီးဆုံး တောင်ပေါ်လမ်းကို ရှာဖွေပြီး ထိုတောင်ပေါ်လမ်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဖြတ်ကျော်သွားမည် ဖြစ်သည်။

"ဒီတစ်ခေါက်တော့ တကယ်ကို အများကြီး ရလာတာပဲ... အားကျလိုက်တာ"

"အဓိကက အဲ့ဒီ မှိုမည်းတွေက တန်ဖိုးကြီးတာလေ... လင်ဇီးနီတွေကလည်း ပိုက်ဆံ အများကြီး ရနိုင်တယ်"

"သူ တောနက်ကြီးထဲမှာ ဒီလောက် ပင်ပန်းဆင်းရဲခံထားရတာ... ဘယ်လောက်ပဲ ရရ တန်ပါတယ်"

"တောတောင်ရှာဖွေသူတွေ အကုန်လုံးက အသက်ကြီးတဲ့ သူတွေချည်းပဲ ထင်နေတာ... ဒီတိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်သူက ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီလောက် တော်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

"ရုပ်ထွက်ကလည်း ကောင်းတယ်... မနာမည်ကြီးရင်တောင် မတရားဘူး"

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု အတွင်းရှိ ကြည့်ရှုသူများက အဆက်မပြတ် မှတ်ချက်များ ရေးသားနေကြပြီး လေထုက အလွန် စည်ကားနေလေသည်။

ရွှီယန်ကတော့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု အခြေအနေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တောင်ပေါ်လမ်းတွင်သာ အာရုံစိုက် လျှောက်လှမ်းနေလေသည်။

တောနက်ကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လမ်းက တကယ်ကို မကောင်းလှပေ။

ယေဘုယျအားဖြင့် တောင်တက်ရသည်ကို နှစ်သက်သော တောင်တက်သမားများပင်လျှင် တောင်တက်မည့် လမ်းကြောင်းကို ကြိုတင် စီစဉ်ထားလေ့ ရှိကြသည်။

လမ်းမသိဘဲ ဝင်လာမည်ဆိုပါက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

အကယ်၍ ချောက်ကမ်းပါး တစ်ခုနှင့် တွေ့ပါက မူလလမ်းအတိုင်း ပြန်လှည့်ရမည် ဖြစ်ပြီး ခွန်အား အများအပြား ကုန်ဆုံးစေမည် ဖြစ်သည်။

ရွှီယန် သွားသော နေရာများမှာ လူသူကင်းမဲ့သော သစ်တောများ ဖြစ်ပြီး လမ်းလုံးဝ မရှိဘဲ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းရည်ကိုသာ အားကိုးရလေသည်။

သူက မတ်စောက်သော တောင်စောင်း တစ်ခုမှ ဆင်းလာခဲ့ပြီး အစောင်း ဒီဂရီ ၆၀ ခန့် ရှိသဖြင့် လူက အချိန်မရွေး လျှောကျသွားနိုင်သကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် မြေပြင်ရှိ မြေကြီးများက အတော်လေး ပွယောင်းနေသဖြင့် ခြေလှမ်းတိုင်းကို သေချာစွာ နင်းနိုင်လေသည်။

"တောင်တက်ရတာ လွယ်ပေမယ့် တောင်ဆင်းရတာ ခက်တယ်... အထူးသဖြင့် ဒီလို တောရိုင်း တောင်တွေမှာပေါ့"

"တချို့ နေရာတွေမှာ အမြင့်ကွာဟချက် အရမ်း ကြီးတယ်... တကယ်လို့ ပြုတ်ကျသွားရင် ရပ်ချင်ရင်တောင် ရပ်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

ရွှီယန်က အခွင့်အရေး ရတုန်း အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး ခဏတာ အနားယူရင်း ကွန်ရက်သုံးစွဲသူများအား ပြောလိုက်လေသည်။

သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆက်လက် ဆင်းလာခဲ့သည်။

အချို့နေရာများတွင် အမြင့်ကွာဟချက် ကြီးမားသဖြင့် ပစ္စည်းများကို အရင်ဆုံး အောက်သို့ ပစ်ချပြီးမှ လူက အောက်သို့ ခုန်ချရလေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အားလုံးကလည်း သူ့ကို လေးစားသွားကြလေသည်။

သာမန်လူများက ဤသို့ တောတောင်ရှာဖွေလေ့ မရှိကြပေ။

တောတောင်ရှာဖွေသူများ သွားလေ့ရှိသော နေရာများက ဝင်ထွက်ရန် အလွန် လွယ်ကူသော နေရာများ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှီယန်က သစ်ပင် တစ်ပင်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော လင်ဇီးပြား အမြောက်အမြား ပေါက်ရောက်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်ပြီး ထိုအထဲမှ အကြီးဆုံး လင်ဇီးပြား တစ်ခုက မျက်နှာသစ် ဇလုံ အရွယ်အစားခန့် ရှိလေသည်။

ယခင် တောတောင်ရှာဖွေစဉ်က ရွှီယန်က ကွန်ရက်သုံးစွဲသူများအား ဗဟုသုတ ဝေမျှပေးခဲ့ဖူးသည်။ လင်ဇီးပြားများက အလွန် အတွေ့ရများပြီး နေရာတိုင်းတွင် ရှိကာ အချို့ဆိုလျှင် ဆယ်စုနှစ်ချီ သက်တမ်း ရှိသော်လည်း မည်သူမျှ မလိုချင်ကြပေ။

ဤကဲ့သို့သော လင်ဇီးများက လုံးဝ တန်ဖိုး မရှိဘဲ အကြီးမားဆုံး အသုံးဝင်မှုမှာ ခြင်ဆေးခွေ အဖြစ် ပြုလုပ်ကာ မီးရှို့၍ ခြင်ပြေးစေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လင်ဇီးများ အတူတူပင် ဖြစ်သော်လည်း လင်ဇီးနီများက ဆေးဘက်ဝင် တန်ဖိုး ရှိသဖြင့် ဈေးကောင်းရပြီး လင်ဇီးပြားများကိုတော့ မည်သူမျှ မလိုချင်ကြပေ။

အမြစ်တူသော်လည်း ကံကြမ္မာ မတူကြပေ။

"အပေါ်ကို ကြည့်လိုက်... အရမ်း ကြီးတဲ့ လင်ဇီးပြားကြီး တစ်ခု... ကျွန်တော် မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အကြီးဆုံးပဲ"

"ကျွန်တော်တို့ ဆီမှာ ဒီလို လင်ဇီးတွေက နေရာတိုင်းမှာ တွေ့ရတယ်... တကယ်လို့ ဘာမှ မရလာဘူး ဆိုရင်တောင် ဒီလင်ဇီး နည်းနည်းလောက် ချိုးပြီး အိမ်မှာ မီးဖိုထဲ ထည့်ရှို့လို့ ရသေးတယ်"

"ဒီအရာတွေက တန်ဖိုး မရှိပေမယ့် အလှဆင်ဖို့ ဆိုရင်တော့ အတော်လေး ကောင်းတယ်"

ရွှီယန်က ကျောပိုးအိတ်ကို အောက်ချကာ သစ်ပင်ပေါ်သို့ လွယ်ကူစွာ တက်သွားပြီး အကြီးဆုံး လင်ဇီးပြားကြီးကို ကိုင်ကာ ချိုးလိုက်ရာ ကြီးမားသော လင်ဇီးကြီးက ပြုတ်ထွက်လာလေသည်။

သူ၏ လက်ထဲ ရောက်လာသောအခါမှသာ ကွန်ရက်သုံးစွဲသူများက ဤလင်ဇီးက မည်မျှ ကြီးမားကြောင်းကို သိရှိသွားကြတော့သည်။

လူ့ခေါင်းထက် နှစ်ဆခန့် ပိုကြီးလေသည်။

အပေါ်တွင်လည်း အရစ်များ ရှိနေပြီး ထိုအရစ်များက သစ်ပင်များ၏ သက်တမ်းရစ်များနှင့် ဆင်တူကာ တစ်ရစ်က တစ်နှစ်ကို ကိုယ်စားပြုလေသည်။

သစ်တောထဲတွင် ဤကဲ့သို့သော လင်ဇီးပြားများ အလွန် ပေါများပြီး မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

"အရမ်း ကြီးတာပဲ"

"အိမ်မှာ အလှချိတ်ထားရင် ကြည့်ကောင်းမှာပဲ"

"ဒီလောက် ကြီးတာမျိုး တကယ်ကို တွေ့ရခဲတယ်"

ရွှီယန်က ကျေနပ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

မူလက သူ၏ ပစ္စည်းများက အလွန် များပြားနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရှားပါးပြီး ထူးခြားသော အရာများကို တွေ့ရှိပါက ယူသွားရမည်ပင် ဖြစ်သည်။

တောင်အောက်သို့ ဆင်းရသည့် လမ်းက အနည်းငယ် အန္တရာယ် များလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကွန်ရက်သုံးစွဲသူ တစ်ယောက်က အကြံပေးလာလေသည်။

"အစ်ကိုကြီးက သိုင်းပညာ တတ်တယ် မဟုတ်လား... အောက်ကို တိုက်ရိုက် ပျံဆင်းသွားလိုက်လေ"

"ဟုတ်တယ်... ငါ ဘာသိုင်းပညာမှ မတတ်ပါဘူး လို့ ပြောပြီး သုံးမီတာ အမြင့်ရှိတဲ့ လှေကားပေါ်ကနေ ခုန်ချသွားတာပဲလေ"

"ယန်ရွာ က ရှီးယန်ယန် တို့လို ဖင်အောက်မှာ သစ်ရွက် တစ်ရွက် ခံပြီး တောင်ပေါ်ကနေ လျှောဆင်းသွားလို့လည်း ရတာပဲ"

"ကျွမ်းထိုးပြီး လိမ့်ဆင်းသွားတာက ပိုမြန်မယ် ထင်တယ်"

"အစ်ကိုကြီး ဆီမှာ ပစ္စည်းတွေ အရမ်း များတယ်လို့ ခံစားရတယ်... တကယ်လို့ ဂိမ်းထဲမှာသာ ဆိုရင် ဒီလို ပစ္စည်း အပြည့်ပါတဲ့ သူတွေကို မြက်ခင်းထဲ ပုန်းပြီး ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရတာ အရမ်း သဘောကျတာ"

ရွှီယန်က မှတ်ချက်များကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး အားလုံး၏ "အကြံပေးချက်" များကို မြင်သောအခါ သူက မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျားတို့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ကျွန်တော် ဒီလိုလေးပဲ ဆင်းသွားပါ့မယ်"

"ရောက်တော့မှာပါ"

အောက်ဘက်တွင် တောင်ပေါ်လမ်း တစ်ခု ရှိလေသည်။

တောင်ပေါ်လမ်း၏ တစ်ဖက်တွင် ချောက်ကမ်းပါး ရှိပြီး အခြား တစ်ဖက်တွင် မတ်စောက်သော တောင်စောင်း ရှိလေသည်။

ရွှီယန်က တောင်စောင်းမှ အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့လေသည်။

အစောင်း ဒီဂရီက အလွန် မြင့်မားပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် အနောက်သို့ အနည်းငယ် မှီလိုက်ရုံဖြင့် တောင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အန္တရာယ် ကင်းရှင်းခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူက အပေါ်မှနေ၍ လမ်းမပေါ်သို့ ခုန်ချနိုင်ခဲ့လေသည်။

အဝတ်အစားများနှင့် ဘောင်းဘီများ အားလုံးက မြက်ပင်များနှင့် မြေကြီးများကြောင့် ပွန်းပဲ့ စုတ်ပြတ်နေလေပြီ။

လူတစ်ကိုယ်လုံးကလည်း အနည်းငယ် သနားစရာ ကောင်းနေပုံ ရလေသည်။

သို့သော် ရွှီယန်၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေက အလွန် ကောင်းမွန်နေပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်နေကာ သူ၏ အသားအရေကလည်း ကောင်းမွန်သဖြင့် သူ့ကို ပို၍ ကျက်သရေ ရှိစေလေသည်။

တောတောင်များထဲတွင် လေလွင့်နေသော ကျားကြောင်လေး တစ်ကောင်နှင့် ဆင်တူပြီး လေလွင့်နေသော်လည်း ရုပ်ရည်နှင့် အမူအရာက အလွန် ခန့်ညားနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

ရွှီယန်က ရွာထဲမှ အငှားကားသမားကို ဖုန်းဆက်လိုက်လေသည်။

သူက ဘယ်နေရာတွင် ရောက်နေမှန်း အတိအကျ မသိသော်လည်း နေရာ ပို့ပေး၍ ရလေသည်။

နေရာ ပို့ပေးပြီးနောက် ရွှီယန်က လမ်းဘေးတွင် ထိုင်ကာ အနားယူနေလိုက်လေသည်။

"ပင်ပန်းလိုက်တာ... ဒီလမ်းတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်လာတာ ၅ နာရီ ၆ နာရီလောက် ရှိပြီ"

ရွှီယန်က အသက်ရှူနှုန်းကို ထိန်းညှိကာ ကျောပိုးအိတ်ကို မှီ၍ ပြောလိုက်လေသည်။

သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု အတွင်းရှိ ကြည့်ရှုသူများ အားလုံးက အလွန် လေးစားသွားကြလေသည်။

သူ ပြောသကဲ့သို့ပင် ဤလမ်းတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်လာရသည်မှာ အလွန် မလွယ်ကူလှပေ။ ရွှီယန်က အထုပ်အပိုး အကြီးအသေးများ သယ်ဆောင်လာပြီး နားချိန် လုံးဝ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်လေသည်။

လူအများအပြားက လက်ဆောင်များ ထပ်မံ ပေးပို့လာကြလေသည်။

"မနက်ဖြန်တော့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု မလုပ်တော့ဘူး... အရင်ဆုံး အနားယူမယ် နောက်ရက်တွေကျမှ အခြေအနေ ကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်မယ်"

"ဒီတစ်လ နှစ်လ အတွင်းမှာပဲ တောင်ပေါ်မှာ ပစ္စည်းကောင်းတွေ အများဆုံး ရှိတာ... ရာသီဥတု အေးလာရင် တောင်ထွက်ပစ္စည်းတွေ သိပ်မရှိတော့ဘူး အဲ့ဒါကြောင့် ထပ်ပြီး ဝင်ရဦးမယ်"

ရွှီယန်က ထပ်မံ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

သူက တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု အတွင်းရှိ ကွန်ရက်သုံးစွဲသူများနှင့် ဤအတိုင်းပင် စကားစမြည် ပြောဆိုနေလေသည်။

မိနစ် ၁၅ မိနစ်ခန့် အကြာတွင် အငှားကားသမားက ကားမောင်းလာလေသည်။

ရွှီယန်က "ကျွန်တော့်ကို လာကြိုတဲ့ ကားရောက်လာပြီ... တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ပိတ်လိုက်တော့မယ် ဘိုင်းဘိုင်" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ရွှီယန်က ဒရုန်းကို အောက်ချကာ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ပိတ်လိုက်လေသည်။

"မင်း ပစ္စည်းတွေ တော်တော် များတာပဲ"

အငှားကားသမား လောင်ဝမ်က ရွှီယန်၏ အထုပ်အပိုး အကြီးအသေးများကို မြင်သောအခါ အံ့ဩချီးကျူးလိုက်လေသည်။

"ဒီရာသီက ပစ္စည်းကောင်းတွေ များတယ်လေ... ကျွန်တော် တောနက်ကြီးထဲ ဝင်သွားတော့ ပိုပြီး အများကြီး ရှာတွေ့ခဲ့တာ"

ရွှီယန်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

သူ၏ အိတ်များထဲတွင် လင်ဇီးနီများ အပြည့် ရှိနေပြီး မှိုမည်းနှင့် ဂျင်ဆင်းများကိုတော့ ကျောပိုးအိတ်ထဲတွင် ဝှက်ထားကာ လွယ်လွယ်ကူကူ အပြင်သို့ ထုတ်မပြပေ။

ရွှီယန်က ပစ္စည်းများကို နောက်ခန်းတွင် ထည့်လိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်လေသည်။

လောင်ဝမ်က ကားကို မောင်းနှင်ကာ သူ့ကို လယ်ယာခြံဝင်းသို့ ပြန်ပို့ပေးလေသည်။

"မင်းက တကယ်ကို သတ္တိကောင်းတာပဲ... တစ်ယောက်တည်း တောနက်ကြီးထဲကို ဝင်ရဲတယ်"

"ဘယ်ရွာကများ တောင်ပေါ် ဂျင်ဆင်းရှာ သွားတာကို အနည်းဆုံး လူ သုံးလေးယောက် မပါဘဲ သွားလို့လဲ"

"မင်း တကယ်ပဲ ဝက်ဝံ ကို မကြောက်ဘူးလား"

လောင်ဝမ်က အငှားကားသမား ဖြစ်သဖြင့် သေချာပေါက် စကား အလွန် များလေသည်။ ကားပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် ပါလာသည်နှင့် သူ၏ ပါးစပ်က လုံးဝ အနားမရတော့ပေ။

ဤဒေသရှိ လူများ အားလုံးက ထိုသို့ပင် ဖြစ်ကြလေသည်။

"ဝက်ဝံမှ မရှိတာ... တစ်ခါမှကို မမြင်ဖူးတာ"

ရွှီယန်က လိုက်လျောညီထွေစွာ စကားပြန်ပြောနေလေသည်။

သူက ဝက်ဝံကို တကယ်ပဲ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

ချန်ပိုင်တောင်တန်းတွင် ဝက်ဝံများ အများအပြား ရှိသော်လည်း တောနက်ကြီးထဲတွင်သာ ရှိကြလေသည်။

လွန်ခဲ့သော အချိန်က သူ ကြားဖူးခဲ့သော ဝက်ဝံ ဇာတ်လမ်းမှာ အိမ်နီးချင်း မွန်ဂိုးလီးယား အတွင်းပိုင်း ဒေသမှ ဖြစ်သည်။ ဝက်ဝံ တစ်ကောင်က သိုးကျောင်းသား တစ်ယောက်၏ အိမ်သို့ ဝင်ရောက်ကာ အစာခိုးစားသဖြင့် ရဲစခန်းမှ ရဲအရာရှိ အချို့က သွားရောက် မောင်းထုတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ရာ ဝက်ဝံက သူတို့ကို လိုက်လံ တိုက်ခိုက်ခဲ့သဖြင့် အားလုံး ဟိုပြေးဒီပြေး ဖြစ်ခဲ့ရလေသည်။

"တောင်ပေါ်မှာ အန္တရာယ်ကတော့ ရှိတာပဲ"

"ဘေးရွာက အာမာဇီ ဆိုရင် မတော်တဆ ခြေထောက် ကျိုးသွားတာလေ... အတူသွားတဲ့ သူတွေသာ မပါရင် သူ ပြန်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ပြီးတော့ ဝူအားကော်ထို ဆိုရင် သစ်ကြောင် အကုတ်ခံရလို့ ဆေးရုံသွားပြီး အပ်ချုပ်လိုက်ရတယ်... ခွေးရူးပြန် ကာကွယ်ဆေးပါ ထိုးလိုက်ရသေးတယ်"

လောင်ဝမ်က အဆက်မပြတ် ပြောဆိုနေလေသည်။

တောင်ပေါ်ရွာလေးများတွင် နည်းပညာ နောက်ကျသော်လည်း သတင်း အချက်အလက် စနစ်ကတော့ လုံးဝ မြန်ဆန်ပြီး ကောင်းမွန်လေသည်။ ကောင်းသတင်း ဆိုးသတင်း အားလုံးက ချက်ချင်းပင် ရွာစဉ်လှည့်ကာ ပျံ့နှံ့သွားတတ်လေသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် မြို့ကြီးများတွင်တော့ "သူများကိစ္စ ကိုယ်နဲ့ ဘာဆိုင်လဲ" ဟူသော နယ်နိမိတ် သတ်မှတ်ချက် တစ်ခု ရှိနေတတ်လေသည်။

ရွှီယန်က မြို့ကြီးများ၏ ပုံစံမျိုးကို ပို၍ နှစ်သက်ပြီး သူများ ကိစ္စများကို သိပ်ပြီး အာရုံမစိုက်တတ်ပေ။ သို့သော် အခြားသူများ ပြောပြသည်ကို နားထောင်ရခြင်းကလည်း ဆိုးရွားသော ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပေ။

မကြာမီမှာပင် ကားက လယ်ယာခြံဝင်းသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

လီဆန်းက ရွှီယန် ပြန်လာမည်ကို သိရှိသဖြင့် လယ်ယာခြံဝင်း တံခါးဝတွင် စောင့်ဆိုင်းနေလေပြီ။

ကားရပ်သွားသောအခါ သူက ပစ္စည်းများကို အတူတကွ သယ်ယူပေးရန် ကူညီလေသည်။

ရွှီယန်က အလွန် ပေါ့ပါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ရှောင်ဟေးက သူ့ခြေသလုံးနားတွင် ပြေးလွှားကာ ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်နေလေသည်။

သူက အချိန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ မွန်းလွဲ နှစ်နာရီခွဲခန့် ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

"အချိန်မီသေးတယ်... နေ့လယ်ကျရင် တောင်ထွက်ပစ္စည်း ဈေးကို သွားမယ်"

ရွှီယန်က ရေချိုး၊ အစာစားပြီးနောက် လင်ဇီးနီများနှင့် မှိုမည်းများကို တောင်ထွက်ပစ္စည်း ဈေးသို့ သွားရောက် ရောင်းချရန် ရည်ရွယ်လိုက်လေသည်။

နှစ်ရက်တာ ပင်ပန်းခဲ့ရသဖြင့် ယခုအခါ အကျိုးအမြတ်ကို ခံစားရမည့် အချိန် ရောက်လာပြီ ဖြစ်လေသည်။