အခန်း ၁၄၁၄

အခန်း (၁၄၁၄) ဒီအရက်ခွက်ကို သခင်လေး ကိုယ်စား ကျွန်မ သောက်ပါ့မယ်

"သူပဲ၊ သူက ဒီကို ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ"

ဧည့်ခံပွဲ ခန်းမဆောင်ထဲရှိ လူအများအပြားက လော့ကျင်းထင်ကို မှတ်မိသွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လော့ကျင်းထင်၏ အဆင့်အတန်းမှာ ပြင်ပမျိုးဆက် အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက်ထက် မပိုခဲ့ချေ။ အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းရှိသည့် ပွဲမျိုးကို တက်ရောက်ရန် သူမတွင် အရည်အချင်း လုံးဝ မရှိချေ။ မေးခွန်းထုတ်မှုမှသည် အထင်အမြင်သေးမှုအထိ အမျိုးမျိုးဖြစ်နေသော ဤအကြည့်များအောက်တွင် လော့ကျင်းထင်မှာ တုန်ယင်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဝေးမှနေ၍ လော့ရွှမ်ကလည်း ဤမြင်ကွင်းကို သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။ ရောက်လာသူမှာ အမှန်တကယ်ပင် လော့ကျင်းထင် ဖြစ်နေသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသောအခါ အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ကာ အနီးနားရှိ လက်အောက်ငယ်သား အနည်းငယ်ကို အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်သည်။

ထိုလက်အောက်ငယ်သားများက ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လာပြီး လော့ကျင်းထင်၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ကြသည်။

"သခင်မလေး ကျင်းထင်... ဖိတ်စာ ပါပါရဲ့လား"

ထိုအုပ်စု၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက အတော်လေး ယဉ်ကျေးသော လေသံဖြင့် မေးသည်။

"ဖိတ်စာ ဟုတ်လား"

လော့ကျင်းထင်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

"မှန်ပါတယ်၊ ဒီဧည့်ခံပွဲက ဂုဏ်သတင်း ကြီးမားတဲ့ မိသားစုတွေက တရားဝင် မျိုးဆက် အဖွဲ့ဝင်တွေအတွက် သီးသန့်ပါ၊ အကယ်၍ ဖိတ်စာ မပါဘူးဆိုရင်တော့... ထွက်သွားပေးဖို့ တောင်းဆိုရပါလိမ့်မယ်၊ အဆင်မပြေဖြစ်ရတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်"

လော့ကျင်းထင်၏ နှုတ်ခမ်းများ ခြောက်သွေ့သွားပြီး ဘာဆက်လုပ်ရမလဲဟု သူ့ကို မေးမြန်းရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ရွှယ်အန်းထံသို့ မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သို့သော် သူမကို စိတ်ပျက်သွားစေသည်မှာ ရွှယ်အန်းက မျက်လွှာချကာ ရပ်နေပြီး အခြေအနေ တစ်ခုလုံးကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားခြင်းပင်။

"ဒါက ဘာလဲ၊ သခင်မလေး ကျင်းထင်က မထွက်သွားချင်ဘူးလား"

အခြား လူတစ်ယောက်က လှောင်ပြောင်သည့်အနေဖြင့် ဝင်ပြောသည်။ သို့သော် ပထမလူနှင့် မတူဘဲ သူ၏ လေသံမှာ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

လော့ကျင်းထင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာပြီး အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် လော့ကျန့်က အလျင်အမြန် လျှောက်လာပြီး တိုးညင်းသော်လည်း ဩဇာပါသော အသံဖြင့် ပြောသည်။

"ကျင်းထင်က ငါ့ဧည့်သည်ပဲ၊ အဲဒါ ပြဿနာ ရှိလို့လား"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူအုပ်စုမှာ တညီတညွတ်တည်း အေးခဲသွားကြသည်။ သူတို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၍ ၎င်းမှာ လော့ကျန့် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများ ချက်ချင်း ထူးထူးဆန်းဆန်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"သခင်... သခင်လေး ခုနစ်"

သူတို့က အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားမှုဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။ လော့ကျန့်တွင် လော့ချီဖုန်း ကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းနှင့် အာဏာမျိုး မရှိသော်လည်း သူက အဆက်အသွယ် ကျယ်ပြန့်ကာ ကြီးမားသော လေးစားမှုကို ရရှိထားပြီး အောက်ခြေ အဆင့်များကို ကြင်နာစွာ ဆက်ဆံတတ်ကြောင်း လူသိများသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူက အမြဲတမ်း လေးစားခံရသူ ဖြစ်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ သူက လော့ရွှမ်၏ လက်အောက်ခံ စခန်းမှ သူတို့ ရန်စရန် တတ်နိုင်သော သူမျိုး မဟုတ်ချေ။

သို့သော် လော့ကျန့်က ဤလူများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။ အဲဒီအစား သူက လော့ကျင်းထင်ကို နူးညံ့စွာ ပြုံးပြသည်။

"ကျင်းထင်... ဘာလို့ အခုမှ ရောက်လာတာလဲ၊ ဧည့်ခံပွဲ စတော့မယ်၊ လာ... ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့"

ထိုသို့ပြောပြီး သူက ကိုယ်ကို အနည်းငယ် စောင်းကာ လော့ကျင်းထင်ကို ဧည့်ခံပွဲ ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ လော့ကျင်းထင်ကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သော လူများမှာ ဘေးသို့ အနေခက်စွာ ဆုတ်သွားကြပြီး သူမကို တားရမည်လား၊ သွားခွင့်ပြုရမည်လား မသေချာဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘဲ လော့ကျင်းထင် အထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခံရသည်ကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ကြတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို လော့ရွှမ်က အဝေးမှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ လော့ကျန့်က လော့ကျင်းထင်ကို ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယ အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လော့ကျန့်က တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိသွားပုံရသည်။ သူက မျက်လုံးများကို မော့ကာ လော့ရွှမ် ရှိရာ အရပ်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အဓိပ္ပါယ်ရှိသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားခဲ့သည်။

အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် လော့ကျန့်၏ အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လော့ရွှမ်မှာ သူမ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အလိုအလျောက် တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။

သူမ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် လော့ကျန့်က လော့ကျင်းထင်နှင့်အတူ အရှေ့သို့ အတော်လေး ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လော့ရွှမ်၏ မျက်နှာအမူအရာက ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ...

လော့ကျင်းထင်လို လူမျိုးက လော့ကျန့် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရောက်ပြီး လမ်းပြခေါ်ဆောင်ပေးရလောက်အောင် မထိုက်တန်ဘူး မဟုတ်လား၊ လော့ကျန့်က တကယ်တမ်း ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ။

လော့ရွှမ်က ၎င်းကို နားမလည်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ဧည့်ခံပွဲ ခန်းမဆောင်ကြီး၏ ကြီးမားလှသည့် အစီအစဉ်တွင် ဤသည်မှာ အရေးမပါသော လှိုင်းဂယက်လေး တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဧည့်ခံပွဲ ခန်းမဆောင်ထဲရှိ လူအများစုမှာ လုံးဝ သတိမပြုမိခဲ့ကြပုံရသည်။

သူတို့၏ အာရုံစိုက်မှု အားလုံးက မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ပင်မ စားပွဲတွင် ထိုင်နေကြသော ဝေ့မိသားစု၏ မောင်နှမ အပေါ်တွင်သာ လုံးလုံးလျားလျား ကျရောက်နေခဲ့သည်။

လော့ရွှမ်ကလည်း ထိုကိစ္စကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး သူမ၏ အေးစက်သော အကြည့်များကို စင်မြင့်ဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် လော့ချီဖုန်းက ဝေ့ချင်းရှောင်းနှင့် စကားပြောဆိုနိုင်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော မနာလိုမှု မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းလာသည်။

သူမ၏ လက်များက တဖြည်းဖြည်း လက်သီးဆုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျယ်လောင်သော ဂျွတ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ သူမ၏ ကုလားထိုင် လက်ရန်းကို ကြေမွသွားအောင် ဆုပ်ချေလိုက်သည်။ ထို့နောက် လော့ရွှမ်က ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်သည်။

"သခင်မလေး"

အစေခံ အနည်းငယ်မှာ လန့်သွားကြပြီး သူမကို တားရန် ကြိုးစားကြသည်။

"ငါ့ဘာသာ နေပါစေ၊ ငါ ဘာလုပ်နေလဲ ဆိုတာ ငါ သိတယ်"

ထိုသို့ပြောပြီး လော့ရွှမ်က စားပွဲပေါ်မှ ဝိုင်ခွက်တစ်ခွက်ကို ယူကာ စင်မြင့်ဆီသို့ တည်ငြိမ်ပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်သွားတော့သည်။ ခန်းမဆောင် အတွင်းရှိ မျက်လုံး အားလုံးက မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူမဆီသို့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

ဝေ့ချင်းရှောင်းကို ပြောစရာ စကားရှာရန် ခေါင်းစားနေခဲ့သော လော့ချီဖုန်းက လေထု ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုမိသွားပြီး ပင်ကိုယ်အသိအရ မော့ကြည့်လိုက်ရာ တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် လျှောက်လာနေသော လော့ရွှမ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ နှလုံးသားမှာ ချက်ချင်း ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူက သူ၏ ညီမဖြစ်သူကို အလွန် ကောင်းစွာ သိထားပြီး သူမ၏ မမျှော်လင့်ထားသော ချဉ်းကပ်မှုက သူ့ကို အနည်းငယ် တင်းမာသွားစေခဲ့သည်။ သူက ဖန်းယုံကဲ၊ မိုကျင်းတို့နှင့် အလျင်အမြန် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်။

သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သောကြောင့် ထိုလူနှစ်ယောက်က မတ်တတ်ရပ်ကာ လော့ရွှမ်ကို ကြားဖြတ် တားဆီးရန် လှုပ်ရှား

ကြသည်။

"လော့ရွှမ်... မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ"

ဖန်းယုံကဲက ရယ်မောကာ မေးသည်။

"နှစ်တွေ ကြာသွားတာတောင် မင်းက ပိုပြီးတောင် လှလာပါလား လော့ရွှမ်"

မိုကျင်းက နောက်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။ လော့ရွှမ်က ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ချိုသာသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"အိုး... ရှင်တို့ နှစ်ယောက်ကတော့ အမြဲတမ်း မြှောက်ပင့်ပြောနေတာပဲ၊ ကျွန်မက ဝေ့မိသားစုရဲ့ သခင်လေးကို အရက်တစ်ခွက် သွားတိုက်ချင်လို့ပါ... အဲဒါလေးပါပဲ၊ ဘာလို့လဲ... အဲဒါ ခွင့်မပြုဘူးလား"

သူမ၏ စကားများက ထိုလူနှစ်ယောက်ကို ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း သူမ၏ အကြည့်များက လော့ချီဖုန်းအပေါ်တွင်သာ တိုက်ရိုက် စူးစိုက်နေခဲ့သည်။

အရက်တိုက်ရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ လော့ချီဖုန်းက သက်သာရာရစွာဖြင့် တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချသည်။

သူ၏ ညီမက မည်မျှပင် စိတ်ပြောင်းလွယ်တတ်ပါစေ အလယ်ပိုင်း တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်မှ ဝေ့မိသားစုနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် သူမ၏ ကန့်သတ်ချက်ကို သူမ သေချာပေါက် သိထားရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူက မသိမသာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ရှေ့ဆက်သွားရန် သူမကို အချက်ပြလိုက်သည်။

ဖန်းယုံကဲနှင့် မိုကျင်းတို့က အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ပခုံးတွန့်ကာ ဘေးသို့ ဖယ်ပေးကြသည်။

"ရပါတယ်... သွားပါ"

သို့သော် ဝေ့ဟောက်ချန်ကို အရက်တိုက်မည့် လော့ရွှမ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဝေ့ချင်းရှောင်း၏ မျက်နှာပေါ်၌ လျှပ်တစ်ပြက် မည်းမှောင်သွားသော အမူအရာကို လော့ချီဖုန်း သတိမပြုမိခဲ့ချေ။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် လော့ရွှမ်က စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး သူမ၏ အပြုံးများက ပို၍ တောက်ပလာကာ ကျက်သရေရှိစွာ ဦးညွှတ်သည်။

"လော့မိသားစုမှ လော့ရွှမ်ပါ၊ ဝေ့မိသားစုရဲ့ လေးစားရတဲ့ သခင်လေးနဲ့ သခင်မလေးတို့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်ရှင်"

ယဉ်ကျေးမှု အရဆိုလျှင် လော့ရွှမ်မှာ အပြစ်ဆိုစရာ မရှိအောင် ပြီးပြည့်စုံနေခဲ့သည်။ သို့သော် ဝေ့ချင်းရှောင်းက မလှုပ်မယှက် နေနေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ လော့ရွှမ်ကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့်သာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

ဝေ့ချင်းရှောင်း၏ သံမဏိတမျှ အေးစက်သော အကြည့်အောက်တွင် လော့ရွှမ်မှာ သူမ၏ ဦးရေပြား တင်းကျပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲရှိ နာကြည်းမှုနှင့် မနာလိုမှုများက သူမကို နောက်ဆုတ်ရန် နေရာမပေးခဲ့ချေ။ ထိုအစား သူမက သူမ၏ အရက်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ကြက်သေသေ ထိုင်နေသော ဝေ့ဟောက်ချန်ကို ပြုံးပြသည်။

"ဝေ့မိသားစုရဲ့ သခင်လေးက ကောလာဟလတွေအတိုင်း တကယ်ပဲ ဆွဲဆောင်မှု ရှိတာပဲ၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို အရမ်း အားကျလေးစားမိပါတယ်၊ ဒီအရက်ကို ရှင့်အတွက် တိုက်ပါရစေ"

ထိုသို့ပြောပြီး လော့ရွှမ်က သူမ၏ အရက်ခွက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြှောက်ကိုင်ကာ ရိုသေလေးစားစွာ ကမ်းပေးသည်။ ဧည့်ခံပွဲ ခန်းမဆောင်မှာ သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

လော့မိသားစု ခေါင်းဆောင် လော့ကောင်းယန်က သက်ကြီးရွယ်အို အနည်းငယ်နှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီးနောက် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်မည့် အရိပ်အယောင် မပြဘဲ သူ၏ အကြည့်ကို ဂရုမစိုက်သည့်အလား အောက်သို့ ချထားလိုက်သည်။

လော့ရွှမ်၏ ကမ်းလှမ်းမှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဝေ့ဟောက်ချန်က သူ၏ ကုလားထိုင်ပေါ်၌ မျက်နှာအမူအရာ ကင်းမဲ့စွာ မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေခဲ့သည်။ လေထုက အနေခက်ပြီး တင်းမာလာခဲ့သည်။

ခန်းမဆောင် အတွင်းရှိ လူအများအပြားမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်မကြုတ်ဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ချေ။ ဝေ့မိသားစုက လွှမ်းမိုးနိုင်သော စွမ်းအားကို အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း ဤမျှအထိ လျစ်လျူရှုမှုကတော့ လွန်ကဲလွန်းလှသည်ဟု ထင်ရသည်။

လော့ရွှမ်က လော့မိသားစုရဲ့ တရားဝင် သမီးလေ..

လော့ချီဖုန်းပင်လျှင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။

လော့ရွှမ်က သူမ၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ထားပြီး သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ဂုဏ်ယူမှုများဖြင့် ပြည့်လျှံနေခဲ့သည်။

ဒီအရက်ကို ရှင် လက်ခံမလား၊ လက်မခံဘူးလားဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့..

ဝေ့ဟောက်ချန်ကို သူမ စတင် မြင်ရသည့် ပထမဆုံး အခိုက်အတန့်ကတည်းက ဤသခင်လေး၌ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း လော့ရွှမ် သတိထားမိခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုက တမင်တကာ ရည်ရွယ်ချက် ရှိသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော မှန်းဆချက်ကို သူမ စမ်းသပ်ချင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ၎င်းသာ မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်ခဲ့လျှင် ဝေ့မောင်နှမကို အခု ဤနေရာမှာပင် မျက်နှာပျက်အောင် သူမ သေချာပေါက် လုပ်ဆောင်မည် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ဝေ့ချင်းရှောင်းက ရုတ်တရက် အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလာသည်။

"သခင်လေးက အရက်မသောက်ဘူး၊ ဒီအရက်ခွက်ကို သခင်လေး ကိုယ်စား ကျွန်မ သောက်ပါ့မယ်”

--