အခန်း ၁၄၂၁

အခန်း (၁၄၂၁) တောင်းပန်ပါတယ်၊ ခင်ဗျားရဲ့ သားအကြီးဆုံးကိုလည်း ကျွန်တော်ပဲ သတ်ခဲ့တာပါ

လော့ကောင်းယန်မှာ အေးခဲသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် လော့ကျန့်၏ စကားများက သူ့ကို အောက်ခြေမရှိသော ချောက်ကမ်းပါးကြီးထဲသို့ တွန်းချလိုက်တော့သည်။

"ကျွန်တော် အမြဲတမ်း အမေရဲ့ စကားကို နားထောင်ခဲ့ပါတယ် ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ နားမထောင်တော့ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခင်ဗျားတို့ အားလုံးကို ကျွန်တော် မုန်းချင်လို့ ခင်ဗျားတို့ အားလုံးကို သေစေချင်လို့ပဲ"

လော့ကျန့်၏ စကားများမှာ လျှံကျတော့မည့်အလား နက်ရှိုင်းလွန်းလှသော အမုန်းတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ လော့ကောင်းယန်၊ လော့ချီဖုန်းနှင့် လော့မိသားစုဝင် အချို့က စကားပြောရန် ဟန်ပြင်ကြသည်။

ရွှယ်အန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ နတ်ဘုရား အာရုံက သူတို့၏ အသံများကို ချိတ်ပိတ်ပစ်သည်။

"ခဏစောင့်... ခဏနေရင် သူတို့ကို သတ်ကြတာပေါ့"

ရွှယ်အန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်သခင်"

လော့ကျန့်က အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားမှုဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ အဆုံးအစမဲ့သော အကြောက်တရား တစ်ခုက နောက်ဆုံးတွင် လော့ကောင်းယန်နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်လုံးများထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သေခြင်းတရားကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းက သူတို့အပေါ်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ကျရောက်လာခဲ့ခြင်းပင်။

စစ်မှန်သော သေခြင်းတရားနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်မှသာလျှင် ၎င်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သဘောသဘာဝကို နားလည်နိုင်ပေသည်။ လော့ကျန့်က လော့မိသားစုနှင့် အဆက်အသွယ် အပြီးအပိုင် ဖြတ်တောက်လိုက်ချိန်မှာပင် ရိန်ထျန်းချီကလည်း သူ၏ ဘက်တွင် အလားတူ အခြေအနေမျိုးကို ကြုံတွေ့နေရသည်။

အစပိုင်းတွင် ရိန်မိသားစု ခေါင်းဆောင် ရိန်ရှုံးမှာ သူ၏ အသက်ရှင်သန်မှု သေချာသွားပြီဟု ယုံကြည်ကာ အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်နေခဲ့ပြီး ရဲတင်းစွာ အော်ပြောသည်။

"သားအလတ်... ငါတို့ လူတွေကို အခုချက်ချင်း လွှတ်ပေးစမ်း"

ရိန်ထျန်းချီက မတုန်မလှုပ်ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ အတွေးထဲ နစ်မျောနေခဲ့သည်။

ရိန်ရှုံးက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲရန် ရည်ရွယ်လိုက်သော်လည်း အလျင်အမြန် ပြန်လည် စဉ်းစားလိုက်ပြီး လေသံကို ပျော့ပျောင်းအောင် လုပ်ကာ ပြောသည်။

"ထျန်းချီ... အဖေ့အတွက် ငါ့ကို လွှတ်ပေးပါ"

"အဖေ့အတွက် ဟုတ်လား၊ ဟားဟား..."

ရိန်ထျန်းချီက ရုတ်တရက် အေးစက်စက် ရယ်မောသည်။ သူက ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များမှာ အမုန်းတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ရိန်ရှုံးအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

"ခင်ဗျားကိုယ်ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖေလို့ ခေါ်ဖို့ ဘယ်သူက အခွင့်အရေး ပေးထားလို့လဲ"

"မင်း..."

ရိန်ရှုံးမှာ ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ရိန်မိသားစု၏ အခြား အဖွဲ့ဝင်များမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကြသည်။

"ရိန်ထျန်းချီ... မင်း ရူးသွားပြီလား၊ မိသားစု ခေါင်းဆောင်ကို ဒီလို စကားပြောရဲရအောင် မင်းက ဘာမို့လို့လဲ"

"မှန်တယ်၊ မိသားစု ခေါင်းဆောင်နဲ့ ငါတို့ကို အခုချက်ချင်း လွှတ်ပေးစမ်း၊ အဲဒါဆိုရင် ဒီကိစ္စကို ငါတို့ မေ့ပစ်လိုက်မယ်"

သူတို့ အော်ဟစ်လေလေ ရိန်ထျန်းချီ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးက ပို၍ ရူးသွပ်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက် သူက ဟိန်းဟောက်လာသည်။

"တော်ကြတော့"

ဆူညံနေသော ရိန်မိသားစုဝင်များမှာ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ထို့နောက် ရေခဲတမျှ အေးစက်သော အသံဖြင့် ရိန်ထျန်းချီက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။

"ခင်ဗျားတို့ မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်တော်က ခွေးတစ်ကောင်လောက်တောင် တန်ဖိုးမရှိဘူး မဟုတ်လား၊ ခင်ဗျားတို့ သဘောကျရင် ခေါ်သုံးပြီး အသုံးမလိုတော့ရင် လွှင့်ပစ်လိုက်ဖို့လေ"

ရိန်မိသားစုဝင်များကြားတွင် မျက်နှာများ သိသိသာသာ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။ ရိန်ရှုံး၏ မျက်လုံးများထဲတွင်ပင် အထိတ်တလန့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း သူက အပြုံးတစ်ခုကို အလျင်အမြန် ဖန်တီးလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ထျန်းချီ... ငါတို့က အရင်တုန်းက မင်းကို လျစ်လျူရှုခဲ့မိတာ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ ဖခင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ အခုကစပြီး ငါ ပြောင်းလဲပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်"

"ပြောင်းလဲမယ် ဟုတ်လား၊ ဟားဟား... မလိုအပ်ပါဘူး၊ အခုချိန်မှာ အရမ်း နောက်ကျသွားပြီ"

"နောက်မကျသေးပါဘူး... မကျသေးပါဘူး၊ ငါ..."

ရိန်ထျန်းချီက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ရိန်ရှုံး၏ စကားများကို စိတ်မရှည်စွာ ဖြတ်ပြေားသည်။ ထို့နောက် လှောင်ပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ သူက ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား သိလား၊ ကျွန်တော် စပြီး မှတ်မိနိုင်တဲ့ အချိန်ကစလို့ အခုချိန်အထိ ခင်ဗျားတို့ အားလုံး ကျွန်တော့်အပေါ် လုပ်ခဲ့သမျှ အရာတွေ အားလုံးကို... ကျွန်တော် ကြည်ကြည်လင်လင် မှတ်မိနေတယ်"

"ပြီးတော့ အဲဒီ အရှက်ရစေမှုတွေက... ပြောင်းလဲပါ့မယ်ဆိုတဲ့ ကတိလေး တစ်ခုတည်းနဲ့ ဖျက်ပစ်လို့ ရမယ် ထင်နေတာလား"

ရိန်ထျန်းချီ၏ စကားများကြောင့် ရိန်ရှုံး၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ ပို၍ ဖြူဖျော့လာခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရိန်ထျန်းချီက လှည့်ကာ ရွှယ်အန်းကို နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်ပြီး ပြောသည်။

"အရှင်သခင်... ကျွန်တော့်ကို ဒီအခွင့်အရေး ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အခုဆိုရင် ကျွန်တော် နောင်တကင်းကင်းနဲ့ သေနိုင်ပြီ"

ရွှယ်အန်းက ပြုံးလျက်မေးသည်။

"မင်း သေချာလား"

ရိန်ထျန်းချီက တုံ့ဆိုင်းမှု မရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်၏။

"ဟုတ်ကဲ့... သေချာပါတယ်"

"အရမ်းကောင်းတယ်၊ အခု စကြမလား"

"ဟုတ်ကဲ့"

ဤစကားများက ရိန်မိသားစုဝင်များထံမှ တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်သံများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ရိန်ရှုံးက ရူးသွပ်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ရိန်ထျန်းချီ... မင်းဟာ သစ္စာဖောက်ပဲ၊ မင်းက ဒီမိသားစုရဲ့ အရှက်ရစရာပဲ၊ စောင့်နေလိုက်စမ်း... ငါ့သား ရိန်ထျန်းယွန် ပြန်ရောက်လာရင် မင်းကို ပေးဆပ်ခိုင်းလိမ့်မယ်"

ရိန်ထျန်းချီ၏ မျက်နှာအမူအရာက အေးစက်နေဆဲဖြစ်ပြီး လုံးဝ မတုန်မလှုပ် ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်းက ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် တိုးညင်းစွာ ရယ်မောသည်။

"ငါ့ကို သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ငါ မေ့တော့မလို့... မကြာသေးခင်က တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်ရဲ့ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်မှာ လူနှစ်ယောက်ကို ငါ သတ်ခဲ့တယ်၊ တစ်ယောက်နာမည်က ရိန်ထျန်းယွန်... နောက်တစ်ယောက်က ထန်ဖေးဝမ် တဲ့၊ သူတို့က ခင်ဗျားတို့ လူတွေ မဟုတ်လား၊ ဒါကြောင့် ရိန်ထျန်းယွန် ပြန်လာတာကို ခင်ဗျား စောင့်နေလည်း အလကားပဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက သေသွားပြီလေ"

ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်နေခဲ့သော ရိန်ရှုံးမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူက ထူးဆန်းစွာ စတင် ရယ်မောတော့သည်။

"ကောင်လေး... မင်းရဲ့ စွမ်းအားက အထင်ကြီးစရာ ကောင်းပေမယ့် စကားလုံး အလွတ်တွေနဲ့ ငါ့ကို လှည့်စားလို့ရမယ်လို့ မင်း တကယ် ထင်နေတာလား၊ ငါ့သား ရိန်ထျန်းယွန်ရဲ့ အရှိန်အဝါကို ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း အာရုံခံနိုင်ပါသေးတယ်..."

သူ၏ သွေးကြောများမှတစ်ဆင့် ရိန်ထျန်းယွန် အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း သူ ခံစားနိုင်သည်ဟု ပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ရွှယ်အန်းက သူ၏ လက်ချောင်းကို တောက်လိုက်သည်။

ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်သံမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

ရိန်ရှုံးမှာ အေးခဲသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များ သိသိသာသာ ဖြူရော်သွားကာ အကြောက်တရားက နေရာယူလာခဲ့သည်။ ရွှယ်အန်း၏ လက်ဖျစ်တောက်မှု အပြီးတွင် သားဖြစ်သူ၏ သွေးကြော အရှိန်အဝါက လုံးလုံးလျားလျား ပျောက်ကွယ်သွားကြောင်း သူ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်စွာဖြင့် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"ဘ... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ၊ ငါ့သား ဘယ်မှာလဲ"

ရိန်ရှုံးက မေးသည်။ ရွှယ်အန်းက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားကို ငါ ပြောပြီးပြီ မဟုတ်လား၊ ခင်ဗျားရဲ့ သားက သေသွားပြီလေ၊ အစတုန်းက ခင်ဗျားကို စိတ်မကောင်း မဖြစ်စေချင်လို့ လျှို့ဝှက် နည်းစနစ် တစ်ခုသုံးပြီး ဖုံးကွယ်ထားရုံ သက်သက်ပါ၊ ဘယ်လိုလဲ... ခင်ဗျား ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်လို့ မထင်ဘူးလား"

"ဟင့်အင်း... မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ရိန်ရှုံးက အော်ဟစ်လာရာ သူ၏ အသံက လေထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် အမှန်တရားမှာ ငြင်းဆို၍ မရနိုင်သလို လူသားများ၏ လက်ဖြင့်လည်း ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်ချေ။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရသည်မှာ ရွှယ်အန်းကို ပင်ပန်းသွားစေပုံရပြီး သူက ဝေ့ဟောက်ချန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ အပြုံးသဲ့သဲ့ဖြင့် ပြောသည်။

"ညီလေး ဟောက်ချန်... မီးပန်းတွေ ဖောက်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ"

ဝေ့ဟောက်ချန်က ငတုံးတစ်ယောက်အလား ရယ်မောသည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်မှုနှင့်အတူ ရိန်ရှုံးနှင့် အခြားသူများကို အော်ပြောသည်။

ဘုန်း

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အလင်းရောင် တစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီး ရိန်မိသားစုဝင်များ၏ လည်ချောင်းများဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်နေသော ဓားစွမ်းအင်က သူတို့ကို ထိုးဖောက်သွားတော့သည်။

ဒုန်း... ဒုန်း

အလောင်းများက မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်လောင်းပြီး တစ်လောင်း ပြိုလဲကျသွားကြပြီး လေထုက သွေးနံ့များဖြင့် သိပ်သည်းလာခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော လူတိုင်းမှာ ဆွံ့အ မှင်တက်သွားသည်။

ရိန်ထျန်းချီ တစ်ယောက်သာ အလွန်အမင်း ကျေနပ်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို ပြသနေသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် လူအုပ်ကြီးထဲမှ ပိန်ပါးသော ပုံရိပ်တစ်ခုက ရုတ်တရက် အပြေးအလွှား ထွက်လာပြီး ရိန်ထျန်းချီ၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

"ယောကျ်ား... ကျွန်မကို ကယ်ပါဦး"

ရိန်ထျန်းချီ၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသူမှာ ထန်မိသားစု၏ သမီးအလတ် ထန်ရှီးယောင် မှလွဲ၍ အခြားသူ မဟုတ်ချေ။ ယခုအခိုက်အတန့်တွင် ထန်ရှီးယောင်၏ မျက်နှာမှာ စက္ကူတစ်ရွက်အလား ဖြူဖျော့နေပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သစ်ရွက်တစ်ရွက်အလား တုန်ယင်နေကာ သနားစဖွယ် အားနည်းမှုကို ပြသနေခဲ့သည်။

သူမ၏ ယောကျ်ားဟူသော အသနားခံမှုမှာ စစ်မှန်သော ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပုံရသည်။ သို့သော် ရိန်ထျန်းချီကမူ သူမ၏ ရောက်ရှိလာမှုကို အပြည့်အဝ ကြိုတင် မျှော်လင့်ထားခဲ့ပုံရသည်။ သူက လက်ပိုက်လိုက်ပြီး သူမကို အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးပြုံးသည်။

"ယောကျ်ား ဟုတ်လား၊ နင့် ယောကျ်ားက ဘယ်သူလဲ"

ရိန်ထျန်းချီ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ လှောင်ပြုံးကို မြင်သောအခါ ထန်ရှီးယောင်၏ နှလုံးသားထဲရှိ အေးစက်မှုက သူမ၏ ခြေဖဝါးအထိ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့သည်။

သူမ အပြုအမူက ရိန်ထျန်းချီကို သေချာပေါက် ပျော့ပျောင်းသွားစေလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း သူက သူမကို သေချာ တစ်ချက်တောင် မကြည့်ခဲ့ချေ။ သို့တိုင်အောင် သူမက နောက်ဆုတ်ရန် မရဲခဲ့ချေ။

မကြာသေးမီက ထန်မိသားစု ခေါင်းဆောင်၏ တိုးတိုးလေး အော်ဟစ်လိုက်သံကို သူမ ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသည်။ ရွှယ်အန်းက လက်ချောင်းကို တောက်ကာ ချိတ်ပိတ်ထားမှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်နှင့် ထန်ဖေးဝမ် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းကို ထန်မိသားစုက အာရုံခံမိသွားခဲ့ကြသည်။

ဤပေါ်ပေါက်လာမှုက ထန်ရှီးယောင်ကို တစ်ခုခု ပြောပြနေခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဆိုးရွားသော အခြေအနေမှ သူမ အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့လျှင် ထန်မိသားစု၏ အနာဂတ်က အမှန်တကယ်ပင် သူမအပိုင် ဖြစ်လာလိမ့်မည် ဆိုခြင်းကိုပင်။ ထို့အပြင် သူမ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် သူမတွင် အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိချေ။

ထို့ကြောင့် ရိန်ထျန်းချီ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြားသောအခါ ထန်ရှီးယောင်က သူမ၏ မျက်နှာကို မော့ကာ ဖော်လံဖားသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့ ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ယောကျ်ားလေ၊ ရှင် မေ့သွားပြီလား၊ ကျွန်မတို့ စေ့စပ်ထားတာလေ..."

စေ့စပ်ထားတာဟူသော စကားလုံးကို သူမ အဆုံးသတ်အောင် မပြောနိုင်မီမှာပင် ဖိနပ် အရိပ်တစ်ခုက သူမ၏ မြင်ကွင်းတွင် ပိုမို ကြီးမားလာခဲ့သည်။

ထို့နောက် အံ့အားသင့်နေသော ထန်ရှီးယောင်၏ အကြည့်များအောက်တွင် ရိန်ထျန်းချီ၏ ခြေထောက်က သူမ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာကို ရက်စက်စွာ ကန်ချတော့သည်။

ဘုန်း

ကန်ချက်မှာ အလွန်အမင်း ရက်စက်လွန်းလှသဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးတစ်ဖက်ပင် ပေါက်ထွက်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ထန်ရှီးယောင်က သနားစဖွယ် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားချိန်တွင် သူမက သွားကျိုး အစအနများ ရောနှောနေသော သွေးတစ်လုတ်ကို ထွေးထုတ်သည်။

ယခုအခါ သူမ၏ ရုပ်သွင်မှာ လုံးဝ စက်ဆုပ်စရာ ကောင်းနေခဲ့သည်။ သူမ၏ မြင့်မားပြီး သေသပ်လှပသော နှာတံမှာ ကြေမွသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ရိုက်ချက်ကြောင့် မှတ်မိနိုင်စွမ်း မရှိတော့လောက်အောင် ပုံပျက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မြင်ကွင်း တစ်ခုလုံးက လူအုပ်ကြီးကို အသက်ရှူမှားသွားစေခဲ့သည်။

တိုက်ခိုက်မှု၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုမှာ တုန်လှုပ်စရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ဖြစ်သည်။

ထန်ရှီးယောင်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဖောင်းအစ်နေသော သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ထားနိုင်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားနေရပြီး ရိန်ထျန်းချီကို ကြက်သေသေဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ ဘာဖြစ်သွားမှန်း နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ရိန်ထျန်းချီက သူ၏ ခြေထောက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောသည်။

"ငါ မိန်းမတွေကို ဘယ်တော့မှ မရိုက်ဘူး ဒါပေမယ့် နင်ကတော့ ချွင်းချက်ပဲ”

--