အခန်း ၉၉

အခန်း (၉၉) ရွေးချယ်မှုအသစ်... အစီအစဉ်အသစ်... လယ်ယာခြံဝင်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး

တောထွက်ပစ္စည်း ဈေးကွက်လေးမှာ လူများဖြင့် စည်ကားနေ၏။

ရွှီယန်၏ တောရိုင်း သစ်ကြားသီးများမှာ အလွန် ရောင်းကောင်းလှသည်။

"ဒီရာသီမှာ သစ်ကြားသီး ကောက်လို့ရတာ တကယ် အံ့သြစရာပဲ"

"သူကောက်လာတဲ့ သစ်ကြားသီးတွေက ပထမဆုံး မှည့်တဲ့ အသုတ်ဖြစ်ရမယ်"

"အလုံးလှလှလေးတွေ ရှိလား... ကျွန်တော် မစားပါဘူး... ဒီတိုင်း ကိုင်ဆော့မလို့ပါ"

"ကျွန်တော့်ကို တစ်ကျင်း ပေးပါ"

ဈေးဆိုင်ရှေ့တွင် လူများ ဝိုင်းအုံနေပြီး အသီးသီး အော်ဟစ် ဝယ်ယူနေကြသည်။

ရွှီယန်မှာ လက်မလည်အောင် အလုပ်များနေတော့၏။

တစ်ယောက်တည်း ဈေးရောင်းရသည်မှာ အနည်းငယ် အလုပ်များလှသည်။

ခွေးလေးနှစ်ကောင်က သုံးဘီးဆိုင်ကယ်၏ ဘီးနားတွင် ဝပ်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။ ၎င်းတို့က ဤနေရာသို့ အကြိမ်ကြိမ် ရောက်ဖူးသဖြင့် အခြေအနေကို အတော်လေး ရင်းနှီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် သစ်ကြားသီးများ အကုန်ရောင်းထွက်သွားတော့၏။

ယနေ့လည်း ယွမ် ၄၀၀ ကျော် ဝင်ငွေရရှိခဲ့ပြန်သည်။

ထိုအချိန်အထိ လိုက်ဖ်မှာ ဖွင့်ထားဆဲ ဖြစ်၏။

"ဒါ အကုန်ရောင်းထွက်သွားတာလား... ရောင်းရတာ အရမ်း မြန်တာပဲ"

"ဒီလို အရောင်းအဝယ် လုပ်ရတာလည်း စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတယ်နော်... ခဏလေး ရောင်းလိုက်တာနဲ့ အကုန်ရောင်းထွက်သွားပြီ"

"ဒီလိုကြည့်ရတော့ တောတောင်ရှာဖွေတဲ့ ဘဝကလည်း တော်တော်လေး အေးချမ်းတာပဲ"

"သွားချင်တဲ့သူတွေ သွားစမ်းကြည့်လို့ ရပါတယ်... တစ်နေ့လုံး တောင်ပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်ရတာ ဘယ်လောက် ပင်ပန်းလဲဆိုတာ သိရအောင်လေ... ဒီတောတောင်ရှာဖွေသူတွေက သံခြေထောက် သံအဆုတ်တွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားသလိုပဲ... လေ့ကျင့်ထားရတာ... သာမန်လူတွေကတော့ နှစ်ခေါက်လောက် သွားပြီးရင် နောက်ထပ် လုံးဝ သွားချင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

လူများက စိတ်ဝင်စားစွာဖြင့် စကားစမြည် ပြောနေကြ၏။

တောထွက်ပစ္စည်း ဈေးကွက်မှာ အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းပြီး မြေပြင်ကို အုတ်နီခဲများဖြင့် ခင်းထားကာ ဈေးဆိုင်များကလည်း သိပ်စနစ်တကျ မရှိသော်လည်း အလွန် စည်ကားလှပေသည်။

လူအများစုက ယူနီဖောင်းများ၊ အရောင်ရင့် အဝတ်အစားများကဲ့သို့သော ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အဝတ်အစားများကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရွှေဆွဲကြိုးများ ဆွဲထားသော သူဌေးများ သို့မဟုတ် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်လေးများကိုလည်း တွေ့ရတတ်၏။

ထိုသူများမှာ များသောအားဖြင့် နယ်ဝေးမှ လာသူများ ဖြစ်ကြသည်။ တောင်ထွက်ပစ္စည်း ဈေးကွက်မှာ အဝတ်အစား ညစ်ပေလွယ်သဖြင့် အဝတ်ဟောင်းများ ဝတ်လာခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

ရွှီယန်က သစ်ကြားသီးများ အကုန်ရောင်းပြီးသောအခါ ဈေးသိမ်း၍ အိမ်ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

အလုပ်များသော နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်၏။

ထိုအချိန်တွင် ဘေးဆိုင်မှ အစ်ကိုကြီး တစ်ယောက်က ရွှီယန်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"သမင်ပြောက်လေး ကြည့်ချင်လား... လိုင်စင်လုပ်ရတာလည်း လွယ်ပါတယ်"

"အကောင်ပေါက်လေး တစ်ကောင်ကို အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ် မွေးထားရင် အရမ်းကောင်းမှာ"

ထိုအစ်ကိုကြီးက သူကိုယ်တိုင် မွေးထားသော သမင်ပြောက်လေးကို ပွေ့ချီကာ ရွှီယန်ကို ပြသလိုက်သည်။

သမင်ပြောက်များကို ဒေသခံများထံသို့သာ ရောင်းချခွင့် ရှိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဒေသခံများက သက်သေခံ လက်မှတ်များ လုပ်ဆောင်ရန် လွယ်ကူပြီး ခြံဝင်းများလည်း ရှိသဖြင့် နေရာကျယ်ဝန်းသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ယခုအခါ သမင်ပြောက် မွေးမြူသူ အတော်လေး များပြားလာပြီ ဖြစ်သည်။

သူက ရွှီယန်မှာ လယ်ယာခြံဝင်းပိုင်ရှင် ဖြစ်ပြီး ခွေးလေးများ ကြောင်လေးများလည်း ခေါ်လာတတ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် ရွှီယန်ကို ရောင်းချရန် ကြိုးစားခြင်း ဖြစ်၏။

ရွှီယန်က လက်ကာပြရင်း ပြုံးကာ ဖြေလိုက်သည်။

"မလိုတော့ပါဘူးဗျာ... ကျွန်တော့်ခြံထဲမှာ ရှိပြီးသားပါ... အကောင်ကြီးတောင် ရှိတာ"

သူ့စကားကို ကြားသောအခါ အစ်ကိုကြီးက အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွား၏။

"မင်း လိုင်စင် လုပ်ပြီးသွားပြီလား... သမင်ခြံ ဖွင့်မလို့လား"

ရွှီယန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ခြံက သမင်ပြောက်တွေက လိုင်စင်လုပ်စရာ မလိုဘူးဗျ... လုပ်လို့လည်း မရဘူး... မွေးမြူရေး သမင်ပြောက်တွေမှ မဟုတ်တာ"

"ဒီအကောင်လေးကိုတော့ ကျွန်တော် မဝယ်တော့ပါဘူးဗျာ"

ပြောပြီးသည်နှင့် ရွှီယန်က ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ ဆက်မပြောတော့ပေ။

ဤဒေသတွင် မွေးမြူရေး လုပ်ကိုင်သူ အလွန်များပြားပြီး မျိုးစုံ မွေးမြူကြ၏။

သမင်ခြံများလည်း ထိုအထဲတွင် ပါဝင်သည်။

သမင်ပြောက်များကို သမင်ချို၊ သမင်သား၊ သမင်ခွာ စသည်တို့ဖြင့် အကျိုးအမြတ် ရယူနိုင်သလို အကောင်ပေါက်လေးများကို အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ် ရောင်းချ၍လည်း ငွေပြန်ပေါ်နိုင်ပေသည်။

ရွှီယန်က သမင်ပြောက်များကို စီးပွားရေး လုပ်ငန်းအဖြစ် မတွေးထားဘဲ သက်သက် မွေးမြူလိုခြင်းသာ ဖြစ်၏။

သမင်ခြံများရှိ သမင်ပြောက်များကို သူ မြင်ဖူးသည်။ ၎င်းတို့က တိရစ္ဆာန် အစားအစာများ စား၍ ကြီးပြင်းလာကြသဖြင့် အမွေးအမှင်များက မွဲခြောက်ခြောက်ဖြစ်နေကာ တောက်ပမှု မရှိချေ။

တောရိုင်း သမင်ပြောက်များ သို့မဟုတ် သေချာစွာ ဂရုစိုက် မွေးမြူထားသော သမင်ပြောက်များကသာ မြက်ကောင်းကောင်း စားရပြီး သန့်ရှင်းသော စမ်းရေကို သောက်ရသဖြင့် လိမ္မော်ရောင် အမွေးအမှင်များက အလွန် လှပနေတတ်သည်။

နေရောင်ခြည် ကျရောက်လိုက်ပါက တောက်ပနေတတ်၏။

ရွှီယန်က ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ကားမောင်း၍ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ လိုက်ဖ်ကိုလည်း ပိတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်၏။

တောင်ထွက်ပစ္စည်း ဈေးကွက်တွင် သူ လှည့်လည် ကြည့်ရှုစရာ ဘာမှမရှိတော့ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အများစုသော ပစ္စည်းများကို သူကိုယ်တိုင် သွားရောက် ရှာဖွေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရွှီယန်က လယ်ယာခြံဝင်းသို့ တောက်လျှောက် ပြန်လာခဲ့၏။

အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် အပြင်ဘက်မှ ပြန်လာသော ဘဲတစ်အုပ် ကွိကွိကွာကွာ အော်မြည်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းတို့က ရွှီယန်ကို မြင်သောအခါ နှုတ်ဆက်ကြသေး၏။

ထို့နောက် ဘဲတစ်အုပ်က ဘဲခြံအပေါက်ဝသို့ ပြေးသွားကြပြီး အထဲဝင်ကာ အနားယူရန် ပြင်ကြတော့သည်။

တစ်နေ့လုံး ဆော့ကစားထားသဖြင့် ပင်ပန်းနေကြပြီ ဖြစ်၏။

ဘဲခြံတံခါးက ပိတ်ထားသဖြင့် ၎င်းတို့ ဝင်၍မရဘဲ တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ ကွိကွိကွာကွာ အော်ဟစ်နေကြတော့သည်။

ရွှီယန်က ကားကို သေချာရပ်ထားပြီးနောက် သူတို့ကို တံခါးသွားဖွင့်ပေးလိုက်၏။

ဘဲများက ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရ အထဲသို့ ဝင်သွားကြပြီး နေရာတစ်ခုရှာကာ အိပ်စက်ကြလေတော့သည်။

ထို့နောက် ရွှီယန်က လုပ်စရာမရှိတော့သဖြင့် လယ်ယာခြံဝင်း၏ အခြေအနေကို သွားရောက် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

သမင်ပြောက်မှာ ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိတော့ဘဲ ထွက်သွားပြီဟု ယူဆရပေသည်။ သို့သော် မနက်ဖြန် မနက်တွင် သူငယ်ချင်းများကို ခေါ်လာဦးမည်မှာ သေချာလှ၏။

မုန့်လုံးလေး နှစ်ကောင်ကတော့ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ရွှီယန်၏ ပခုံးပေါ်သို့ လာနားတတ်ကြသည်။

လီဆန်းက အလုပ်လုပ်ရန် ထွက်လာပြီး ရွှီယန်၏ အနားတွင် တိရစ္ဆာန်အသစ်များ တိုးလာတိုင်း အံ့သြနေမိ၏။

ဤတစ်ကြိမ် ရွှီယန် တောင်ပေါ်တက်သွားရာမှ အဖြူရောင် ငှက်ကလေး နှစ်ကောင် ထပ်ပါလာပြန်သည်။ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပင်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် ရွှီယန်ကို အလွန် လေးစားနေမိတော့၏။

ထို့နောက် လုပ်စရာမရှိတော့သဖြင့် ရွှီယန်က ခွေးလေးများကို အစာကျွေးပြီး မိမိ၏ ခြံဝင်းထဲတွင် လှဲလျောင်း အနားယူနေလိုက်သည်။

လယ်ယာခြံဝင်း၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုက စနစ်တကျ ရှိနေ၏။

ဘလူးဘယ်ရီ အပင်များက အလွန် ကောင်းမွန်စွာ ကြီးထွားနေပြီး ဒီဇင်ဘာလောက်ဆိုလျှင် ဈေးကွက်သို့ တင်ပို့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်ရောက်လျှင် ငွေအများကြီး ရနိုင်မည်မှာ သေချာလှပေသည်။

တစ်နေ့လုံး တောင်ပေါ်တက်ရသည်မှာ အနည်းငယ် ပင်ပန်းသဖြင့် ဤသို့ လှဲလျောင်းကာ ဖုန်းကြည့်နေရသည်မှာ အလွန် နေလို့ကောင်းလှ၏။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင်...

ရွှီယန်သည် လယ်ယာခြံဝင်း၏ ဧရိယာအကျယ်ကြီးကို ကြည့်ကာ အတွေးနက်နေမိသည်။

၁၁၀ ဧက ဆိုသည်မှာ မသေးငယ်လှပေ။ ယခုအခါ နေထိုင်ရာ ဧရိယာ၊ ဖန်လုံအိမ် လေးလုံး၊ မွေးမြူရေး ဧရိယာ အားလုံး ပေါင်းလိုက်လျှင်ပင် သုံးပုံတစ်ပုံခန့်သာ ရှိသေးသည်။

နေရာအလွတ်များ အများကြီး ကျန်နေသေး၏။

ရွှီယန်က လယ်စိုက်ပျိုးရေးကို သိပ်မလုပ်ချင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စိုက်ပျိုးရေးမှ ရရှိသော ဝင်ငွေက အတော်လေး နည်းပါးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် နေရာအလွတ်ကြီး ထားရသည်မှာလည်း စိတ်ထဲတွင် မသန့်ရှင်းသလို ခံစားရပြီး အလဟဿ ဖြုန်းတီးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

ဤဒေသရှိ လူများက တစ်ခုခု စိုက်ပျိုးရသည်ကို အလွန် နှစ်သက်ကြပြီး တောရွာရှိ အိမ်ဝင်းများတွင် အမြဲတမ်း ဟင်းခင်းလေးများ ရှိတတ်ကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် သစ်သီးများကို စိုက်ပျိုးလေ့ ရှိကြသည်။

ရွှီယန်၏ မိခင်ကလည်း တစ်ခါတစ်ရံ လယ်ယာခြံဝင်းသို့ လာရောက်လည်ပတ်သည့်အခါ ဤနေရာအလွတ်ကြီးများကို အလဟဿ ထားမည့်အစား ပြောင်းဖူး စိုက်လိုက်ပါက ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ ဟု ညည်းတွားလေ့ ရှိ၏။

ရွှီယန်ကလည်း ယခုအချိန်တွင် ရိုးရှင်းသော အရာတစ်ခုခု စိုက်ပျိုးရန် စဉ်းစားနေမိသည်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် နံနက်ပိုင်းတွင် စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်မှ ကျောင်းသားများက ရွှီယန်ထံသို့ လာရောက် စကားပြောကြ၏။

လယ်စိုက်ပျိုးရေး အကြောင်း ရောက်သွားသောအခါ လျိုဝူ ဟုခေါ်သော ကျောင်းသားက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် အကြံပြုလာသည်။

"ခြံရှင်ကြီး... ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး တိရစ္ဆာန်အစာ မြက်တွေ စိုက်ပါလား"

"ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းက မြက်တွေက အရမ်း ကောင်းတယ်... မကြာသေးခင်ကမှ မျိုးစိတ်သစ် ထုတ်ထားတာ... အာနိသင် ပိုကောင်းတယ်"

"ကျွန်တော်တို့ဆီမှာဆိုရင် မြက်မည်း... အယ်ဖာဖာ... ကစ်ကရီ... ဆောင်းမြက် ၇၀ အကုန်ရှိတယ်... တချို့ကို ရောပြီး စိုက်လို့လည်း ရတယ်"

"မြက်စိုက်တာက စိုက်ပျိုးရေးအတွက် အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်တယ်... ကြက် ဘဲ ငန်း... ဝက် နွား သိုး... ပြီးတော့ မြင်းတွေ ယုန်တွေ အကုန်လုံးအတွက် အသုံးဝင်တယ်"

"အခုစိုက်ရင် ၄၅ ရက်ဆို တစ်ကြိမ် ရိတ်လို့ရပြီ... ဆောင်းတွင်းမဝင်ခင် တစ်ကြိမ် ရိတ်လို့ ရသေးတယ်"

ပြောရမည်ဆိုလျှင် လျိုဝူ မှာ စိုက်ပျိုးရေး မေဂျာ ဒုတိယနှစ်တွင် ပထမရသူပီပီ အတော်လေး တော်ပေသည်။

လျိုဝူ၏ အမှတ်များက သူတို့ မေဂျာတွင် အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး အတွေးအခေါ်လည်း ကောင်းမွန်၏။

ထို့အပြင် သူက စာအုပ်ကြီးအတိုင်း လုပ်တတ်သူမျိုး မဟုတ်ဘဲ သူစိုက်ပျိုးထားသော လယ်ကွင်းများမှာလည်း သူတို့ထဲတွင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

"တိရစ္ဆာန်အစာ မြက် ဟုတ်လား"

ရွှီယန်က စိတ်ဝင်စားသွား၏။

ဒါက တကယ်ကို မဆိုးလှပေ။ ဝင်ငွေလည်း ကောင်းပြီး အကျိုးအမြတ်လည်း မြန်မြန် ရနိုင်သည်။

ဤဒေသတွင် နွားနှင့် သိုး မွေးမြူသူ အလွန်များပြားသဖြင့် ဈေးကွက်အတွက် လုံးဝ ပူစရာ မလိုချေ။

မြက်ခင်းပြင်ကြီးများရှိ မွေးမြူရေးခြံပိုင်ရှင်များမှာ နှစ်စဉ် မြက်ရောင်းရုံဖြင့် ငွေအများကြီး ရနိုင်ကြသည်။

ဆောင်းရာသီ ရောက်ပါက နွားနှင့် သိုးများအတွက် လတ်ဆတ်သော မြက်များ မရှိတော့သဖြင့် ခြောက်သွေ့သော မြက်များကို ဝယ်ယူ သိုလှောင်ထားရသည်။

ထို့အပြင် စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်မှ မြက်များမှာ မျိုးကောင်းမျိုးသန့်များ ဖြစ်ကြ၏။

သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းစိုက်ပျိုးပါက မျိုးကောင်းများ ရရှိနိုင်ရုံသာမက သူတို့ကလည်း အချိန်ရတိုင်း လာရောက် စစ်ဆေးပေးကြမည် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မျိုးစိတ်သစ် ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ကလည်း မြက်များ၏ အခြေအနေကို စာရင်းပြုစု လေ့လာလိုကြမည် မဟုတ်ပါလား။

ဤသို့ဆိုလျှင် ရွှီယန်တွင် မြေလွတ်များ ရှိနေသဖြင့် စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများ ပြုလုပ်နိုင်ပေသည်။

"ဒီအကြံက မဆိုးဘူးပဲ... မြက်စိုက်တာ ကောင်းတယ်"

"ကျွန်တော့်ခြံမှာလည်း တိရစ္ဆာန်တွေ အများကြီး မွေးထားတော့ အစာ လိုအပ်တယ်လေ"

"နောက်ပိုင်း နွားတွေ မြင်းတွေ မွေးဖြစ်ရင်လည်း အသုံးဝင်မှာပဲ"

ရွှီယန်က ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်၏။

သူ၏ ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်းနှင့် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန် ကောင်းမွန်လှသည်။

ကိစ္စတစ်ခုကို သေချာ မဆုံးဖြတ်ရသေးပါက ဖြည်းဖြည်းချင်း စဉ်းစားလေ့ရှိသော်လည်း ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပါက ချက်ချင်း လုပ်ဆောင်လေ့ ရှိ၏။

မြက်များ၏ ဈေးကွက်ကို သုတေသန လုပ်နေစရာပင် မလိုဘဲ ရွာထဲတွင် ရောင်းလျှင်ပင် အကုန် ရောင်းထွက်သွားနိုင်ပေသည်။ ကျန်သည်က မျိုးစိတ်နှင့် စိုက်ပျိုးမည့် အချိန်ကိုသာ စဉ်းစားရန် ဖြစ်သည်။

မြက်တစ်ကြိမ် ရိတ်ရန် အမြန်ဆုံး ၄၅ ရက် ကြာမြင့်ပြီး မိုးရာသီနှင့် တိုက်ဆိုင်ကာ မြေသြဇာ လုံလောက်ပါက ရင့်မှည့်ချိန် ပို၍ပင် မြန်ဆန်နိုင်ပေသည်။

"ခြံရှင်ကြီး... ခင်ဗျား တကယ် စိုက်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ကျောင်းကို ဆက်သွယ်ပေးမယ်... ဒီကိစ္စက အရမ်း လွယ်ပါတယ်"

"မျိုးစေ့ကိုတောင် လျှော့ဈေးနဲ့ ရနိုင်သေးတယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခင်ဗျားက ဝယ်တာ သက်သက်မဟုတ်ဘဲ ပူးပေါင်း စိုက်ပျိုးတာ ဖြစ်နေလို့လေ"

လျိုဝူက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

တက္ကသိုလ်များတွင် ရန်ပုံငွေ အတော်လေး ပြည့်စုံလေ့ရှိသည်။ ကျောင်းလခများနှင့် နိုင်ငံတော် ထောက်ပံ့ကြေးများ ရှိသဖြင့် မျိုးစေ့ဖိုးလောက်ကို ဂရုမစိုက်ကြချေ။

သို့သော် စိုက်ပျိုးရေး သုတေသနဌာနများ၊ မြက်မျိုးစေ့ သုတေသန အဖွဲ့အစည်းများကမူ နှစ်စဉ် မျိုးစေ့များ ရောင်းချခြင်းဖြင့် ဝင်ငွေရှာရသဖြင့် မျိုးစေ့များကို ဈေးကြီးပေး ဝယ်ရလေ့ ရှိသည်။

"ပြဿနာ မရှိပါဘူး... ကျွန်တော်လည်း မကြာသေးခင်ကမှ ဘာစိုက်ရင် ကောင်းမလဲ စဉ်းစားနေတာ... မင်းပြောတဲ့ မြက်က တကယ်ကို သင့်တော်တယ်"

"ငါပဲ မင်းတို့ကျောင်းကို ဆက်သွယ်လိုက်ပါ့မယ်... ပူးပေါင်းနိုင်ရင်တော့ အရမ်း ကောင်းတာပေါ့"

ရွှီယန်က သဘောတူလိုက်၏။

သူက စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်မှ ဆရာများနှင့်လည်း ရင်းနှီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောင်းသားများက ရွှီယန်၏ ဘလူးဘယ်ရီ အခြေအနေကို ပြောပြပြီးနောက် စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်မှ ဆရာနှစ်ယောက် ကိုယ်တိုင် လာရောက် ကြည့်ရှုခဲ့ကြပြီး ရွှီယန်၏ ဖန်လုံအိမ် ဘလူးဘယ်ရီများကို ကြည့်ကာ အဆက်မပြတ် ချီးကျူးသွားခဲ့ကြသည်။

မသိမသာဖြင့် သူနှင့် စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်ကြား ဆက်ဆံရေးမှာ ပို၍ပို၍ ရင်းနှီးလာခဲ့၏။

အကယ်၍ ပူးပေါင်းနိုင်ပါက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေမည်။ ရွှီယန်အတွက် မျိုးစေ့ ပြဿနာများစွာကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်မှ လူများသာမက တိရစ္ဆာန်မွေးမြူရေး တက္ကသိုလ်တွင်လည်း ရွှီယန်၏ နာမည်က ပို၍ပင် ကြီးမားနေသေး၏။

တစ်ဖက်တွင် ရွှီယန်နှင့် ရွှေကျားသစ်ပေါက်လေး နှစ်ကောင်တို့ အလွန် ရင်းနှီးကြပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင် တောရိုင်း သမင်ပြောက်များက ရွှီယန်၏ လယ်ယာခြံဝင်းသို့ လာရောက်လေ့ရှိကြောင်း သူတို့ ကြားသိထားကြသည်။

ယုန်၊ ချင်ချီလာ နှင့် ဖွတ်များ မွေးမြူကြသော တိရစ္ဆာန်မွေးမြူရေး တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားများအတွက် ဤကိစ္စများမှာ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေပေသည်။

တိရစ္ဆာန်မွေးမြူရေး တက္ကသိုလ်မှ မည်သည့် ကျောင်းသားကများ ကျားသစ်ပေါက်လေးကို ပွေ့ချီကာ ရောက်လာနိုင်မည်နည်း... သေချာပေါက် သူတို့ မေဂျာတွင် ပထမရပြီး မာစတာတန်း တန်းတက်ခွင့် ရသွားမည် ဖြစ်၏။

မြက်စိုက်ပျိုးရေး ကိစ္စမှာ ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

လယ်ယာခြံဝင်းရှိ တိရစ္ဆာန်များအတွက် အထောက်အကူ ပြုနိုင်သဖြင့် ဤမြက်များကို စိုက်ပျိုးရသည်မှာ အလွန် တန်လှပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်မှ ကျောင်းသား ဝူခိုင်က ရွှီယန်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ခြံရှင်ကြီး... ခင်ဗျားဆီက အပင်တွေ ဘာရောဂါဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ကို ပြောလို့ရတယ်နော်"

"ကျွန်တော်တို့ အခု အပင်ရောဂါဗေဒ သင်နေတာ... အမည်းစက် ရောဂါတို့ အရွက်ဆွေး ရောဂါတို့ အကုန်လုံး သိတယ်"

"အကူအညီ ပေးနိုင်ပါတယ်"

ရွှီယန်က ဘာမှ ပြန်မပြောရသေးမီ အခြားကျောင်းသားများက ချက်ချင်းပင် ဝင်ပြောလိုက်ကြ၏။

"တော်ပါတော့ကွာ... အပင်ရောဂါဗေဒကို အမှတ် ၉၀ ရအောင် ဖြေနိုင်လို့လား"

"လုပ်မနေပါနဲ့... မင်းစိုက်ထားတဲ့ ပြောင်းဖူးတွေတောင် အိပ်ပျော်နေတာကို... သူများ အပင်တွေကို ရောဂါကုပေးဦးမလို့လား"

ဝူခိုင်က မျက်နှာပူသွားပြီး ပြန်လည် ငြင်းခုံလိုက်သည်။

"မင်းစိုက်ထားတဲ့ မြေပဲတွေကျတော့ ကောင်းနေတာကျလို့... အသီးမှ မသီးတာ... ဒီနှစ် အမှတ်လည်း သိပ်ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ငါက အဲဒါကို ရွေးချယ်စရာ ဘာသာရပ်အနေနဲ့ ယူထားတာလေ... ကျသွားလည်း ကိစ္စမရှိဘူး... အမှတ်ပြည့်ရင် ရပြီ"

"မင်း စိုက်ထားတဲ့ မြေပဲမှာလည်း အသီးမရှိဘူးလေ"

တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများမှာ ဆူညံစွာ ငြင်းခုံနေကြတော့၏။ တစ်ခါတစ်ရံ သူတို့နှင့် စကားပြောရသည်မှာလည်း အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မိုးရာသီက မကြာမီ ရောက်လာတော့မည် ဖြစ်၏။

မိုးမရွာမီ မြေသြဇာ အမြန်ဝယ်ကာ ဖြန့်ခင်းပြီး မြက်များ စိုက်ပျိုးရမည် ဖြစ်သည်။ ရေနှင့် မြေသြဇာ အလုံအလောက် ရှိပါက မြက်များ ကြီးထွားမှုနှုန်းမှာ သေချာပေါက် မြန်ဆန်မည် ဖြစ်၏။

ဤသည်မှာ တကယ်ကို ရွေးချယ်မှုကောင်း တစ်ခုပင် ဖြစ်လေတော့သည်။