အခန်း ၁၃၁

အခန်း (၁၃၁) အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ဆုလာဘ်... ငါက ဒီဟာကြီးကို ဘာလုပ်ရမှာလဲ

ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ရွှီယန် တစ်ယောက် အတော်လေး အလုပ်များနေခဲ့သည်။

စိုက်ပျိုးရေးကျွမ်းကျင်သူ စွမ်းရည်ကို ရရှိပြီးနောက်ပိုင်း ရွှီယန်က လယ်ယာခြံဝင်းထဲရှိ သီးနှံကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အလုပ်ရှုပ်နေတော့၏။

မြေဩဇာကျွေးခြင်း၊ ရောဂါကုသပေးခြင်းနှင့် လူကိုယ်တိုင် ဝတ်မှုန်ကူးပေးခြင်း စသည်တို့ကို အဆက်မပြတ် ပြုလုပ်နေရသည်။

အလုပ်တွေ များလွန်းသဖြင့် အသက်ရှူရန်ပင် အချိန်မရလောက်အောင် ဖြစ်နေ၏။

လူအင်အား လုံးဝ မလုံလောက်သဖြင့် ရွှီဟုန်ရှန်းကိုပင် အကူအညီတောင်းရန် ခေါ်လိုက်ရသေးသည်။

တကယ်တမ်း အလုပ်လုပ်ကြည့်မှသာ လယ်ယာခြံဝင်းတွင် လူအင်အား မည်မျှ လိုအပ်နေကြောင်းကို သူ သဘောပေါက်သွားတော့၏။

လယ်စိုက်ရသည်မှာ တကယ်ကို လူရောစိတ်ပါ ပင်ပန်းရသည့် အလုပ်ပင် ဖြစ်သည်။

နောက်နှစ်တွင် ထပ်မံတိုးချဲ့မည်ဆိုပါက သေချာပေါက် လူထပ်ငှားရမည်ဖြစ်ပြီး အခြားရွေးချယ်စရာ လမ်းကြောင်း မရှိချေ။

ထိုအချိန်အတောအတွင်း ရွှီယန်က တောင်ပေါ်သို့ တစ်ခေါက် တက်သွားခဲ့ပြီး ရတနာရှာဖွေရေး သံလိုက်အိမ်မြှောင်၏ အကြိမ်အရေအတွက်ကို ရတနာရှာဖွေရေး တာဝန်အဖြစ် လဲလှယ်လိုက်သေးသည်။

သို့သော် ထိုတာဝန်က အတော်လေး အဓိပ္ပာယ်မရှိလှပေ။

တာဝန်မှာ ကျီးကန်းတစ်ကောင်ကို အသိုက်သစ်တစ်ခု ပြန်ဆောက်ပေးရန် ဖြစ်၏။

ဒီရက်ပိုင်း ရွှီယန် မှန်လုံအိမ်ထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေစဉ် တောင်ပေါ်၌ လျှပ်စီးလက်ကာ မိုးခြိမ်းသံများနှင့်အတူ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းခဲ့သည်။

မိုးတိတ်သွားပြီးနောက် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်မှာ မိုးကြိုးပစ်ခံရသဖြင့် လဲကျသွားခဲ့ပြီး ထိုကျီးကန်း၏ အသိုက်မှာ ထိုသစ်ပင်ပေါ်တွင် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ရွှီယန် ရောက်သွားချိန်တွင် ကျီးကန်းလေးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော သစ်ပင်စည်ကို ကြည့်ရင်း ငိုတော့မလို မျက်နှာထားဖြင့် ၎င်း၏ ငှက်ဘဝ ကိုပင် သံသယဝင်နေပုံရသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သေချာ ဂရုတစိုက် ဆောက်လုပ်ထားသော အချစ်သိုက်လေးမှာ ဤသို့ ပျက်စီးသွားရသဖြင့် တကယ်ကို နှမြောစရာ ကောင်းလှပေသည်။

ထို့ကြောင့် ရွှီယန်က သစ်ပင်စည်ပေါ်ရှိ ငှက်သိုက်ကို ပွေ့ချီကာ အခြား သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ တင်ပေးလိုက်၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မိုးကြိုးက သစ်ပင်ကိုသာ ထိမှန်သွားခြင်းဖြစ်ပြီး ငှက်သိုက်လေးမှာ အကောင်းပကတိ ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် နေရာပြောင်းပေးရုံဖြင့် အဆင်ပြေသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကျီးကန်းလေးတွင် အသိုက်သစ်လေး ရရှိသွားပြီး ရွှီယန်လည်း ရတနာရှာဖွေရေး တာဝန်၏ ဆုလာဘ်ကို ရရှိလိုက်တော့၏။

သတင်းကောင်းဆောင်ကြဉ်းလာသော ငှက် တံဆိပ် ယောက်ျားဝတ် အနောက်တိုင်းဝတ်စုံ တစ်စုံ။

ရွှီယန်က တာဝန်၏ ဆုလာဘ်ကို ရရှိလိုက်ချိန်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး ကြောင်အသွားတော့သည်။

'ငါ့ကို ဘာဆုကြီး လာပေးတာလဲ'

'ကျီးကန်းတံဆိပ် အနောက်တိုင်းဝတ်စုံတဲ့လား'

'စနစ်က ကျပန်းဆုလာဘ် တစ်ခု ပေးမယ်လို့ပဲ ပြောခဲ့တာလေ... ဒီဟာကြီး ပေးမယ်လို့ မပြောခဲ့ပါဘူး'

'ငါက ဒီဟာကြီးကို ဘာလုပ်ရမှာလဲ'

'ငါက မိန်းမယူမှာလည်း မဟုတ်သလို... အာမခံ လိုက်ရောင်းမှာလည်း မဟုတ်ဘူးလေ'

'ပြီးတော့ တောရွာလေးထဲမှာ ဘယ်လိုပုံမှန်လူက အနောက်တိုင်းဝတ်စုံကြီး ဝတ်ပြီး လမ်းလျှောက်နေမှာလဲ... အဲဒီလိုလုပ်ရင် တကယ့်ကို လူကြောင်ကြီး ဖြစ်သွားမှာပေါ့'

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ရွှီယန်က ကောင်းမှုကုသိုလ်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်ဟုသာ သဘောထားလိုက်ပြီး ကျီးကန်းလေးကို အိမ်အသစ်တစ်ခု ဖန်တီးပေးလိုက်ခြင်းဟုသာ မှတ်ယူလိုက်တော့၏။

ဤသို့ ကြည့်မည်ဆိုပါက ရတနာရှာဖွေရေး တာဝန်၏ ဆုလာဘ်များကလည်း ကောင်းသည့်အခါ ရှိသလို ဆိုးသည့်အခါများလည်း ရှိနေပေသည်။

အချို့သော အရာများက အသုံးမပြုရပါက တကယ်ကို အသုံးမဝင်လှချေ။

သို့သော်လည်း ပုံမှန်သာ ဖြစ်၏။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရတနာရှာဖွေရေး သံလိုက်အိမ်မြှောင်က အချိန်အတော်များများတွင် စီးပွားရေးအရ တန်ဖိုးမရှိသော ရှားပါး သစ်ပင်များနှင့် တိရစ္ဆာန်များကို နေရာပြပေးတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။

ဤသို့ဖြင့် အလုပ်များနေခဲ့ရာမှ လယ်ယာခြံဝင်းထဲရှိ အလုပ်များ အားလုံး ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ခေတ္တခဏ အနားယူ၍ ရပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှီယန်က နေ့စဉ် မြင်းနက်ကို စီးကာ လယ်ယာခြံဝင်းထဲတွင် တစ်ပတ်ခန့် လှည့်လည်သွားလာပြီး အာလူးခင်းနှင့် တိရစ္ဆာန်စားမြက်များကို ကြည့်ရှုစစ်ဆေးလေ့ရှိ၏။ ထို့နောက် အပြင်ဘက်ရှိ ကျယ်ဝန်းသော မြေကွက်လပ်ကြီးတွင် ခဏခန့် ပြေးလွှားတတ်သည်။

မြင်းမွေးရသည်မှာ ခွေးမွေးရသည်နှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူပြီး နေ့စဉ် လမ်းလျှောက်ထွက်ပေးရန် လိုအပ်ပေသည်။

အတော်လေး ယဉ်ပါးသွားချိန်တွင် လွှတ်ထား၍ပင် ရနိုင်ပေသည်။

မြင်းနက်က လယ်ယာခြံဝင်းသို့ ရောက်ရှိလာချိန်မှစ၍ စိတ်ခံစားချက် အလွန် တည်ငြိမ်နေပြီး ယခင်ကလို ကြမ်းတမ်းသည့် ပုံစံမျိုး လုံးဝ မရှိတော့ချေ။

ထို့အပြင် ဤအကောင်က ခွေးမည်းလေး ရှောင်ဟေးနှင့်ပင် သူငယ်ချင်း ဖြစ်သွားခဲ့သေး၏။

လယ်ယာခြံဝင်းများတွင် မြင်းနှင့် ခွေးများ သူငယ်ချင်း ဖြစ်ကြသည်မှာ အတွေ့ရများသော ကိစ္စဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် မြင်းပေါက်လေးများနှင့် ခွေးပေါက်လေးများမှာ အလွယ်တကူ ကစားဖော်များ ဖြစ်သွားတတ်ကြသည်။

အချို့သော ခွေးလေးများက မွေးရာပါ အခြား တိရစ္ဆာန်များနှင့် သူငယ်ချင်း ဖြစ်ရန် ကျွမ်းကျင်ကြပြီး အထူးသဖြင့် ချစ်စရာကောင်းသော ခွေးလေးများ ဖြစ်ကြ၏။

ခွေးမည်းလေး ရှောင်ဟေးက ဤအမျိုးအစားထဲတွင် ပါဝင်ပေသည်။

အလွန် ချစ်စရာကောင်းပြီး အပြစ်ကင်းစင်လှ၏။

၎င်းတို့ နှစ်ကောင် အကြိမ်အနည်းငယ် အတူဆော့ကစားပြီးနောက်ပိုင်း ရှောင်ဟေးက မြင်းနက်ကို ဦးဆောင်ကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်ကို ရွှီယန် မကြာခဏ မြင်တွေ့ရတတ်သည်။

ရှောင်ဟေးက အရှေ့မှ ပြေးသွားပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မြင်းနက်ကလည်း ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် နောက်မှ လိုက်ပါသွားတော့၏။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ရွှီယန် အတော်လေး ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားရသည်။

မြင်းနက် ကျင်းကျယ် က မြက်ခင်းပြင်တွင် ရှိစဉ်က အုပ်စုနှင့် မရောဘဲ အခြား မြင်းများနှင့် အတူနေထိုင်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

သူ၏ လယ်ယာခြံဝင်းသို့ ရောက်လာသောအခါ ခွေးမည်းလေးနှင့် သူငယ်ချင်း ဖြစ်သွားခဲ့၏။

၎င်းက မြင်းအုပ်ထဲတွင် ရှိစဉ်က မလိုမုန်းထားမှုများနှင့် ဖယ်ကြဉ်ခံရမှုများကိုသာ ခံစားခဲ့ရပြီး ရှောင်ဟေးထံမှ အပြစ်ကင်းစင်သော ဆက်ဆံရေးကို ခံစားရသဖြင့် ရှောင်ဟေးနှင့် အတူ ဆော့ကစားရသည်ကို သဘောကျခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ဤသည်ကလည်း ကောင်းမွန်လှ၏။ ရွှီယန်က မြင်းနက် အနည်းငယ် အထီးကျန်နေမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

နောက်ထပ် အလုပ်များသော ရက်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် ရတနာရှာဖွေရေး သံလိုက်အိမ်မြှောင်၏ အကြိမ်အရေအတွက်က လေးကြိမ်အထိ ထပ်မံ စုဆောင်းမိသွားခဲ့ပြန်သည်။

ရွှီယန်က တောင်ပေါ်သို့ တက်ကြည့်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်၏။

တွက်ကြည့်မည်ဆိုပါက တောင်ပေါ် မတက်ဖြစ်သည်မှာ အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

မြက်ခင်းပြင်မှ ပြန်ရောက်လာပြီးကတည်းက လယ်ယာခြံဝင်းထဲရှိ သီးနှံများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အဆက်မပြတ် အလုပ်များနေခဲ့ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဗီဒီယို ရိုက်ကူး၍ တင်ပေးရသေးသည်။

အတော်လေး အလုပ်များလှ၏။

ဘဝဆိုသည်မှာလည်း ဤသို့ပင် ဖြစ်သည်။ အလုပ်များလိုက် အားလပ်လိုက်နှင့်ပင်။

ယခုအခါ နောက်ဆုံးတွင် အားလပ်သွားပြီဖြစ်ရာ ရွှီယန်က မနက်ဖြန် တောနက်ကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုရန် စီစဉ်လိုက်တော့သည်။

ဆောင်းဦးရာသီသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ မှိုအမျိုးမျိုးလည်း ထွက်ပေါ်လာပြီဖြစ်ပြီး တောသစ်သီးများလည်း အတော်လေး ရင့်မှည့်နေပြီ ဖြစ်၏။

သွားရောက် ရှာဖွေကြည့်ခြင်းကလည်း ကောင်းမွန်လှပေသည်။

ထို့ကြောင့် ရွှီယန်က ဗီဒီယိုထဲတွင် ကြိုတင် အသိပေးလိုက်ရာ သူ တောင်ပေါ်တက်မည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အင်တာနက်သုံးစွဲသူများကလည်း မျှော်လင့်နေကြတော့၏။

နောက်တစ်နေ့တွင် ရွှီယန်က အလွန် စောစောစီးစီးပင် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

သူက တောင်ပေါ်ရှိ ကျားသစ်များ ရှိရာသို့ အရင်သွားလိုက်၏။

တောတောင်ရှာဖွေမည်ဆိုမှတော့ ကျားသစ်ပေါက်လေးကို သေချာပေါက် ခေါ်သွားရမည် မဟုတ်ပါလား။

လမ်းခရီးတွင် အလွန် ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းသလို လိုက်ဖ်လွှင့်ရာတွင်လည်း ဆွဲဆောင်မှု တစ်ခု ဖြစ်စေ၏။

သို့သော် ကျားသစ် ရှိနေပါက လိုက်ဖ်တွင် လက်ဆောင်ပေးသည့် လုပ်ဆောင်ချက်ကို ဖွင့်ထား၍ မရချေ။ ရွှီယန်ကလည်း ဂရုမစိုက်ပေ။ ကျော်ကြားမှုရမှတ်များ ရရှိပါက လုံလောက်ပြီ ဖြစ်၏။

ရွှေကျားသစ် နှစ်ကောင်မှာ ထိုဧရိယာတွင်သာ နေထိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ရွှီယန်က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း ပြေးလာကြတော့သည်။

မိခင်ကျားသစ်မကြီးမှာ တောင့်တင်းသန်စွမ်းသော ခန္ဓာကိုယ် ရှိပြီး သားရဲများ၏ သီးသန့် ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိနေပေသည်။

သို့သော် ရွှီယန်၏ အနားသို့ ရောက်လာသောအခါ ၎င်းက ရွှီယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ၎င်း၏ ခေါင်းဖြင့် အလိုအလျောက် ပွတ်သပ်ကာ ရင်းနှီးစွာဖြင့် နှုတ်ဆက်လာ၏။

"မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော် တားဟွာ..."

"ဒီရက်ပိုင်း နည်းနည်း အလုပ်များနေလို့..."

မိခင်ကျားသစ်မကြီး တားဟွာမှာ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေသည်ကို ရွှီယန် ခံစားမိလိုက်သည်။ ပြောမပြတတ်သော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်၏။

အကယ်၍သာ ကျားသစ်ပေါက်လေး မရှိပါက ၎င်းက သစ်တောထဲတွင် စားလိုက် အိပ်လိုက်ဖြင့် တစ်ကောင်တည်း ပျော်ရွှင်စွာ အသက်ရှင် နေထိုင်နေမည်သာ ဖြစ်သည်။

ကျားသစ်ပေါက်လေး ရှိလာပြီးနောက်ပိုင်းတွင်တော့ ၎င်း၌ သံယောဇဉ် တွယ်စရာ တစ်ခု ပိုလာသဖြင့် ထိုမျှ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးမှု မရှိတော့ချေ။

ရွှီယန်က ကျားသစ်ပေါက်လေးကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။

အကောင်ပေါက်လေး၏ အရွယ်အစားမှာ အတော်လေး ကြီးထွားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ယခင်က အလွယ်တကူ ပွေ့ချီနိုင်သော အကောင်သေးသေးလေး သာဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ အရွယ်ရောက်ပြီးသော ရွှေဝါရောင်ခွေးကြီး တစ်ကောင်ခန့် ကြီးထွားနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်း၏ မျက်လုံးများက ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ကြည်လင်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်နေဆဲဖြစ်ကာ သားရဲတစ်ကောင်၏ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိသေးချေ။

"ရှောင်ဟွာကို ငါ ခေါ်သွားပြီနော်... အပြင်မှာ လမ်းလျှောက်ထွက်မလို့... ညနေကျမှ မင်းဆီ ပြန်ပို့ပေးမယ်..."

ရွှီယန်က ရှောင်ဟွာကို ပွေ့ချီကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

မိခင်ကျားသစ်မကြီးက ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီးနောက် ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားကာ ကောင်းကောင်း အနားယူရန် နေရာတစ်ခု ရှာဖွေတော့၏။

ရွှီယန်နှင့် ကျားသစ်ပေါက်လေးတို့က တောင်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ကြသည်။

နောက်ထပ် ခဏမျှ လျှောက်သွားပြီးနောက် သူက ဒရုန်းကို ထုတ်ယူကာ ကောင်းကင်သို့ လွှတ်တင်လိုက်ပြီး လိုက်ဖ် စတင် ဖွင့်လိုက်၏။

လိုက်ဖ်ထဲရှိ လူအရေအတွက်က လျင်မြန်စွာ တိုးလာတော့သည်။

ရင်းနှီးနေကျ မြင်ကွင်းမျိုးသာ ဖြစ်၏။

လူတစ်ယောက်... ကျားသစ်တစ်ကောင်... ဝါးခြင်းတောင်း တစ်လုံးနှင့် ကောက်ရိုးဦးထုပ် တစ်လုံး။

ယခုအခါ စက်တင်ဘာလ အစပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ တောင်ပေါ်တွင် အနည်းငယ် အေးစိမ့်စိမ့် ဖြစ်နေ၏။ မိုးအကြိမ်အနည်းငယ် ရွာသွန်းပြီးနောက် ချန်ပိုင်တောင်တန်းက အေးလာပြီဖြစ်ရာ လက်ရှည် ဘောင်းဘီရှည် ဝတ်ဆင်ထားခြင်းက အနေတော်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဒီနေ့ တောင်ပေါ်တက်ပြီး တောင်ထွက်ပစ္စည်းလေးတွေ နည်းနည်း ရှာမလို့... တောင်ပေါ် မတက်ဖြစ်တာ တော်တော် ကြာသွားပြီလေ..."

ရွှီယန်က အထဲသို့ လျှောက်သွားရင်း အင်တာနက်သုံးစွဲသူများကို ပြောလိုက်သည်။

"ဆောင်းဦးရာသီဆိုတော့ မှိုတွေနဲ့ တောသစ်သီးတွေ အများဆုံး ထွက်တဲ့ အချိန်ပေါ့..."

"မှိုတွေဆိုရင် ဟေဇယ်မှိုတို့... မျောက်ခေါင်းမှိုတို့ ထွက်တယ်လေ..."

"တောသစ်သီးတွေဆိုရင်တော့ တောသစ်ကြားသီး... တောသစ်တော်သီး... စွန်ပလွံသီး အဝိုင်းလေးတွေ အကုန်ရှိတယ်..."

"ဒီအချိန်ဆို တောင်ပေါ်တက်ပြီး တောသစ်သီး လိုက်ရှာတဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ..."

"တွေ့ပြီဆိုရင် ခူးပြီး ရောင်းလို့ ရတာပေါ့... ပိုက်ဆံ အများကြီးတော့ မရနိုင်ပေမယ့် ယွမ် နှစ်ရာ သုံးရာလောက်တော့ သေချာပေါက် ရနိုင်တယ်လေ..."

ယနေ့တွင် သူကလည်း ကြီးကြီးမားမား ရည်မှန်းချက် မရှိဘဲ ကျားသစ်ပေါက်လေးကို ခေါ်ကာ တောင်ပေါ်တက်ပြီး သာမန် တောင်ထွက်ပစ္စည်း အချို့ကို ရှာဖွေ ခူးယူရန်သာ ဖြစ်၏။

အများကြီး ရပါက တောင်ထွက်ပစ္စည်း ဈေးတန်းသို့ ယူသွား၍ ရောင်းချမည် ဖြစ်သည်။

ရွှီယန်က အထဲသို့ တောက်လျှောက် ဝင်လာခဲ့၏။

တောနက်ကြီးထဲတွင် လမ်းမရှိပေ။ သို့မဟုတ် နေရာတိုင်းက လမ်းများချည်းဖြစ်ရာ ကြုံသလို လျှောက်သွား၍ ရပေသည်။

လိုက်ဖ်ထဲရှိ လူအရေအတွက်က ပို၍ပို၍ များပြားလာတော့၏။

'လောင်ရွှီ တောနက်ကြီးထဲ တကယ် ဝင်သွားပြီဟေ့'

'မင်း တောနက်ကြီးထဲမှာ လျှောက်သွားနေတာကို ကြည့်ရတာ အရမ်း သဘောကျတာပဲ'

'အင်တာနက် တစ်ခွင်လုံးမှာ မင်းတစ်ယောက်ပဲ ဒီလို လုပ်ရဲတာဆိုတော့... မကြည့်လို့ကို မရတာပဲ'

'ကျားသစ်လေး ခေါ်ပြီး လမ်းလျှောက်ထွက်လာပြန်ပြီဟေ့'

ရွှီယန်က စကားမပြောဘဲ လမ်းလျှောက်နေရုံဖြင့်ပင် လိုက်ဖ်က ကြည့်ကောင်းနေပေသည်။

တောနက်ကြီးထဲတွင် လူတစ်ယောက်နှင့် ကျားသစ်တစ်ကောင် အတူတကွ လျှောက်သွားနေသည့် မြင်ကွင်းက အလွန် လှပလွန်းလှ၏။

လူနှင့် သဘာဝတရားကြီး သဟဇာတဖြစ်စွာ အတူယှဉ်တွဲ နေထိုင်နေသည့် ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေပေသည်။

ရွှီယန်က တွေ့သမျှကို အလွယ်တကူ ကောက်ယူလိုက်ပြီး အများဆုံး ကောက်ရသည်မှာ မှိုများသာ ဖြစ်ကာ အမျိုးအစားစုံလင်လှသည်။

အများဆုံးမှာတော့ ဟေဇယ်မှိုပင် ဖြစ်ပြီး ဤမှိုမျိုးက အတော်လေး အတွေ့ရများပေသည်။

ထို့အပြင် ရွှီယန်က ရင့်မှည့်နေသော အချဉ်သီးစေ့ အခင်းကြီးများကိုလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ရ၏။

ဒါတွေက ရင်းနှီးပြီးသား အရာများပင် ဖြစ်သည်။

ယခင်က အချဉ်သီးစေ့များမှာ အစိမ်းရောင် အလုံးသေးသေးလေးများသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤရာသီတွင် ရင့်မှည့်လာသောအခါ အနီရောင် အလုံးသေးသေးလေးများ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြပြီ ဖြစ်၏။

ဈေးကွက်ထဲတွင် အရမ်းများပြားလွန်းပြီး ဈေးနှုန်းလည်း နည်းပါးသဖြင့် ရွှီယန်က မခူးယူခဲ့ချေ။

နောက်ထပ် ခဏမျှ လျှောက်သွားပြီးနောက် ရွှီယန်က ရတနာရှာဖွေရေး သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို အသုံးပြုရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို အားကိုး၍ ရှာဖွေရသည်က ပို၍ အဆင်ပြေလှသည် မဟုတ်ပါလား။

သူက ရတနာရှာဖွေရေး သံလိုက်အိမ်မြှောင်၏ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း အထဲသို့ တောက်လျှောက် ဝင်သွားခဲ့ရာ မကြာမီမှာပင် သစ်ပင်တစ်ပင်ခန့် ရှိသော တောရိုင်း စွန်ပလွံနွယ်ပင် အဝိုင်း တစ်ပင်ကို ရှာတွေ့သွားတော့၏။

သစ်ပင်ပေါ်တွင် အပြည့် ရှိနေသော စွန်ပလွံသီး အဝိုင်းလေးများကို မြင်သောအခါ ရွှီယန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

'အလုပ် ဖြစ်ပြီဟေ့'

"ဒီနေ့ ကံကောင်းတာပဲ... တောင်ပေါ်တက်လာတာ သိပ်မကြာသေးဘူး ရတနာတစ်ခု တွေ့ပြီလေ..."

"ဒီမှာ ကြည့်လိုက်... အရှေ့မြောက်ဒေသက စွန်ပလွံသီး အဝိုင်းလေးတွေပေါ့..."

"ကျွန်တော်တို့ဘက်မှာ ဒီလို စွန်ပလွံသီးမျိုး စိုက်တဲ့သူ မနည်းဘူး... လူတော်တော်များများရဲ့ ခြံထဲမှာ တစ်ပင်စီ ရှိတတ်ကြတယ်..."

"ဒီရာသီရောက်ပြီဆိုရင် စွန်ပလွံသီး စားရတာ အဆင်ပြေပြီလေ..."

"ဒီလိုပြောရရင် ကျွန်တော့် လယ်ယာခြံဝင်းမှာ စွန်ပလွံနွယ်ပင် မရှိသေးဘူးပဲ... တစ်ပင်လောက် စိုက်ထားရမယ်..."

ရွှီယန်က စွန်ပလွံနွယ်ပင်ကို ကြည့်ရင်း ပြုံးကာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

ဒရုန်းက အရှေ့ရှိ စွန်ပလွံနွယ်ပင်ကို ရိုက်ကူးနေပြီး စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသော သစ်ပင်ကြီးပေါ်တွင် အစိမ်းရောင် စွန်ပလွံသီး အဝိုင်းလေးများ အများအပြား သီးနေသည်ကို မြင်တွေ့ရ၏။

စွန်ပလွံသီးများက သိပ်မကြီးလှဘဲ အနီရောင် စွန်ပလွံသီးများနှင့် အရွယ်အစား သိပ်မကွာလှချေ။

သို့သော် အတွင်းပိုင်း ဖွဲ့စည်းပုံကတော့ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားပေသည်။

စွန်ပလွံသီး အဝိုင်းလေးများကို ကီဝီစွန်ပလွံသီး အဝိုင်း ဟုလည်း ခေါ်ကြပြီး အခြားနာမည်ကတော့ တောရိုင်း ကီဝီသီး ပင် ဖြစ်၏။

ဤအရာက အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် စွန်ပလွံသီးနှင့် တူသော်လည်း ခွဲကြည့်လိုက်ပါက အတွင်းရှိ အသားနှင့် ဖွဲ့စည်းပုံမှာ ကီဝီသီးနှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင် ဖြစ်သည်။

အင်တာနက်သုံးစွဲသူများက ဤမျှ ကြီးမားသော စွန်ပလွံနွယ်ပင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း အလွန် ထူးဆန်းနေကြတော့၏။

ရွှီယန်က တစ်လုံး ခူးယူလိုက်ပြီး စွန်ပလွံသီးကို ခွဲကာ အတွင်းရှိ ဖွဲ့စည်းပုံကို ပြသရင်း အားလုံးကို စွန်ပလွံသီး အဝိုင်းလေးများ၏ မျိုးစိတ်အကြောင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

'လခွမ်း... ဒီစွန်ပလွံသီး အထဲက တကယ်ပဲ ကီဝီသီးနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲကိုး'

'ဟိုက်... ဒါက စွန်ပလွံသီးလား... ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေရတာလဲ'

'ဒါက စွန်ပလွံသီးကပဲ ဖောက်ပြန်သွားတာလား... ကီဝီသီးကပဲ ခြေလှမ်းမှားသွားတာလား မသိတော့ဘူး'

'ဒီအသီးကို တောရိုင်း ကီဝီသီးလို့ ခေါ်တာလေ... အရသာက တော်တော်လေး ကောင်းတယ် ချဉ်ဖြုန်းဖြုန်းလေးနဲ့... ဒါပေမဲ့ အများကြီး စားရင်တော့ ဝမ်းသွားတတ်တယ်နော်'

ကွန်မန့်များက စည်ကားလာတော့သည်။

ဆောင်းဦးရာသီ အစပိုင်းတွင် စွန်ပလွံသီး အဝိုင်းလေးများ ရင့်မှည့်လာချိန်၌ တောင်ထွက်ပစ္စည်း ဈေးတန်းတွင် စတင် ရောင်းချသူများ ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

ဤစွန်ပလွံသီး အဝိုင်းလေးများကို လူကြိုက်များကြပေသည်။

ရာသီပေါ် သစ်သီး အမျိုးအစားဖြစ်ရာ ရာသီရောက်လာပါက စားသုံးသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့ကြောင့် ဝယ်ယူသူလည်း များပြားလှ၏။

"ဒီစွန်ပလွံသီးတွေ အရမ်း များလွန်းလို့... ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် အကုန်ဆံ့အောင် ထည့်နိုင်မှာလဲ..."

"အရင်ဆုံး အပြည့် ထည့်လိုက်ပါဦးမယ်... ဒီလိုပဲ လုပ်လို့ ရတော့မှာပဲလေ..."

ရွှီယန်က စွန်ပလွံသီးများကို စတင် ခူးယူလိုက်ပြီး စွန်ပလွံနွယ်ပင်ပေါ်မှ တစ်ခါခူးလျှင် အလုံးရေ အတော်များများ ပါလာကာ ဝါးခြင်းတောင်းထဲသို့ ဖွဖွလေး ထည့်လိုက်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် တစ်လုံးကို လက်ဖြင့် သန့်ရှင်းအောင် သုတ်လိုက်ပြီး အရသာ မြည်းစမ်းကြည့်ကာ ရေဓာတ်နှင့် သကြားဓာတ်ကို ဖြည့်တင်းလိုက်ရသည်မှာလည်း အတော်လေး ကောင်းမွန်သည့် ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်၏။

ကျားသစ်ပေါက်လေး ရှောင်ဟွာက ရွှီယန် စွန်ပလွံသီး စားနေသည်ကို မြင်သောအခါ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် မြေကြီးပေါ်တွင် အလုံးအချို့ ပြုတ်ကျနေသဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ စွန်ပလွံသီး အဝိုင်းလေးများ၏ အနံ့ကို နမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပါးစပ်ဟကာ တစ်လုံးကို ကိုက်ယူလိုက်တော့သည်။

ကျားသစ်ပေါက်လေးက စတင် ဝါးစားတော့၏။

သို့သော် ကျားသစ်များ၏ အရသာခံဖုများက ဤကဲ့သို့သော တောသစ်သီးများကို မနှစ်သက်ကြချေ။ အကောင်ပေါက်လေးက ချက်ချင်းပင် စွန်ပလွံသီးကို ပြန်ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး လျှာကိုပါ ထုတ်ကာ 'ဖူး... ဖူး... ဖူး' ဟု အဆက်မပြတ် လုပ်နေတော့သည်။

ထိုပုံစံလေးက ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် ချစ်စရာကောင်းလှ၏။

ရွှီယန်က ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မနေနိုင်တော့ဘဲ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"မင်း အဲဒါတွေ သွားမထိနဲ့လေ... ခဏနေရင် နို့တိုက်မယ်နော်..."

ရွှီယန်၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင် နို့ဘူး တစ်ဘူး ပါလာခဲ့၏။

ယခုအခါ သူ တောင်ပေါ်တက်ပါက ဆိတ်နို့ တစ်ဘူး နှစ်ဘူးခန့် အမြဲတမ်း သယ်လာလေ့ရှိပြီး အကျင့်ပါနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဒရယ်ပြောက်လေးများ၊ သမင်ပြောက်လေးများကို တွေ့ပါက တိုက်ကျွေး၍ ရသည် မဟုတ်ပါလား။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျားသစ်ပေါက်လေးကို သီးသန့် လာရှာခြင်းဖြစ်ရာ သေချာပေါက် ယူလာခဲ့ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အစက ကျားသစ်ပေါက်လေး ရွှီယန်နောက်သို့ လိုက်လာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ဤနို့တစ်ဘူးကြောင့်ပင် ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။