အခန်း ၁၄၂၃

အခန်း (၁၄၂၃) အသတ်ခံရရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော သိုးသူငယ်များ၊ ရက်စက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ရိုးသားဖြူစင်မှု

အကယ်၍ ဤနေရာတွင် အခြားသူတစ်ဦးဦးသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် ဝေ့မိသားစု၏ မျိုးဆက်ပင် ဖြစ်လင့်ကစား မရဏအရှင်သခင်နှင့် မှူးမတ် မျိုးနွယ်စုများ ပါဝင်ပတ်သက်နေသော အငြင်းပွားမှုတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် မည်သည့်တွန့်ဆုတ်မှုမျှမရှိဘဲ နောက်ဆုတ်ရန် သေချာပေါက် ရွေးချယ်ကာ ရှုပ်ထွေးမှုများကို လုံးလုံးလျားလျား ရှောင်လွှဲသွားမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝေ့ချင်းရှောင်းကတော့ ကွဲပြားခြားနားသည်။ သူမက နောက်မဆုတ်ရုံသာမက သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခုပင် ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

အလယ်ပိုင်း တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်ရှိ သူတို့၏ ရင့်ကျက်မှုအပေါ် မှီခိုကာ မောက်မာပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေကြသော မှူးမတ် မျိုးနွယ်စုများကို သူမက မနှစ်မြို့ခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဝေ့မိသားစုအတွင်းရှိ သူမ၏ အနေအထားမှာလည်း မရေမရာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခု သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ ရွှယ်အန်းအပေါ်တွင်သာ မှီခိုနေရတော့သည်။

တကယ်လို့ သူက ငါ့မောင်ရဲ့ ရောဂါကို တကယ် ကုသပေးနိုင်ခဲ့ရင် အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်၊ တကယ်လို့ မကုနိုင်ခဲ့ရင်တော့...

ဝေ့ချင်းရှောင်းက အတွင်းစိတ်ထဲမှ ခေါင်းခါရမ်းလိုက်ပြီး ဆက်မတွေးတော့ဘဲ တားမြစ်မိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအရာမှလွဲ၍ သူမတွင် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ရွေးချယ်စရာများ မရှိတော့ကြောင်း သူမ နားလည်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရွှယ်အန်းက အေးစက်စွာ ပြောသည်။

"တခြား မှူးမတ် မိသားစုတွေ ပါဝင်ပတ်သက်နေတာ ဟုတ်ဟုတ်၊ မဟုတ်ဟုတ် ငါ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး၊ ပြီးတော့ မင်းတို့ရဲ့ နောက်ကွယ်ကနေ ကြိုးကိုင်နေတဲ့ အလယ်ပိုင်း တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်က ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဆိုတဲ့သူကိုလည်း ငါ အမြစ်ပြတ် တူးထုတ်ပစ်မယ်၊ ဒါကြောင့် အခု မေးခွန်း တစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်"

သူက လော့ကောင်းယန်ကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်သည်။

"လော့ကျင်းထင်ရဲ့ အစစ်အမှန် မူလဇစ်မြစ်က ဘာလဲ... ငါ့ကို ပြောစမ်း"

လော့ကောင်းယန်က သူ၏ အစောပိုင်းက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုမှ ဖြည်းညင်းစွာ ရုန်းထွက်လာပြီး အဓိပ္ပါယ်ရှိသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောသည်။

"ငါ မင်းကို ပြောပြရင်... ငါ့ကို လွှတ်ပေးမှာလား"

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းခါရမ်းသည်။

"သေချာတာပေါ့... မလွှတ်ပေးဘူး"

"ဒါဆို ငါက ဘာလို့ မင်းကို ပြောပြရမှာလဲ"

လော့ကောင်းယန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို ငါ တစ်ယောက်တည်းပဲ သိတာ၊ တခြား ဘယ်သူမှ မသိဘူး၊ ငါ ဘယ်တော့မှ ဖွင့်ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ ငါ သေသွားတဲ့အခါ ဒီလျှို့ဝှက်ချက်က ငါနဲ့အတူ သေဆုံးသွားပြီး ထာဝရ ဖြေရှင်းလို့ ရနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး ဟားဟားဟား..."

လော့ကောင်းယန်က ကြောက်ရွံ့စရာ ဘာမှ မကျန်တော့သည့်အလား ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်ရာ သူ၏ ရူးသွပ်မှုများက အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ လည်ပတ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်းက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပုံရပြီး အနည်းငယ်မျှသာ ခေါင်းညိတ်လာသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ခင်ဗျား မပြောဘူးဆိုရင်တော့... ငါ့ဘာသာ ရှာဖွေရတာပေါ့"

"မင်းရဲ့ နတ်ဘုရား အာရုံနဲ့ ငါ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ရှာဖွေနိုင်မယ် ထင်နေတာလား၊ ဟားဟားဟား... အိပ်မက်မက်နေလိုက်၊ မင်း အောင်မြင်သွားတာကို ကြည့်နေရမယ့်အစား ငါ သေတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်"

ထိုစကားပြောနေစဉ် လော့ကောင်းယန်မှာ သူ၏ တည်ငြိမ်မှု လုံးဝ ကင်းမဲ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ အရှိန်အဝါက ကမောက်ကမ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တစ္ဆေ စွမ်းအင်များ လည်ပတ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးက အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်အလား စတင် ဖောင်းပွလာခဲ့သည်။

"သတိထား... သူက သူရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ဖောက်ခွဲတော့မယ်"

ဝေ့ချင်းရှောင်းက အော်ဟစ်လာသည်။ လော့ကောင်းယန်ကဲ့သို့သော တစ္ဆေမျိုးနွယ်စု၏ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ဖောက်ခွဲလိုက်ခြင်းမှာ ဝမ်ကွေ့မြို့တော် အများစုကို ပြန့်ကျဲသွားစေလောက်အောင် ကြီးမားသော ဖျက်ဆီးမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ မရှိအောင် ဖန်တီးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ဝေ့ချင်းရှောင်းမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်းက အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးပြုံးသည်။

"သေမယ် ဟုတ်လား၊ ငါ့ရှေ့မှာလေ၊ ငါက ခွင့်မပြုဘူးဆိုရင် ခင်ဗျား သေချင်ရင်တောင် သေလို့ မရဘူး"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရွှယ်အန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းရောင် တစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီး ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှသော နတ်ဘုရား အာရုံ လှိုင်းလုံးကြီးက သူ၏ နဖူးမှနေ၍ ပစ်လွှတ်သွားကာ ပေါက်ကွဲတော့မည့် လော့ကောင်းယန်ထံသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လော့ကောင်းယန်မှာ အပြည့်အဝ ပေါက်ကွဲရန် နီးကပ်နေပြီဖြစ်သော သူ၏ အကန့်အသတ် အမှတ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အတိအကျ ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ရွှယ်အန်း၏ နတ်ဘုရား အာရုံခံစားမှုက ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဖောက်

၎င်းမှာ ပေါက်ကွဲတော့မည့် ပူဖောင်းတစ်လုံးမှ လေထွက်သွားသကဲ့သို့ သို့မဟုတ် ဟုန်းဟုန်းတောက် လောင်ကျွမ်းနေသော မီးတောက်ကို ရေအေးတစ်ပုံးဖြင့် လောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ပင်။ တစ်ချိန်က အကန့်အသတ် အမှတ်သို့ ရောက်နေခဲ့သော လော့ကောင်းယန်မှာ အသံတစ်သံမျှပင် မထွက်နိုင်မီ ရွှယ်အန်း၏ နတ်ဘုရား အာရုံက သူ့ကို ထိုနေရာတွင်ပင် လုံးလုံးလျားလျား အေးခဲသွားစေခဲ့သည်။

သူ၏ ဖောင်းပွနေသော အရှိန်အဝါနှင့် လွတ်မြောက်လာသော နတ်ဘုရား အာရုံခံစားမှုတို့မှာ လေနှင့် မိုးဒဏ်ကို ခံရသော ဆောင်းဦးပန်းများအလား လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်ရစ်တော့ချေ။

လော့ကောင်းယန်က လေထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လွင့်မျောသွားပြီး ရွှယ်အန်းကို စိုက်ကြည့်နေစဉ် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အကြောက်တရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ရွှယ်အန်း၏ လွှမ်းမိုးနိုင်သော နတ်ဘုရား အာရုံခံစားမှုဖြင့် လုံးလုံးလျားလျား ချုပ်နှောင်ခံလိုက်ရပြီး ကံကြမ္မာကို စောင့်ဆိုင်းနေသော စဉ်းတီတုံးပေါ်မှ ငါးတစ်ကောင်နှင့် အလားသဏ္ဍာန်တူနေခဲ့သည်။

"ခင်ဗျားကို အခွင့်အရေး ပေးခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားက တန်ဖိုးမထားဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် နောက်ဆက်ဖြစ်လာမယ့် အရာတွေအတွက် ကျုပ်ကို အပြစ်မတင်နဲ့"

ရွှယ်အန်းက ခပ်တည်တည်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး လက်ညိုးတစ်ချောင်းကို မြှောက်လာသည်။ မျက်စိဖြင့်မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုက လော့ကောင်းယန်၏ နဖူးထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး သူ၏ အသိစိတ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှနေ၍ သူ၏ ဝိညာဉ်ကို အတင်းအဓမ္မ ဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။

ထိုနည်းစနစ်မှာ အလွန်အမင်း ထူးကဲလွန်းလှသဖြင့် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော လူတိုင်းမှာ သူတို့၏ နဖူးများ၌ တုံးအိအိ နာကျင်မှု တစ်ခုကို ခံစားမိသည်။ လေထုထဲသို့ ထုတ်ဖော်ခံလိုက်ရသော လော့ကောင်းယန်၏ ရုန်းကန်နေသည့် ဝိညာဉ်မှာ သူ၏ ဆိုးရွားသော ကံကြမ္မာကို ကြိုတင် သိမြင်နေသည့်အလား ရူးသွပ်စွာ လိမ်ကောက်ပြီး လူးလှိမ့်နေခဲ့သည်။

ရွှယ်အန်းက တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချသည်။

"ဘာလို့ ရုန်းကန်နေတာလဲ၊ တခြားသူတွေကို ခင်ဗျား ဒီလိုမျိုး မလုပ်ခဲ့ဖူးတာကျနေတာပဲ၊ ခံစားလိုက်စမ်းပါ"

ထိုစကားများနှင့်အတူ သူက သူ၏ လက်ကို လက်သီးဆုပ်အဖြစ် ဆုပ်ကိုင်သည်။

ဂျွတ်

လော့ကောင်းယန်၏ ဝိညာဉ်ထံမှ လူတိုင်း၏ နှလုံးသား အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာအထိ ထိမှန်သွားသကဲ့သို့ စူးရှသော ငိုကြွေးသံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မျက်မြင်မရသော စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် ချေမွခံလိုက်ရတော့သည်။

သူ၏ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကြေမွသွားသော ဝိညာဉ် အပိုင်းအစများထဲမှ မှတ်ဉာဏ်များကို ကိုယ်စားပြုသော မီးခိုးရောင် အလင်းတန်းများက ရွှယ်အန်း၏ လက်ထဲသို့ လိမ္မာစွာ လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။

ကျန်ရှိနေသော အရာများကမူ ပြန်လည် ပေါင်းစပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ရွှယ်အန်း၏ စွမ်းအားအောက်တွင် ၎င်း၏ အချည်းနှီး ကြိုးစားမှုများက အဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ဤမျှ ရိုးရှင်းသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုတည်းဖြင့် တစ်ချိန်က လွှမ်းမိုးနိုင်ခဲ့သော လော့မိသားစု ခေါင်းဆောင်၊ တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင်ပင် နာမည်ကျော်ကြားခဲ့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးမှာ သူ၏ နိဂုံးနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်းက အရေးမပါသော ကိစ္စတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့်အလား ပြုမူကာ ခိုးယူလာသော မှတ်ဉာဏ်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စုပ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက သူ၏ လက်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပွတ်ခါလိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ... ငါ လိုချင်တာကို ငါ ရပြီ၊ အခု မင်းတို့ အားလုံးကို လမ်းခရီး ပို့ပေးရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ"

"ဟင့်အင်း..."

ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခုက လူအုပ်ကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ ရွှယ်အန်းက သူတို့၏ အသနားခံမှုများကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ဝေ့ဟောက်ချန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် တည်ငြိမ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ညီလေး ဟောက်ချန်... ဘယ်လိုလဲ၊ မင်းကိုယ်တိုင် မီးပန်းတွေ ဖောက်ကြည့်ချင်လား"

ဝေ့ဟောက်ချန်က စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် လင်းလက်နေခဲ့သည်။ ရွှယ်အန်းက သူ့ပခုံးကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်သည်။ ထိုပုတ်လိုက်သည့် အကြိမ်တိုင်း ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ဓားအရှိန်အဝါများက တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် တုန်ယင်သွားကြသည်။

တတိယအကြိမ် ပုတ်ပြီးနောက် ရွှယ်အန်းက ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ... ဓားအရှိန်အဝါတွေ အားလုံးက အခု မင်းရဲ့ အမိန့်အောက်မှာ ရောက်သွားပြီ၊ မင်း သတ်ချင်တဲ့သူကို သတ်လို့ရပြီ"

သူ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း လူအုပ်ကြီးအတွက်မူ ၎င်းက နတ်ဆိုး တစ်ကောင်၏ ကျောချမ်းဖွယ် လှောင်ပြုံးအလား သူတို့၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် တုန်ယင်သွားစေခဲ့သည်။

"နတ်ဆိုးကောင်၊ ဒါက သနားညှာတာမှု ကင်းမဲ့တဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းပဲ"

"မှန်တယ်၊ မင်းက တခြားသူတွေအတွက် ကလဲ့စားချေပေးမယ်လို့ ပြောပေမယ့်... ဒါက အဓိပ္ပါယ်မဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း သက်သက်ပဲကွ"

စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်မှုနှင့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများက အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ ရွှယ်အန်းက အေးစက်စွာ ရယ်မောသည်။

"သနားညှာတာမှု ကင်းမဲ့တဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း ဟုတ်လား၊ တစ္ဆေတွေကို သနားညှာတာမှု ကင်းမဲ့စွာ သတ်ဖြတ်ခြင်းလို့ ခေါ်လိုက်ကြတာပေါ့၊ မင်းတို့ အားလုံးထဲမှာ အပြစ်ကင်းတဲ့သူ ရှိလို့လား၊ ဒီမှာရှိတဲ့ သူတွေထဲက သူတို့ကိုယ်သူတို့ အပြစ်ကင်းပါတယ်လို့ ပြောရဲတဲ့သူ ရှိလား"

သူ၏ စကားများက အခန်းကို ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့သည်။

ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော လူတိုင်းသည် တစ္ဆေလောကနယ်ပယ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ အထက်တန်းလွှာများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်း၏ လက်များတွင် သွေးများ စွန်းထင်းနေပြီး သူတို့၏ သားကောင်များထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော အပြစ်ကင်းသူများ ပါဝင်နေခဲ့သည်။

ရွှယ်အန်း၏ ပြစ်တင်ကြိမ်းမောင်းမှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူတို့ အားလုံးမှာ တညီတညွတ်တည်း ဆွံ့အ မှင်တက်နေခဲ့ကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်ညဝေ့ဟောက်ချန်က စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် အော်ဟစ် ရယ်မောလာသည်။

"မီးပန်းတွေ၊ ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း..."

သူ အော်ဟစ်နေရင်း လူအုပ်ကြီးဆီသို့ ကျပန်း လက်ညိုးထိုးသည်။ သူ၏ လက်ညိုး ရပ်တန့်သွားသည့် အကြိမ်တိုင်း ဓားအရှိန်အဝါ တစ်ခုက ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

အော်ဟစ်သံများက လျင်မြန်စွာ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အလောင်းများက လှိုင်းလုံးများအလား ပြိုလဲကျသွားပြီး ဝိညာဉ်များ လုံးလုံးလျားလျား သုတ်သင်ခံလိုက်ရသည်။ ကျန်ရစ်သော အသက်ရှင်သူများမှာ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ တုန်ယင်နေကြပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေသော တိရစ္ဆာန်များအလား သူတို့ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်မှုများ ရေးထွင်းထားခဲ့သည်။

ဝေ့ချင်းရှောင်းမှာ ဆွံ့အ မှင်တက်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ သူမကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဤမျှ ယုတ္တိကင်းမဲ့စွာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် ပြသမှုမျိုးကို မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။ သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ စိမ်းသက်သော ခံစားချက် တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့ တောက်ပသော အပြုံးထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများ ကိန်းအောင်းနေသည်။

"ဒါက ညင်သာမှုနဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းဆိုတာပဲ ဖြစ်ရမယ်"

--