အခန်း ၁၄၁၁

အခန်း (၁၄၁၁) ရိုသေလေးစားမှုကို နားလည်မှသာ အရာအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည်

လော့ကျန့်၏ စကားများက လော့ကျင်းထင်၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို တုန်ယင်သွားစေခဲ့သည်။ တစ်ကြိမ်တည်း တွေ့ဆုံရုံဖြင့် သူက ဤမျှလောက်များစွာ ကောက်ချက်ချနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ ဘယ်သောအခါမျှ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်ခဲ့ချေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှယ်အန်းက အရာအားလုံးကို ကြိုတင် သိမြင်ထားပြီးဖြစ်ပုံရသည်။ ဖြစ်စဉ် တစ်ခုလုံးတွင် သူမ တစ်ယောက်တည်းသာ အရူးဖြစ်နေခဲ့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရွှယ်အန်းက တိုးညင်းစွာ ရယ်မောမိသည်။

"မဆိုးပါဘူး၊ မင်းက တကယ်ကို ထက်မြက်တာပဲ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်သခင်"

ထိုအချိန်မှာပင် ရွှယ်အန်းက ရုတ်တရက် မေးသည်။

"အခု ငါ မင်းကို မေးမယ်... လော့မိသားစုရဲ့ အာဏာကို မင်း သိမ်းပိုက်ချင်လား"

ဤရုတ်တရက် မေးခွန်းက လော့ကျန့်၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ပြီး သူက ရွှယ်အန်းကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကြည့်သည်။

"အရှင်သခင်..."

"မအံ့သြပါနဲ့၊ ငါက သက်သက် မေးကြည့်တာပါ၊ မင်း လိုချင်လား... မလိုချင်ဘူးလား"

ရွှယ်အန်းက အေးအေးလူလူ ပြောသည်။ လော့ကျန့်မှာ အတွေးထဲ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်မျောသွားတော့သည်။

ညနက်သန်းခေါင် အချိန်ကြီး သူ လာရောက်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သခင်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ရယူရန် သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော မေးခွန်းမျိုးကို သူ ဘယ်သောအခါမျှ မျှော်လင့်မထားခဲ့သဖြင့် သူ့ကို လုံးလုံးလျားလျား ဆွံ့အ မှင်တက်သွားစေခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုလေးတင် ရွှယ်အန်း၏ စွမ်းအား ထုတ်ဖော်ပြသမှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းက လော့ကျန့်၏ နှလုံးသားထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေး တစ်ခုကို လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့သည်။

တကယ်လို့များ အဲဒါ တကယ် ဖြစ်လာနိုင်ရင်ကော...

ရွှယ်အန်းက စိတ်မရှည်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သူက လော့ကျန့်ကို တိတ်ဆိတ်စွာသာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် လော့ကျန့်က အသက်ရှည်ရှည် ဖြည်းညင်းစွာ ရှူထုတ်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

"သေချာတာပေါ့... ကျွန်တော် လိုချင်ပါတယ် ဒါပေမယ့်..."

သူ ဆက်မပြောနိုင်မီ ရွှယ်အန်းက ပြတ်သားစွာ ဖြတ်ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲ"

လော့ကျန့်၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ပြူးကျယ်သွားပြီး ရွှယ်အန်းကို ကြက်သေသေဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ပြီးတာပါပဲ ဟုတ်လား၊ အဲဒါက ဘာအဓိပ္ပါယ်လဲ...

လော့မိသားစုကို ထိန်းချုပ် သိမ်းပိုက်ရန်မှာ လွယ်ကူသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း လူတိုင်း သိကြသည်။

လော့မိသားစုသည် အလယ်ပိုင်း တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်၏ ကြီးမြတ်သော မျိုးနွယ်စုကြီးများနှင့် မယှဉ်နိုင်သော်ငြား သူတို့၏ စွမ်းအားကတော့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေဆဲပင်။

ထို့အပြင် လော့ချီဖုန်းနှင့် သူ၏ သစ္စာခံ အဖွဲ့အစည်း၊ မိသားစု ခေါင်းဆောင်နှင့် သက်ကြီးရွယ်အို ကောင်စီတို့၏ တည်ရှိမှုကလည်း လျစ်လျူရှုရန် ခက်ခဲသော အတားအဆီးများ ဖြစ်ကြသည်။

သို့တိုင်အောင် ဤမျှလောက်များပြားသော အခက်အခဲများကို သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် လျှော့ချပစ်လိုက်သည်လား။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ မင်း ငါ့ကို မယုံဘူးလား"

ရွှယ်အန်းက တည်ငြိမ်စွာ မေးသည်။

"အာ... မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် ယုံပါတယ်၊ သေချာတာပေါ့ ကျွန်တော် ယုံပါတယ်"

လော့ကျန့်က အရူးအမူး ခေါင်းညိတ်ကာ ကမန်းကတန်း ပြန်ဖြေသည်။

ရွှယ်အန်းက တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံကို ပြောင်းလဲကာ ဆက်ပြောသည်။

"လော့မိသားစုရဲ့ သခင်လေး ခုနစ် တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် ဩဇာအာဏာ တစ်ခုတော့ ရှိရမယ် မဟုတ်လား"

လော့ကျန့်က ခေါင်းညိတ်သည်။

"ရှိပါတယ်"

"ကောင်းပြီ၊ မင်း ပြန်ရောက်တဲ့အခါ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အသိုင်းအဝိုင်းကို သေချာ ရှင်းလင်းရေး လုပ်စေချင်တယ်၊ အဖျက်အမှောင့် လုပ်ပြီး အထိန်းအကွပ်မဲ့ ပြုမူနေတဲ့ သူတွေကို... မင်း ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိထားသင့်တယ်"

ရွှယ်အန်း၏ လေသံက ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း လော့ကျန့်က ၎င်း၏ အတွင်း၌ လွှမ်းမိုးနေသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ တုံ့ဆိုင်းမှု မရှိဘဲ သူက ခေါင်းညိတ်သည်။

"နားလည်ပါပြီ"

ဤပြတ်သားသော တုံ့ပြန်မှုက ရွှယ်အန်း၏ မျက်နှာအမူအရာကို အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားစေခဲ့သည်။ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီးနောက် သူက ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားကာ အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်သည်။

"ငါ မင်းကို ဘာလို့ ဒါလုပ်ခိုင်းလဲ ဆိုတာ ခန့်မှန်းနိုင်လောက်အောင် မင်း ပါးနပ်ပါတယ်"

ရွှယ်အန်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း လော့ကျန့်က ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး တုန်ယင်လာပြီး ယခင်က မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော ရိုသေလေးစားမှု တစ်ခုက သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အရှင်သခင်... ဆိုလိုတာက..."

"အတိအကျပဲ၊ မနက်ဖြန် ဧည့်ခံပွဲက တော်တော်လေး စည်ကားလောက်တယ် မဟုတ်လား"

အဆုံးတွင် လော့ကျန့်က တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ယခုအချိန်ထိ နာမည်ပင် မသိရသေးသော ဤလူငယ် ပုံရိပ်အပေါ် သူ၏ အားကျလေးစားမှုများကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

"အခု သွားတော့၊ ငါ မင်းကို တစ်ရက် အချိန်ပေးမယ်၊ မင်း ငါ့ကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ မျှော်လင့်တယ်"

ရွှယ်အန်းက နောက်သို့ မလှည့်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ အမိန့်ပေးသည်။

လော့ကျန့်က ရိုသေလေးစားစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်စွာ ဆုတ်ခွာသွားကာ လှေကားပေါ်မှ ဆင်းပြီး အဆုံးအစမဲ့သော ညအမှောင်ထုထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဒုတိယထပ်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

လော့ကျင်းထင်မှာ ဖြူဖျော့ပြီး စိုးရိမ်မကင်းဖြစ်နေသော အခြေအနေဖြင့် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက သူမ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ရှင်းလင်းစွာ ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။ လူ့သဘာဝ၏ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲမှုများနှင့် ပတ်သက်၍ လုံးဝ အတွေ့အကြုံ မရှိသူ တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမသည် ရှုပ်ထွေးမှုများ လွှမ်းမိုးလျက် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဝမ်မူလင်းက ရွှယ်အန်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်နေသော်လည်း စကားပြောရန် တွန့်ဆုတ်နေပုံရသည်။

"မင်း ပြောစရာ ရှိရင် ပြောလိုက်လေ"

ဝမ်မူလင်းက ခဏတာမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် တိုးညင်းစွာ မေးသည်။

"သခင်ကြီး... ဘာလို့ လော့ကျန့်ကို ဒီလောက်တောင် အရေးပေးနေရတာလဲ"

"အရေးပေးတယ် ဟုတ်လား"

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းခါရမ်းသည်။

"ငါ သူ့ကို ဘာမှ အရေးမပေးခဲ့ပါဘူး"

"ဟင်... ဒါပေမယ့် ခုနက သခင်ကြီးက..."

"မင်း သိလား၊ လော့မိသားစုလို မျိုးနွယ်စုတွေကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ငါနဲ့ မရဏအရှင်သခင်တို့ တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်ကို သိမ်းကျုံး တိုက်ခိုက်ခဲ့တုန်းကတောင် ဒီလို မျိုးနွယ်စုတွေက ဆက်လက် ကျန်ရှိနေခဲ့တာပဲ၊ ပြီးတော့ သူတို့ကို ဖိနှိပ်ထားတဲ့ အင်အားစုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတာနဲ့ သူတို့ရဲ့ ရက်စက်ယုတ်မာမှုတွေကို ပြန်စဖို့ သူတို့ အချိန်ဆွဲမနေကြဘူး"

ရွှယ်အန်းက ရုတ်တရက် ရှင်းပြသည်။

"ဒါဆို သခင်ကြီးက..."

ဤအမှန်တရားကို သိလျက်နှင့် ဘာကြောင့် လော့ကျန့်ကို မြှင့်တင်ပေးနေရသနည်းဟု ဝမ်မူလင်းက သူမကိုယ်သူမ တွေးမိသည်။ ရွှယ်အန်းက ပြုံးလိုက်သည်။

"ခုနက မင်း ပြောခဲ့သလိုပဲ... ငါ တကယ်ကို လော့ကျန့်ကို အရေးမပေးခဲ့ပါဘူး၊ သူက အကြောက်တရားနဲ့ ရိုသေလေးစားမှု တစ်ချို့ကို ပြသပြီး ကြီးမားတဲ့ အဆိုးရွားဆုံး ပြစ်မှုတွေကို မကျူးလွန်ခဲ့ဖူးလို့ သက်သက်ပဲ၊ ဒါကြောင့် သူ့ကို ဒီအခွင့်အရေး ပေးလိုက်တာ"

အပြင်ဘက် ညအမှောင်ထုဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်ရင်း ရွှယ်အန်းက ဂရုမစိုက်သည့် လေသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

"အမှောင်ထုကို လုံးဝ အမြစ်ပြတ် ဖယ်ရှားပစ်လို့ မရဘူး၊ အခုလောလောဆယ် သူတို့ကို ငါ တန်ဖိုးပေးဆပ်ခိုင်းလို့ ရပေမယ့်... လှိုင်းတစ်လုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်တာက နောက်တစ်လုံးကို ထပ်ထွက်လာဖို့ ခွင့်ပြုပေးလိုက်တာပဲ၊ အဲဒီလိုဆိုရင် အထိန်းအကွပ်နဲ့ ရိုသေလေးစားမှုကို နားလည်တဲ့ သူတစ်ယောက်ကို တာဝန်ယူဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်၊ အဲဒီလိုဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ အဆိုးရွားဆုံး ယုတ်မာမှုတွေကို အတန်အသင့် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်မှာပေါ့၊ အခု နားလည်ပြီလား"

ရွှယ်အန်း၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ ဝမ်မူလင်းက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး အသစ်တဖန် ဖြစ်ပေါ်လာသော အားကျလေးစားမှုဖြင့် နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လာသည်။

"ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လော့မိသားစု စံအိမ်၏ အခြား ခြံဝင်းတစ်ခုတွင် လုံးဝ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေသော အခန်းတစ်ခု အလယ်ရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်၌ လော့ရွှမ်က အသက်ရှူမှားလောက်အောင် ထိုင်နေခဲ့သည်။ တစ်ချိန်က လှပခဲ့သော အလှဆင် ပစ္စည်းများမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ နူးညံ့သော်လည်း ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ယုတ်မာမှု အရိပ်အယောင်များ လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးနေခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အစေခံမလေး တစ်ဦးက အခန်းထဲသို့ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

"သခင်မလေး"

"အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ"

"သခင်လေးက သူ့အခန်းကို ပြန်သွားပါပြီ"

"ဟင်... သူက ဝေ့မောင်နှမနဲ့အတူ မနေခဲ့ဘူးလို့ နင် ပြောချင်တာလား"

"ဟုတ်ပါတယ်"

လော့ရွှမ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း လင်းလက်သွားပြီး တောက်ပသော အရောင်အဝါ တစ်ခုက ဖြတ်ပြေးသွားကာ သူမက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ရယ်မောလာသည်။

"ကောင်းတယ်၊ တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ၊ ဟားဟားဟား..."

လော့ရွှမ်၏ ရူးသွပ်သော ရယ်မောသံကြောင့် ထိတ်လန့်သွားသော အစေခံမလေးမှာ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားကာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

"ဒါပေမယ့် နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခု ရှိပါသေးတယ်"

"ဘာလဲ"

"သခင်လေးက မနက်ဖြန် ဧည့်ခံပွဲအတွက် အထင်ကရ ဧည့်သည်တွေကို ဖိတ်ကြားထားပါတယ်"

လော့ရွှမ်၏ မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်ခွံများက အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ တဆတ်ဆတ် ခုန်နေပြီး အခန်းထဲတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေတော့သည်။ အစေခံမလေးက ခေါင်းငုံ့ထားပြီး အကြောက်တရားဖြင့် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေသော လော့ရွှမ်က တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားပြီး ရူးသွပ်စွာ စတင် ရယ်မောတော့သည်။

ထူးဆန်းပြီး ကြက်သီးထဖွယ်ကောင်းသော ရယ်မောသံကြောင့် အစေခံမလေး၏ မျက်နှာမှာ သေလူတစ်ယောက်အလား ဖြူဖျော့သွားပြီး အကြောက်တရားဖြင့် တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။

"ဟားဟား... ဝေ့မိသားစုရဲ့ သခင်မလေး ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပါယ် မရှိတာလဲ... နင်က ငါ့ကို အရူးလို့ တကယ် ထင်နေတာလား၊ ဒီနေ့ လာတဲ့ ဝေ့မိသားစုရဲ့ သခင်လေး ဆိုတာမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီး ရှိတယ်၊ ဟက်... မနက်ဖြန် သူမ လိမ္မာရင်တော့ ပြီးတာပဲ၊ ဒါပေမယ့် ငါ့အစ်ကိုကြီးအနားကို ချဉ်းကပ်ဖို့ ရဲရင်တော့ ငါ သနားနေမှာ မဟုတ်ဘူး"

အမှန်တကယ်ပင် လော့ရွှမ်က သူမ၏ အစ်ကိုကြီး လော့ချီဖုန်းအပေါ် ပုံမှန်မဟုတ်သော စွဲလမ်းမှု တစ်ခုကို ထားရှိထားသည်။ ယခင်က သူမသည် ဧည့်သည်မှာ ဝေ့မိသားစု၏ သခင်လေး တစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်သည်ဟု သတ်မှတ်ကာ သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။

သို့သော် သူမကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ ဧည့်သည်က ဝေ့မိသားစု၏ သခင်မလေး ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ထို့အပြင် နေ့လည်ပိုင်း ဧည့်ခံပွဲတွင် သူမ၏ အစ်ကိုကြီး၏ မျက်လုံးများထဲရှိ မျောပါသွားသော အကြည့်ကို လော့ရွှမ် မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ၎င်းက သူမ၏ အတွင်းစိတ်၌ ဒေါသတကြီး မနာလိုမှုများကို လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့သည်။

--