အခန်း ၁၀၆

အခန်း (၁၀၆) အံ့မခန်း လက်ရာ... လျှာဖျားထက်က အရသာ

ရွှီယန်က ငါးရံ့မည်းကြီးကို ချိန်တွယ်ကြည့်လိုက်ရာ နှစ်ဆယ့်လေးကျင်းခန့် ရှိလေသည်။

တကယ်ကို အကောင်ကြီးပင် ဖြစ်၏။

ဤမျှကြီးမားသော ငါးရံ့မည်းကြီးမှာ လူကြီး ခုနစ်ယောက် ရှစ်ယောက်ခန့် အဝစားရန်ပင် လုံလောက်ပေသည်။

ဤငါးမျိုးက လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် စားမှသာ အရသာရှိပြီး တစ်နပ်တည်းဖြင့် ကုန်အောင် မစားနိုင်ဘဲ နောက်နေ့မှ ပြန်နွှေးစားပါက အရသာ အများကြီး ပျက်သွားတတ်၏။

စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်မှ ကျောင်းသားများ လယ်ကွင်းထဲတွင် ရှိနေသေးသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရွှီယန်က အလုပ်လုပ်ပေးခဲ့သော ထိုကျောင်းသား လေးယောက်ကို ငါးလာစားရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်တော့သည်။

သူတစ်ပါးကို အလကား ခိုင်းစားနေ၍တော့ မဖြစ်ချေ။

အပြန်အလှန် ကျေးဇူးဆပ်ရမည် မဟုတ်ပါလား။

သူ၏ ဟင်းချက်လက်ရာ တိုးတက်လာပြီးနောက်ပိုင်း ရွှီယန်အတွက် ငါးချက်ရသည်မှာ မည်သည့် အခက်အခဲမျှ မရှိတော့ပေ။

ငါးကို သန့်စင်ပြီးစီး၍ အသားလွှာရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် ရွှီယန်က WeChat မှတစ်ဆင့် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား လေးယောက်ကို လာခဲ့ရန် လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

ထိုအကြောင်းကို သိလိုက်ရသောအခါ ဝူခိုင်နှင့် လျိုဝူ အပါအဝင် လေးယောက်သားမှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြတော့သည်။

"ဒီလို ကိစ္စကောင်းမျိုး ရှိသေးတာလား"

"ခြံရှင်ကြီး ကျွေးတဲ့ ငါးဆိုတော့ သေချာပေါက် သွားရမှာပေါ့"

"သူ ဒီနေ့ ဖမ်းမိတဲ့ အကောင် ဖြစ်ရမယ်... ငါတောင် ဗီဒီယို ကြည့်လိုက်သေးတယ်... အင်တာနက်မှာ တော်တော် နာမည်ကြီးနေတာ"

"ငါတို့လည်း အရသာ မြည်းကြည့်ခွင့် ရပြီပေါ့"

"ကျောင်းပြန်ရောက်ရင် သေချာပေါက် သွားကြွားရမယ်"

လေးယောက်သားမှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် စမ်းသပ်လယ်ကွင်းမှနေ၍ လယ်ယာခြံဝင်းဘက်သို့ အမြန် လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

တောရွာဓလေ့အရ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ထမင်းခေါ်ကျွေးခြင်းမှာ ပုံမှန်ကိစ္စသာ ဖြစ်၏။ ထိုလေးယောက်က ရွှီယန်ကို နှစ်နာရီ သုံးနာရီခန့် အလုပ်ကူလုပ်ပေးခဲ့ရာ လုပ်အားခနှင့် တွက်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ငါးတစ်နပ်စာထက်ပင် ပိုနေသေးသည်။

ရွှီယန်က ငါးရံ့မည်းအသားကို အပါးလွှာလေးများ ဖြစ်အောင် လှီးဖြတ်လိုက်သည်။

ငါးရံ့မည်းက အရိုးနည်းပြီး အသားလွှာလေးများက အနည်းငယ် ကွေးလိပ်နေကာ တစ်လွှာချင်းစီက အလွန် လတ်ဆတ်နူးညံ့နေ၏။ ဤငါးမျိုးက ဘယ်လိုချက်ချက် အရသာရှိပေသည်။

ငါးချက်နေချိန်တွင်တော့ လိုက်ဖ်မလွှင့်တော့ချေ။ အနည်းငယ် အလုပ်ရှုပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဖုန်းကို ထောင်ကာ ငါးချက်နေသည့် ဗီဒီယို အချို့ကိုတော့ ရိုက်ကူးထားလိုက်၏။

ဗီဒီယိုတို လွှင့်သူ တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဗီဒီယိုများကို အမြဲတမ်း တင်ပေးနေရမည်ဖြစ်ပြီး ဤသည်မှာလည်း တာဝန်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ရွှီယန်က မာလာငါးရံ့မည်းလွှာကို အရင်ဆုံး ချက်ပြုတ်ရန် ရည်ရွယ်ထား၏။ မာလာငါးရံ့မည်းလွှာမှာ အကြော်နှင့် အမွှေကြော်ကို အဓိကထားရသည်။

သူက ငါးအသားလွှာများကို ဇလုံတစ်ခုထဲထည့်ကာ ကြက်သွန်မြိတ်... ဂျင်း... ဟင်းချက်အရက်... ပဲငံပြာရည်... ငရုတ်ကောင်းမည်းနှင့် ကစီမှုန့်တို့ ထည့်၍ နယ်ကာ ခဏ နှပ်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဒယ်အိုးတည်ကာ ဆီပူလာသောအခါ ငါးအသားလွှာများကို ရွှေဝါရောင်သန်းလာသည်အထိ ကြော်ပြီး ဆယ်ယူလိုက်၏။

ဤမျှနှင့် မပြီးသေးချေ။ ကြော်ထားသော ကြက်သွန်ဖြူ... ငရုတ်သီးနှင့် ဟွားကျောင်းစေ့ များထဲသို့ ငါးရံ့မည်းလွှာများကို လောင်းထည့်ကာ အတူတကွ မွှေကြော်လိုက်ပြီး ပဲငံပြာရည်နှင့် ဆားအနည်းငယ် ထည့်ကာ အရသာသွင်းပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် နံနံပင် အနည်းငယ် ဖြူးလိုက်သည်။

ဤသို့ဖြင့် မီးပြင်းပြင်းဖြင့် ကြော်ထားသော မာလာငါးရံ့မည်းလွှာ တစ်ပွဲ အဆင်သင့် ဖြစ်သွားတော့၏။

ကြော်ထားသော ငါးအသားလွှာများက ဆီတဝင်းဝင်း တောက်ပြောင်နေပြီး ကြည့်ရသည်မှာပင် အလွန် စားချင်စရာ ကောင်းနေသည်။

ရွှီယန်က တစ်လွှာ ယူမြည်းကြည့်လိုက်၏။ ငါးအသားလွှာက အစပိုင်းတွင် ကြွပ်ရွနေပြီး ဆီကြော်ထားသဖြင့် ကြွပ်ကြွပ်ရွရွ ခံစားမှုကို ပေးစွမ်းကာ ကိုက်ဝါးလိုက်သောအခါ အတွင်းပိုင်းရှိ ငါးအသားက အလွန် လတ်ဆတ် အရသာရှိနေပြီး နူးညံ့ကာ မွှေးပျံ့နေတော့သည်။

အရသာ မျိုးစုံက ရောယှက်သွားပြီး ငါးအသားမှတစ်ဆင့် လျှာဖျားအထိ စိမ့်ဝင်သွားကာ အရသာခံ အာရုံများကို နိုးဆွပေးနေ၏။ ငရုတ်သီး... ကြက်သွန်ဖြူနှင့် ဟွားကျောင်းစေ့များ၏ အနံ့က တံတွေးများ အဆက်မပြတ် ထွက်လာစေပြီး အလွန်ပင် မွှေးပျံ့လှပေသည်။

"အင်း... တကယ် မဆိုးဘူးပဲ"

ရွှီယန် ကိုယ်တိုင်ပင် ချီးကျူးလိုက်မိ၏။ သူက ကြော်ထားသော မာလာငါးအသားလွှာများကို ပန်းကန်ထဲ ခူးထည့်လိုက်ပြီး ငါးရေလုံပြုတ် တစ်ပွဲကိုလည်း ထပ်မံ ချက်ပြုတ်လိုက်သည်။

ငါးရံ့မည်းလွှာများကိုတော့ နှပ်ထားဆဲပင် ဖြစ်၏။

ထို့နောက် ဒယ်အိုးတစ်လုံးထဲတွင် ကြက်သွန်မြိတ်... ဂျင်းနှင့် ကြက်သွန်ဖြူတို့ကို ဆီသတ်ကာ ဖီရှန်း ပဲငပိ နှစ်ဇွန်းခန့် ထည့်၍ အနီရောင် ဆီများ ထွက်လာသည်အထိ ကြော်လိုက်ပြီး ရေထည့်ကာ ပွက်ပွက်ဆူလာသောအခါ ပဲငံပြာရည်... ကမာဆီနှင့် သကြား စသည်တို့ကို ထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အရန်ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ... ငါးအသားလွှာများ... ကြက်သွန်ဖြူနုတ်နုတ်စဉ်းနှင့် ငရုတ်သီးတောင့်များ ထည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ငါးအသားလွှာများပေါ်သို့ ဆီပူတစ်ဇွန်း လောင်းချလိုက်တော့၏။

အခြားတစ်ဖက်တွင် လီဆန်းကလည်း ထမင်းနှင့် မန်ထိုများကို ပေါင်းထားပြီး ဖြစ်သည်။

ဟင်းနှစ်ပွဲလုံး၏ ပမာဏမှာ အလွန် များပြားလှ၏။ သူတို့ လူအနည်းငယ်ဖြင့် ကုန်အောင် စားနိုင်မည်လားပင် မသေချာချေ။

ဤမျှ ချက်ပြုတ်လိုက်သော်လည်း ငါးရံ့မည်း၏ တစ်ဝက်ခန့်သာ ကုန်သွားပြီး ငါး၏ တစ်ခြမ်းစာ အသားကိုသာ အသုံးပြုရသေးသည်။

မကြာမီမှာပင် မာလာငါးအသားလွှာနှင့် ငါးရေလုံပြုတ်တို့ကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်၏။ အဓိက ဟင်းလျာ နှစ်ပွဲအပြင် အရန်ဟင်းအဖြစ် အချဉ်ဖတ် နှစ်ခွက်... မြေပဲကြော် တစ်ပန်းကန်နှင့် အာလူးကြော် တစ်ပွဲတို့လည်း ပါဝင်သေးသည်။

တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား လေးယောက်က ထမင်းစားခန်းထဲတွင် ထိုင်နေကြပြီး ယူဆောင်လာသော ဟင်းနှစ်ပွဲကို ကြည့်ကာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြ၏။ သူတို့က ဓာတ်ပုံများကို အရင် ရိုက်ကူးလိုက်ကြပြီး အားလုံး ပြီးစီးမှသာ ထိုင်ကာ ထမင်းစားရန် ပြင်ကြတော့သည်။

"ခြံရှင်ကြီး... ခင်ဗျား ဒီနေ့ အရမ်း ကြမ်းတာပဲ... ငါးဖမ်းတဲ့ ဗီဒီယိုကို ကျွန်တော်တို့ အကုန် မြင်လိုက်တယ်... တကယ့် စစ်နတ်ဘုရား တစ်ပါး အတိုင်းပဲ" ဝူခိုင်က ဖုန်းကို ချထားရင်း အံ့သြချီးကျူးစွာ ပြောလိုက်သည်။

ရွှီယန်က ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ကံကောင်းသွားတာပါ... မူလက ငါးသေးလေးတွေ သွားဖမ်းတာ... ဒီအကောင်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရလို့ ဖမ်းလိုက်တာပါ"

အခြားလူများက ပို၍ပင် လေးစားသွားကြတော့သည်။

အားလုံးက ထမင်းတစ်ပန်းကန်စီ ခူးလိုက်ကြပြီး စတင် စားသောက်ရန် ပြင်လိုက်ကြ၏။

သို့သော် ရွှီယန် အရင်ဆုံး စတင် စားသောက်မည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ရွှီယန်က မာလာငါးအသားလွှာ တစ်ဖတ်ကို ညှပ်ယူကာ ထပ်မံ မြည်းစမ်းလိုက်သည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ဤငါးရံ့မည်း၏ အရသာက တကယ်ကို ကြွပ်ရွနေ၏။ အနည်းငယ်မျှ စားကောင်းရုံ သက်သက် မဟုတ်ပေ။

အသားက တင်းကျစ်ပြီး လတ်ဆတ်ကာ စားရသည့် ခံစားချက်က အလွန် ကောင်းမွန်ပြီး ပြီးပြည့်စုံသည်ဟုပင် ဆိုရပေမည်။

ကျောင်းသားများကလည်း ငါးအသားလွှာများကို ညှပ်ယူကာ မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဝူခိုင်က ငါးအသားလွှာကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်ရာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လတ်ဆတ်နူးညံ့သော အရသာက လျှာဖျားမှတစ်ဆင့် တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ငါးအသားလွှာများက ဆီတဝင်းဝင်းနှင့် ကြည်လင်နေပြီး အရသာ မျိုးစုံဖြင့် ချက်ပြုတ်ထားသဖြင့် ပါးစပ်ထဲ ရောက်သည်နှင့် ငရုတ်သီးနှင့် ကြက်သွန်ဖြူ အရသာများကို ခံစားရသည်။

အပြင်ဘက်ကို ဆီကြော်ထားသဖြင့် ရွှေဝါရောင် သန်းကာ ကြွပ်ရွနေ၏။

အတွင်းပိုင်းရှိ အသားကတော့ အဖြူရောင် ရှိနေပြီး လတ်ဆတ်နူးညံ့ကာ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဝါးလိုက်သောအခါ အနည်းငယ် စေးကပ်သော အရည်များက လျှာဖျားတစ်လျှောက် ပါးစပ်ထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး အရသာရှိသော ငါးအသားက လျှာဖျားကို အဆက်မပြတ် နိုးဆွပေးနေတော့သည်။

ဝူခိုင်က ငါးအသားလွှာကို စားပြီးသည်နှင့် တစ်ကိုယ်လုံး လန်းဆန်းသွားတော့၏။

မူလက တစ်နေ့လုံး အလုပ်လုပ်ထားသဖြင့် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေသော်လည်း ယခုတော့ ချက်ချင်းပင် လန်းဆန်းသွားခဲ့သည်။

"လခွမ်း... ဒီအသားက အရမ်း စားကောင်းတာပဲ" ဝူခိုင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အခြား တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား သုံးယောက်မှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့သြချီးကျူးမှုများ ပြည့်နှက်နေကြ၏။

ငါးအသားက အကောင်းစားဖြစ်ပြီး ရွှီယန်၏ ဟင်းချက်လက်ရာကလည်း ကောင်းမွန်လှရာ ချက်ပြုတ်ထားသော ငါးအသားလွှာများမှာ သဘာဝကျကျ အရသာရှိနေတော့သည်။

"ခြံရှင်ကြီး... ခင်ဗျား ချက်ထားတဲ့ ငါးက အရမ်း စားကောင်းလွန်းတယ်... ဘုရားရေ... စားသောက်ဆိုင် ဖွင့်ဖို့ မစဉ်းစားဘူးလား" လျိုဝူ ကလည်း ငါးအသားလွှာ တစ်ဖတ်ကို စားပြီးနောက် ချီးကျူးလိုက်၏။

"ငါ ပုံမှန်ဆိုရင် ဟင်း သိပ်မချက်ဖြစ်ပါဘူး... အန်တီကျန်း ပဲ ချက်တာ... ဒီနေ့က ငါးရံ့မည်းက သူ့အသားကိုက စားကောင်းနေလို့ပါ"

"မင်းတို့လည်း အရင်တလောက ငါ့ကို မြေထွန်ပေးရတာ ပင်ပန်းသွားပြီ"

"များများ စားကြလေ" ရွှီယန်က ပွင့်လင်းစွာ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

သူ့စကားကို ကြားသောအခါ ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ချက်ချင်းပင် ပြောလာ၏။ "ခြံရှင်ကြီး... နောက်ပိုင်း လယ်ယာခြံဝင်းမှာ အလုပ်ရှိရင် ကျွန်တော်တို့ကိုသာ ခေါ်လိုက်ပါ"

"ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် လာခဲ့ပါ့မယ်"

သူတို့က ငါးအသားလွှာ တစ်ဖတ်စားလိုက် ထမင်းတစ်လုတ် စားလိုက်ဖြင့် အရသာရှိလွန်း၍ မိန်းမောနေကြတော့၏။

လယ်အလုပ်များကို တစ်နေ့လုံး လုပ်ပြီးနောက် ဤမျှ အရသာရှိသော အစားအစာကို စားရသည်မှာ တကယ်ကို ဇိမ်ကျလွန်းလှပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ငါးရေလုံပြုတ်အောက်ရှိ မီးဖိုငယ်လေးကလည်း တောက်လောင်လာပြီး အိုးထဲရှိ ဟင်းရည်က ပွက်ပွက်ဆူလာကာ လတ်ဆတ်သော ငါးအသားလွှာများက ဟင်းရည်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေကြ၏။ အားလုံးက ငါးရေလုံပြုတ်ကို စတင် မြည်းစမ်းကြပြန်သည်။

ရွှီယန် ချက်ထားသော ငါးရေလုံပြုတ်ကလည်း အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်၏။

ငါးအသားက ပါးစပ်ထဲရောက်၍ ခပ်ဖွဖွ ဝါးလိုက်သည်နှင့် ကြေမွသွားသော်လည်း ပျော့စိစိ ဖြစ်မနေဘဲ တင်းကျစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

စားလိုက်ရသည့် ခံစားချက်က ချောမွတ်နေပြီး အလွန် ကောင်းမွန်လှပေသည်။

အားလုံးက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အားပါးတရ စားသောက်နေကြ၏။ ရွှီယန်က မူလက ဟင်းချက်များသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

မတတ်နိုင်ပေ... ငါးရံ့မည်းကြီးက အရမ်းကြီးပြီး အသားများလွန်းသဖြင့် အကုန်စားနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သူက နောက်ထပ် တစ်ပွဲကြီးကြီး ထပ်ကြော်ပြီး အိမ်သို့ သွားပို့ရန် ရည်ရွယ်ထား၏။

သို့သော် သူတို့၏ စားသောက်နေပုံကို ကြည့်ရလျှင် အများကြီး ကျန်တော့မည် မထင်ပေ။

ထိုစဉ်မှာပင် ရွှီယန်က ပြတင်းပေါက်ဘက်မှ အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ သေချာကြည့်လိုက်ရာ ချီလင်းကြောင် တစ်ကောင်က ပြတင်းပေါက်ကို ကုတ်နေပုံရ၏။

ဆန်းဗျောင်း ဖြစ်ကြောင်း ရွှီယန် သိလိုက်သည်။ ဤအကောင်က အသံထွက်၍ အစာမတောင်းတတ်သော်လည်း နှာခေါင်းက အလွန် အနံ့ခံကောင်းရာ ငါးအသား အနံ့ကို ရသွားခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

ရွှီယန်က ပန်းကန်လုံး တစ်လုံးကို ယူကာ အတွင်းသို့ လတ်ဆတ်သော ငါးအသားလွှာ အချို့ကို ထည့်ပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

တံခါးအပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် ခွေးလေး နှစ်ကောင်က တံခါးဝတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

သူ မွေးထားသော ခွေးများမှာ အလွန် သိတတ်ကြပေသည်။ ဥပမာ ထမင်းစားခန်းထဲသို့ ပေးမဝင်ပါက လုံးဝ ဝင်မလာကြဘဲ တံခါးဝတွင်သာ ထိုင်စောင့်နေတတ်ကြ၏။ အလွန် လိမ္မာကြပေသည်။

"မင်းတို့ နှစ်ကောင်ကို မေ့နေတာ... ခဏစောင့်ဦး"

ရွှီယန်က ပန်းကန်လုံးထဲရှိ ငါးအသားလွှာများကို ဆန်းဗျောင်းအား ကျွေးလိုက်ပြီး ကိုယ်တိုင် ပြန်ဝင်သွားကာ ငါးအသားလွှာ အချို့ကို ညှပ်ယူလာပြီး ခွေးလေးများကို တစ်ဖတ်ချင်းစီ ခွံ့ကျွေးလိုက်၏။

ငါးရံ့မည်း အသားလွှာများတွင် အရိုးမပါသဖြင့် ခွေးများကို တိုက်ရိုက် ကျွေး၍ ရပေသည်။

ခွေးလေး နှစ်ကောင်က အသားလွှာ အနည်းငယ် စားပြီးနောက် အမြီးလေးများကို ပျော်ရွှင်စွာ လှုပ်ယမ်းနေကြတော့သည်။

ရွှီယန်က ငါးစားရင်းဖြင့် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား လေးယောက်နှင့် စကားစမြည် ပြောနေလိုက်၏။

"မင်းတို့ဘက်က လယ်ကွင်းတွေရော အဆင်ပြေရဲ့လား... မိုးက သုံးရက် ဆက်တိုက် ရွာထားတာဆိုတော့" ရွှီယန်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝူခိုင် ၏ မျက်နှာက ပျက်ယွင်းသွားပြီး ပါးစပ်ထဲရှိ အရသာရှိသော ငါးအသားကလည်း အရသာ မရှိတော့ချေ။

ဘေးမှ ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်၏။ "သူ စိုက်ထားတဲ့ ကြက်သွန်မြိတ်တွေ အကုန် ရေမြုပ်သွားပြီလေ... သွားကြည့်တဲ့အချိန်မှာ ရေစိမ်ခံနေရတာ နှစ်ရက်တောင် ရှိနေပြီ"

"ရေနှုတ်မြောင်း သေချာ မလုပ်ထားတော့လည်း မတတ်နိုင်ဘူးပေါ့"

လျိုဝူ ကလည်း ဝင်ပြောလေသည်။ "မိုးက အရမ်း များတယ်လေ... ကျွန်တော်တို့ဘက်က လယ်ကွင်းတွေက နိမ့်တော့ ရေနှုတ်မြောင်း သေချာ လုပ်ထားမှ အဆင်ပြေတာ"

အားလုံးက လယ်စိုက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော အကြောင်းအရာများကို ပြောဆိုနေကြပြီး ဝမ်းသာသူ ဝမ်းသာ... ဝမ်းနည်းသူ ဝမ်းနည်းဖြင့် လေထုမှာ အလွန် ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းနေ၏။

ရွှီယန် ဘက်တွင်မူ အလွန် အောင်မြင်နေသည်။ အမိုးအကာ မရှိသော နေရာတွင် အာလူးနှင့် မြက်များကို စိုက်ပျိုးထား၏။

အာလူးမှာ အသက်ရှင်နိုင်စွမ်း အလွန် ကောင်းမွန်ပြီး ရေအပြည့်အဝ မမြုပ်သရွေ့ ဘာမှမဖြစ်ချေ။ ရွှီယန်ကလည်း စနစ်တကျ လုပ်ဆောင်ထားသဖြင့် လယ်ကွင်းထဲတွင် အနည်းငယ် စိုစွတ်နေရုံသာဖြစ်ပြီး အနေတော်ပင် ဖြစ်သည်။

မြက်များကို ဘောင်တင်ကာ ပလတ်စတစ်စများ ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် မိုးရေက မြက်များ ကြီးထွားမှုကိုပင် အထောက်အကူ ပြုနေသေး၏။

မိုးရွာပြီးနောက် ပလတ်စတစ်စကို ခွာကြည့်လိုက်ရာ မြက်ပင်ပေါက်လေးများ ထွက်ပေါ်နေပြီဖြစ်ပြီး စိမ်းလန်းနေသည်ကို မြင်တွေ့ရပေသည်။

"လယ်စိုက်ရတာ အရမ်း ခက်တာပဲ" ဝူခိုင်က ဘေးမှနေ၍ ညည်းတွားလိုက်သည်။

အားလုံးလည်း ရယ်မောလိုက်ကြ၏။

ဤထမင်းတစ်နပ်က တကယ်ကို ကောင်းမွန်လှသည်။

ရွှီယန် ချက်ထားသော ငါးကို အားလုံးက အလွန် သဘောကျကြပေသည်။

ကျောင်းသားလေးယောက်က ထမင်းစားပြီးနောက် ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို ဆေးကြောပေးခဲ့ကြပြီး စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်ဘက်မှ ပြန်ရန် လူစုနေသဖြင့် သူတို့လည်း အမြန် ပြန်သွားကြတော့၏။

ကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်ပါက သေချာပေါက် အလွန်အမင်း ကြွားလုံးထုတ်ကြမည်မှာ သေချာလှသည်။

ဤငါးဟင်းက သူတို့ကို လုံးဝ မေ့မရနိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ထွန်စက်မောင်းပေးရုံဖြင့် ငါးစားရမည်ဆိုပါက သူတို့က လယ်အလုပ် အားလုံးကို အကုန် တာဝန်ယူပေးကြမည် ဖြစ်၏။

ရွှီယန်ကတော့ မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်ဝင်ကာ ကျန်နေသော ငါးများကို အားလုံး ချက်ပြုတ်လိုက်တော့သည်။

ငါးအသားလွှာများကို ကြော်ပြီး ထုပ်ပိုးကာ မိဘများထံ သွားပို့ပေးပြီး အန်တီကျန်း အတွက်လည်း တစ်ပွဲ ယူသွားပေးလိုက်၏။

တောရွာ၏ နေထိုင်မှု ဘဝမှာ အမြဲတမ်း ဤသို့ပင် ဖြစ်ပြီး တစ်ခုခုရှိပါက အချင်းချင်း ကူညီကြသည်။ ရွှီယန်က ပုံမှန်အားဖြင့် ဤသို့လုပ်ရသည်ကို သိပ်မနှစ်သက်လှဘဲ ရင်းနှီးသူများနှင့်သာ အပြန်အလှန် ပေးကမ်းဆက်ဆံလေ့ရှိပြီး အခြားလူများနှင့်မူ သွားလာဆက်ဆံရန် မလိုအပ်ဟု ယူဆထား၏။

ငါးအသားများကို အကုန်ချက်ပြီးသောအခါ အမြီးနှင့် ခေါင်း အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။

ရွှီယန်၏ အသားလွှာသည့် ကျွမ်းကျင်မှုက အလွန် ကောင်းမွန်ရာ ငါးအသားများ အကုန် ယူပြီးသွားသည့်တိုင် ငါးအရိုးမှာ အကောင်းပကတိ ကျန်ရှိနေသေး၏။

သူ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ချီလင်းကြောင်က လယ်ယာခြံဝင်းထဲတွင် ရှိနေသေးသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဆန်းဗျောင်း... လာ... မင်းကို အစားအစာ ကောင်းကောင်း ကျွေးမယ်" ရွှီယန်က ချီလင်းကြောင်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

သူ့စကား အဆုံးတွင် ချီလင်းကြောင်က မောက်မာသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ချက်ချင်း ပြေးလာတော့၏။

ရွှီယန်က ငါးအရိုး တစ်ခုလုံးကို ယူလာပြီး နေရာလွတ် တစ်ခုတွင် ချထားပေးလိုက်သည်။

ဧရာမ ငါးရံ့မည်းကြီးကို မြင်သောအခါ ချီလင်းကြောင်လည်း အနည်းငယ် သတိထားသွား၏။

ဤငါးရံ့မည်း၏ ခေါင်းက ၎င်း၏ ခေါင်းထက်ပင် ကြီးမားနေသေးသည်။

‘ဒါက တကယ်ပဲ ငါး ဟုတ်ရဲ့လား…’

ချီလင်းကြောင်က အနားသို့ သွားကာ အနံ့ခံကြည့်ပြီး ငါးရံ့မည်းကြီး၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ၎င်းက ခေါင်းငုံ့ကာ ငါးရံ့မည်း အမြီးပိုင်းရှိ အသားများကို စတင် စားသောက်တော့၏။

ထိုအချိန်တွင် ၎င်းက ဂလူး... ဂလူး ဟုပင် အော်မြည်နေသေးသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ဤငါးရံ့မည်းကြီးကို အလွန် သဘောကျနေပုံရပေသည်။