အခန်း ၁၄၁၃

အခန်း (၁၄၁၃) အရပ်ရပ်မှ အင်အားစုများ ရောက်ရှိလာခြင်း

မကြာမီမှာပင် ရိန်ထျန်းချီက ထောင့်တစ်နေရာရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ထိုင်ချလိုက်ပြီး အရက်များကို တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက် မော့သောက်နေခဲ့သည်။

"မင်း ပြောစရာ ဘာမှမရှိဘူးလား"

လော့ကျန့်က အေးစက်စွာ မေးသည်။ ရိန်ထျန်းချီ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး တုန်ယင်သွားပြီးနောက် ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဘာပြောရမှာလဲ၊ မင်း မမြင်ဘူးလား၊ ငါ့မိသားစုနဲ့ ထန်မိသားစု နှစ်ခုလုံးရဲ့ခေါင်းဆောင်တွေနဲ့ ဘိုးဘေးတွေ ရောက်လာပြီ၊ ဒါပေမယ့် ငါ ဘယ်လို ခံစားနေရလဲဆိုတာကို ဂရုစိုက်တဲ့သူ တစ်ယောက်လောက် ရှိလို့လား"

ဤနေရာတွင် ရိန်ထျန်းချီက သူ၏ ဆံပင်များကို နာကျင်စွာ ဆွဲဆုပ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လူကို ကိုက်စားတော့မည့် အရိုင်းအစိုင်း တစ်ကောင်အလား အလင်းရောင်များ တောက်ပနေခဲ့သည်။

"အခုချက်ချင်း အဲဒီခွေးမကို သတ်ပစ်လိုက်ချင်တာ၊ ဒါပေမယ့် မင်း ယုံမလား... သူမကို အနိုင်ယူဖို့တောင် ငါ့မှာ ခွန်အား မရှိဘူး"

ရိန်ထျန်းချီ၏ အသံမှာ ရှိုက်ငိုသံလေးများ ရောယှက်နေပြီး လုံးဝ ပြိုလဲတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်နေကြောင်း ရှင်းလင်းနေခဲ့သည်။ လော့ကျန့်က ခဏတာမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းမော့ကာ တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။

"ညီအစ်ကို ထျန်းချီ... မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲချင်လား"

ရိန်ထျန်းချီ ပြောပြခဲ့သကဲ့သို့ပင် ထန်ရှီးယောင်မှာ ထိုအချိန်က တကယ်ကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

မိသားစု၏ မယားငယ်မှ မွေးဖွားလာသော သမီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမတွင် ထင်ပေါ်ကျော်ကြားရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှိခဲ့ချေ။ သူမ မျှော်လင့်နိုင်သော အကောင်းဆုံးအရာမှာ အခြား မိသားစုတစ်ခုသို့ ရောင်းစားခံရမည့် ကုန်သွယ်ရေး ပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ် ဆက်ဆံခံရရန်သာ ဖြစ်သည်။

ရိန်မိသားစု၏ သားအလတ် ရိန်ထျန်းချီနှင့် သူမ၏ စေ့စပ်ထားမှုမှာ အတိအကျပင် ထိုကဲ့သို့သော အရောင်းအဝယ် ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကံကြမ္မာက သူမအတွက် အစီအစဉ်များ ရှိနေခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရိန်မိသားစု၏ သားအကြီးဆုံး ရိန်ထျန်းယွန်နှင့်အတူ အလုပ်ကိစ္စဖြင့် အပြင်ထွက်သွားသော သူမ၏ အစ်မ ထန်ဖေးဝမ် က ပြန်မရောက်လာသေးချေ။ ဤမမျှော်လင့်ထားသော အပြောင်းအလဲက သူမကို ဤစုဝေးပွဲသို့ တက်ရောက်ရန် အခွင့်အရေး ပေးခဲ့ခြင်းပင်။

အစပိုင်းတွင် ထန်ရှီးယောင်က လော့မိသားစု သို့မဟုတ် အခြား အထင်ကရ မိသားစု တစ်ခုခုမှ တရားဝင် အမွေဆက်ခံသူ တစ်ယောက်ယောက်နှင့် ချိတ်ဆက်နိုင်ရန်သာ ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။

အကယ်၍ အားလုံး ကျရှုံးသွားခဲ့လျှင် လော့မိသားစု၏ သခင်လေး ခုနစ် လော့ကျန့်ထံသို့ ချဉ်းကပ်ရန်ပင် သူမ စဉ်းစားထားခဲ့သည်။

သူမလို ရည်မှန်းချက် ကြီးမားသူ တစ်ယောက်အတွက် ဘယ်သူနဲ့ပဲ လက်ထပ်ရ လက်ထပ်ရ ရိန်ထျန်းချီနှင့် လက်ထပ်ရခြင်းထက် ပိုကောင်းပေမည်။ သို့သော် အလယ်ပိုင်း တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်မှ ဝေ့မိသားစုက ရောက်လာချိန် ထိုသူမှာ ဝေ့မိသားစု၏ သခင်လေး ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ အဆိုးဆုံး အိပ်မက်များထဲတွင်ပင် မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

သူမရှေ့တွင် ဤကဲ့သို့သော အံ့ဩဖွယ် လက်ဆောင်ကြီး တစ်ခု ချထားပေးလာသောအခါ ထန်ရှီးယောင်က ဒီအခွင့်အရေးကို ဘယ်လိုလုပ် လက်လွတ်ခံနိုင်ပါမည်နည်း။ သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို ထန်မိသားစုက ကြားသိသွားသောအခါ တွန့်ဆုတ်မှု မရှိဘဲ အပြည့်အဝ ထောက်ခံကြောင်း ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။

သူတို့ ရရှိလာနိုင်မည့် အကျိုးအမြတ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်လျှင် ရိန်မိသားစု၏ ဒုတိယ သားတစ်ယောက်ကို စော်ကားမိခြင်းက ပြောပလောက်စရာ မရှိချေ။ ထို့ကြောင့် ထန်ရှီးယောင်က ဧည့်ခံပွဲတွင် လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဖမ်းစားနိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် သူမကိုယ်သူမ ပြီးပြည့်စုံအောင် ပြင်ဆင်နေရင်း သူမ၏ တစ်နေ့တာလုံးကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။

အကယ်၍ ဝေ့မိသားစု၏ သခင်လေးနှင့် အဆက်အသွယ် ရနိုင်ရန် ဤအခွင့်အရေးကို အရယူနိုင်မည်ဆိုလျှင် အရာအားလုံးက ပြီးပြည့်စုံသွားပေမည်။ ဤအတွေးများကြောင့်ပင် လော့မိသားစုဝင်များနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လိုသော ထန်ရှီးယောင်၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။ ရိန်ထျန်းချီ ဆိုရင်တော့ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။

သူ့ကို တစ်ချက်လေး လှည့်ကြည့်ဖို့တောင် သူမ အချိန်မပေးနိုင်ခဲ့ချေ။

ရိန်ထျန်းချီ လက်ရှိတွင် ဘာတွေ ကြုံတွေ့နေရသလဲဆိုတာကို သူမ လုံးဝ မသိခဲ့ပေ။ လော့ကျန့်၏ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သော စကားများကို ရိန်ထျန်းချီ နားထောင်ပြီးသွားသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများက တဖြည်းဖြည်း ပြူးကျယ်လာခဲ့သည်။ သူက လော့ကျန့်ကို စူးစမ်းရှာဖွေသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ပြောတာ... တကယ်ပဲလား"

လော့ကျန့်က လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

"သေချာတာပေါ့... အဲဒါ တကယ်ပဲ"

ရိန်ထျန်းချီက အသက်ရှည်ရှည် တစ်ချက် ရှူထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက လေးနက်သွားသည်။

"ဒါပေမယ့်... အဲဒါက တကယ် ဖြစ်နိုင်လို့လား"

ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် လော့ကျန့်က အဆုံးတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"ငါကတော့ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ထင်တယ်၊ တကယ်လို့ ကျရှုံးသွားခဲ့ရင်တောင်... ငါတို့ရဲ့ အခြေအနေက အခုထက် ပိုဆိုးသွားနိုင်စရာ အကြောင်း ရှိသေးလို့လား"

ထိုစကားက ရိန်ထျန်းချီ၏ နှလုံးသားကို ထိမှန်သွားခဲ့သည်။ သူက ခဏတာ စဉ်းစားတွေးတောလိုက်ပြီးနောက် လေးလံစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

"ငါ နားလည်ပြီ၊ ငါ ဘာလုပ်ဖို့ လိုလဲ"

"မင်း သေချာ စဉ်းစားပြီးပြီလား၊ ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကို မင်း ချလိုက်ပြီဆိုတာနဲ့... မင်း မိသားစုက..."

လော့ကျန့်က မေးသည်။

"မိသားစု ဟုတ်လား... ဟက်၊ ငါ့မိသားစုက ငါ့ကို သူတို့ထဲက တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဆက်ဆံခဲ့ဖူးတယ်လို့ မင်း ထင်နေလား"

ရိန်ထျန်းချီ၏ မျက်နှာမှာ နာကြည်းမှုများဖြင့် ရှုံ့မဲ့သွားခဲ့သည်။

"သူတို့ မျက်လုံးထဲမှာ ရိန်ထျန်းယွန် တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ၊ ငါက အသုံးမလိုရင် လွှင့်ပစ်လို့ရတဲ့ အရန် လူတစ်ယောက် သက်သက်ပဲ"

"ဒါကြောင့် ဟုတ်တယ်... ငါ သေချာ စဉ်းစားပြီးပြီ၊ ငါ ပါမယ်"

လော့ကျန့်က ခေါင်းညိတ်သည်။

"အရမ်းကောင်းတယ်၊ ဒါဆို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြင်ဆင်ထား၊ လေးစားရတဲ့ အရှင်သခင် ရောက်လာတာနဲ့ ငါတို့ အချိန်ကိုက် လှုပ်ရှားကြမယ်"

"နားလည်ပြီ"

ရိန်ထျန်းချီ၏ အစောပိုင်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်မှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရေခဲတမျှ အေးစက်ကာ ထိုးဖောက်မြင်နိုင်သော အကြည့်များဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုအကြည့်များက အဝေးတွင် လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှု အလယ်၌ အလွန်အကျွံ ဟန်ရေးပြနေသော ထန်ရှီးယောင်၏ ပုံရိပ်အပေါ် ဖြတ်သန်းသွားရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

အခြားသူများ၏ စော်ကားမှု သို့မဟုတ် အသရေဖျက်မှုများကိုမူ သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော လော့ရွှမ်က အခန်းတွင်းသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်ရောက်လာရာ သူမထံမှ အလျှော့မပေးတတ်သော မာနကြီးသည့် အရှိန်အဝါ တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

သူမ ရောက်ရှိလာမှုကြောင့် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော အမျိုးသမီး အများအပြားမှာ အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။ သူမက အခန်းကို အေးစက်စွာ ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထောင့်တစ်နေရာသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော လွှမ်းမိုးနိုင်သည့် တည်ရှိမှုကြောင့် ထန်ရှီးယောင်နှင့် သူမ၏ အုပ်စုကြားရှိ စကားပြောဆိုသံများမှာ သိသိသာသာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် လူအုပ်ကြီးက ပြန်လည် မလှုပ်ရှားနိုင်မီမှာပင် လော့ချီဖုန်းက ဝင်ရောက်လာပြီး သူ၏ နောက်တွင် မောင်နှမ နှစ်ယောက်ဖြစ်သော ဝေ့ချင်းရှောင်းနှင့် ဝေ့ဟောက်ချန်တို့က အနီးကပ် လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ ပေါ်လာမှုက အခန်းတွင်း၌ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သော ဆူညံပွက်လောရိုက်မှု တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်သွားစေခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် အမြဲတမ်း မာနကြီးပြီး ခပ်ခွာခွာ နေတတ်သော လော့ချီဖုန်းမှာ ယခုအခါ နွေးထွေးစွာ ပြုံးရွှင်နေပြီး ရိုသေလေးစားစွာ ပြုမူနေသည်ကို လူအုပ်ကြီး သတိပြုမိသွားသောအခါ အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

သို့သော် လော့ချီဖုန်းက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တုံ့ပြန်မှုများကို ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ချေ။ သူက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောသည်။

"သခင်မလေး ဝေ့... လူတွေ အားလုံးနီးပါး ရောက်နေပြီ ထင်တယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး နေရာယူပါ"

သူ စကားပြောနေစဉ် လော့မိသားစု ခေါင်းဆောင် လော့ကောင်းယန် အပါအဝင် အခြားသော သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် အစွမ်းထက် မိသားစု အသီးသီးမှ ခေါင်းဆောင်များက သူတို့ကို နှုတ်ဆက်ရန် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

"ဂါရဝပြုပါတယ် သခင်မလေး ဝေ့၊ သခင်လေး ဝေ့"

"မှန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒီစုဝေးပွဲလေးကို ကြွရောက်လာတဲ့အတွက် ကြိုဆိုပါတယ် သခင်မလေး ဝေ့"

ယဉ်ကျေးစွာ ဖော်လံဖားသော အသံများက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ ဝေ့ချင်းရှောင်းက ကျက်သရေရှိစွာ ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်သည်။

"အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

သို့သော် လူအများအပြား၏ အကြည့်များက ဝေ့ဟောက်ချန်အပေါ်တွင် ရပ်တန့်နေသည်ကို သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဝေ့ဟောက်ချန်က ယခုအခါ ဝေ့မိသားစု၏ သခင်လေး ဖြစ်နေပြီလေ...

ဤအတွေးဖြင့် ဝေ့ချင်းရှောင်းက အတွင်းစိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောသည်။

"သခင်လေးက စကားသိပ်မပြောတတ်ပေမယ့် ဒီမှာရှိတဲ့ အားလုံးနဲ့ တွေ့ရတာကို သူ အရမ်း ဝမ်းသာပါတယ်"

ကြားရသူများက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ မျက်နှာအမူအရာများကို ပြသကာ ဝေ့ဟောက်ချန်ကို ရိုသေစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။ သို့သော် လော့ကောင်းယန်နှင့် အခြား လူအနည်းငယ်ကမူ ရှုပ်ထွေးနေသော အကြည့်များကို သတိမပြုမိအောင် ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ပြောမထွက်နိုင်သော မေးခွန်းတစ်ခုက သူတို့ကြားတွင် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ ဝေ့ဟောက်ချန်က သေချာပေါက် အထင်ကြီးလောက်ဖွယ် ရုပ်သွင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး တည်ငြိမ်ကာ အပြစ်အနာအဆာ ကင်းမဲ့နေသည်။ သေချာပေါက် ဘာမှ မှားယွင်းနေပုံ မပေါ်ချေ။ သို့သော် ဝေ့ချင်းရှောင်း၏ ရှင်းပြချက်က တစ်ခုခုတော့ ထူးဆန်းနေသလို ခံစားရသည်။

လူတစ်ယောက်က စကားသိပ်မပြောတာက ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ အရေးပါတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက မကြာခဏဆိုသလို ခပ်တည်တည် နေတတ်ကြတာပဲလေ၊ အဲဒါကို နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဘာလို့ သူမက ရှင်းပြဖို့ လိုအပ်နေရတာလဲ...

ပြီးတော့ ဒီဝေ့မိသားစု သခင်လေးရဲ့ အာရုံစိုက်မှုက တခြား တစ်နေရာရာမှာ ရောက်နေတဲ့ပုံ ဘာလို့ ပေါက်နေရတာလဲ၊ သူက ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ...

လော့ကောင်းယန်၏ မျက်လုံးများက သူ၏ အကြည့်နောက်သို့ သတိမပြုမိအောင် လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ တန်ဖိုးကြီးပြီး အရသာရှိလှသော အစားအစာများ အပြည့် တင်ထားသည့် ဧရာမ စားပွဲကြီး တစ်ခုကို တွေ့ရသည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများ လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း လော့ကောင်းယန်က အပြင်သို့ ထုတ်မပြခဲ့ချေ။ ထိုအစား သူက အလွန်အမင်း ရွှင်လန်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးကာ ပြောသည်။

"အဲဒီလိုဆိုမှတော့... ကျေးဇူးပြုပြီး နေရာယူပါ"

သူ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လမ်းပြကာ ဝေ့မောင်နှမကို အမြင့်ပိုင်း စင်မြင့်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ မျက်လုံး အားလုံးက ဝေ့မောင်နှမအပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် ထန်ရှီးယောင် ဖြစ်ပြီး သူမက ဝေ့ဟောက်ချန်ကို အရူးအမူး ချစ်မြတ်နိုးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေခဲ့ရာ သူမ၏ အကြည့်များက သူ့ကို ထိုနေရာတွင်ပင် အရည်ပျော်သွားစေနိုင်သည့်အလားပင်။ သူမက အခုချက်ချင်း သူ့ဆီ ပြေးသွားပြီး ဖက်ထားချင်စိတ်ကလွဲ၍ အခြား ဘာမှ မရှိတော့ချေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လော့ရွှမ်၏ အေးစက်သော အကြည့်များက ဝေ့ချင်းရှောင်းအပေါ်တွင်သာ အခိုင်အမာ ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။ လော့ချီဖုန်းက ဝေ့ချင်းရှောင်းနှင့် ယှဉ်တွဲလမ်းလျှောက်ကာ ရံဖန်ရံခါ စကားပြောပြီး ရယ်မောနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပို၍ အဆိပ်ပြင်းလာခဲ့သည်။ မနာလိုစိတ်များက တောမီးတစ်ခုအလား သူမ၏ အတွင်းစိတ်၌ ဟုန်းဟုန်းတောက် လောင်ကျွမ်းနေခဲ့သည်။

သို့သော် ဤသိမ်မွေ့သော တင်းမာမှုများကို လော့ကျန့်နှင့် အခြား လူအနည်းငယ်ကသာ သတိပြုမိခဲ့ကြသည်။ လူအုပ်ကြီး အများစုအတွက်မူ ၎င်းတို့က သတိမပြုမိဘဲ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ ပို၍ ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်လာသော ရိန်ထျန်းချီက အနီးသို့ တိုးကပ်လာပြီး အရေးတကြီး တိုးတိုးလေး မေးသည်။

"သခင်လေး ခုနစ်... ဧည့်ခံပွဲ စတော့မယ်၊ ဘာလို့ အဲဒီလူက မရောက်လာသေးတာလဲ"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူတို့ မကြာခင် ရောက်လာမှာပါ"

လော့ကျန့်၏ အာရုံကြောများမှာ တင်းမာနေသော်လည်း သူက မိမိကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်အောင် အတင်းအဓမ္မ ထိန်းချုပ်ကာ ပြန်ဖြေသည်။

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လော့ကျင်းထင်က တံခါးဝမှနေ၍ အခန်းထဲသို့ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူမ၏ အနောက်တွင် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ လျှောက်လှမ်းလာသူမှာ ရွှယ်အန်းမှလွဲ၍ အခြားသူ မဟုတ်ချေ။

--