အခန်း ၁၄၁၇

အခန်း (၁၄၁၇) ဝိုး... တကယ်ကို လှပတဲ့ မီးပန်းတွေပဲ

ဆွေးနွေးပြောဆိုသံများက ဧည့်ခံပွဲ ခန်းမဆောင်၏ မျက်နှာကြက်ကိုပင် ပင့်တင်သွားလုမတတ် ဆူညံနေခဲ့သည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်းကမူ လုံးဝ မတုန်မလှုပ်ဘဲ ဝေ့ချင်းရှောင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

ဝေ့ချင်းရှောင်း၏ မျက်နှာအမူအရာက အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ဤအတွေးက ဝေ့ချင်းရှောင်း၏ စိတ်ထဲတွင် တကယ်ပဲ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ဖူးသည်။

ဒါပေမယ့် ဒါက အလယ်ပိုင်း တစ္ဆေလောကနယ်ပယ် မဟုတ်ဘူး၊ တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာပဲလေ...

ဒီခရီးစဉ်က မိသားစုရဲ့ ဖိအားတွေကို ရှောင်လွှဲဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာမို့ သူမက နောက်လိုက် အနည်းငယ်ကိုသာ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့တာ ဖြစ်တယ်၊ အခြားတစ်ဖက်မှာကျတော့ တစ်ဖက်လူတွေက တစ္ဆေလောကနယ်ပယ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာက အစွမ်းထက် မှူးမတ်တွေ အားလုံးနီးပါးကို ကိုယ်စားပြုနေတာ ...

စွမ်းအား ကွာဟမှုက ထိုအတွေးမျိုးကို ရိုးအလွန်းပြီး ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် အဓိပ္ပါယ်မဲ့နေစေသညိ။ ထို့ကြောင့် ဝေ့ချင်းရှောင်းက အရှုံးပေးပြီး ထွက်ခွာသွားရန်မှတစ်ပါး အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ချေ။

ယခု ရွှယ်အန်း၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝေ့ချင်းရှောင်း၏ စိတ်ထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော အတွေးများ လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

သူက ဘယ်သူလဲ၊ ဘာလို့ သူက ဒီစကားကို ပြောရတာလဲ၊ သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ

ဤရှုပ်ထွေးနေသော အတွေးများက ဝေ့ချင်းရှောင်းကို ဆွံ့အသွားစေခဲ့သည်။ ရွှယ်အန်းက သူမ၏ စိတ်ကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်သည့်အလား တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"ငါ့ရဲ့ မူလဇစ်မြစ်ကို ခန့်မှန်းနေစရာ မလိုပါဘူး၊ ငါ မင်းကို မေးခွန်း တစ်ခုပဲ မေးမယ်... ဒီရလဒ်ကို မင်း ပြောင်းလဲချင်လား"

ဝေ့ချင်းရှောင်းက ပင်ကိုယ်အသိအရ ခေါင်းညိတ်သည်။

"သေချာတာပေါ့ ငါ ပြောင်းလဲချင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဘာဖြစ်လဲ၊ နင်က အဲဒါကို ရအောင် ငါ့ကို ကူညီပေးနိုင်မယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား"

သူမ၏ လေသံတွင် ပြင်းထန်သော ခနဲ့တဲ့တဲ့ လှောင်ပြောင်မှုများ ရောယှက်နေခဲ့သည်။ ရွှယ်အန်းက ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီလေ၊ အဲဒါ တကယ် ဖြစ်လာအောင် ငါ ကူညီပေးမယ်"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဧည့်ခံပွဲ ခန်းမဆောင်ထဲရှိ လူအများအပြားမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် အသံထွက် ရယ်မောမိကြသည်။

"တစ်ယောက်ယောက် ဒီအဓိပ္ပါယ် မရှိတာတွေ ပြောနေတဲ့ အရူးကို အပြင်ဆွဲထုတ်ပြီး ကွပ်မျက်လိုက်စမ်း၊ ဒီနေရာကို ညစ်ညမ်းမခံနိုင်ဘူး"

လော့မိသားစုမှ ဘိုးဘေးတစ်ဦးက အေးစက်စွာ တောင်းဆိုသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အစောင့် ဆယ်ယောက်ကျော်ခန့်က ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာကြပြီး လှုပ်ရှားရန် ရည်ရွယ်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့ အနီးသို့ပင် မကပ်နိုင်မီ လော့ကျန့်က ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လာပြီး သူတို့ အားလုံးကို တားဆီးသည်။

"ဘယ်သူ လှုပ်ရဲလဲ ဆိုတာ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

လူအုပ်ကြီးမှာ တညီတညွတ်တည်း အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ၊ ဘာလို့ လော့မိသားစုရဲ့ သခင်လေး ခုနစ်က ဒီရဲတင်းတဲ့ လူအတွက် မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ပေးနေရတာလဲ...

လော့ချီဖုန်းက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သည်။

"ညီခုနစ်... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ မင်း ပုန်ကန်နေတာလား"

ဤအချိန်တွင် လော့ကျန့်က သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

"မှန်တယ်၊ ငါ ပုန်ကန်နေတာပဲ"

ဤအပြောင်းအလဲကြောင့် လူအများအပြားမှာ ဆွံ့အ မှင်တက်သွားကြသည်။ လော့မိသားစု ခေါင်းဆောင် လော့ကောင်းယန်မှာ ဒေါသဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

"ကျေးဇူးကန်းတဲ့ ကောင်... ဒီသစ္စာဖောက်ကို အခုချက်ချင်း ဖမ်းစမ်း"

အစောင့်များမှာ တွန့်ဆုတ်သွားကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရိန်ထျန်းချီကလည်း ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လာပြီး လော့ကျန့်၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။

"သခင်လေး ခုနစ်... မင်းမှာ ငါလည်း ရှိသေးတယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့နော်"

ရိန်ထျန်းချီက ပြုံးကာ ပြောသည်။

လူအုပ်ကြီးထဲမှ ရိန်မိသားစု ခေါင်းဆောင် ရိန်ရှုံး မှာ ခဏတာမျှ အေးခဲသွားပြီးနောက် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လာသည်။

"ရိန်ထျန်းချီ... မင်း ဘာလုပ်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလဲ"

ရိန်ထျန်းချီက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ ဘာလုပ်နေလဲ ဟုတ်လား၊ လေးစားရတဲ့ အဖေ... အဖေ တကယ် မေးဖို့ လိုသေးလို့လား၊ ကျွန်တော်လည်း ပုန်ကန်နေတာပေါ့"

လူအုပ်ကြီးမှာ ကမောက်ကမ ဖြစ်မှုများဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေမှန်း မည်သူကမျှ နားမလည်နိုင်ခဲ့ကြချေ။ ထိုအချိန်မှာပင် လော့ရွှမ်က ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး ရွှယ်အန်း၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော လော့ကျင်းထင်ကို လက်ညိုးထိုးကာ စတင် ကျိန်ဆဲတော့သည်။

"ဒါက နင်ပဲ မဟုတ်လား စက်ဆုပ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်မ... နင့်ကို ငါတို့ ဘယ်တော့မှ လက်မခံခဲ့သင့်ဘူးဆိုတာ ငါ သိတယ်၊ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ တရားမဝင် ကပြားဆိုတာ အမြဲတမ်း တရားမဝင် ကပြား ဖြစ်နေမှာပဲ၊ လော့မိသားစုကို နင်က ဘယ်လိုလုပ် ဆန့်ကျင်ရဲတာလဲ"

ထိုစကားများမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး ယုတ်ညံ့လှပေသည်။ လော့ကျင်းထင်၏ မျက်နှာမှာ သေလူတစ်ယောက်အလား ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။ လော့ရွှမ်၏ စကားများထဲရှိ အဆိပ်အတောက်များကြောင့် မဟုတ်ဘဲ... ၎င်းတို့က ရက်စက်သော အမှန်တရား တစ်ခုကို အတည်ပြုပေးလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူမက တကယ်ပဲ လော့မိသားစုရဲ့ အစိတ်အပိုင်း မဟုတ်ခဲ့ဘူး၊ အရာအားလုံးက လိမ်ညာမှုတွေချည်းပဲ၊

ဒါဆိုရင်... သူမက တကယ်ပဲ အလိုမရှိတဲ့ တရားမဝင် ကပြား ကလေး တစ်ယောက် သက်သက်ပေါ့...

ဤအတွေးများက သူမ၏ စိတ်ထဲသို့ လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုအလား ရိုက်ခတ်ဝင်ရောက်လာပြီး လွှမ်းမိုးနေသော ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုကြောင့် လော့ကျင်းထင်မှာ ပြိုလဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ရွှယ်အန်းက ခပ်ဖွဖွ သက်ပြင်းချသည်။

"ဝမ်းမနည်းပါနဲ့၊ ဒါက သူတို့ရဲ့ အမှားပဲ... မင်းရဲ့ အမှား မဟုတ်ဘူး၊ နားလည်လား"

ရွှယ်အန်း၏ စကားများကို ကြားသောအခါ လော့ကျင်းထင်က ကြီးမားသော အားထုတ်မှုဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

ထို့နောက် ရွှယ်အန်းက ပြုံးကာ ပြောသည်။

"ဒါ့အပြင် ကိုယ့်ရဲ့ မူလဇစ်မြစ်ကို သိရတာက လုံလောက်ပါတယ်၊ လော့မိသားစု အတွက်ကတော့... သူတို့က အရေးမပါဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ အားလုံး သေသွားတာနဲ့ သူတို့ အားလုံးက မင်းအပိုင် ဖြစ်သွားမှာပဲလေ"

ဤစကားများက အလွန်အမင်း မောက်မာလွန်းလှသည်။ အနည်းဆုံးတော့ လော့မိသားစုက အဲဒီလို ခံစားရသည်။ လော့ရွှမ်က စူးရှစွာ ရယ်မောသည်။

"ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ သေမင်းတံခါးဝ ရောက်နေပြီတောင် နင်က ဒီလို အဓိပ္ပါယ် မရှိတာတွေကို ပြောနေတုန်းပဲလား၊ လော့ကျန့် တစ်ယောက်တည်းက နင့်ကို ကယ်တင်နိုင်မယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား"

သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် လော့ရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး လေထဲသို့ ရုတ်တရက် လွင့်တက်သွားခဲ့သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူမ ပတ်လည်ရှိ လေဟာနယ်က အတွင်းဘက်သို့ ပြိုကျသွားပြီး သူမ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖိချေကာ ရွံရှာဖွယ် အသားတုံး တစ်တုံးအဖြစ် ကျုံ့ဝင်သွားစေတော့သည်။

အရာအားလုံးက လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သည်။ အသက်တစ်ရှူစာ အချိန်လေး အတွင်းမှာပင် လွန်ခဲ့သော စက္ကန့်အနည်းငယ်က အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေခဲ့သော လော့ရွှမ်မှာ လေလယ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောနေသော သွေးစွန်းနေသည့် အသားတုံး တစ်တုံး အဖြစ်သို့ လျော့ကျသွားခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး သွေးပျက်ဖွယ် ကောင်းသော ပြသမှုက ကြည့်ရှုနေသူ အားလုံးကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။ လော့ချီဖုန်းက နာကျင်စွာဖြင့် ဟိန်းဟောက်သည်။

"ညီမလေး"

ထို့နောက် ရွှယ်အန်းကို လက်ညိုးထိုးကာ သူက ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်သည်။

"သူ့ကို သတ်၊ သူ့ကို သွေးကြွေး ပြန်ဆပ်ခိုင်းစမ်း"

ယခုအခါ ဤသည်မှာ ရိုးရှင်းသော မှူးမတ် မျိုးနွယ်စုများ၏ အငြင်းပွားမှု တစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ရမည့် တိုက်ပွဲကြီး တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း နားလည်သွားကြပြီး အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်သွားကြတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းလောက်မှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော လော့မိသားစု အစောင့်များက ပုန်းအောင်းနေသော ထောင့်များမှ ထွက်ပေါ်လာကြပြီး ရွှယ်အန်းအပေါ်သို့ ညှိနှိုင်းတိုက်ခိုက်မှု တစ်ခုကို စတင်လိုက်ကြသည်။

တောက်ပသော အလင်းတန်းများက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားပြီး ပြင်းထန်ကာ ခြိမ်းခြောက်နေသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

လော့ကျန့်နှင့် ရိန်ထျန်းချီတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

ရွှယ်အန်း တစ်ယောက်တည်းသာ ထိုင်လျက် ကျန်ရှိနေပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်နေသော ဝေ့ချင်းရှောင်းဘက်သို့ လှည့်လာသည်။

"မြင်လား၊ မင်းရဲ့ ဆန္ဒတွေ ပြည့်ဝဖို့ အခုကတည်းက ငါ ကူညီပေးနေပြီ"

သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် တိုက်ခိုက်မှု လှိုင်းလုံးကြီးက အနီးသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ တစ္ဆေမျိုးနွယ်စု၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ ခန့်မှန်းရခက်ပြီး ထူးဆန်းမှုကြောင့် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသည်။ ထို့အပြင် ဤလော့မိသားစု အစောင့်များမှာ ညှိနှိုင်းတိုက်ခိုက်မှုများတွင် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဤတိုက်ခိုက်မှုမှာ အထူးသဖြင့် ပြင်းထန်ပြီး သေစေနိုင်လောက်ပေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် သူမကိုယ်တိုင်ပင် နောက်ဆုတ်ရလိမ့်မည်ဟု ဝေ့ချင်းရှောင်းက ဝန်ခံလိုက်ရသည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်းက ကျဆင်းလာသော ပြင်းထန်သည့် တိုက်ခိုက်မှုကို တစ်ချက်လေးမျှပင် မကြည့်ခဲ့ချေ။ ထိုအစား သူက လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ဓားအလင်းတန်းများက လေဟာနယ်ထဲမှ ကိုယ်ထည်ပေါ်လာပြီး နဂါးများ အမြီးယမ်းကာ ယက်ခတ်သွားသကဲ့သို့ ခုတ်ပိုင်းသွားတော့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်လေး အတွင်းမှာပင် ရှေ့တိုးလာသော အစောင့်များမှာ လေလယ်တွင် အေးခဲသွားပြီးနောက် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွသွားကြတော့သည်။

အေးစက်သော ဓားချီက သူတို့၏ ဝိညာဉ်များကိုပါ အမြစ်ပြတ် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်ရစ်စေခဲ့ချေ။ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိပြီး ရိုးရှင်းလွန်းလှသော တိုက်ခိုက်မှုက လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

သူမ၏ တစ္ဆေမျိုးနွယ်စု ခန္ဓာကိုယ်ကို မနည်း ပြန်လည် တည်ဆောက်ထားရသော လော့ရွှမ် ပင်လျှင် အကြောက်တရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

လော့ကျန့်နှင့် ရိန်ထျန်းချီတို့မှာမူ သူတို့၏ မျက်လုံးများ အပြင်သို့ ထွက်ကျလာမတတ် ပြူးကျယ်နေခဲ့ကြသည်။

သူတို့က အောင်ပွဲတစ်ခုကို မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ ကြီးမားသော စတေးမှုများဖြင့် ရရှိလာမည့်အရာဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့ လျင်မြန်သော၊ သန့်ရှင်းသော၊ အားထုတ်မှု ကင်းမဲ့သော ဖြေရှင်းမှုမျိုးကို သူတို့ ဘယ်သောအခါမျှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ဖူးချေ။ သို့သော် အများဆုံး တုန်လှုပ်သွားသူမှာ ဝေ့ချင်းရှောင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် ဤကဲ့သို့သော ရလဒ်မျိုးကို ဘယ်သောအခါမျှ မတွေးမိခဲ့ဘဲ ထိုမြင်ကွင်းကို ဆွံ့အ မှင်တက်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဝေ့ဟောက်ချန်က ကလေးငယ်လေး တစ်ယောက်အလား ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခုပ်တီးနေခဲ့သည်။

"ဝိုး... တကယ်ကို လှပတဲ့ မီးပန်းတွေပဲ"

သူက ဓားအလင်းတန်းများကို မီးပန်းများဟု အထင်မှားနေခဲ့သည်။ ဝေ့ဟောက်ချန်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပြုံးဖြီးဖြီး အမူအရာကို မြင်သောအခါ ရွှယ်အန်း၏ မျက်နှာအမူအရာက သနားကြင်နာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုဖြင့် ပျော့ပျောင်းသွားခဲ့သည်။

"မင်း ထပ်ကြည့်ချင်သေးလား"

"ကြည့်မယ်၊ ကြည့်မယ်"

ဝေ့ဟောက်ချန်က စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ရွှယ်အန်းက ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ကို ထပ်မံ ဝှေ့ယမ်းသည်။ ဧည့်ခံပွဲ ခန်းမဆောင်၏ အထက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ဓားအလင်းတန်းများ တစ်ဖန် ပေါ်လာပြီး လူတိုင်း၏ လည်ချောင်း အထက် တည့်တည့်တွင် လွင့်မျောရန် ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

"မလှုပ်ကြနဲ့"

သို့သော် သူ၏ သတိပေးချက်က မလိုအပ်ခဲ့ချေ။ ဓားသွားများထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ကျောချမ်းဖွယ် ဓားဆန္ဒ က လူတိုင်းကို ထိုနေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားစေပြီး သူတို့ကို မလှုပ်မယှက် ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

ဒေါသတကြီးဖြင့် ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သော လော့ကောင်းယန် ပင်လျှင် သူ၏ ဒေါသများ ချက်ချင်း အေးစက်သွားခဲ့သည်။

ရွှယ်အန်းက တိုးညင်းစွာ ရယ်မောသည်။

"အခုလိုဆိုတော့ ပိုမကောင်းဘူးလား၊ အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေမယ့်အစား လူတိုင်းက တည်ငြိမ်ပြီး ယဉ်ကျေးစွာနဲ့ ကိစ္စတွေကို ဆွေးနွေးပြောဆိုတာက... စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ အများကြီး ပိုနည်းတယ်လေ"

မည်သူကမျှ စကားမပြောရဲကြသလို ခေါင်းညိတ်ရန်ပင် မရဲကြချေ။

သူတို့၏ လည်ချောင်းများတွင် လွင့်မျောနေသော ဓားချီကို ဘယ်သူကများ အန္တရာယ်ယူပြီး ရန်စရဲပါမည်နည်း။ ထို့ကြောင့် လူတိုင်းက တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် အသက်မဲ့နေသော ပန်းပုရုပ်တုများအလား အေးခဲနေခဲ့ကြသည်။ ရွှယ်အန်း၏ အပြုံးက ပို၍ ကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။

"ကောင်းတယ်၊ အရမ်း လိမ္မာကြတာပဲ"

ထို့နောက် သူက လုံးလုံးလျားလျား ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော ဝေ့ချင်းရှောင်းဘက်သို့ လှည့်လာသည်။

"ဒါဆို... သူတို့ကို သတ်ပစ်ကြမလား”

--