အခန်း ၉၀

အခန်း (၉၀) ကလေးထိန်းရတာက အမဲလိုက်ရတာထက် ပိုပင်ပန်းသေးတယ်

လယ်ယာခြံဝင်း တည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်များက စနစ်တကျ လည်ပတ်နေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဖန်လုံအိမ်များ ပုံပေါ်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။

ရွာထဲတွင်လည်း ဖန်လုံအိမ် စိုက်ပျိုးသူများ ရှိသော်လည်း ပုံမှန် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကိုသာ စိုက်ပျိုးကြပြီး ဆောင်းရာသီတွင် ငွေပိုရရန်သာ ရည်ရွယ်ကြသည်။ ရွှီယန်ကဲ့သို့ ဖန်လုံအိမ်အတွင်း သစ်သီးများ စိုက်ပျိုးခြင်းမှာမူ အတွေ့ရနည်းပါးလှပေသည်။

ဤရွာသည် အဓိကအားဖြင့် မှိုစိုက်ပျိုးရေးကိုသာ မှီခိုကြပြီး ရွာသားအများစုမှာ စုပေါင်း၍ မှိုစိုက်ပျိုးကြခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် လူငယ်များ၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ စွန့်စားရဲခြင်းနှင့် စမ်းသပ်ရဲခြင်းပင် မဟုတ်ပါလား။ သေချာသည်မှာ ထိုသို့ပြုလုပ်နိုင်ရန် ငွေကြေးရှိဖို့ လိုအပ်ပြီး ငွေမရှိပါက အရာအားလုံးသည် အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။

ရွှီယန်သည် လယ်ယာခြံဝင်းတွင် နှစ်ရက်ခန့် အနားယူပြီးနောက် တောင်ပေါ်သို့ ထပ်မံတက်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် လမ်းကြုံ၍ ကျားသစ်များကိုပါ ဝင်ကြည့်ရန် စဉ်းစားထား၏။ လိုက်ဖ်လွှင့်ရာတွင်လည်း အစီအစဉ်ကောင်းတစ်ခုခု လုပ်ပြမှသာ လူကြိုက်များမှု ပိုမိုရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

နံနက်စောစောတွင် ရွှီယန်သည် ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ကာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ လွှတ်ထားသော ခွေးလေးနှစ်ကောင်ကလည်း သူနှင့်အတူ လိုက်ပါလာကြသည်။

လယ်ယာခြံဝင်း အပေါက်ဝသို့ ရောက်သောအခါ ရွှီယန်က အကောင်ပေါက်လေး နှစ်ကောင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကဲ... ပြန်တော့... မင်းတို့က ငယ်သေးတယ်... တောထဲ ဝင်လို့ မရသေးဘူး... ပြီးတော့ တောထဲမှာ ကပ်ပါးကောင်တွေ အများကြီးပဲ... ရောဂါတွေ ကူးကုန်လိမ့်မယ်"

သူ့စကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်ဟေးနှင့် ယွမ်ပေါင် တို့သည် ထိုင်ချလိုက်ကြပြီး ဆက်မလိုက်ကြတော့ပေ။

တောရွာများ၏ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှုပ်ထွေးလှသဖြင့် ခွေးများ ရောဂါရလွယ်ကာ သက်တမ်းလည်း တိုတောင်းကြသည်။

အချို့က မြို့ပြရှိ အိမ်မွေးခွေးများကို အလွန် အလေးထားကြပြီး ပိုင်ရှင်များက ဆေးခန်းပြပေးခြင်း၊ သန်ချဆေးတိုက်ခြင်း၊ ကာကွယ်ဆေးထိုးပေးခြင်း စသည်တို့ ပြုလုပ်ပေးကြသော်လည်း တောရွာရှိ ခွေးများမှာမူ ထိုကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးများ မရရှိကြဟု ပြောဆိုလေ့ရှိကြသည်။

ထိုသို့ပြောဆိုခြင်းမှာ အနည်းငယ်တော့ တစ်ဖက်သတ် ဆန်လှသည်။ အကြောင်းရင်းမှာ များသောအားဖြင့် ရွာသူရွာသားများက ခွေးတစ်ကောင်၏ အသက်ကို သိပ်ဂရုမစိုက်ကြသောကြောင့်ပင်။ လွယ်လွယ်ပြောရလျှင် ဤခွေး သေသွားပါက နောက်တစ်ကောင် လဲလိုက်ရုံသာဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တောရွာများတွင် ခွေးများ မရှားပါးချေ။

သို့သော် သေချာ ဂရုစိုက် မွေးမြူထားသော အိမ်မွေးခွေးများမှာ သန်ချဆေးတိုက်ခြင်း၊ ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်း၊ သားဆက်ခြားခြင်း စသည်တို့ကို ပြုလုပ်ပေးသဖြင့် ၎င်းတို့၏ သက်တမ်းမှာ ပိုမို ရှည်ကြာတတ်သည်။

ထို့ကြောင့် သန်ချဆေးတိုက်ခြင်းနှင့် ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းများမှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်လှပေသည်။ ရွှီယန် မွေးထားသော ခွေးများကိုလည်း သေချာစွာ ဂရုစိုက်မည်ဖြစ်ပြီး သန်ချဆေးတိုက်ခြင်းနှင့် ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းများကို မဖြစ်မနေ ပြုလုပ်ပေးမည့်အပြင် ၎င်းတို့၏ ကျန်းမာရေးကိုလည်း ပုံမှန် စစ်ဆေးပေးမည် ဖြစ်သည်။

ခွေးလေးနှစ်ကောင် ဆက်မလိုက်တော့သောအခါ ရွှီယန်သည် တောင်ပေါ်တက်မည့် လမ်းအတိုင်း တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာခဲ့သည်။

နောက်ဘက် တောင်ပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ ရွှီယန်က ဒရုန်းကို လွှတ်တင်ပြီး လိုက်ဖ်ကို စတင်လိုက်၏။ နေရောင်ခြည် တောက်ပနေသော နောက်ထပ် နေ့တစ်နေ့ပင် ဖြစ်သည်။

ကြိုတင် ကြေညာထားခဲ့သဖြင့် ပရိသတ်ဟောင်းများက ချက်ချင်းပင် လိုက်ဖ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြရာ ကြည့်ရှုသူဦးရေမှာ လျင်မြန်စွာ တိုးလာတော့သည်။ မကြာမီမှာပင် ၅၀၀၀ အထက်၌ တည်ငြိမ်သွား၏။

လူ ၅၀၀၀ သာ ရှိသည်ဟု မထင်လိုက်ပါနှင့်။ ထိပ်တန်း လိုက်ဖ်လွှင့်သူများ၏ ကြည့်ရှုသူ တစ်သိန်းကျော်နှင့် မယှဉ်နိုင်သော်လည်း ဤပမာဏမှာ လိုက်ဖ်လွှင့်သူ အကြီးစားတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်၍ ရနေပြီဖြစ်သည်။

လိုက်ဖ်၏ ခေါင်းစဉ်မှာ "ဒီနေ့ တောင်ပေါ်တက်မယ်... ကျားသစ်တွေကို သွားကြည့်မယ်" ဟု ဖြစ်သည်။ ဤခေါင်းစဉ်က အတော်လေး ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှ၏။

"လိုက်ဖ်လွှင့်သူ... ကျားသစ်တွေ ဘယ်မှာလဲ"

"ကျားသစ်ကို ကြည့်ချင်တယ်"

အင်တာနက်သုံးစွဲသူများက ဤကိစ္စကို အတော်လေး စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။

လိုက်ဖ်မြင်ကွင်းထဲတွင် အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောလှသော သစ်တောကြီးကို မြင်တွေ့ရပြီး စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသည်။ ရွှီယန်က မြက်ခင်းများကို ဖြတ်နင်းကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားနေပြီး နေရာတိုင်းတွင် လတ်ဆတ်သော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

မကြာမီမှာပင် တားဟွာနှင့် ရှောင်ဟွာ ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ မြင်ကွင်းမှာ အလွန် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်။

မိခင်ကျားသစ်မကြီးသည် အရပ်မြင့်မြင့် ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်း သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ ရှေ့တွင် အပေါ်တက်လိုက် အောက်ဆင်းလိုက် လုပ်နေပြီး အပေါ်ရောက်သွားချိန်တိုင်း ကျားသစ်ပေါက်လေးကို လှမ်းကြည့်နေ၏။ ကျားသစ်ပေါက်လေးကမူ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး တုံးအအနှင့် ချစ်စရာကောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရွှီယန်မှာ ချက်ချင်းပင် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"ဟိုဘက်ကို ကြည့်လိုက်ပါဦး... ကျားသစ်အမေက ကျားသစ်ပေါက်လေးကို သစ်ပင်တက်သင်ပေးနေတာ... ကျားသစ်တွေအတွက် သစ်ပင်တက်တာက မရှိမဖြစ် ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုဆိုပေမဲ့ မွေးကတည်းက တတ်လာတာတော့ မဟုတ်ဘူးလေ... သင်ပေးရတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ အကောင်ပေါက်လေးက သိပ်သင်ချင်ပုံ မပေါ်ဘူး"

ရွှီယန်က မနှောင့်ယှက်ဘဲ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှသာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

သူ၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီး လိုက်ဖ်မြင်ကွင်းထဲမှ စိတ်ဝင်စားဖွယ် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုရသောအခါ အင်တာနက်သုံးစွဲသူများ အားလုံး ရယ်မောသွားကြသည်။

"ဟားဟား... တကယ်ပဲ... ကြောင်အမေက ကြောင်လေးတွေကို သစ်ပင်တက် သင်ပေးတာတော့ မြင်ဖူးတယ်... ကျားသစ်တွေလည်း သင်ပေးရတာပဲလား"

"ဒီကျားသစ်မကြီးက အရမ်း သွက်လက်တာပဲ... ဒီလောက်ကြီးတဲ့ သစ်ပင်ကြီးကိုတောင် လွယ်လွယ်လေး တက်သွားတာ"

"ငါ့အထင် ကျားသစ်ဆိုတာ သစ်ပင်ပေါ်မှာပဲ နေတာလို့ ထင်ထားတာ"

"မင်းပြောတာက ချီတာကျားသစ် ဖြစ်မယ်... ဒါက ကျားသစ်လေ... ဒါပေမဲ့ ကျားသစ်တွေကလည်း သစ်ပင်တက် ကျွမ်းကျင်တာ အမှန်ပဲ"

မိခင်ကျားသစ်မကြီးက အလွန် သေချာစွာ သင်ပေးနေသည်။ သူမက သွက်လက်စွာဖြင့် အပေါ်သို့ တက်သွားလိုက် အောက်သို့ ဆင်းလာလိုက် လုပ်ပြပြီးနောက် ကျားသစ်ပေါက်လေးကို ခေါင်းဖြင့် သွားဝှေ့လိုက်သေး၏။

ကျားသစ်ပေါက်လေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ တုံးအအ အမူအရာများသာ ရှိနေဆဲပင်။

ရွှီယန် ပြန်တွေးကြည့်လိုက်ရာ ကျားသစ်ပေါက်လေး သစ်ပင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည့် မြင်ကွင်းကိုသာ မြင်ဖူးခဲ့ပြီး ၎င်း သစ်ပင်တက်သည့် မြင်ကွင်းကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြောင်း သတိရသွားသည်။

သြော်... မတက်တတ်တာကိုး။

ကျားသစ်ပေါက်လေးက သစ်ပင်စည်ကို ဖက်ထားပြီး ရှေ့ခြေသည်း နှစ်ဖက်ဖြင့် အားယူကြည့်သော်လည်း နောက်ခြေနှစ်ဖက်ကမူ မြေကြီးပေါ်တွင် အသေအချာ ရပ်တည်နေပြီး တစ်လှမ်းမျှ မရွေ့ချင်ပေ။

ရွှီယန်က မိခင်ကျားသစ်မကြီး၏ မျက်လုံးများထဲမှ မတတ်သာသည့် အရိပ်အယောင်များကိုပင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ မိဘများက ကလေးများကို အိမ်စာလုပ်ရန် သင်ကြားပေးနေစဉ် ခံစားရသည့် အကူအညီမဲ့နေသော ခံစားချက်မျိုးနှင့် တူနေ၏။

ကလေးများအားလုံး ဤသို့ပင် ဖြစ်တတ်သည်။ အခြေခံ အရာအချို့ကို မလုပ်တတ်ကြဘဲ အသက်အနည်းငယ် ကြီးလာမှသာ အဆင်ပြေသွားတတ်သည်။

မိခင်ကျားသစ်မကြီးက အချိန်အတော်ကြာ သင်ပေးခဲ့သော်လည်း ရှောင်ဟွာလေးကို မသင်ပေးနိုင်သေးချေ။

ကလေးထိန်းရသည်မှာ အမဲလိုက်ရသည်ထက်ပင် ပို၍ ပင်ပန်းလှသည်။ တောဝက် ဖမ်းရသည်ကမှ ဤမျှ မခက်ခဲပေ။ ရှောင်ဟွာလေးမှာ သက်သက်ကြီးကို သင်ယူလိုစိတ် မရှိခြင်းသာ ဖြစ်ပုံရ၏။

သို့သော် ကျားသစ်များ ကြီးလာသောအခါ ခွန်အား ပြည့်ဝလာမည်ဖြစ်ရာ သစ်ပင်တက်ခြင်းမှာ ခက်ခဲသော ကိစ္စတော့ မဟုတ်ချေ။ ယခုအချိန်တွင် ၎င်းက အနည်းငယ် ပျင်းရိနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မိခင်ကျားသစ်မကြီးက တစ်စုံတစ်ရာကို သတိပြုမိသွားပုံရပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမအား စောင့်ကြည့်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရွှီယန်ကို အတိအကျ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

မူလက သတိထားနေသော မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ကြည်လင်သွားပြီး လွတ်မြောက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များပင် ပေါ်လာတော့သည်။

မိခင်ကျားသစ်မကြီးသည် ကျားသစ်ပေါက်လေးကို ပါးစပ်ဖြင့် ကိုက်ချီကာ ရွှီယန်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးလာတော့သည်။ ကျားသစ်ပေါက်လေးမှာ ယခုအခါ အနည်းငယ် လေးလံနေပြီဖြစ်ရာ ကိုက်ချီရန် မလွယ်ကူတော့ပေ။ ဖင်က မြက်ခင်းပြင်နှင့် ပွတ်တိုက်နေသော်လည်း မိခင်ကျားသစ်မကြီးက ဂရုမစိုက်ချေ။

"ကျွန်တော့်ကို မြင်သွားပြီ... သူတို့နှစ်ကောင်က ကျွန်တော်နဲ့ ခင်တယ်လေ"

ရွှီယန်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

ကိုက်ချီခံထားရသော ကျားသစ်ပေါက်လေးက အောင်အာင် အော်မြည်နေပြီး မိခင်ကျားသစ်မကြီးက မြေပြင်ပေါ်ချပေးလိုက်သောအခါမှသာ ပြန်လည် တက်ကြွလာတော့သည်။

ရွှီယန်ကို မြင်သည်နှင့် အကောင်ပေါက်လေးက ချက်ချင်းပင် အနားသို့ လာရောက် အချွဲခံလေသည်။ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်က တိရစ္ဆာန်ရုံမှ တိရစ္ဆာန်ထိန်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ရင်းနှီးမှုမျိုးပင်။

မိခင်ကျားသစ်မကြီးကမူ မြေပြင်ပေါ်တွင် လှဲချလိုက်ပြီး မောဟိုက်စွာ အသက်ရှူနေ၏။ ကြည့်ရသည်မှာ အတော်လေး ပင်ပန်းသွားပုံရသည်။

လိုက်ဖ်ထဲတွင် ကွန်မန့်များ ချက်ချင်းပင် ကျဆင်းလာတော့သည်။

"ဟာ... တကယ်ကြီး ကျားသစ်တွေပါလား"

"အကွက်လေးတွေက တကယ်လှတာပဲ"

"ဒီလိုက်ဖ်လွှင့်သူက တောနက်ထဲက မှော်ဆရာလား... ကျားသစ်တွေက သူ့ကို မကိုက်ဘူးလား"

"ကိုက်ဖို့နေနေသာသာ... ဒီကျားသစ်ပေါက်လေးက သူ မွေးထားတာလားလို့တောင် သံသယဖြစ်မိတယ်... အရမ်းကို ရင်းနှီးနေတာပဲ"

"အားကျလိုက်တာ"

ရွှီယန်က အကောင်ပေါက်လေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"တားဟွာ... ဒီနေ့ ငါနဲ့ တောင်ပေါ်လိုက်ခဲ့"

ရွှီယန်က ကျားသစ်ကြီးကို ကြည့်ကာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

မိခင်ကျားသစ်မကြီးက မြေပြင်ပေါ်တွင် လှဲနေရင်း အားမပါသော အသံဖြင့် အူး ဟု အော်လိုက်ရာ သူမ မလိုက်ချင်ကြောင်း အဓိပ္ပာယ်ရ၏။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင် မင်းတို့ နားနေလိုက်ကြတော့"

ရွှီယန်က မတ်တတ်ရပ်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

ငါတို့ ဟုတ်လား။

မိခင်ကျားသစ်မကြီးက ထပ်မံ အော်လိုက်ပြီး ကျားသစ်ပေါက်လေးကို ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

သူမ၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ 'ဒီကလေးကို မင်းခေါ်သွား' ဟူ၍ပင်။

ရွှီယန်မှာ ငိုရခက် ရယ်ရခက် ဖြစ်သွားရ၏။

"သူ ကျွန်တော့်နောက် လိုက်နိုင်ပါ့မလား"

မိခင်ကျားသစ်မကြီးက ဘာမျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိချေ။

"ဒါဆိုရင် ခေါ်သွားပြီနော်"

ရွှီယန်က ကျားသစ်ပေါက်လေးကို ပွေ့ချီကာ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူတို့ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ တားဟွာသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ ကျားသစ်ပေါက်လေး ရှိနေပါက သူမ၏ အာရုံစိုက်မှု အားလုံးက ကလေးအပေါ်တွင်သာ အချိန်ပြည့် ရောက်ရှိနေရသဖြင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အတော်လေး ပင်ပန်းလှသည်။ ရွှီယန်နှင့် လွှတ်ထားရသည်ကိုလည်း သူမ စိတ်ချပေသည်။

တိရစ္ဆာန်ရုံမှ သားရဲတိရစ္ဆာန်များက တိရစ္ဆာန်ထိန်းကို ယုံကြည်သကဲ့သို့ပင်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကလေးကို ရွှီယန်က ပြန်ပို့ပေးတတ်သည်ချည်းသာ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

ကျားသစ်ပေါက်လေးကလည်း ရွှီယန်နှင့် ရင်းနှီးပြီး အလွန် ချစ်စရာ ကောင်းလှသည်။

"ဒီနေ့တော့ ကျားသစ်ပေါက်လေးကို ခေါ်ပြီး တောင်ပေါ်တက်ကာ တောင်ထွက်ပစ္စည်းလေးတွေ ရှာကြည့်မယ်"

ရွှီယန်သည် ကျားသစ်လေးနှင့်အတူ တောင်ပေါ် လှည့်လည်မည့် ခရီးစဉ်ကို စတင်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူနှင့် ရှောင်ဟွာလေး အတူတူ သွားရသော ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်၏။

ခဏမျှ ပွေ့ချီပြီးနောက် ရွှီယန်က ရှောင်ဟွာလေးကို အောက်ချပေးလိုက်သည်။

သူက ရှေ့မှ လျှောက်သွားပြီး ရှောင်ဟွာလေးက ဘေးမှ လိုက်ပါလာသည်။

ရွှီယန်က သစ်ရွက်ခြောက်များအောက်တွင် မှိုများ ရှိနိုင်သည်ဟု ထင်သဖြင့် သစ်ရွက်ခြောက်များကို လက်ဖြင့် ယက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ ထိုသို့လုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျားသစ်ပေါက်လေးက ချက်ချင်းပင် ပြေးလာပြီး စူးစမ်းကြည့်ရှုလေသည်။

ထိုပုံစံမှာ အလွန်ကို စပ်စုချင်နေပုံရ၏။

မွေးရာပါ တောတောင်ရှာဖွေသူလေးပါလား။

ဤမြင်ကွင်းမှာ တကယ်ကို ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

လိုက်ဖ်ထဲတွင် ကြည့်ရှုသူ ဦးရေက လျင်မြန်စွာ တိုးလာတော့သည်။ လူတစ်ယောက်တည်း တောနက်ထဲ ဝင်ရောက် လိုက်ဖ်လွှင့်သည်မှာပင် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းနေပြီဖြစ်ရာ ကျားသစ်တစ်ကောင်ကိုပါ ခေါ်ဆောင်၍ လိုက်ဖ်လွှင့်မည်ဆိုပါက ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းမည်ဖြစ်သည်။

ရွှီယန်နှင့် ကျားသစ်တို့၏ ဇာတ်လမ်းမှာ အင်တာနက်ပေါ်တွင် သိပ်မဆန်းကြယ်လှတော့ပေ။ လူအများအပြားက သူ၏ ဗီဒီယိုများကို မြင်တွေ့ဖူးကြသည်။ ၎င်းမှာ သူ တောဝက်ကို ရိုက်နှက်သည့် ဗီဒီယိုထက်ပင် ပို၍ နာမည်ကြီးသေး၏။

သာမန်အချိန်များတွင် သူ၏ လိုက်ဖ်ကို မကြည့်သူများပင် ဤကိစ္စကို သိရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့သြမသွားကြဘဲ ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှီယန်က ယခင်အတိုင်းပင် လမ်းလျှောက်ရင်း ပစ္စည်းများ ရှာဖွေနေသည်။ ယနေ့ သူက တောနက်ထဲသို့ ဝင်သွားရုံသာဖြစ်ပြီး တောင်ပေါ်တွင် ညအိပ်ရန် ရည်ရွယ်မထားသဖြင့် ပေါ့ပါးစွာ သွားလာနေကာ အမြန်နှုန်းလည်း အတော်လေး မြန်ဆန်သည်။

ကျားသစ်ပေါက်လေးမှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားနေ၏။ ၎င်းက ဤအရာသည် အမဲလိုက်ခြင်းထက် ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည်ဟု ထင်မှတ်နေပုံရသည်။ နောက်မှ လိုက်ပြေးရုံသာဖြစ်ပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ တွေ့လျှင်လည်း ပြေးသွားကြည့်ရှုနိုင်သေးသည်။

လိုက်ဖ်မှာ ပို၍ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလာတော့သည်။ နောက်ဘက်ရှိ တောင်မှာလည်း မသေးငယ်လှပေ။ ရွှီယန်က နယ်မြေတစ်ခုကိုသာ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ဖူးသည်။

တောင်တစ်လုံးလုံးကို အကုန်အစင် လျှောက်သွားချင်ပါက လဝက်ခန့် အချိန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။ ယနေ့ သူက မရောက်ဖူးသေးသော နယ်မြေများကို သွားရောက် လေ့လာရန် ရည်ရွယ်ထား၏။

တောင်ပေါ်ရှိ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်အောင် လုပ်ရန်ဖြစ်သည်။

ရွှီယန်၏ မှတ်ဉာဏ်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး အထူးသဖြင့် တောင်ပေါ်ရှိ အရာများကို ကောင်းစွာ မှတ်မိနိုင်သည်။ ပြောရမည်ဆိုလျှင် တောင်ပေါ်တွင် လမ်းပျောက်ရန် အလွန် လွယ်ကူလှသည်။ သစ်ပင်များ အားလုံးက ပုံစံတူများသာ ဖြစ်နေသဖြင့် သာမန်လူများအနေဖြင့် ခွဲခြားသိမြင်ရန် အလွန်ခက်ခဲရာ လမ်းကြောင်းကို မှတ်မိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

လူများ လျှောက်ထားသည့် မြေသားလမ်းလေး တစ်လမ်းရှိပြီး ထိုလမ်းအတိုင်းသာ လိုက်သွားရမည် ဖြစ်သည်။

ရွှီယန်ကမူ အမြဲတမ်း မှတ်မိနေတတ်သည်။ သူ အသုံးပြုသည့် နည်းလမ်းမှာ အမှတ်အသားဖြင့် မှတ်သားခြင်းဖြစ်သည်။ သစ်ပင်တစ်ပင်တွင် မည်သည့် အမှတ်အသား ရှိသနည်းဆိုတာကို သူ အမြဲ မှတ်သားထားတတ်၏။ ထပ်မံ မြင်တွေ့ရပါက သူ မှတ်မိနိုင်ပေသည်။ ဤသည်မှာလည်း စိမ်းသက်သော နယ်မြေများသို့ သွားရောက် ရှာဖွေသူများ၏ စွမ်းရည်တစ်ရပ်ပင် ဖြစ်သည်။

ရွှီယန်သည် ကျားသစ်ပေါက်လေးကို ခေါ်ကာ တောက်လျှောက် ဝင်သွားခဲ့သည်။

ဤကိစ္စကို သတိရသွားသောအခါ သူက အင်တာနက်သုံးစွဲသူများကို ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ... အပျော်သဘောနဲ့ တောနက်ထဲကို လုံးဝ မဝင်ကြပါနဲ့နော်... အဲဒီလိုဆိုရင် လမ်းပျောက်ဖို့ အရမ်း လွယ်ကူပါတယ်"

"ကျွန်တော်တို့ဘက်မှာဆိုရင် နှစ်တိုင်း တောင်ပေါ်တက်ပြီး လမ်းပျောက်တဲ့ ခရီးသွားတွေ ရှိတယ်... အဲဒီအခါကျရင် ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့တွေနဲ့ ရဲတွေ ပူးပေါင်းပြီး တောင်ပေါ်ကို လိုက်ရှာရတာ"

"တောင်ပေါ်က လမ်းတွေက သွားရခက်တယ်လေ"

"တောင်ပေါ်တက်တဲ့ အတွေ့အကြုံ အများကြီး ရှိမှရမှာပါ... ဥပမာ ပြန်ရမယ့် လမ်းကြောင်းကို မှတ်မိတာတို့၊ အရပ်မျက်နှာကို သိတာတို့ပေါ့"

သူ ပြောပြီးသည်နှင့် အားလုံးက ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။

"လောင်ရွှီ... စိတ်ချပါ... ဒီဘဝတော့ တောနက်ထဲ ဝင်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

"ဟုတ်တယ်... အခု တောရိုင်းတောင်တွေကို တက်တဲ့လူတွေ အကုန်လုံးက ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အဖွဲ့တွေနဲ့ပဲ သွားရတာ"

"တောရိုင်းတောင်ဆိုတာက လူတွေ အများကြီး တက်ဖူးပြီးသား နေရာတွေပါ... တရားဝင် မဖွင့်ထားရုံလေးပါ... လိုက်ဖ်လွှင့်သူ သွားတဲ့ နေရာကကျတော့ တကယ့်ကို လူသူမရောက်တဲ့ တောနက်ကြီးလေ... အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အဆင့်က လုံးဝ မတူဘူးကွ"

"သာမန်လူဆိုရင်တော့ သူလုပ်သလို တကယ်ကို မလုပ်ရဲဘူး"

ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားပြီးနောက် ရွှီယန်သည် တောင်ထွက်ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေရင်း တစ်ဖက်မှလည်း ရတနာရှာဖွေရေး သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို စတင် အသုံးပြုလိုက်သည်။ သူက ကျားသစ်ပေါက်လေးကိုလည်း တစ်ချက်တစ်ချက် လှမ်းကြည့်နေ၏။

အကောင်ပေါက်လေးက တောင်ပေါ်တက်ရသည့် ခရီးစဉ်ကို အတော်လေး အသားကျနေပြီး အလွန် ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင်လည်း ကောင်းပါသည်။

ဤတောင်ပေါ်တွင် သိပ်တန်ဖိုးကြီးသော တောင်ထွက်ပစ္စည်းများ မရှိလှချေ။ ရတနာရှာဖွေရေး သံလိုက်အိမ်မြှောင်က မှတ်သားပေးသည်မှာ ခေါင်းကြီးမှို အနည်းငယ်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤသည်ကလည်း လုံလောက်နေပါပြီ။ ခေါင်းကြီးမှိုဆိုသည်မှာ တောတောင်ရှာဖွေသူများ၏ အိမ်မက်ထဲမှ မှိုတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ အမြင်တွင် ဤအရာမှာ မှိုများ၏ အလှပဆုံး ပုံစံပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် နှစ်ကြိမ်တွင်မူ ပထမအဆင့် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရမည့် အပင်များကို မှတ်သားပေးခဲ့သဖြင့် ရွှီယန်က လိုက်ဖ်ထဲတွင် မပြသခဲ့ဘဲ ၎င်းတို့ကို လျှို့ဝှက်ထားလိုက်သည်။

စကားပုံတစ်ခု ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။ ရေကို အားကိုးပါက ရေထွက်ပစ္စည်း စားရပြီး တောင်ကို အားကိုးပါက ထောင်ထမင်း စားရတတ်သည် ဟူ၍ပင်။

တန်ဖိုးကြီး အပင်အများစုမှာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရမည့် အပင်များဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့ကို ကာကွယ်သင့်ပေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက လူများက အမြစ်ပြတ် တူးယူသွားကြမည် ဖြစ်သည်။

လူတစ်ယောက်နှင့် ကျားသစ်တစ်ကောင် တောအုပ်ထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေကြ၏။

လူက စားဝတ်နေရေးအတွက် အလုပ်လုပ်ရင်း ရတနာများ ရှာဖွေနေပြီး ကျားသစ်ကမူ အပျော်သက်သက်သာ ထင်မှတ်ကာ ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားရင်း အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေလေတော့သည်။