အခန်း ၁၄၁၅

အခန်း (၁၄၁၅) နေရာတိုင်းရှိ အန္တရာယ်များ

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် ဝေ့ချင်းရှောင်းက စားပွဲပေါ်ရှိ အရက်ခွက်ကို ကောက်ယူကာ ခေါင်းကို မော့၍ တစ်ကြိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဒုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ စားပွဲပေါ်သို့ ပြန်ချပြီး လော့ရွှမ်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်သည်။

"အခု ဘယ်လိုနေလဲ"

သူမ၏ စကားများတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ သဲ့သဲ့လေး ပါဝင်နေခဲ့သည်။ အမှန်တကယ်တော့ သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူ၏ စစ်မှန်သော ရုပ်သွင်ကို ဖုံးကွယ်ထားလိုသော ဆန္ဒသာ မရှိခဲ့လျှင် ဝေ့ချင်းရှောင်းသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက လှုပ်ရှားခဲ့ပြီး လော့ရွှမ်ကို လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် အဆုံးသတ်ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်မည်။

သို့သော် စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများ များစွာ ရှိနေသောကြောင့် သူမက သည်းခံနေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ သောက်လိုက်သော အရက်ခွက်မှာ ဆူပွက်နေသည့် ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

လော့ရွှမ်မှာ ခဏတာမျှ လန့်သွားပြီး ဝေ့ချင်းရှောင်း၏ လုပ်ရပ်ကို အံ့အားသင့်ကာ စကားပြောရန် ဟန်ပြင်သည်။ အခြေအနေ ပိုဆိုးလာတော့မည်ကို အာရုံခံမိသော လော့ချီဖုန်းက မျက်နှာကို တင်းမာပြီး အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောသည်။

"ရွှမ်အာ... သခင်မလေးဝေ့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက မလုံလောက်သေးဘူးလား၊ ဒီအရက်ကို သောက်ပြီး အခုချက်ချင်း ထွက်သွားတော့"

လော့ရွှမ်၏ နှလုံးသားထဲတွင် မလိုလားသော ခံစားချက်များစွာ လှိုင်းထနေသော်လည်း ယခု သူမအတွက် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။ သူမ၏ ခွက်ထဲမှ အရက်ကို သောက်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်ပြီးနောက် ဝေ့ချင်းရှောင်းကို ကျက်သရေရှိစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မကို မျက်နှာသာပေးတဲ့အတွက် သခင်မလေး ဝေ့ကို အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်မကို ခွင့်ပြုပါဦး"

သူမ၏ စကားများမှာ နှိမ့်ချမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း လေထုထဲရှိ သိမ်မွေ့သော တင်းမာမှုကို လူအနည်းငယ်ကသာ နားလည်ခဲ့ကြသည်။ ဥပမာအားဖြင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ဤမြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေသော ရွှယ်အန်း ဖြစ်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အပြုံးသဲ့သဲ့လေး တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ"

ထိုအချိန်မှာပင် လော့ကျန့်က ရိန်ထျန်းချီနှင့်အတူ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောသည်။

"အရှင်သခင်... ဒါက ရိန်မိသားစုရဲ့ သခင်လေး နှစ် ရိန်ထျန်းချီပါ၊ သူရဲ့ အခြေအနေက ကျွန်တော်နဲ့ ဆင်တူပါတယ်၊ အရှင်သခင်ရဲ့ စကားတွေကို သူ့ကို ကျွန်တော် ပြောပြပြီးပါပြီ၊ သူက ကျွန်တော်တို့နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်"

"အရှင်သခင်"

ရိန်ထျန်းချီက အနည်းငယ် ဦးညွှတ်သည်။

"ရိန်မိသားစု ဟုတ်လား"

ရွှယ်အန်း၏ အကြည့်က တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပသွားသည်။

"မင်းက ရိန်ထျန်းယွန် နဲ့ ဘယ်လို ပတ်သက်လဲ"

ရိန်ထျန်းချီက ခါးသီးစွာ ပြုံးသည်။

"အရှင်သခင်... ရိန်ထျန်းယွန် က ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်ကိုကြီးပါ"

ရွှယ်အန်းက အဓိပ္ပါယ်ရှိစွာ ပြုံးလာသည်။

"မဆိုးပါဘူး၊ အဲဒီလိုဆိုရင် မင်းကို အခွင့်အရေး တစ်ခု ငါ ပေးမယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်သခင်"

ရိန်ထျန်းချီက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူထုတ်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ရေခဲတမျှ အေးစက်သော ချွေးများ ထွက်နေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤရွှယ်လူကြီးမင်းက ပြင်ပအမြင်တွင် အဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်လေး တစ်ယောက်အဖြစ် ပေါ်လာသော်လည်း ထိုနူးညံ့ပြီး အားနည်းပုံရသော အပြင်ပန်း အသွင်အပြင် အောက်တွင် ထူးကဲစွာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေကြောင်း ရိန်ထျန်းချီ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားသိရှိနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ရိန်ထျန်းချီက အလွန်အမင်း နီးကပ်စွာ မချဉ်းကပ်ရဲခဲ့ချေ။ ၎င်း၏ ခံစားချက် သက်သက်ကပင် ကျောချမ်းဖွယ် ကောင်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လော့ကျန့်က အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားပြီး ထွက်ခွာသွားသော လော့ရွှမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ မေးသည်။

"အရှင်သခင်... ကျွန်တော်တို့ နောက်ထပ် ဘယ်လို ဆက်လုပ်ကြမလဲ"

ရွှယ်အန်းက တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလာသည်။

"အလောတကြီး မလုပ်ပါနဲ့၊ ဒီဇာတ်လမ်းကြီးက တော်တော်လေး စည်ကားလာနေပြီလို့ မင်း မထင်ဘူးလား၊ လောလောဆယ် ဆက်ကြည့်နေကြတာပေါ့"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လော့ရွှမ်က သူမ၏ နေရာသို့ ပြန်ရောက်သွားပြီး စင်မြင့်ပေါ်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ တစ်ခုခုကို တွက်ချက်နေသည့်အလား သူမ၏ မျက်လုံးများက အလင်းရောင်များဖြင့် တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပနေခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအဖြစ်အပျက်ငယ်လေးမှာ ယခုတော့ ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ထင်ရသည်။ ဧည့်ခံပွဲ အစီအစဉ်များက ဆက်လက် လည်ပတ်နေခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် လော့ကောင်းယန်က မှူးမတ် အိမ်တော်များစွာ ကိုယ်စား ကောင်းချီးပေးစကား တစ်ခွန်း ပြောကြားလိုက်သောအခါ လေထုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်ခုကတော့ လွတ်လပ်စွာ စကားပြောဆိုနိုင်မည့် အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ဧည့်ခံပွဲ၏ အစည်ကားဆုံး အပိုင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝေ့ချင်းရှောင်း၏ နှလုံးသားမှာ ရင်ဘတ်ထဲတွင် တင်းကျပ်လာခဲ့သည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက သူမရဲ့ မောင်ဖြစ်သူ လွတ်ထွက်သွားဖို့ အဖြစ်နိုင်ဆုံး အချိန်ပဲလေ...

သို့သော် သူမက မောင်ဖြစ်သူ၏ ဘေးတွင် အမြဲတမ်း နေနေ၍ မရနိုင်ချေ။ လော့ကောင်းယန်နှင့် အခြားသော မှူးမတ် သက်ကြီးရွယ်အို အနည်းငယ်က သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူကို တိုးပွားလာသော သံသယ အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြပြီဆိုတာကို ဝေ့ချင်းရှောင်း ရှင်းလင်းစွာ အာရုံခံမိနေခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူမကသာ ကလေးထိန်း တစ်ယောက်လို အမြဲတမ်း သူရဲ့ အရိပ်ထဲက လိုက်နေမယ်ဆိုရင် ဒါက ပိုပြီးတောင် သံသယဝင်စရာ ကောင်းလာမှာ သေချာတယမ...

လော့ချီဖုန်းက မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ သူမအနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ပြောသည်။

"သခင်မလေး ဝေ့... ဟိုဘက်မှာ သွားပြီး အရက်တစ်ခွက်လောက် သောက်ကြမလား၊ မှူးမတ် မျိုးဆက် အများအပြားက သခင်မလေးနဲ့ တွေ့ဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေကြတယ်"

သူ စကားပြောနေစဉ် အဝေးသို့ လက်ညိုးထိုးပြသည်။ ဖန်းယုံကဲ၊ မိုကျင်းနှင့် အခြားသော မှူးမတ် တရားဝင် မျိုးဆက် အများအပြားက ဝေ့ချင်းရှောင်းကို စောင့်ဆိုင်းရင်း အတူတကွ စုဝေးနေကြသည်။

ဤသည်မှာ မှူးမတ် ဧည့်ခံပွဲ လူမှုဆက်ဆံရေး၏ လုံးဝ ပုံမှန် အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ယဉ်ကျေးမှုနှင့် အသွင်အပြင်များအရ ဝေ့ချင်းရှောင်းက ငြင်းဆို၍ မရနိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့် သူမက ခဏတာ တွန့်ဆုတ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်သည်။

"ခဏလေး စောင့်ပါ... သခင်လေးကို စကားအနည်းငယ် အရင် ပြောလိုက်ပါရစေ"

"ရပါတယ်... သွားပြောပါ"

ဝေ့ချင်းရှောင်းက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ဝေ့ဟောက်ချန်ဘက်သို့ ကိုင်းညွတ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

"မောင်လေး... မမ ခဏလေး ထွက်သွားမယ်နော်၊ ဒီမှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေ၊ ဘယ်မှ လျှောက်မသွားနဲ့၊ တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က မောင်လေးကို စကားလာပြောရင် သူတို့ကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်နေလိုက်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနဲ့နော်၊ ကြားလား"

သူမက ဤကြိုတင် ကာကွယ်ရေး အချက်များကို သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူအား အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြောပြပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ မေ့သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝေ့ဟောက်ချန်က ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်လိုက်ပြီး ဝေ့ချင်းရှောင်း တစ်ယောက်သာ ကြားနိုင်သော လေသံဖြင့် မပီမသ ပြောသည်။

"အင်း"

ထိုအခါမှသာ ဝေ့ချင်းရှောင်းက သူမ၏ စိတ်ခံစားမှုများကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ခပ်တည်တည်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစို့"

သူမက လော့ချီဖုန်းနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် စားပွဲတွင် ဝေ့ဟောက်ချန် တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ ဤအချိန်တွင် လူငယ် အမျိုးသမီး အများအပြား၏ အကြည့်များက မီးတောက်များအလား ပြင်းထန်လာခဲ့ကြသည်။

ဒါက ဝေ့မိသားစုရဲ့ သခင်လေးလေ၊ ဘယ်မှူးမတ် အမွေဆက်ခံသူ အမျိုးသမီးက စိတ်မဝင်စားဘဲ နေမှာလဲ...

သို့သော် မည်သူကမျှ မလှုပ်ရှားနိုင်မီမှာပင် ထန်ရှီးယောင်က မတ်တတ်ရပ်ကာ ကျက်သရေရှိစွာ လှုပ်ခါလျှောက်လှမ်းလာပြီး စားပွဲသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးက သူမ၏ မျက်နှာကို လင်းလက်သွားစေသည်။

"သခင်လေး ဝေ့... ကျွန်မက ထန်ရှီးယောင်ပါ၊ သခင်လေးနဲ့ တွေ့ရတာ တကယ်ကို ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်မိပါတယ်ရှင်"

သို့သော် ပြန်လည် ဖြေကြားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ဝေ့ဟောက်ချန်က သူ၏ အစ်မ ပြောခဲ့သည့် ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာပြီး မျက်နှာအမူအရာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မည်သည့် စကားပြောဆိုမှုများကိုမျှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။

ဤတုံ့ပြန်မှုက ထန်ရှီးယောင်ကို ခဏတာမျှ မှင်တက်သွားစေခဲ့သည်။ အကယ်၍ အခြားသော မှူးမတ် အမွေဆက်ခံသူ အမျိုးသမီး တစ်ဦးဦးသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် အခုလောက်ဆို ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထန်ရှီးယောင်က မတူညီချေ။ သူမ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသော ပတ်ဝန်းကျင်က သူမကို ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်များ မပြည့်ဝမချင်း မရပ်တန့်တတ်သူ တစ်ဦးအဖြစ် ပုံသွင်းပေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမက ဝေ့ဟောက်ချန်၏ ဘေးတွင် ရဲဝံ့စွာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလေသည်။

"သခင်လေး ဝေ့က ဘာလို့ စကားမပြောတာလဲ၊ ကျွန်မရဲ့ နှိမ့်ချတဲ့ အဆင့်အတန်းကို အထင်သေးနေလို့များလား"

ဝေ့ဟောက်ချန်က တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤတုံ့ပြန်မှု မရှိသော အမူအကျင့်ကြောင့် ထန်ရှီးယောင်မှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တိတ်တဆိတ် ကိုက်လိုက်မိသည်။

သူမ၏ အမြင်တွင် ဝေ့ဟောက်ချန်သည် သူမ၏ နိမ့်ကျသော အဆင့်အတန်းကြောင့် သူမကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုနေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ထင်မြင်နေခဲ့သည်။ သို့တိုင်အောင် သူမက လက်လျှော့အရှုံးပေးရန် ဆန္ဒမရှိခဲ့ချေ။ ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ သူမ၏ အနောက်မှနေ၍ သေသပ်လှပသော အစားအစာ သေတ္တာလေး တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

၎င်းကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အနုစိတ် ပြင်ဆင်ထားသော သရေစာ အမျိုးမျိုးက ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ အမွှေးနံ့သာများကြောင့် အစောပိုင်းက ဝေဝါးနေခဲ့သော ဝေ့ဟောက်ချန်၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း တောက်ပလာပြီး အစားအစာ သေတ္တာလေးပေါ်သို့ မလှုပ်မယှက် စူးစိုက်ကျရောက်သွားတော့သည်။

တုံ့ပြန်မှု ရပြီ...

ထန်ရှီးယောင်က အတွင်းစိတ်ထဲမှ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားပြီးနောက် နူးညံ့စွာ ပြုံးသည်။

"သခင်လေး ဝေ့... သခင်လေးက အစားအစာ ကောင်းကောင်းတွေကို သဘောကျတယ်လို့ ကျွန်မ ကြားထားလို့ပါ၊ ဒါကြောင့် အမွှေးနံ့သာ၊ အသွင်အပြင်နဲ့ အရသာ အားလုံးမှာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်တဲ့ ဒီအရသာရှိတဲ့ သရေစာတွေကို ကျွန်မ ပြင်ဆင်လာခဲ့တာ၊ သခင်လေး သဘောကျမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ဝေ့ဟောက်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူက တစ်ခုခုကို ရုန်းကန်နေရသည့်အလားပင်။ ထန်ရှီးယောင်က ရယ်မောပြီး သရေစာ တစ်ခုကို နောက်ပြောင်သည့်အနေဖြင့် ကောက်ယူကာ တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။

"သခင်လေး ဝေ့... ဘာတွေ တွန့်ဆုတ်နေတာလဲ စားချင်ရင် စားလိုက်လေ ဒါတွေက သခင်လေးအတွက် သီးသန့် ပြင်ဆင်လာခဲ့တာတွေချည်းပဲ"

ထိုသို့ပြောပြီး သူမက သရေစာကို ဝေ့ဟောက်ချန်၏ နှုတ်ခမ်းနားသို့ တိုးပေးသည်။ ဝေ့ဟောက်ချန်က အဆိပ်ပြင်းသော သတ္တဝါ တစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည့်အလား နောက်သို့ ဆုတ်သွားပြီး မပီမသ ရေရွတ်သည်။

"မမ... ရိုက်လိမ့်မယ်"

ဟင်... ဘာအဓိပ္ပါယ်လဲ...

ဝေ့ဟောက်ချန် ဘာပြောနေသလဲဆိုတာကို ထန်ရှီးယောင် နားမလည်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းက သူမကို သရေစာများ ဆက်ကျွေးရန် တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

"အိုး... သခင်လေး ဝေ့ရယ်၊ နည်းနည်းလောက် မြည်းကြည့်ပါဦး၊ ကျွန်မ ကတိပေးပါတယ်၊ တစ်ကိုက်တည်းပါပဲ... အကယ်၍ သခင်လေး သဘောမကျဘူးဆိုရင် ကျွန်မ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားပေးပါ့မယ်"

ထန်ရှီးယောင်က ချိုသာစွာ ဖျောင်းဖျသည်။ ဤမှူးမတ် သခင်လေးများ၏ စိတ်နေသဘောထားများကို သူမ အလွန် ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်ဟု ယုံကြည်နေခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် နောက်ပြောင်ခြင်းနှင့် ချစ်ခင်ယုယမှု ရောနှောနေခြင်းက ပိုမို မျက်နှာသာပေးမှုနှင့် အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိစေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

အချိုတည်းစရာ သရေစာများနှင့် ပတ်သက်၍ ၎င်းတို့မှာ ဝေ့ဟောက်ချန်နှင့် နီးကပ်စွာ နေနိုင်ရန် ထန်ရှီးယောင် တီထွင်ထားသော လှည့်ကွက် တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

--