အခန်း ၁၄၁၂

အခန်း (၁၄၁၂) ဉာဏ်ပညာနှင့် နည်းဗျူဟာများ ပြည့်နှက်နေသော ဧည့်ခံပွဲ စတင်ခြင်း

သစ္စာဖောက်မှုများ၊ လျှို့ဝှက်ကြံစည်မှုများ၏ ရေစီးကြောင်းအောက်တွင် ညအချိန်က နောက်ဆုံး၌ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်နေ့ အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ဝမ်ကွေ့မြို့တော်သည် လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် အသက်ဝင်လာခဲ့သည်။

အစောပိုင်းတွင် တက်ရောက်မည့်သူ အများစုမှာ မှူးမတ် မိသားစုများမှ လူငယ် သခင်လေးများသာ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် ဝေ့မိသားစုမှ တက်ရောက်မည့်သူမှာ သာမန် သခင်လေး တစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ ဝေ့မိသားစု၏ တရားဝင် အမွေဆက်ခံသူ အစစ်အမှန် ဖြစ်ကြောင်း ထို့အပြင် ဒီည ကျင်းပမည့် ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ဧည့်ခံပွဲကို တက်ရောက်မည် ဖြစ်ကြောင်း မိသားစုများက သိရှိသွားသောအခါ မှူးမတ် မိသားစုများမှ ခေါင်းဆောင်များနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများက ဤနေရာသို့ လာရောက်ရန် အပြေးအလွှား ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် လော့မိသားစု စံအိမ်မှာ အလွန်အမင်း စည်ကားနေပြီး ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်ရေး တာဝန်ခံများမှာ မနည်း အမီလိုက်နေရသည်။

"သခင်လေး ခုနစ်က ဘယ်မှာလဲ၊ သူ့ကို မြင်တဲ့သူ ရှိလား"

လော့မိသားစုဝင် တစ်ယောက်က မောဟိုက်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူက သိသိသာသာ အလုပ်ပိနေပုံရသည်။

"ကျွန်တော်လည်း သူ့ကို ရှာနေတာပဲ၊ ဒါပေမယ့် ဒီမနက်ကတည်းက သူ့ကို ဘယ်သူမှ မတွေ့သေးဘူးတဲ့... သူ ဘယ်သွားမှန်းလည်း ဘယ်သူမှ မသိဘူး"

နောက်တစ်ယောက်က ပြန်ဖြေသည်။

"ထူးဆန်းတယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ သခင်လေး ခုနစ်က ရောက်နေသင့်ပြီလေ၊ ဒီနေ့ ဘာတွေများ ဖြစ်နေတာလဲ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှုပ်ထွေးနေသော အမူအရာဖြင့် မေးသည်။ လော့မိသားစုက အခမ်းအနား ကြီးကြီးမားမားတွေ လုပ်တိုင်း ဧည့်ခံရေးကို ကြီးကြပ်လေ့ရှိသူမှာ လော့ကျန့်ပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းက ကျေးဇူးတင်စရာ မကောင်းသော အလုပ်ဖြစ်သော်လည်း အဆက်အသွယ်များ တည်ဆောက်ရန်နှင့် ဩဇာအာဏာ ပျိုးထောင်ရန် အထောက်အကူ ဖြစ်စေသောကြောင့် လော့ကျန့်က သူ၏ အခန်းကဏ္ဍကို အမြဲတမ်း ကြိုးကြိုးစားစား ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ သူ ဤကဲ့သို့ အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမျိုး ယခင်က တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးချေ။

လော့မိသားစုဝင်များက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြစဉ် နေ့လည်ခင်း အချိန်က တိတ်ဆိတ်စွာ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

မွန်းလွဲပိုင်း နေမဝင်မီ အချိန်လေးတွင်...

နောက်ဆုံးတော့ လော့ကျန့် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ့ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် လော့မိသားစုမှ လူငယ် တပည့် အများအပြားက အပြေးအလွှား သွားရောက်ကြသည်။

"အစ်ကို ခုနစ်... ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ"

"ဟုတ်တယ် အစ်ကို ခုနစ်၊ တစ်နေကုန် ပျောက်နေတာပဲ"

အသံများ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် လော့ကျန့်၏ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာပေါ်၌ အပြုံးသဲ့သဲ့လေး တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒီနေ့ အစ်ကို့မှာ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကိစ္စလေးတွေ ရှိလို့ နည်းနည်း နောက်ကျသွားတာ၊ အားလုံးပဲ... ပင်ပန်းသွားကြပြီ"

"ရပါတယ်... ရပါတယ်"

လူအုပ်ကြီးက ကျန်ရှိနေသော မကျေနပ်ချက်များ အားလုံးကို ဘေးဖယ်ကာ ကမန်းကတန်း ပြန်ဖြေကြသည်။ လော့ကျန့်က သခင်လေး ခုနစ် ဖြစ်နေသေးပြီး သူက တောင်းပန်စကား ဆိုပြီးမှတော့ သူတို့က ဘာပြောစရာ ရှိတော့မည်နည်း။ သို့သော် စကားပြောဆိုနေစဉ်အတွင်း လော့ကျန့်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် စွဲထင်နေသော သွေးနံ့ သဲ့သဲ့လေးကို မည်သူကမျှ သတိမပြုမိခဲ့ကြချေ။

လူအုပ်ကြီး လူစုကွဲသွားသောအခါ လော့ကျန့်က တိတ်တဆိတ် သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း သူ၏ အင်္ကျီလက်ရှည်များထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော သူ၏ လက်များက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ ယနေ့ တစ်နေ့တာအတွင်းမှာတင် သူ့လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသေ တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင် အနည်းဆုံး တစ်ရာကျော်လောက် ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ လော့မိသားစုအတွင်းရှိ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အသိုင်းအဝိုင်းမှ လူများပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ လုပ်ရပ်က ကိုယ့်တောင်ပံကို ကိုယ်တိုင် ပြန်ချိုးနေခြင်းနှင့် တူသည်ဟု ပြောလျှင် ချဲ့ကားပြောဆိုခြင်း မဟုတ်ချေ။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူသည် ယနေ့ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် လူများကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု မနေ့က ပြောခဲ့မည်ဆိုလျှင် လော့ကျန့်က ထိုသူကို ရူးနေပြီဟု သေချာပေါက် ပြောခဲ့မိလိမ့်မည်။ သို့သော် ယနေ့တွင် သူ အတိအကျ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူ၏ လုပ်ရပ်များအတွက် လှုံ့ဆော်မှုမှာ ရွှယ်အန်း၏ စကားများတွင် ရှိနေခဲ့သည်။

လော့ကျန့်က နက်ရှိုင်းစွာ ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်သောအခါ သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုအရာက အဓိပ္ပါယ် မရှိဟု တွေးမိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ နှစ်ကြိမ်သာ တွေ့ဆုံဖူးသေးသည့် လူတစ်ယောက်၏ စကားအနည်းငယ်ကြောင့် သူက ဤမျှ ကြီးမားသော တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ခဲ့ရသည်။ တကယ်ရော တန်ရဲ့လား...

ဤမေးခွန်းက လော့ကျန့်၏ စိတ်ထဲတွင် အဆုံးအစမရှိ လည်ပတ်နေခဲ့သည်။ ခဏတာမျှ သူ နောင်တရသည့် ခံစားချက်ကိုပင် ခံစားလိုက်ရသေးသည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်း သူ့ကို ကြည့်ခဲ့သည့် အကြည့်ကို လော့ကျန့် ပြန်အမှတ်ရသွားသောအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။

ရွှယ်အန်း၏ မေးခွန်းဖြစ်သော လော့မိသားစုရဲ့ အာဏာကို မင်း သိမ်းပိုက်ချင်လားဆိုသော မေးခွန်းက သူ၏ နှလုံးသားကို ငြိမ်သက်သွားစေရန် လုံလောက်နေခဲ့သည်။ အဆုံးတွင် သူက ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြတ်သားစွာ ချလေသည်။

ငါ လုပ်ပြီးပြီဆိုမှတော့... ငါ နောင်တမရဘူး၊ ရလဒ်အတွက်ကတော့... ဒီည အပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝေ့ချင်းရှောင်းက ဝေ့ဟောက်ချန်၏ အဝတ်အစားများကို ညင်သာစွာ သပ်ရပ်အောင် လုပ်ပေးနေခဲ့သည်။ ဝေ့ဟောက်ချန်၏ ရုပ်သွင်မှာ လုံးဝကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိသည်ဟု ပြောရမည် ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် အသေးစိတ် သေသပ်စွာ ချုပ်လုပ်ထားသော ဤတရားဝင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လိုက်သောအခါ သူ၏ ကျက်သရေရှိမှုနှင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အရှိန်အဝါက လုံးဝကို ငြင်းဆိုဖွယ် မရှိပေ။

သို့သော် သူ စကားမပြောမှသာ ဖြစ်သည်။ သူ ပါးစပ်ဟလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် မနည်း စုဆောင်းထားရသော ကြောက်ရွံ့လေးစားမှု အားလုံးက ချက်ချင်း အငွေ့ပျံသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

အခုလိုမျိုးပေါ့...

ဝေ့ဟောက်ချန်က သူ၏ အဝတ်အစားများကို အဆင်မပြေသလို ဆွဲဆန့်နေပြီး သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာပေါ်တွင် မကျေနပ်သည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာကာ မပီမသဖြင့် ရေရွတ်လာသည်။

"မမ... ဒါက နေရတာ သက်တောင့်သက်သာ မရှိဘူး"

"လိမ္မာတယ်နော်၊ ခဏလေးပဲ သည်းခံလိုက်ပါဦး"

ဝေ့ချင်းရှောင်းက ဝေ့ဟောက်ချန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အလျင်အမြန် ဖမ်းဆုပ်ကာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို တားဆီးသည်။ ဝေ့ဟောက်ချန်က သူ၏ အစ်မ စကားကိုသာ နားထောင်သည်။ ညည်းတွားသံ အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူက ညည်းတွားခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"ချန်အာ... မမ ပြောခဲ့တာ မှတ်မိလား၊ မကြာခင် ငါတို့ လူတွေ အများကြီးနဲ့ တွေ့ရလိမ့်မယ် ဒါပေမယ့် မောင်လေးက စကားမပြောရဘူးနော်၊ တိတ်တိတ်လေးနေပြီး သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေရုံပဲ၊ ဟုတ်ပြီလား"

ဝေ့ဟောက်ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မှတ်မိတယ်"

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို နောက်တစ်ခေါက် ပြန်ပြောကြည့်မယ်"

ဝေ့ချင်းရှောင်းက သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ထပ်မံ သင်ကြားပေးလိုက်ပြီး ကျေနပ်သွားမှသာ သဘောကျစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ကောင်းပြီ၊ မှတ်ထားနော်... စကားမပြောရဘူး၊ ပြီးတော့ ဘာမှလည်း မစားရဘူး၊ ကြားလား"

"ဗိုက်ဆာတယ်..." ဝေ့ဟောက်ချန်က သနားစဖွယ် ပြောသည်။ ဝေ့ချင်းရှောင်းက နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ချန်အာ... ဗိုက်ဆာရင်တောင် အရာအားလုံး ပြီးသွားတဲ့အထိ သည်းခံရမယ်နော်၊ ပြီးရင် မမက အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ အများကြီး ပြင်ဆင်ပေးမယ်... အဲဒီအခါကျရင် မောင်လေး စားချင်သလောက် စားလို့ရပြီ၊ ဟုတ်ပြီလား"

ဝေ့ဟောက်ချန်၏ မျက်နှာမှာ အပြုံးဖြင့် လင်းလက်သွားပြီး လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"သွားကြစို့"

ဝေ့ချင်းရှောင်းက သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူ၏ လက်ကို ကိုင်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ရာ သူမ၏ အမူအရာမှာ အေးစက်ပြီး အထက်စီးဆန်သော ကျက်သရေရှိမှု တစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လော့ချီဖုန်းက အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေခဲ့သည်မှာ အချိန်အတန်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

ဝေ့ချင်းရှောင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ အဝတ်အစားများ ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း အေးစက်သော အလှတရားမှာ ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး အပြုံးဖြင့် အမြန် ရှေ့သို့ တိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မလေး ဝေ့... ကျွန်တော် ဒီမှာ စောင့်နေတာ တော်တော်လေး ကြာပါပြီ၊ ဧည့်ခံပွဲ ခန်းမဆောင်ကိုလည်း ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ၊ အခု သွားကြမလား"

ဝေ့ချင်းရှောင်းက တည်ငြိမ်စွာပင် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ကောင်းပါပြီ"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခမ်းနားထည်ဝါသော အဝတ်အစားများကို ဆင်ယင်ထားသည့် လော့ရွှမ်က သူမ၏ လှပသော အဆောက်အအုံလေးမှ ဆင်းလာပြီး ခပ်တည်တည်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစို့၊ အချိန်လည်း လင့်နေပြီ"

သူမ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ချေ။ ညနေခင်း မီးရောင်များအောက်တွင် မှူးမတ် မိသားစုများမှ ဧည့်သည် အများအပြားက စတင် ရောက်ရှိလာကြပြီး ကျယ်ဝန်းလှသော ဧည့်ခံပွဲ ခန်းမဆောင်ကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြည့်နှက်လာတော့သည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ် ဧည့်ခံပွဲ ခန်းမဆောင်ကို သီးခြား ဇုန်နှစ်ခုအဖြစ် ထင်ရှားစွာ ပိုင်းခြားထားခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင် လော့မိသားစု ခေါင်းဆောင် အပါအဝင် မှူးမတ် မိသားစုများမှ ခေါင်းဆောင်များနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများအတွက် သီးသန့် ဖယ်ထားပေးသည်။

အခြားတစ်ဖက်ကိုမူ လူငယ် မျိုးဆက်များအတွက် သတ်မှတ်ထားသည်။

ထို့ကြောင့် အုပ်စုနှစ်စုမှာ သီးခြားစီ ဖြစ်နေပြီး တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှုများကို အနည်းဆုံး ဖြစ်အောင် လျှော့ချထားခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် တက်ရောက်လာသူများက သူတို့၏ အသိမိတ်ဆွေများနှင့် စကားပြောကာ ရယ်မောနေကြပြီး သူတို့၏ ဆွေးနွေးမှုများက ဒီည ဧည့်ခံပွဲနှင့် ဝေ့မိသားစု ကိုယ်စားလှယ်များ ရောက်ရှိလာခြင်း အကြောင်းသာ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် စကားပြောဆိုသံများကြားတွင် မလွှဲမရှောင်သာသော သဘောထားကွဲလွဲမှု အချို့လည်း ရှိနေခဲ့သည်။

ဥပမာအားဖြင့် အထင်ကရ မိသားစုများမှ တရားဝင် အမွေဆက်ခံသူများ စုဝေးနေသည့် အုပ်စုတစ်ခုက ဘေးတစ်ဖက်တွင် အထီးကျန်စွာ ရပ်နေသော ရိန်ထျန်းချီကို လက်ညိုးထိုးကာ လှောင်ပြောင် ရယ်မောနေကြသည်။

"အမယ်လေး... မင်းတို့ မြင်လိုက်လား၊ အဲဒါ ရိန်မိသားစုရဲ့ ဒုတိယ သားလေ၊ သူ့ရဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့ မိန်းကလေးက တခြား ယောက်ျားတွေနဲ့ ဖွန်ကြောင်နေတာကို မတတ်သာဘဲ ကြည့်နေရပြီး စကားတစ်ခွန်းတောင် မပြောရဲတဲ့သူပေါ့"

"ဟက်... အဲဒီကောင်က ဧည့်ခံပွဲကိုတောင် လာရဲသေးတယ်၊ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ"

"ရှူး... သူရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်စမ်း၊ လူကို ကိုက်တော့မယ့် ပုံပေါက်နေတယ်"

ရိန်ထျန်းချီ၏ မျက်နှာမှာ တကယ်ကို ဖြူရော်နေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက သူမ၏ သူငယ်ချင်းများကြားတွင် ခမ်းနားထည်ဝါသော အဝတ်အစားများဖြင့် ရွှင်မြူးစွာ ရယ်မောနေသော ထန်ရှီးယောင်အပေါ် စူးစိုက်ကျရောက်နေခဲ့သည်။ သူ၏ သွားများက ကျိုးသွားလုမတတ် တင်းကျပ်စွာ ခဲထားမိလျက်သား ဖြစ်နေသည်။

ထန်ရှီးယောင်က ဘာကြောင့် ဒီလောက်တောင် ပျော်ရွှင်နေရသလဲဆိုတာကို သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။ သို့သော် သူ ပိုသိလေလေ သူ၏ မျက်နှာကို မရေမတွက်နိုင်အောင် အကြိမ်ကြိမ် အပါးရိုက်ခံရသကဲ့သို့ ခံစားရလေလေဖြစ်ပြီး ရိုက်ချက်တိုင်းက အရှက်ရမှုများဖြင့် နာကျင်နေစေသည်။

သူ လုံးဝ ဒေါသပေါက်ကွဲတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ ပခုံးကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လာသည်။ ရိန်ထျန်းချီက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ကို ပြုံးသဲ့သဲ့လေး ပြုံးပြနေသော လော့ကျန့်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ညီအစ်ကို ထျန်းချီ”

--