အခန်း ၁၄၂၀

အခန်း (၁၄၂၀) မင်း အသက်ရှင်ချင်တယ်ဆိုရင်... ငါ့ကို အရင်ဆုံး ရှင်းပြချက် တစ်ခု ပေးစမ်း

ဒီလူငယ်လေးက တကယ်တမ်း ဘယ်သူလဲ၊ ပြီးတော့ သူက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေရတာလဲ ဆိုတာကို သူတို့ နားမလည်နိုင်ခဲ့ကြဘူး

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှယ်အန်းက ဝေ့ဟောက်ချန်ကို ခပ်ဖွဖွ ပြုံးပြသည်။

"ညီလေး ဟောက်ချန်... မီးပန်းတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖောက်ချင်လား၊ ဒါမှမဟုတ် အကုန်လုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲသွားစေချင်လား"

နတ်ဆိုး တစ်ကောင်၏ တီးတိုး သွေးဆောင်မှုနှင့် အလားသဏ္ဍာန်တူသော ဤမေးခွန်းက နဂိုကတည်းက အကြောက်တရားဖြင့် တုန်ယင်နေသော လူအုပ်ကြီးကို ကမောက်ကမ ဖြစ်မှုများဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားစေခဲ့သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ အခုချက်ချင်း ငါ့ကို လွှတ်ပေးစမ်း"

"မှန်တယ်။ ဒီကိစ္စက ငါတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး၊ ငါ့ကို အခုချက်ချင်း လွှတ်ပေး"

"သနားပါ အရှင်သခင်"

အသနားခံ ငိုကြွေးသံများနှင့် မကျေမနပ် ကျိန်ဆဲသံများက ရောနှောသွားပြီး ဧည့်ခံပွဲ ခန်းမဆောင်ကြီးကို လုံးလုံးလျားလျား ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသော မြင်ကွင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။ ရွှယ်အန်းက မည်သည့် မျက်နှာအမူအရာမျှ မပြသဘဲ သူ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသော ခမ်းနားသည့် ပြဇာတ်တစ်ခုကို အားရပါးရ ကြည့်ရှုနေသည့်အလား ဤမြင်ကွင်းကို အေးအေးလူလူ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"တော်ကြတော့"

ရုတ်တရက် အော်ဟစ်သံတစ်ခုက ကမောက်ကမ ဖြစ်မှုများကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ခန်းမဆောင်ကြီးကို တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့သည်။ ထို့နောက် လော့ချီဖုန်းက ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လေးနက်နေခဲ့သည်။ သူက လက်အုပ်ချီကာ ဩရှရှ လေသံဖြင့် ပြောသည်။

"မိတ်ဆွေ၊ မင်းရဲ့ စွမ်းအားက တကယ်ကို အံ့မခန်းပါပဲ... ဒါပေမယ့် ငါတို့ကြားမှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ ရန်ငြိုးတွေ မရှိဘူး မဟုတ်လား၊ အကယ်၍ ဒါက အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေး တစ်ခုအတွက် သက်သက်ဆိုရင် ဒီလောက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ပြသမှုမျိုး လုပ်စရာ မလိုပါဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ယောက်ပဲ... ဒီလိုမျိုး လုပ်ဖို့ မလိုအပ်ဘူးလို့ မင်း မထင်ဘူးလား"

"အသေးအဖွဲ ကိစ္စ ဟုတ်လား"

ရွှယ်အန်းက တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလာသည်။ လော့ချီဖုန်း၏ အနောက်တွင် တုန်ယင်နေသော လော့ရွှမ်၏ တစ္ဆေဝိညာဉ်အပေါ်သို့ သူ၏ အကြည့်များ ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူက အေးစက်စွာ ပြောသည်။

"ငါက ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ယောက်ဆိုတာကို မင်းက အသိအမှတ်ပြုမှတော့... ခုနက ဒီမိန်းမ ငါ့ကို စော်ကားသွားတဲ့ ကိစ္စအတွက် ငါ့ကို ရှင်းပြချက် တစ်ခုတော့ သေချာပေါက် ပေးရမယ် မဟုတ်လား"

ထိုစကားများကြောင့် လော့ရွှမ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားပြီး အကြောက်တရားဖြင့် စူးရှစွာ အော်ဟစ်သည်။

"နင် ငါ့ရဲ့ လူသားမျိုးနွယ်စု ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးပြီးပြီလေ၊ နောက်ထပ် ဘာလိုချင်သေးတာလဲ၊ နင့်ကို ငါ ပြောမယ်... ငါတို့ လော့မိသားစုက..."

သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် လော့ချီဖုန်းက သူမကို ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကို... ဘာလုပ်တာလဲ"

လော့ရွှမ်မှာ နားမလည်နိုင်သေးချေ။ လော့ချီဖုန်းက တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချသည်။

"ရွှမ်အာ... နင် မစော်ကားသင့်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို စော်ကားမိတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အပြစ်တင်လိုက်တော့"

လော့ရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး တုန်ယင်သွားပြီး အခြေအနေကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်မ်သည်။

"ဟင့်အင်း..."

သို့သော် သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် လော့ချီဖုန်းက သူမ၏ တစ္ဆေဝိညာဉ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ ရက်စက်စွာ ဆွဲဖြဲပစ်တော့သည်။

"အာ... လော့ချီဖုန်း... နင်က ခွေးကောင်ပဲ"

သွေးပျက်ဖွယ် ကောင်းသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ လော့ရွှမ်၏ တစ္ဆေဝိညာဉ်မှာ နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားတော့သည်။ ပွင့်ထွက်သွားသော ဒဏ်ရာမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည့်အလား ထူထဲပြီး ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော တစ္ဆေ စွမ်းအင်များက ပန်းထွက်လာကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားသည်။

လော့ရွှမ်၏ တစ္ဆေဝိညာဉ် အပိုင်းအစများက သိသိသာသာ စတင် မှေးမှိန်လာပြီး စက္ကန့်နှင့်အမျှ ပို၍ ပို၍ အားနည်းကာ ပါးလွှာလာခဲ့သည်။

အဆုံးတွင်တော့ ကျိုးပဲ့သံနှင့်အတူ သူမ၏ မောက်မာမှုနှင့် ရက်စက်မှုတို့ကြောင့် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော လော့မိသားစု၏ သမီးမှာ သူမ အလေးစားဆုံး အစ်ကိုကြီး၏ လက်ချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် အဖြူရောင်ဝတ် ကောင်လေးကို တောင်းပန်စကားဆိုဖို့ သက်သက်သာဖြစ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ပြတ်သားသော လုပ်ရပ်များက ကြည့်နေသူ အများအပြားကို အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

ဤရက်စက်သော လုပ်ရပ်ကို ပြီးမြောက်ပြီးနောက် လော့ချီဖုန်းမှာ သက်သာရာရသွားပုံရပြီး ရွှယ်အန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောသည်။

"မိတ်ဆွေ... ဒီရှင်းပြချက်က မင်းအတွက် ကျေနပ်စရာ ကောင်းရဲ့လား"

ရွှယ်အန်းက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော တစ္ဆေဝိညာဉ် အပိုင်းအစများကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"မဆိုးပါဘူး"

လော့ချီဖုန်းက တိတ်တဆိတ် သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောသည်။

"အဲဒီလိုဆိုရင် မိတ်ဆွေ... သနားညှာတာမှု ပြသပြီး ငါတို့ကို လွှတ်ပေးဖို့ ငါ ရိုသေလေးစားစွာ တောင်းဆိုပါတယ်"

အညံ့ခံရမည့် အချိန်တွင် အညံ့ခံနိုင်သလို၊ ရက်စက်ရမည့် အချိန်တွင်လည်း ရက်စက်နိုင်သူ တစ်ယောက်ပါပဲ..

ယခုအခိုက်အတန့်တွင် လော့ချီဖုန်း၏ အပြုအမူကို လူအများအပြား၏ စိတ်ထဲ၌ ဤရိုးရှင်းသော စကားလုံး အနည်းငယ်ဖြင့် အနှစ်ချုပ်လိုက်ကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လော့ကောင်းယန်ကလည်း သဘောတူညီသည့်အနေဖြင့် မသိမသာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူ၏ အမြင်တွင် ဤသည်မှာ အရည်အချင်းပြည့်မီသော မိသားစု ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်အတွက် လိုအပ်သည့် စစ်မှန်သော အရည်အသွေးပင် ဖြစ်သည်။

သမီး တစ်ယောက် ဆုံးရှုံးရသည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အသက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်လျှင် ၎င်းမှာ ပြောပလောက်စရာ မရှိချေ။ သို့သော် လော့ချီဖုန်းမှာ ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ရှိနေချိန်တွင် ရွှယ်အန်းက ရုတ်တရက် ရယ်မောလာလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမျှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

"မင်းရဲ့ ရှင်းပြချက်က တကယ်ကို ကျေနပ်စရာ ကောင်းပါတယ် ဒါပေမယ့်... ငါ ကျေနပ်သွားတာနဲ့ မင်းတို့ အားလုံးကို လွှတ်ပေးမယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းက ပြောခဲ့လို့လဲ"

"မင်း..."

လော့ချီဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသဖြင့် ရှုံ့မဲ့သွားခဲ့သော်လည်း သူ၏ ဒေါသကို အလျင်အမြန် ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး သူက ယုတ်မာသော လေသံဖြင့် ထပ်မံ ပြောသည်။

"မိတ်ဆွေ... ပြသသင့်တဲ့ အချိန်မှာ သနားညှာတာမှုကို ပြသသင့်ပါတယ်၊ ငါတို့ကို လွှတ်ပေးဖို့ မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ"

"ရိုးရိုးလေးပဲ"

ထိုသို့ပြောရင်း ရွှယ်အန်းက အဝေးရှိ လော့ကျန့်နှင့် ရိန်ထျန်းချီတို့ဆီသို့ လက်ညိုးထိုးပြသည်။

"မင်းက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်... သူတို့ရဲ့ သဘောတူညီချက်ကို ရသရွေ့ ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးမယ်"

ရွှယ်အန်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက်က ဧည့်ခံပွဲ ခန်းမဆောင် တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်မှု လှိုင်းလုံးများဖြင့် ရိုက်ခတ်သွားစေခဲ့သည်။ လော့ကျန့်နှင့် ရိန်ထျန်းချီတို့မှာလည်း အတူတူပင် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

သခင်ကြီးရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ...

လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ဝေ့ချင်းရှောင်း တစ်ယောက်သာ အတွေးနက်နေပုံရပြီး ရွှယ်အန်း၏ ပိုမို ကြီးမားသော အစီအစဉ်အချို့ကို စတင် သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ ပိုမို နားလည်လာလေလေ ရွှယ်အန်းဆီသို့ အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ရင်း သူမ ပိုမို တုန်လှုပ်လာလေလေ ဖြစ်သည်။

ဒီကောင်လေးက တကယ်တမ်း ဘယ်သူလဲ၊ ဘာလို့ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက ယုတ္တိတန်မှု အားလုံးကို ဆန့်ကျင်နေရတာလဲ ပြီးတော့ လူတွေရဲ့ နှလုံးသားကို ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်ရာမှာ ဘာလို့ သူ့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက ဒီလောက်တောင် ပြိုင်ဘက်ကင်းနေရတာလဲ

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဈေးတစ်ခုအလား ဆူညံနေခဲ့သော ဧည့်ခံပွဲ ခန်းမဆောင်မှာ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ မျက်လုံး အားလုံးက လော့ကျန့်နှင့် ရိန်ထျန်းချီတို့ဆီသို့ လှည့်သွားကြသည်။

ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော လူတိုင်းအတွက် ယခု သူတို့၏ အသက်မှာ ဤလူနှစ်ယောက်၏ ဆန္ဒအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အခြေခံအားဖြင့် လော့ကျန့်နှင့် ရိန်ထျန်းချီတို့က အားလုံး၏ သေရေးရှင်ရေး အာဏာကို ကိုင်စွဲထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"အဟမ်း... အဟမ်း၊ ညီခုနစ်... အရင်က ကိစ္စတွေ အားလုံးက အစ်ကို့ရဲ့ အမှားတွေပါ၊ ငါတို့က သွေးသားတော်စပ်တဲ့ ညီအစ်ကိုတွေပဲ... ငါ့ကို မင်း ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

လော့ချီဖုန်းက လော့ကျန့်ထံသို့ ပထမဆုံး လှည့်ကာ ပြောသည်။ ယခုအချိန်တွင် လော့ကျန့်က သူ၏ အစောပိုင်းက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုမှ ပြန်လည် သက်သာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို အမြဲတမ်း အထင်အမြင်သေးလေ့ရှိသော နာမည်ကျော် လော့ချီဖုန်းက ယခုကဲ့သို့ ဖော်လံဖားကာ ပြောဆိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရုတ်တရက် အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက အဝေးမှနေ၍ ရွှယ်အန်းကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ကြည့်မိသည်။

ရွှယ်အန်းက မည်သည့် မှတ်ချက်မျှ မပေးဘဲ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး လော့ကျန့်ကို သူ သဘောကျသလို လုပ်ဆောင်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး လော့ကျန့်က အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးပြုံးလေသည်။

"လော့ချီဖုန်း... အခုမှ ငါက မင်းရဲ့ ညီဆိုတာကို မင်း မှတ်မိသွားတာလား၊ ဘာလဲ... တောင်းပန်စကား အနည်းငယ် ပြောလိုက်ရုံနဲ့ အတိတ်က ဖိနှိပ်မှုတွေ၊ ပစ်မှတ်ထားမှုတွေ အားလုံးကို ဖျက်ပစ်လို့ ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား"

လော့ချီဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။ လော့ကျန့်၏ နာကြည်းချက် မည်မျှ နက်ရှိုင်းသနည်းဆိုတာကို သူ သေချာပေါက် သိထားသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လော့ကျန့်အပေါ် သူ လုပ်ခဲ့သမျှ အရာတွေက ချီးကျူးစရာ ကောင်းတဲ့ အရာတွေမှ မဟုတ်တာ...

သူက လော့ကောင်းယန်ထံသို့ အကူအညီ တောင်းခံသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ဆိုးရွားသည့် အခြေအနေကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် လော့ကောင်းယန်က ငြိမ်သက်နေ၍ မရနိုင်တော့ချေ။ သူက လည်ချောင်းကို အနေခက်စွာ ရှင်းလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံကို ပျော့ပျောင်းအောင် လုပ်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကျန့်အာ... တော်လောက်ပါပြီ အတိတ်က ကိစ္စတွေအပေါ်မှာ အရမ်းကြီး တွေးမနေပါနဲ့,၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က မိသားစုတွေလေ"

"မိသားစု ဟုတ်လား"

လော့ကျန့်၏ မျက်နှာမှာ မုန်းတီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

"ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဘယ်တုန်းကများ မိသားစု တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဆက်ဆံခဲ့ဖူးလို့လဲ"

"ကျန့်အာ... မင်းရဲ့ ဖခင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ့မှာ ငါ့ကိုယ်ပိုင် အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိခဲ့ပါတယ်"

လော့ကောင်းယန်က တောင်းပန်သည့် လေသံဖြင့် ပြောသည်။

"ဟက်..."

လော့ကျန့်က လှောင်ပြောင် ရယ်မောသံဖြင့် ကြားဖြတ်ပြောသည်။

"လော့ကောင်းယန်... ကျွန်တော့် မိခင် ဘယ်လို သေဆုံးသွားခဲ့ရသလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် သေချာ ပြောပြဖို့ လိုသေးလို့လား ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျား သိပြီးသားလား"

ဤစကားများကြောင့် လော့ကောင်းယန်၏ မျက်နှာမှာ သေလူတစ်ယောက်အလား ဖြူဖျော့သွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်ခွံများက အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ တဆတ်ဆတ် ခုန်နေခဲ့သည်။

"မင်း..."

"ကျွန်တော် ဘယ်လို သိလဲလို့ ခင်ဗျား တွေးနေတာလား"

လော့ကျန့်၏ မျက်နှာမှာ မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

"အဲဒီအချိန်တုန်းက ဘာကိုမှ နားလည်ဖို့ ကျွန်တော်က ငယ်လွန်းသေးတယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်နေတာမလား၊ ခင်ဗျား မှားသွားပြီ... ကျွန်တော့် အမေ မသေဆုံးခင် သူမက ကျွန်တော့်ကို အရာအားလုံး ပြောပြသွားခဲ့တယ်"

"အဲဒီ စက်ဆုပ်စရာကောင်းတဲ့ မိန်းမ... သေသွားတာတောင် ဝင်ပါနေသေးတယ်ပေါ့"

လော့ကောင်းယန်က ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လာသည်။

"ဟက်... ခင်ဗျား အတွက်တော့ သူမက နောက်ဆုံး ထွက်သက်အထိ စက်ဆုပ်စရာကောင်းတဲ့ မိန်းမ တစ်ယောက်ပဲလေ၊ ဒါပေမယ့် သူမ ကျွန်တော့်ကို ပြောခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံး စကားက ဘာလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား"

လော့ကျန့်က တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ပြောသည်။

"သူမက ကျွန်တော့်ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်ပါ၊ ခင်ဗျားတို့ တစ်တွေ ကျွန်တော့်ကို ဖျက်ဆီးပစ်တာမျိုး အဖြစ်မခံပါနဲ့တဲ့၊ ပြီးတော့ ဖြစ်နိုင်ရင်... ခင်ဗျားတို့ကို မမုန်းပါနဲ့တဲ့”

--