အခန်း ၁၂၄

အခန်း (၁၂၄) အံ့ဩအော်ဟစ်သံများ

နှစ်ရက်အကြာတွင် စုန့်ကျဲက ဆွန်ဖုန်းထံသို့ သတင်းကောင်း ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

သူ၏ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း အရောင်းအဝယ်လုပ်သော သူငယ်ချင်း နှစ်ယောက်က ပစ္စည်းများကို လာရောက် ကြည့်ရှုလိုကြောင်းနှင့် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ မိတ်ဆွေ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း စုဆောင်းသူ တစ်ဦးကလည်း ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းအချို့ကို လာရောက် ရှာဖွေလိုကြောင်း ပြောပြလေသည်။

ထိုသတင်းကို ရရှိပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်းက စုန့်ကျဲအား သူ၏ သူငယ်ချင်းများကို ဟိုင်ယန်မြို့သို့ ခေါ်လာနိုင်မလားဟု မေးလိုက်သည်။

အကြောင်းမှာ သူ့တွင် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ အများအပြား ရှိနေသဖြင့် ဟိုင်ထျန်းမြို့သို့ သယ်သွားရန် အဆင်မပြေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ စုန့်ကျဲက ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်ပြီး မနက်ဖြန် သူငယ်ချင်းများကို ခေါ်လာမည်ဟု ပြောလိုက်သည်။

ညဘက်တွင် ဆွန်ဖုန်းသည် ဗီလာ၏ မြေအောက်ခန်းသို့ သွားကာ သိုလှောင်ရုံထဲမှ အရွယ်အစား အမျိုးမျိုး၊ အရည်အသွေး အမျိုးမျိုးရှိသော ကျောက်စိမ်းတုံး သုံးရာကျော်၊ ကြွေထည် တစ်ရာကျော်နှင့် ရွှေငွေရတနာ သေတ္တာငယ် နှစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထိုသို့ ပြင်ဆင်ပြီးနောက် မနက်ဖြန် စုန့်ကျဲတို့ လူစု လာရောက် ကြည့်ရှုမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေရုံသာ ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက် နေမြင့်သည်အထိ အိပ်နေသော ဆွန်ဖုန်းကို ယန်ရွှယ်က နှိုးကာ နံနက်စာ စားစေခဲ့သည်။ မွန်းတည့်ချိန်လောက်တွင် စုန့်ကျဲထံမှ ဖုန်းဝင်လာခဲ့သည်။

"ဟယ်လို ညီလေး ငါ မင်းအိမ်ရှေ့ ရောက်နေပြီ တံခါးဖွင့်ပေးဦး"

"အိုကေ ခဏစောင့်"

ဆွန်ဖုန်းက တစ်ဖက်လူ ဒီလောက်မြန်မြန် ရောက်လာမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ချက်ချင်း တံခါးသွားဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

မကြာမီ စုန့်ကျဲသည် လူငါးယောက်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဝင်လာခဲ့သည်။ လူလတ်ပိုင်း နှစ်ယောက်နှင့် သက်ကြီးရွယ်အို သုံးယောက် ဖြစ်သည်။

"လာ ညီလေး ငါ မိတ်ဆက်ပေးမယ် ဒီလူက ဘိုင်ထိုက် လေလံရုံရဲ့ ပိုင်ရှင် လျောင်ချွမ်းကျဲပါ ဒီတစ်ယောက်ကတော့ ဘိုင်ထိုက် လေလံရုံရဲ့ အကြီးအကဲ အကဲဖြတ်ပညာရှင် ဦးလေးလျောင်ပါ"

စုန့်ကျဲက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်း လျောင်ချွမ်းကျဲနှင့် သူ၏ဘေးမှ ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအို ဦးလေးလျောင်တို့ကို ညွှန်ပြကာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် ခင်ဗျာ ကျွန်တော်က ဆွန်ဖုန်းပါ"

ဆွန်ဖုန်းက လျောင်ချွမ်းကျဲနှင့် ပြုံး၍ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ အနည်းငယ် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် စုန့်ကျဲက အခြား လူလတ်ပိုင်း တစ်ယောက်နှင့် အဘိုးအို တစ်ယောက်ကို ဆက်လက် မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။

"ဒီလူကတော့ ကျင်းရှန်း လေလံရုံရဲ့ ပိုင်ရှင် သူဌေး လီချိုးယွင်ပါ သူရဲ့ဘေးကတော့ သူ့ရဲ့ ဦးလေးတော်စပ်တဲ့ ဦးလေး လီကျင်းပါ"

"မင်္ဂလာပါ ခင်ဗျာ"

ဆွန်ဖုန်းက လီချိုးယွင်နှင့်လည်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ လေလံရုံ ပိုင်ရှင် နှစ်ယောက်စလုံးက သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အကဲဖြတ်ပညာရှင်များကို ခေါ်လာကြပုံရသည်။

"ဒီတစ်ယောက်ကတော့ ငါ့အဖေရဲ့ သူငယ်ချင်း နာမည်ကြီး ရှေးဟောင်းပစ္စည်း စုဆောင်းသူ ဦးလေး ဟော့ချန်ဟွေးပါ"

"မင်္ဂလာပါ ဦးလေးဟော့"

ဆွန်ဖုန်းက ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပြီး ယန်ရွှယ်က လက်ဖက်ရည် ကြိုပေးကာ စကားစမြည် ပြောဆိုကြလေသည်။ စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် လီချိုးယွင်နှင့် လျောင်ချွမ်းကျဲတို့က ပစ္စည်းများကို ကြည့်ရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

ထို့ကြောင့် ဆွန်ဖုန်းက သူတို့ကို မြေအောက်ခန်းသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ မြေအောက်ခန်းမှာ အတော်ကျယ်ဝန်းပြီး ဆွန်ဖုန်းက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို တင်ရန် စားပွဲအချို့ကို သီးသန့် ယူလာခဲ့သော်လည်း ကျောက်စိမ်းတုံး ရာပေါင်းများစွာကိုမူ နေရာမရှိတော့သဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်သာ ချထားခဲ့ရသည်။

လူတိုင်း အောက်သို့ ဆင်းလာသောအခါ ကြမ်းပြင်အနှံ့ ပြန့်ကျဲနေသော ကျောက်စိမ်းတုံးများ၊ စားပွဲများပေါ်တွင် အပြည့်တင်ထားသော ကြွေထည်များနှင့် ဘေးတွင် ချထားသော ရွှေငွေရတနာ သေတ္တာငယ် နှစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ရှူး..."

ဝင်လာသည်နှင့် လူတိုင်းက ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် အံ့ဩမှင်တက်သွားကြသည်။ အလွန်တိတ်ဆိတ်နေပြီး လူတိုင်း၏ နှလုံးခုန်သံနှင့် အသက်ရှူသံများကိုသာ ကြားနေရသည်။

"အမယ်လေး ကျောက်စိမ်းတွေ အများကြီးပဲ ရာဂဏန်းလောက် ရှိမယ်ထင်တယ်"

"ဘုရားရေ ကြွေထည် အလုံးတစ်ရာကျော်တောင်လား ဒါ ဒါ အရမ်းများလွန်းတယ် ကြွေထည် သီးသန့် ပြပွဲတောင် လုပ်လို့ရတယ်"

"ဟားဟား ဒီတစ်ခေါက်တော့ ပစ္စည်းကောင်းတွေ တွေ့ရပြီ"

နာမည်ကြီး ရှေးဟောင်းပစ္စည်း စုဆောင်းသူ ဦးလေးဟော့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး ကြွေထည်တွေနဲ့ ရွှေငွေရတနာ သေတ္တာ နှစ်လုံးကို ခင်ဗျားတို့ သဘောကျသလို ရွေးကြ ကြမ်းပြင်ပေါ်က ကျောက်စိမ်းတွေ အားလုံးကတော့ ကျွန်တော် အကုန်ယူမယ်"

စုန့်ကျဲက ဤမြင်ကွင်းကို ရိုးအီနေပြီဖြစ်သည်။ ယခင်တစ်ခေါက်ကလည်း ဆွန်ဖုန်းက ဤသို့ပင် လုပ်ခဲ့ဖူးရာ သူ အံ့ဩရလွန်း၍ ရိုးနေပြီဖြစ်သည်။

"စုန့်ကျဲ မင်းကတော့ သိပ်လောဘကြီးတာပဲ ဒီလောက်များတဲ့ ကျောက်စိမ်းတွေကို မင်း တစ်ယောက်တည်း ယူနိုင်ပါ့မလား"

လျောင်ချွမ်းကျဲက စုန့်ကျဲ၏ စကားကို ကြားသောအခါ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။ သူက တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုအထဲတွင် ဖန်သားရည် ကျောက်စိမ်း အချို့နှင့် ရေခဲသား ကျောက်စိမ်း အချို့ ပါဝင်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ အလွန် တန်ဖိုးကြီးမားသော အရာများ ဖြစ်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ အရင်ဆုံး ကြွေထည်တွေနဲ့ ရွှေငွေရတနာ သေတ္တာ နှစ်လုံးကို တန်ဖိုးဖြတ်ကြည့်လိုက်ပါဦး ခင်ဗျားတို့ ဝယ်နိုင်မလား မဝယ်နိုင်ဘူးလား ဆိုတာကို အရင်ဆုံး စဉ်းစားကြည့်ကြပါ"

စုန့်ကျဲက နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"..."

"ညီလေး ဒီလောက်များတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို မင်း ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ"

လီချိုးယွင်က မျက်လုံးများ အရောင်လက်ကာ မင်မင်းဆက် ကြွေထည် တစ်လုံးကို ပွတ်သပ်ရင်း ဆွန်ဖုန်းအား မေးလိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ ဒါကိုတော့ ကျွန်တော် မပြောပြနိုင်တာကို ခွင့်လွှတ်ပါ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တရားဝင် ရလာတာတော့ သေချာပါတယ် ဟိုတစ်ခေါက်ကတောင် ကျွန်တော် စုန့်ကျဲရဲ့ လေလံရုံမှာ ကြွေထည် ဆယ်လုံးကို လေလံတင်ခဲ့သေးတယ်"

ဆွန်ဖုန်းက မအပေ။ ဘာပြောသင့်ပြီး ဘာမပြောသင့်ဘူးဆိုတာကို သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။

လီချိုးယွင်ကလည်း သူ အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် မမေးသင့်သည်များကို မေးမိသွားကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ ကျွန်တော် အလောတကြီး ဖြစ်သွားလို့ပါ"

"ခင်ဗျားတို့ အရင် ကြည့်ကြပါဦး ဘယ်ပစ္စည်းတွေကို စိတ်ဝင်စားလဲဆိုတာ ကြည့်ပြီး တစ်ခါတည်း တန်ဖိုးဖြတ်ပေးကြပါ"

ဆွန်ဖုန်းက သူတို့ကို ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ အားမနာတော့ဘူးနော်"

ထို့နောက် လျောင်ချွမ်းကျဲနှင့် လီချိုးယွင်တို့က သူတို့ခေါ်လာသော အကဲဖြတ်ပညာရှင်များနှင့်အတူ သူတို့ နှစ်သက်သော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို စတင် အကဲဖြတ်ကြလေသည်။ ပစ္စည်းများ အများအပြား ရှိနေသဖြင့် လုနေစရာ မလိုဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေးချယ်နိုင်ပေသည်။

ဦးလေးဟော့ကလည်း သူ နှစ်သက်သော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို စတင် လေ့လာနေလေသည်။ ဤနာမည်ကြီး ရှေးဟောင်းပစ္စည်း စုဆောင်းသူကြီးသည် ရှေးဟောင်းပစ္စည်း အများအပြားကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံ ရသည်။

ဆွန်ဖုန်းက စုန့်ကျဲကို ခေါ်ကာ စားပွဲတစ်လုံးရှေ့သို့ သွားလိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်တွင် ဖန်သားရည် ကျောက်စိမ်း ဆယ်တုံးနှင့် ရေခဲသား ကျောက်စိမ်း ရှစ်တုံးတို့ကို တင်ထားလေသည်။

ယခင်တစ်ခေါက်က ကျောက်စိမ်းများကို နှစ်ကြိမ်ခွဲ၍ ရောင်းချခဲ့ရာ ဖန်သားရည် ကျောက်စိမ်း ဆယ်တုံးနှင့် ရေခဲသား ကျောက်စိမ်း လေးငါးတုံးခန့် ရောင်းချခဲ့ရသည်။ လက်ရှိ ဤကျောက်စိမ်းတုံး ရာပေါင်းများစွာထဲတွင် ဤဖန်သားရည် ကျောက်စိမ်း ဆယ်တုံးနှင့် ရေခဲသား ကျောက်စိမ်း ရှစ်တုံးက အတန်ဖိုးကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ အခြား ကျောက်စိမ်းတုံး ရာပေါင်းများစွာမှာ အရည်အသွေး အမျိုးမျိုး ရှိပြီး ဈေးနှုန်းမှာလည်း သိပ်မများလှပေ။

"စုန့်ကျဲ အစ်ကို ကြည့်ကြည့် ဒီဖန်သားရည် ကျောက်စိမ်းတွေနဲ့ ရေခဲသား ကျောက်စိမ်းတွေက တော်တော် တန်ဖိုးကြီးတယ် ဒီကျောက်စိမ်းတုံး ရာပေါင်းများစွာကို အစ်ကို တစ်ယောက်တည်း ယူနိုင်ပါ့မလား"

ယခင်တစ်ခေါက်က ဆွန်ဖုန်းက ဖန်သားရည် ကျောက်စိမ်းနှင့် ရေခဲသား ကျောက်စိမ်း အားလုံးကို စုန့်ကျဲအား မပြခဲ့သဖြင့် စုန့်ကျဲ ယူနိုင်မည်မဟုတ်ဟု သူ စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရှူး... ညီလေး မင်းမှာ နောက်ထပ် ဖန်သားရည် ကျောက်စိမ်း ဆယ်တုံးနဲ့ ရေခဲသား ကျောက်စိမ်း ရှစ်တုံး ရှိသေးတယ်ဆိုတာကို ဘာလို့ စောစောက မပြောတာလဲ ဟိုတစ်ခေါက်က ဖန်သားရည် ကျောက်စိမ်း ဆယ်တုံးတောင် ရောင်းပြီးပြီကို အခု ထပ်ရှိသေးတယ်ပေါ့ အရွယ်အစားတွေကလည်း တော်တော်ကြီးတယ်"

စုန့်ကျဲက ဆွန်ဖုန်းကို မကျေမနပ် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး ဒါတွေက အခုတလောမှ ရလာတာတွေပါ"

ဆွန်ဖုန်းက ခေါင်းကုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီဖန်သားရည် ကျောက်စိမ်း ဆယ်တုံးနဲ့ ရေခဲသား ကျောက်စိမ်း ရှစ်တုံးက ယွမ် သန်း လေးငါးရာလောက် တန်ဖိုးရှိမယ် ကျန်တဲ့ ကျောက်စိမ်းတုံး ရာပေါင်းများစွာကလည်း ယွမ် တစ်ဘီလီယံကျော်လောက် တန်ဖိုးရှိမယ် ဒီတစ်ခါတော့ ငါ တကယ် မယူနိုင်တော့ဘူးထင်တယ်"

စုန့်ကျဲက မချင့်မရဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဤမျှ တန်ဖိုးကြီးမားသော အရာများကို မြင်တွေ့နေရသော်လည်း မယူနိုင်သည့် ခံစားချက်ကို ပြောပြ၍ မရနိုင်ပေ။

"ဟီးဟီး တူလေးစုန့် မင်း မယူနိုင်ရင် ဦးလေး ယူလို့ရတယ်လေ ငါတို့ သုံးယောက် ညီတူမျှတူ ခွဲယူကြမလား"

ရုတ်တရက် လီချိုးယွင်က ဘယ်နေရာမှ ထွက်လာမှန်း မသိဘဲ စုန့်ကျဲရှေ့သို့ ရောက်လာကာ ပြောလိုက်သည်။

"..."

"ဦးလေးလီ ဟိုဘက်က ကြွေထည် အလုံးတစ်ရာကျော်ကို ဦးလေးနဲ့ သူဌေးလျောင်တို့ နှစ်ယောက်တည်း ယူနိုင်လို့လား"

စုန့်ကျဲက လီချိုးယွင်ကို မျက်စောင်းထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ယူနိုင်တာပေါ့ ယူနိုင်တာပေါ့ ငါ အိမ်ပြန်ပြီး ငွေနည်းနည်းလောက် ရှာလိုက်ရင် ယူနိုင်ပါပြီ"

လီချိုးယွင်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ ဤမျှများပြားသော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများနှင့် ကျောက်စိမ်းများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူ လုံးဝ လက်မလွှတ်နိုင်ပေ။ အားလုံးကို ဝယ်ယူချင်နေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤအရာများက တန်ဖိုးတက်နေသည်သာ ဖြစ်ပြီး ဘယ်တော့မှ မရှုံးနိုင်ပေ။ အထူးသဖြင့် ကျောက်စိမ်းများ ဖြစ်ပြီး လက်ရှိတွင် ဈေးနှုန်းများက တစ်နှစ်ထက် တစ်နှစ် ပိုမို မြင့်တက်လာနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အနောက်ဘက်မှ အံ့ဩအော်ဟစ်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘုရားရေ ဒါ ဆောင်းမင်းဆက်က ပန်းအိုး မဟုတ်လား အား ဒါက မင်မင်းဆက်က မြေစေး လက်ဖက်ရည်ကရားပဲ အို ဘုရားသခင် ထန်မင်းဆက်က ကြွေထည်တွေတောင် ပါသေးတယ်"

လူတိုင်း၏ အာရုံက ထိုအော်ဟစ်သံဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။

ဦးလေးဟော့ တစ်ယောက်တည်းကသာ ထိုဆွေးမြေ့ဟောင်းနွမ်းနေပြီး ရုပ်ဆိုးနေသော ရွှေငွေရတနာ သေတ္တာ နှစ်လုံးထဲတွင် မွှေနှောက်ရှာဖွေနေကာ သူ၏ အော်ဟစ်သံများက တစ်လုံးထက်တစ်လုံး ပိုမို ကျယ်လောင်လာသည်။

စောစောက စုန့်ကျဲက ဆွန်ဖုန်းနှင့်အတူ ကျောက်စိမ်းများကို သွားကြည့်နေပြီး လီချိုးယွင်နှင့် လျောင်ချွမ်းကျဲတို့ကလည်း သူတို့၏ အကဲဖြတ်ပညာရှင်များနှင့်အတူ ကြွေထည် အလုံးတစ်ရာကျော်ကို အကဲဖြတ်နေကြရာ ဦးလေးဟော့ တစ်ယောက်တည်းကသာ ရုပ်ဆိုးနေသော ရွှေငွေရတနာ သေတ္တာ နှစ်လုံးထဲတွင် မွှေနှောက်ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆွန်ဖုန်းက ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ရှိ သင်္ဘောပျက်ထဲမှ ဆယ်ယူလာသော သံချေးတက်နေသည့် ထိုသေတ္တာ အဟောင်း နှစ်လုံးထဲတွင် ထန်မင်းဆက်နှင့် ဆောင်းမင်းဆက်မှ ပစ္စည်းများ ပါဝင်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။