အခန်း ၁၄၂၂

အခန်း (၁၄၂၂) ကြောက်တယ် ဟုတ်လား... ငါက ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ

အရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် ရိန်ထျန်းချီက လှည့်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရိုသေလေးစားစွာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ဦးချ ကန်တော့သည်။

"အရှင်သခင်... အရှင်သခင်ရဲ့ နတ်ဘုရား စွမ်းအားအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အခုဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆန္ဒတွေ ပြည့်ဝသွားပြီမို့ ကျေးဇူးပြုပြီး လှုပ်ရှားပါတော့"

ထိုစကားပြောနေစဉ် ရိန်ထျန်းချီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါင်တစ်ထောင်လောက် လေးတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး တစ်ခုကို ဖယ်ရှားလိုက်ရသကဲ့သို့ သက်သာရာရသွားသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ယခင်က ရန်လိုမှု အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခုမျှပင် ကျန်ရစ်မနေခဲ့တော့ချေ။ ရွှယ်အန်းက ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်သည်။

"အရမ်းကောင်းတယ်၊ ထတော့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ရိန်ထျန်းချီက ရိုသေလေးစားစွာ မတ်တတ်ရပ်သည်။ ထို့နောက် ရွှယ်အန်း၏ အကြည့်က ထန်ရှီးယောင်အပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ ထန်ရှီးယောင်၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး တုန်ယင်သွားပြီးနောက် သနားစဖွယ် အော်ဟစ်လာသည်။

"ဟင့်အင်း..."

ထိုသို့ အော်ဟစ်ရင်း သူမက ဒူးဒရွတ်တိုက်ဖြင့် ရိန်ထျန်းချီထံသို့ တွားသွားသွားခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို မသတ်ပါနဲ့၊ ရှင့်အတွက် ဘာမဆို ကျွန်မ လုပ်ပေးပါ့မယ်၊ ကျွန်မ မှားမှန်း ကျွန်မ သိပါပြီ... အရင်က လုပ်ခဲ့တာတွေကို ကျွန်မ မလုပ်ခဲ့သင့်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မက အပျိုစင်လေးပါပဲ"

ရိန်ထျန်းချီက မျက်ခွံကိုပင် ပင့်မကြည့်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"နင် အပျိုစင် ဖြစ်ဖြစ်၊ မဖြစ်ဖြစ်... အဲဒါက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"

ထန်ရှီးယောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အေးခဲသွားပြီး ရိန်ထျန်းချီကို ကြက်သေသေဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝေ့ဟောက်ချန်က ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

"သတ်"

ထိုစကားလုံးကို အလွန် ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝေ့ချင်းရှောင်းက ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်မိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အတိတ်တွင် ဝေ့ဟောက်ချန်သည် ဗိုက်ဆာကြောင်း ဖော်ပြသည့် အချိန်မှလွဲ၍ မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် ဘယ်သောအခါမျှ စကားမပြောခဲ့သောကြောင့်ပင်။

ယခုအခါ သူက သူ၏ အတွေးများကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနိုင်နေပြီဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ စိတ်ကူးယဉ်၍တောင် မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှသော တိုးတက်မှု တစ်ခုဖြစ်သည်။ ရွှယ်အန်းက ကြားနေ အနေအထားဖြင့်သာ ရှိနေခဲ့သည်။

"သူမ သေဖို့ ထိုက်တန်တယ်လို့ မင်း ထင်လား"

ဤမေးခွန်းက လော့ကျန့်ကို ရည်ရွယ်မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လော့ကျန့်က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်သည်။

"အရှင်သခင်... ကံတရားအကြောင်း ပြောရမယ်ဆိုရင် ဒီမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းနီးပါး သေဖို့ ထိုက်တန်ကြပါတယ်"

ဤစကားများက နေရာတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။ မျက်နှာ အများအပြားပေါ်တွင် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရွှယ်အန်းက အပြုံးသဲ့သဲ့လေး တစ်ခုကို ပြုံးလာသည်။

"အိုး... မင်းစကားအရဆိုရင် မင်းနဲ့ ရိန်ထျန်းချီကရော ဘယ်လိုလဲ"

လော့ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာက တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူက ခေါင်းခါရမ်းသည်။

"ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကတော့ ကွာခြားပါတယ်"

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခါးသီးသော ရယ်မောမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဆက်ပြောသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံးက အဆိုးရွားဆုံး ယုတ်မာမှုတွေကို ကျူးလွန်ဖို့ အခွင့်အရေးတောင် မရခဲ့ကြလို့ပါပဲ"

ရွှယ်အန်းက ကောင်းကင်သို့ မော့ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောသည်။

ထိုရယ်မောသံများကြားတွင် ထန်ရှီးယောင်၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး တုန်ယင်နေခဲ့သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

အကယ်၍ ဒီအဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်လေးကသာ လှုပ်ရှားဖို့ တွန့်ဆုတ်နေမယ်ဆိုရင် ငါ အသက်ရှင်နိုင်ဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိမလား

ဤအတွေး အပြည့်အဝ မပေါ်လာမီမှာပင် ထန်ရှီးယောင်က သူမ၏ မျက်လုံးများရှေ့တွင် တောက်ပသော အလင်းရောင် တစ်ချက် လင်းလက်သွားသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ အမြင်အာရုံများက ပြောင်းပြန် လန်သွားပြီး သူမ ကိုယ်ပိုင် ကျောပြင်ကိုပင် မြင်တွေ့နေရသည်။

ထူးဆန်းလိုက်တာ... ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...

နက်ရှိုင်းသော ရှုပ်ထွေးမှုများနှင့်အတူ ထန်ရှီးယောင်မှာ သေခြင်းတရား၏ ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားပြီး နောက်ထပ် ဘယ်သောအခါမျှ နိုးထမလာတော့ချေ။ ထန်ရှီးယောင်က ထိုသို့ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ အသစ်တဖန် ဆူညံပွက်လောရိုက်မှု လှိုင်းလုံးတစ်ခုဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားပြန်သည်။ အထူးသဖြင့် ရွှယ်အန်း၏ နတ်ဘုရား အာရုံဖြင့် ချုပ်နှောင်ခံထားရသော လော့မိသားစုဝင်များဖြစ်ပြီး သူတို့ အားလုံးမှာ အကြောက်တရားများဖြင့် လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရသည်။

ဒီအဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်လေး ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ကို ဘာလို့ အခုထိ မသတ်သေးတာလဲ ဆိုတာကို သူတို့ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီအကြောင်းကို တွေးကြည့်ရင် သေချာပေါက် ကောင်းတဲ့ကိစ္စတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး

အကြောက်တရားနှင့် မသေချာမရေရာမှုများ ကြီးစိုးလာချိန်တွင် ရွှယ်အန်းက လူအုပ်ကြီးထဲ၌ ပုန်းကွယ်နေပြီး မထင်မရှား ဖြစ်နေစေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသော လော့ကောင်းယန်ထံသို့ သူ၏ အကြည့်ကို လှည့်လိုက်ပြီး ခပ်ဖွဖွ ပြုံးသည်။

"လော့မိသားစု ခေါင်းဆောင်... ခင်ဗျားကို ငါ မေးစရာ တစ်ခုရှိတယ်၊ ခင်ဗျား မှန်မှန်ကန်ကန် ဖြေလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်"

သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် လော့ကောင်းယန်ကို ချုပ်နှောင်ထားသော နတ်ဘုရား အာရုံခံစားမှုကို ဖယ်ရှားသည်။ လော့ကောင်းယန်၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး တုန်ယင်သွားပြီးနောက် တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာ... ဘာများလဲ"

"ရိုးရိုးလေးပါ"

ရွှယ်အန်းက လက်ညိုးကို မြှောက်ကာ လော့ကျင်းထင်ကို ထိုးပြသည်။

"သူမရဲ့ အစစ်အမှန် မူလဇစ်မြစ်က ဘာလဲ၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့က ဘာလို့များ ကျန်းရွှယ်လင်ရဲ့ လောကနယ်ပယ်ကို ပစ်မှတ်ထားဖို့ ဒီလောက်တောင် အားထုတ်ခဲ့ရတာလဲ"

ကျန်းရွှယ်လင်၏ နာမည်ကို ကြားလိုက်ရခြင်းက လော့ကောင်းယန်၏ မျက်နှာကို ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားစေခဲ့သည်။ သူက အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ အော်ဟစ်လာသည်။

"မင်း... မင်းက တကယ်ပဲ အဲဒီ လောကနယ်ပယ်က လာတာလား"

"ဟုတ်တယ်၊ ထူးဆန်းတယ် မဟုတ်လား"

ဝမ်မူလင်းက အေးစက်စွာ ကြားဖြတ်ပြောပြီးနောက် စူးရဲစွာ မေးသည်။

"အဘိုးကြီး... ရှင့်ကို ကျွန်မ မေးမယ်၊ ရှင့်ရဲ့ လော့မိသားစု အပြင် မရဏအရှင်သခင်ကို ပစ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာမှာ တခြား ဘယ်သူတွေ ပါဝင်ခဲ့သေးလဲ"

ဘုန်း

အကယ်၍ ယခင် မေးခွန်းများက လူအုပ်ကြီးကြားတွင် တုန်လှုပ်မှု လှိုင်းဂယက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီးဖြစ်လျှင် ယခု ဝမ်မူလင်း၏ စကားများက ဗုံးတစ်လုံးအလား ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး နေရာတစ်ခုလုံးကို ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားစေခဲ့သည်။ ဝေ့ချင်းရှောင်းပင်လျှင် တုန်လှုပ်မှုကြောင့် မတုန်ယင်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘဲ ဝမ်မူလင်းနှင့် ရွှယ်အန်းတို့ကို ကြက်သေသေဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

မရဏအရှင်သခင်...

သူတို့က တကယ်ပဲ မရဏအရှင်သခင် အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေ ဖြစ်နေတာလား

ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ ဝေ့ချင်းရှောင်း၏ နှလုံးသားမှာ မတင်းကျပ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ ထိုအချိန်တုန်းက ကြီးမားသော တိုက်ပွဲကြီးမှာ သူမ ပါဝင်ခဲ့ခြင်း မရှိသော်လည်း ပျံ့နှံ့နေသော ဒဏ္ဍာရီများက ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲ ဆိုတာကို သူမအား ရှင်းလင်းစွာ ပြောပြနေခဲ့သည်။

တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်ရှိ မိသားစုကြီး အားလုံးနီးပါးက ဤလောကနယ်ပယ်ကို အုပ်စိုးသော ပြိုင်ဘက်ကင်း အမှောင်သခင်မကို ဖိနှိပ်ရန် လှုပ်ရှားခဲ့ကြသည်။ တိုက်ပွဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော သေကြေဒဏ်ရာရမှုများ ရှိခဲ့ပြီး ရလဒ်မှာ မရဏအရှင်သခင် ကျဆုံးသွားခဲ့ကာ မှူးမတ် မိသားစုများက အောင်ပွဲကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ဆိုးရွားလှသော ဆုံးရှုံးမှုများကြောင့် နှစ်များတစ်လျှောက် ဤကိစ္စမှာ တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်တွင် တားမြစ်ချက် တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ပြောဆိုဆွေးနွေးခြင်းကိုပင် တင်းကြပ်စွာ တားမြစ်ထားခဲ့သည်။ မရဏအရှင်သခင် အဖွဲ့အစည်း၏ အကြွင်းအကျန်များနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူတို့ကို အညှာအတာမဲ့စွာ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခဲ့ပြီး ရှင်သန်ခွင့် မပြုခဲ့ချေ။

ဤကိစ္စရပ်များက ဝေ့ချင်းရှောင်းကို နက်ရှိုင်းစွာ တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ပြီး သူမကို ဆွံ့အ မှင်တက်သွားစေခဲ့သည်။

လော့ကောင်းယန်ကလည်း ဤအရာကို သဘာဝကျကျပင် တွေးမိသွားခဲ့ပြီး သူက ရူးသွပ်လုမတတ် အော်ဟစ်လာသည်။

"မရဏအရှင်သခင်လား၊ မင်းတို့က တကယ်ပဲ မရဏအရှင်သခင် အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေလား"

ဝမ်မူလင်းက ဤကဲ့သို့သော အထင်အမြင်သေးသည့် စကားလုံးများဖြင့် ခေါ်ဝေါ်ခံရခြင်းကို ရွံရှာမုန်းတီးသဖြင့် ဒေါသတကြီး ပြောသည်။

"မှန်တယ်၊ ငါတို့က မရဏအရှင်သခင်ရဲ့ လူတွေပဲ၊ ဒါပေမယ့် ငါတို့က သေချာပေါက် အကြွင်းအကျန်တွေ မဟုတ်ဘူး၊ ရှင် အဓိပ္ပါယ် မရှိတာတွေ ထပ်ပြောရဲရင် ရှင့်ကို အခုချက်ချင်း သတ်ပစ်မယ်"

ထိုအချိန်မှာပင် လော့ကောင်းယန်က အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သာမန် မှူးမတ် မိသားစုများ အကြားရှိ အငြင်းပွားမှု တစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ သေခြင်းတရားနှင့် အဆုံးသတ်ရန် သတ်မှတ်ခံထားရသည့် ရင်ဆိုင်မှု တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မရဏအရှင်သခင်၏ အဖွဲ့အစည်းနှင့် မှူးမတ် မိသားစုများ အကြားတွင် ကျော်လွှား၍ မရနိုင်သော အမုန်းတရား တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့ကြောင့် ဤအခိုက်အတန့်တွင် လော့ကောင်းယန်က တည်ငြိမ်သွားပြီး သူ၏ ယခင် မျှော်လင့်ချက် အကြွင်းအကျန်များနှင့် စိတ်ကူးယဉ်မှုများကို စွန့်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

"ဟီးဟီး... ငါ အခု နားလည်သွားပြီ၊ ငါတို့က ဘာလို့ ကျန်းရွှယ်လင်ကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့တာလဲဆိုတာ မင်း သိချင်တာလား၊ ငါ ပြောပြနိုင်ပါတယ်၊ အဲဒီအချိန်တုန်းက မရဏအရှင်သခင်ကို ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့နေတုန်း သူမက ပါဝင်ပတ်သက်မှုကို ရှောင်ရှားဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့တယ်၊ အဲဒီ အပြုအမူက အလယ်ပိုင်း တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်က ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေကို ဒေါသထွက်စေခဲ့ပြီး သူမကို သုတ်သင်ပစ်ဖို့ ငါတို့ကို လျှို့ဝှက် အမိန့်ပေးခဲ့တာပဲ"

"အလယ်ပိုင်း တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်က ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေ ဟုတ်လား၊ သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ"

ဝမ်မူလင်းက ချက်ချင်း မေးသည်။

"ငါက မင်းကို ပြောပြမယ်လို့ ထင်နေတာလား"

လော့ကောင်းယန်က လှောင်ပြုံးပြုံးပြီး ရွှယ်အန်းကို ကြည့်သည်။

"လူငယ်လေး... မရဏအရှင်သခင်နဲ့ မင်းရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဘာပဲဖြစ်နေပါစေ မင်းကို ငါ သတိပေးရလိမ့်မယ်၊ ဒီကိစ္စက ကောင်းကောင်း အဆုံးသတ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ မကြာခင်မှာပဲ တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်ရဲ့ အစစ်အမှန် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေဆီကနေ ဒေါသတကြီး လက်တုံ့ပြန်မှုတွေကို မင်း ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်၊ ဘာလို့လဲ သိလား၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ မရဏအရှင်သခင်ကို ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့တုန်းက တစ္ဆေလောကနယ်ပယ် တစ်ခုလုံးက မှူးမတ် မိသားစုတွေ အကုန်လုံး ပါဝင်ခဲ့ကြလို့ပဲ ဟားဟားဟား"

လော့ကောင်းယန်က ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောရာ သူ၏ ရယ်မောသံမှာ မောက်မာမှုများနှင့် ပုံပျက်နေသော ဝမ်းမြောက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

"အိုး... ငါကတော့ တကယ်ကို မျှော်လင့်နေတာပဲ"

ရယ်မောသံများကြားတွင် ရွှယ်အန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ စကားများက လော့ကောင်းယန်၏ ရယ်မောသံကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားစေခဲ့ပြီး သူ၏ အကြည့်ကို ရွှယ်အန်းထံသို့ ရောက်ရှိသွားစေခဲ့သည်။

"မင်း... မင်း မကြောက်ဘူးလား"

"ကြောက်တယ် ဟုတ်လား"

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းခါရမ်းသည်။

"ငါက ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ၊ ပြီးတော့..."

ရွှယ်အန်းက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးသည်။

"ဒါက ပိုပြီးတော့တောင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလာတယ်လို့ ခင်ဗျား မထင်ဘူးလား"

လော့ကောင်းယန်က ရွှယ်အန်းကို ကြက်သေသေဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ၏ လည်ချောင်းမှ မယုံကြည်နိုင်မှုကြောင့် အဓိပ္ပါယ်မဲ့သော အသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်ရှိ မှူးမတ် အထက်တန်းလွှာ တစ်ခုလုံး၏ မကြာမီ ကျရောက်လာတော့မည့် လက်တုံ့ပြန်မှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဤအဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်လေးသည် အကြောက်တရား မပြသရုံသာမက သူက စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သေးသည်။ ၎င်းကို ဖျော်ဖြေမှု တစ်ခုအဖြစ် သဘောထားနေခဲ့သည်။

ဒါက ဘယ်လို ထူးဆန်းတဲ့ စိတ်နေသဘောထားမျိုးလဲ...

ဝေ့ချင်းရှောင်းပင်လျှင် လုံးလုံးလျားလျား ဆွံ့အ မှင်တက်သွားခဲ့ရသည်။ ဒီလူက ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းနိုင်ရတာလဲ…

--