အခန်း ၁၂၃

အခန်း (၁၂၃) ဟိုင်ယန်မြို့သို့ ပြန်လာခြင်း

စူးမေး ထွက်သွားပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်းသည် ယန်ရွှယ်ကိုခေါ်ကာ ရီယာဒ်မြို့ရှိ ဗီလာအသေးလေးသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ဆွန်ဖုန်းသည် ဗန်ကူးဗားရှိ ဟယ်မင်ယီအား အသိပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ယန်ရွှယ်ကိုခေါ်ကာ တရုတ်ပြည်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

အခြားရွေးချယ်စရာမရှိပေ။ ဆွန်ဖုန်းအနေဖြင့် လက်ရှိတွင် ငွေကြေးအလွန်လိုအပ်နေသည်။

လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းရာဂဏန်း၊ ကြွေထည်ရာဂဏန်းနှင့် ယခင်က ရေအောက်သင်္ဘောပျက်ထဲမှ ရရှိခဲ့သော ရှေးဟောင်းပစ္စည်း သေတ္တာနှစ်လုံးတို့ကို အမြန်ဆုံး ရောင်းချပစ်ရန် လိုအပ်နေသည်။

ညပိုင်းရောက်မှသာ ဆွန်ဖုန်းနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ယန်ရွှယ်တို့သည် ဟိုင်ယန်မြို့ရှိ ဗီလာကြီးသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

ထမင်းပင် မစားရသေးပေ။ ယန်ရွှယ်က ချက်ပြုတ်ပေးချင်သော်လည်း ရေခဲသေတ္တာထဲတွင် စားစရာ ဘာမှမရှိတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် အပြင်ထွက်စားရုံသာ ရှိတော့သည်။

ဆွန်ဖုန်းသည် ဖာရာရီကားလေးကို မောင်းနှင်ကာ ယန်ရွှယ်နှင့်အတူ စားသောက်ဆိုင်ကောင်းကောင်း တစ်ခုသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

ဟင်းလေးခွက်နှင့် ဟင်းချိုတစ်ခွက် မှာယူကာ စားသောက်ခဲ့ကြသည်။

"အစ်ကိုဖုန်း..."

စားသောက်ပြီးလုနီးပါး အချိန်တွင် ယန်ရွှယ်က မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ပါသော မျက်နှာဖြင့် ဆွန်ဖုန်းအား ခေါ်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက ယန်ရွှယ်၏ မျက်နှာပေါ်မှ တုံ့ဆိုင်းနေမှုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ ဘာပြောချင်နေသည်ကို မသိဖြစ်သွားသည်။

"ကျွန်မ ကလေးတစ်ယောက်လောက် လိုချင်တယ်... ရနိုင်မလား..."

ယန်ရွှယ်က သတိထားပြီး မေးလိုက်သည်။

တတိယမယားတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမ၏နေရာကို သူမ ကောင်းစွာ သိသည်။ နေရာလုရန် မဝံ့ရဲပေ။

သို့သော် ဆွန်ဖုန်းကို တကယ်ချစ်မိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလာသည်။

ထို့ကြောင့် ကလေးတစ်ယောက်မွေးကာ ပြုစုပျိုးထောင်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

"ဟင်..."

ဆွန်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ယန်ရွှယ်က ဒီမေးခွန်းမျိုး မေးလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"အစ်ကိုဖုန်း တခြားတွေ မတွေးပါနဲ့... ကျွန်မက ရိုးရိုးသားသား ကလေးတစ်ယောက်ပဲ လိုချင်လို့ပါ..."

ယန်ရွှယ်သည် ဆွန်ဖုန်း ဒေါသထွက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သွားသည်။

သူမ နေရာလုရန် ကြိုးစားသည်ဟု ထင်သွားမည်စိုး၍ အမြန်ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်လို့လား..."

ဆွန်ဖုန်းသည် ဘေးတွင်ထိုင်နေသော ယန်ရွှယ်ကို ဆွဲယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမ၏ မေးစေ့ကို ပင့်တင်ပြီး မျက်လုံးချင်းဆုံကာ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်..."

ယန်ရွှယ်၏ လှပသော မျက်လုံးကြီးများက ဆွန်ဖုန်း၏ အကြည့်ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ရင်ဆိုင်နေသည်။

အနည်းငယ်မျှပင် ထိတ်လန့်သွားခြင်း မရှိပေ။

"ဒါဆိုရင်လည်း ပြီးတာပါပဲ... တခြား မကောင်းတဲ့အကြံအစည်တွေ မတွေးနဲ့..."

ဆွန်ဖုန်းက ယန်ရွှယ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ရင် သေတာထက်ဆိုးတဲ့ အဖြစ်မျိုးနဲ့ ကြုံရလိမ့်မယ်ဆိုတာ မင်းသိဖို့ကောင်းတယ်..."

"ကလေးကိစ္စကို နောက်မှ ပြန်ပြောကြတာပေါ့... အခုလောလောဆယ် ငါ တော်တော် အလုပ်များနေတယ်... စိတ်မပါဘူး..."

ဆွန်ဖုန်းက အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လက်ရှိတွင် ဟယ်မင်ယီ ဗိုက်ထဲက ကလေးတောင် မမွေးရသေးပေ။ နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် ယူဖို့ သူ့မှာ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ဝင်စားမှု ရှိနိုင်ပါ့မလဲ။

"ဒါဆို... နောက်ပိုင်းကျရင် ကျွန်မ ကလေးယူခွင့် ရှိမယ်ပေါ့နော်..."

ယန်ရွှယ်သည် ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် မျက်နှာပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်များ သန်းလာသည်။

"အင်း နောက်ပိုင်း မင်း လိုချင်သလောက် ယူလို့ရတယ်... မင်း ပြုစုနိုင်သလောက်ပေါ့..."

ဆွန်ဖုန်းက ယန်ရွှယ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ယန်ရွှယ်၏ ရေကန်လို ကြည်လင်နေသော မျက်လုံးအစုံမှ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာသည်။

"ကဲ မြန်မြန်စား... ခဏနေရင် အိမ်ပြန်နားကြမယ်..."

စားသောက်ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ညဆယ့်တစ်နာရီခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်သည် ရေနွေးစပ်ပေးပြီး ဆွန်ဖုန်းကို ရေနွေးစိမ်ချိုးစေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် တစ်နေ့တာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို ပြေပျောက်စေခဲ့သည်။

ဆွန်ဖုန်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ ဖုန်းထုတ်၍ စုန့်ကျဲထံသို့ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

ယန်ရွှယ်ကမူ ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်ပြီး ဆွန်ဖုန်း၏ ကျောကို ထုနယ်ပေးနေသည်။

"ဟယ်လို ဘယ်သူလဲ... ညကြီးသန်းခေါင် ဖုန်းဆက်ရအောင်..."

ဖုန်းဝင်သွားသည်နှင့် စုန့်ကျဲ၏ ဒေါသတကြီးအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ လက်ရှိအချိန်မှာ ညဆယ့်နှစ်နာရီ ရှိနေပြီဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

"ကျွန်တော်ပါ ဆွန်ဖုန်း..."

"အမယ်လေး ဆွန်ဖုန်းညီလေးပါလား... မင်းကွာ ငါ့ကို မဆက်သွယ်တာ လနဲ့ချီနေပြီ..."

စုန့်ကျဲက ရယ်မောကာ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"မင်း ကနေဒါမှာ သတ္တုတွင်းပိုင်ရှင်ကြီး ဖြစ်နေပြီဆိုတာ ကြားတယ်... မင်း ချမ်းသာနေပြီပဲ... ငါ့ကိုကော နည်းနည်းပါးပါး စောင့်ရှောက်ဖို့ မစဉ်းစားဘူးလား..."

"သွားပါဗျာ... အစ်ကို့လို သူဌေးသားက ကျွန်တော့်အစောင့်အရှောက်ကို လိုသေးလို့လား... အရေးကြီးကိစ္စ ပြောစရာရှိလို့ပါ..."

ဆွန်ဖုန်းက သူ့ကို နောက်ပြောင်နေရန် အချိန်မရှိပေ။

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ ပြောလေ..."

စုန့်ကျဲက အော်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဒီတစ်ခေါက် ကျောက်စိမ်းတွေ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရောင်းချင်လို့ပါ... အစ်ကို့ဆီမှာ လမ်းကြောင်းရှိလား..."

ဆွန်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"ဒါမှမဟုတ် အစ်ကို့ရဲ့ လက်ဝတ်ရတနာဆိုင်နဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဆိုင်ကပဲ ဝယ်နိုင်မလား..."

"အရေအတွက် ဘယ်လောက်လဲ..."

"ဟိုတစ်ခေါက်က အစ်ကိုမြင်ဖူးတဲ့ ကျောက်စိမ်း ရာဂဏန်းရယ် ကြွေထည် အလုံးတစ်ရာလောက်ရယ်ပါ... ပြီးတော့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း သေတ္တာနှစ်လုံးလောက် ရှိသေးတယ်..."

ဆွန်ဖုန်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေထဲမှာ ရွှေငွေရတနာတွေလည်း ပါသေးတယ်... တန်ဖိုးအတိအကျကိုတော့ အစ်ကို့ဆီလာပြီး ဘယ်လိုပစ္စည်းတွေလဲဆိုတာ သေချာပြမှ ရမယ်..."

စုန့်ကျဲဘက်မှ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက်မှ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုကွာ ဟိုတစ်ခေါက် ငါလုပ်ခဲ့တဲ့ လေလံပွဲတွေကနေ ပိုက်ဆံ နည်းနည်းပါးပါး မြတ်ထားတာ ရှိတယ်..."

"မင်းရဲ့ ကျောက်စိမ်း ရာဂဏန်းကိုတော့ ငါ ဝယ်နိုင်လောက်တယ်... ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ ကြွေထည်တွေနဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကိုတော့ ငါ ဝယ်နိုင်မယ် မထင်ဘူး..."

စုန့်ကျဲက အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို... ကျွန်တော် အရေးပေါ် ပိုက်ဆံလိုနေလို့ အမြန်ရောင်းချင်တာပါ... တခြားလမ်းကြောင်းတွေ ရှိမလားလို့ ကူညီပြီး စဉ်းစားပေးပါဦး..."

ဆွန်ဖုန်းက စုန့်ကျဲတွင် ပြည်တွင်း၌ အဆက်အသွယ် အလွန်များပြားကြောင်း သိထားသည်။

လမ်းကြောင်းများလည်း များပြားသဖြင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပြည်တွင်း၌ ပြန်လာရောင်းချရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"မင်း ပိုက်ဆံ အရေးပေါ် လိုနေလို့လား..."

ဖုန်းတစ်ဖက်မှ စုန့်ကျဲက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော် အခု ကနေဒါမှာ ရေနံလုပ်ငန်းမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ ပြင်ဆင်နေလို့ပါ... ရင်းနှီးငွေ အရေးပေါ် လိုအပ်နေတာ..."

ဆွန်ဖုန်းက သူ ရေနံလုပ်ငန်းသို့ ဝင်ရောက်မည့် အစီအစဉ်ကို ဖုံးကွယ်မထားပေ။ ဤကိစ္စမှာ လျှို့ဝှက်ထားစရာ မလိုသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ဝိုး ညီလေး မင်း တော်တော် စွမ်းတာပဲ... ရေနံတောင် လုပ်တော့မှာလား... မိုက်တယ်ကွာ..."

စုန့်ကျဲက ချီးကျူးလိုက်သည်။ လပိုင်းလောက် မတွေ့ရတဲ့ အချိန်အတွင်း ဆွန်ဖုန်းက ကနေဒါမှာ ရေနံလုပ်ငန်းတောင် စလုပ်တော့မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ရေနံလုပ်ငန်း လုပ်နိုင်သူဆိုသည်မှာ သာမန်လူ မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ လေးငါးလက မင်း သံသတ္တု လုပ်တယ်... အခု ရေနံ ထပ်လုပ်တယ်... ကြည့်ရတာ မင်းက သတ္တုတွင်း သူဌေးကြီး ဖြစ်တော့မယ့်ပုံပဲ..."

စုန့်ကျဲက ဆက်လက် ချီးကျူးနေသည်။

"တော်ပါတော့ဗျာ... မြန်မြန် နည်းလမ်းရှာပေးပါ..."

ဆွန်ဖုန်းက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ... ငါ မနက်ဖြန် ချက်ချင်းပဲ တခြားလမ်းကြောင်းတွေ ရှိမလားဆိုတာ ကြည့်ပေးမယ်..."

စုန့်ကျဲက လွယ်ကူစွာ သဘောတူလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း အလုပ်လုပ်တဲ့ သူငယ်ချင်း လေးငါးယောက် ရှိတယ်... သူငယ်ချင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေလည်း ရှိသေးတယ်... ဒီရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကို သူတို့ စိတ်ဝင်စားမလားဆိုတာ ကြည့်ပေးမယ်... မင်း သတင်းကောင်းကိုသာ စောင့်နေလိုက်တော့..."

"ကောင်းပြီ ကျွန်တော် အစ်ကို့ဆီက သတင်းကောင်းကို စောင့်နေမယ်... အမြန်ဆုံး အကြောင်းပြန်ပေးနော်..."

ဆွန်ဖုန်းက ထပ်မံ သတိပေးလိုက်သည်။

"အိုကေ အိုကေ ငါသိပါပြီ... ဖုန်းချလိုက်တော့မယ် ငါ အိပ်တော့မယ်..."

ဖုန်းမချခင် ဆွန်ဖုန်းသည် စုန့်ကျဲ၏ ဖုန်းထဲမှ အမျိုးသမီး တစ်ဦး၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဘော့စ်စုန့် မြန်မြန်လာလေ ညီမလေး..."

"အိပ်တော့မယ်တဲ့... သွားလေရာမှာ မိန်းမတွေနဲ့ပဲ ပျော်ပါးနေတာ..."

ဆွန်ဖုန်းက နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

ဖုန်းချပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်း၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် လေးလံနေသည်။

"ဒီရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေ ဈေးကောင်းကောင်း ရပါစေလို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ... အရင်းအနှီး... အရင်းအနှီး..."

ဆွန်ဖုန်းသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဖိအားများကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။

တကယ်တော့ ယခင်က ဆွန်ဖုန်းသည် သူ့ကိုယ်သူ အတော်လေး ချမ်းသာပြီဟု ထင်ခဲ့သည်။

ဗီလာကြီး၊ သန်းချီတန်သော ပြိုင်ကား၊ ကိုယ်ပိုင်ကျွန်း၊ လေယာဉ်၊ အပျော်စီးသင်္ဘော၊ ကုမ္ပဏီ၊ သတ္တုတွင်း စသည်တို့ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

လူငယ် လုပ်ငန်းရှင် တစ်ဦးအဖြစ် အားလုံးပြည့်စုံနေပြီဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူ သူဌေးများ၏ ကမ္ဘာလောကသို့ ထပ်မံ ဝင်ရောက်သွားသောအခါမှသာ မိမိသည် သေးငယ်သော သူဌေးလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်ကြောင်း သိလာရသည်။

သူဌေးကြီး ဖြစ်ရန် အလွန် ဝေးကွာနေသေးသည်။

"ကမ္ဘာ့အဆင့်မီ ဧရာမ ကုမ္ပဏီကြီးတွေဆီမှာ ပိုက်ဆံဘယ်လောက်တောင် ရှိပြီး ဘယ်လောက်တောင် စွမ်းအားကြီးမလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး..."

ဆွန်ဖုန်းက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုဖုန်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာလား..."

ကျောထုနယ်ပေးနေသော ယန်ရွှယ်က ဆွန်ဖုန်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ လေးလံမှုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဂရုတစိုက် မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

ဆွန်ဖုန်းက ထရပ်လိုက်ပြီး ယန်ရွှယ်ကို ကျောမထုနယ်ပေးရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ဆွန်ဖုန်းသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ဟားဟား ဖိအားမရှိရင် ဘယ်ကနေ တွန်းအားရမလဲ..."

ထူးခြားတဲ့စနစ်ကြီးကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ကတည်းက သူသည် အတားအဆီးမရှိဘဲ ငွေအများကြီးရှာနိုင်ခဲ့သည်။

မိန်းမလှလေးတွေနဲ့ ပျော်ပါး၊ အိမ်ဝယ်၊ ကားဝယ်၊ ကုမ္ပဏီထောင် စသည့် အရာများကို လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဆွန်ဖုန်းသည် ပြီးခဲ့သည့် နှစ်ဝက်အတွင်း ဘာမှမဟုတ်သော လူငယ်လေးဘဝမှ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲကာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

လူတိုင်းမှာ ပြီးပြည့်စုံမှုဆိုတာ မရှိပေ။ လူတစ်ယောက်၏ ပြောင်းလဲမှုဆိုသည်မှာ နေ့ချင်းညချင်း ဖြစ်လာနိုင်သည်မဟုတ်ပေ။

ယခင်က ဆွန်ဖုန်းသည် အမှန်တကယ် ဘာမှမဟုတ်သော လူငယ်လေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူ ပြောင်းလဲသွားပြီ။ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသေးသော်လည်း သူသည် လူချမ်းသာတစ်ယောက်ဆီသို့ ပြောင်းလဲနေပြီဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူဌေးပေါက်စ ဆိုသည့် စကားလုံး ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ဆွန်ဖုန်းလည်း ထိုနည်းတူပင်။

ထူးခြားတဲ့စနစ်ကြီး ရရှိပြီးနောက် ငွေရှာနိုင်လာသောအခါ လူငယ်လေးဘဝမှ သူဌေးပေါက်စအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းလာခဲ့သည်။

ယခု သူဌေးပေါက်စဘဝမှ လူချမ်းသာအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းရန် ကြိုးစားနေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် လူချမ်းသာမှ လူငယ် လုပ်ငန်းရှင်ကြီး တစ်ဦးအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားမည်ဖြစ်သည်။

လူငယ်လေးဘဝမှ ချက်ချင်း လုပ်ငန်းရှင်ကြီး တစ်ဦး ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

မင်းတို့ကော ဘယ်လိုလုပ်နိုင်မလဲလို့ ငါ မေးချင်ပါတယ်။

"ကဲ ငါတို့ အိပ်ကြစို့..."

"ဟုတ်ကဲ့..."

ယန်ရွှယ်က နူးညံ့စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။