အခန်း ၁၂၆

အခန်း (၁၂၆) ဒေါ်လာ ၁.၂ဘီလီယံ

နောက်နေ့ မနက်စောစောတွင် စုန့်ကျဲသည် လီချိုးယွင်နှင့် အခြားသူများကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

သူတို့သည် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို ဆက်လက် အကဲဖြတ်ရန် ဆွန်ဖုန်းအိမ်သို့ ရောက်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"ညီလေး မနက်ခင်းပါ"

စုန့်ကျဲ ဝင်လာသည်နှင့် ဆွန်ဖုန်း အေးအေးလူလူ နံနက်စာစားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"အစ်ကိုတို့ နည်းနည်းပါးပါး စားကြဦးမလား"

ဆွန်ဖုန်းက သူတို့ ဤမျှစောစော ရောက်လာမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ယခုမှ မနက်ရှစ်နာရီကျော်သာ ရှိသေးသည်။

"ဟီးဟီး ကျုပ်တို့ စားပြီးကြပါပြီဗျ"

လျောင်ချွမ်းကျဲက ပြုံးလျက် ဖြေလိုက်သည်။

ဆွန်ဖုန်းသည် နံနက်စာကို အမြန်စားပြီးနောက် လူတိုင်းကို မြေအောက်ခန်းသို့ ထပ်မံ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ယမန်နေ့က သူတို့ အံ့ဩခဲ့ရသော်လည်း ယနေ့ ထပ်မံ မြင်တွေ့ရချိန်တွင် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြဆဲပင်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ကြွေထည်များ၊ ကျောက်စိမ်းများနှင့် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို ကြည့်ပြီး ရင်ခုန်နေကြသည်။

ဤပစ္စည်းများဖြင့် ကြီးမားသော ပြပွဲကြီးတစ်ခုကိုပင် ကျင်းပနိုင်ပေသည်။

ဤနေရာရှိ ပစ္စည်းများအားလုံး၏ တန်ဖိုးမှာ ယွမ် တစ်ဘီလီယံကျော် တန်ဖိုးရှိသည်။

စဉ်းစားကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ရူးသွပ်ချင်စရာ ကောင်းလှသည်။

"ညီလေးဆွန် မင်းက ကနေဒါမှာ သတ္တုတွင်းပိုင်ရှင်ကြီး ဖြစ်နေသလို ဒီမှာလည်း ရှေးဟောင်းပစ္စည်း သူဌေးကြီး ဖြစ်နေပါလား"

အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်လေ့ရှိသော ဦးလေးဟော့ပင် ဆွန်ဖုန်းအား မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"တကယ်ကို ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အောင်မြင်နေတာပဲ"

"ဒါပေါ့ ကျွန်တော့်ညီလေးက လူငယ်တွေထဲမှာ စံပြပဲ"

"ချမ်းသာပြီး ရုပ်ချောတဲ့အပြင် စွမ်းဆောင်ရည်လည်း ရှိတယ်... စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေထဲမှာဆို VIP ပေါ့"

စုန့်ကျဲက ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် စုန့်ကျဲသည် ဆွန်ဖုန်းကို ပို၍ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်လာသည်။

ယခင်က သန္တာကျောက်နီ အရောင်းအဝယ်မှစ၍ ဆွန်ဖုန်းသည် ရှေးဟောင်းပစ္စည်း အရောင်းအဝယ်လုပ်သူ တစ်ဦးမျှသာဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် သံသတ္တု တန်ချိန် ငါးသန်း အရောင်းအဝယ်၊ သံမဏိစက်ရုံ ဖွင့်လှစ်ခြင်းနှင့် ကျောက်စိမ်းများစွာ ရရှိခြင်းတို့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကနေဒါသို့ သွားရောက်ကာ သံသတ္တုလုပ်ငန်းတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီး ကိုယ်ပိုင်သတ္တုတွင်းကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် စုန့်ကျဲက ဆွန်ဖုန်း၏ ကြီးမားသော စွမ်းဆောင်ရည်များကို ကြည့်ကာ အံ့ဩနေမိသည်။

ဩဇာကြီးမားသော မိသားစုကြီးတစ်ခု၏ မျိုးဆက်ဖြစ်မည်ဟုပင် သူ ထင်မှတ်နေမိသည်။

သို့သော် ဆွန်ဖုန်းသည် ယခင်က သာမန် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သူ သိထားသည်။

'ဒါမှမဟုတ် သူက အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်များလား...'

စုန့်ကျဲသည် ရုတ်တရက် ချွေးစေးများ ထွက်လာစေသည့် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည်။

ဤမျှများပြားလှသော ကျောက်စိမ်းများနှင့် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို သာမန်လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် မည်သို့မျှ မရနိုင်ပေ။

ဆွန်ဖုန်းသည် မှောင်ခိုဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု၏ ကိုယ်စားလှယ် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု စုန့်ကျဲ ခံစားမိလိုက်သည်။

အကယ်၍ ဆွန်ဖုန်းသာ စုန့်ကျဲ၏ အတွေးကို သိပါက ရယ်မောမိမည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် ဤသို့သော ထင်မြင်ချက်မျိုးကို ဆွန်ဖုန်းက ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံမည် ဖြစ်သည်။

မကြာမီ ကြွေထည်များ အကဲဖြတ်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားသည်။

နံနက်ခင်း တစ်ပိုင်းလုံး အကဲဖြတ်ကာ ဈေးဆစ်ပြီးနောက် အလုံးတစ်ရာကျော်၏ တန်ဖိုးမှာ ယွမ် သန်းတစ်ရာခန့် ရှိကြောင်း သတ်မှတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဦးလေးဟော့က သုံးလေးလုံးခန့် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ကျန်ရှိသည်များအားလုံးကို လီချိုးယွင်နှင့် လျောင်ချွမ်းကျဲတို့ နှစ်ယောက်က တစ်ဝက်စီ ခွဲယူလိုက်ကြသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သည်လည်း အတော်လေး ချမ်းသာပုံရသည်။

ရှေးဟောင်းပစ္စည်း လုပ်ငန်းတွင် တစ်သက်လုံး လုပ်ကိုင်လာခဲ့သူများ ဖြစ်ရာ ငွေကြေး မရှိဘဲ နေပါ့မလား။

ထို့နောက် ကျောက်စိမ်းများ အကဲဖြတ်ရန် အလှည့်ရောက်လာသည်။

ကျောက်စိမ်းများအတွက်မူ စုန့်ကျဲက အဓိက ဝယ်ယူသူ ဖြစ်သည်။

ဖန်သားရည် ကျောက်စိမ်း ဆယ်တုံးနှင့် ရေခဲသား ကျောက်စိမ်း ရှစ်တုံးတို့၏ တန်ဖိုးမှာ ယွမ် သန်း ၅၀၀ ခန့် ဖြစ်သည်။

စုန့်ကျဲက အရည်အသွေး အမျိုးမျိုးနှင့် ဈေးနှုန်း အမျိုးမျိုးရှိသော ကျောက်စိမ်း အတုံးတစ်ရာကျော်ကိုပါ ထပ်မံ ရွေးချယ်လိုက်ရာ ယွမ် သန်း ၃၀၀ ခန့် တန်ဖိုးရှိသည်။

ဤကျောက်စိမ်းများကို ဝယ်ယူလိုက်ခြင်းက စုန့်ကျဲ၏ လက်ရှိ ငွေကြေးအင်အားအတွက် အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက် ဖြစ်သွားသည်။

"ညီလေး... ငါ မင်းကို မကူညီချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး... ငါ့မှာ တကယ် လက်ငင်းငွေ မရှိတော့လို့ပါ"

စုန့်ကျဲက ဆွန်ဖုန်း၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်ဗျာ... အစ်ကို ဒီလောက် ကူညီတာတောင် ကျွန်တော့်ကို အများကြီး အသိအမှတ်ပြုရာ ရောက်နေပါပြီ"

ဆွန်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဖြေလိုက်သည်။

ဤသို့ဖြင့် ဆွန်ဖုန်း၏ ကြွေထည်များနှင့် ရွှေငွေရတနာ သေတ္တာနှစ်လုံး ရောင်းထွက်သွားပြီး ကျောက်စိမ်း အတုံးနှစ်ရာကျော်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

"ညီလေး... ငါနဲ့ အစ်ကိုလျောင်တို့ တိုင်ပင်ထားတယ်... ငါတို့ နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး ကျောက်စိမ်း အတုံးတစ်ရာကျော်လောက် ရွေးချယ်ချင်တယ်"

လီချိုးယွင်က ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းတာပေါ့... လာ လာ ကြိုက်သလို ရွေးကြ"

ဆွန်ဖုန်းက လီချိုးယွင်နှင့် လျောင်ချွမ်းကျဲတို့က ကျောက်စိမ်းများကိုပါ စိတ်ဝင်စားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူတို့ နှစ်ယောက်သည် ခုနကမှ တစ်ယောက်လျှင် ယွမ် သန်း ခြောက်ဆယ် ခုနစ်ဆယ်ခန့်ဖိုး ဝယ်ယူထားပြီးဖြစ်သည်။

ယခု ကျောက်စိမ်းများကိုပါ ထပ်မံ ဝယ်ယူပေးမည် ဆိုသဖြင့် ဆွန်ဖုန်း အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

လီချိုးယွင်နှင့် လျောင်ချွမ်းကျဲတို့က ကျောက်စိမ်း အတုံးတစ်ရာကျော်ကို ရွေးချယ်လိုက်ရာ တန်ဖိုးအားဖြင့် ယွမ် သန်း ၂၀၀ ကျော်ခန့် ရှိသည်။

အကဲဖြတ်ပြီး ဈေးနှုန်းများ သတ်မှတ်ပြီးနောက် ငွေပေးချေရန်သာ ကျန်တော့သည်။

စုန့်ကျဲက ယွမ် သန်း ၈၀၀၊ လီချိုးယွင်နှင့် လျောင်ချွမ်းကျဲတို့ နှစ်ယောက်ပေါင်းက ယွမ် သန်း ၃၅၀ ခန့် ပေးချေရမည်ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ရွှေငွေရတနာများ၊ ကြွေထည်များနှင့် ကျောက်စိမ်း အတုံးတစ်ရာကျော်ကို ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။

ဦးလေးဟော့ကလည်း ယွမ် သန်း ၁၀ ခန့်ဖိုး ဝယ်ယူခဲ့ရာ ထိုအဘိုးကြီးမှာလည်း အတော်လေး ချမ်းသာသူ ဖြစ်ပုံရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အားလုံး တိုင်ပင်ပြီးနောက် ဤအရောင်းအဝယ်ကို တရားမဝင် အရောင်းအဝယ်အဖြစ် လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ဆွန်ဖုန်းက စုန့်ကျဲ၊ လီချိုးယွင်နှင့် အခြားသူများသည် ရှေးဟောင်းပစ္စည်း လုပ်ငန်းတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ကိုင်လာခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ရာ အတွင်းရေးများကို ကောင်းစွာ သိကြကြောင်း နားလည်သည်။

တစ်ဖက်လူက တရားမဝင် အရောင်းအဝယ် လုပ်လိုသည်ဆိုလျှင်လည်း သူ သဘောတူလိုက်သည်။

တရားမဝင် အရောင်းအဝယ်၏ အကျိုးကျေးဇူးမှာ အခွန်မဆောင်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်လူက ဤသို့ တောင်းဆိုလာခြင်းမှာ တရားဝင် စစ်ဆေးမှုများကို ရှောင်ရှားနိုင်မည့် နည်းလမ်း ရှိ၍ဖြစ်ကြောင်း ဆွန်ဖုန်း သိသည်။

အင်အားရှိပါက ဤကိစ္စများကို ဖြေရှင်းရန် လွယ်ကူကြောင်းကိုလည်း သူ ယုံကြည်သည်။

ဤကိစ္စကို ပြောရင်း ဆွန်ဖုန်းက သူ၏ ရွာမှ အချမ်းသာဆုံး လူတစ်ယောက်ကို သတိရသွားသည်။

ထိုသူသည် လျှပ်စစ်ဖြန်းဆေးသေနတ် တစ်မျိုးကို ထုတ်လုပ်သူ ဖြစ်သည်။

ထိုလျှပ်စစ်ဖြန်းဆေးသေနတ်ကို နိုင်ငံခြားမှ ဖြန်းဆေးသေနတ်များကို အတုယူကာ သူကိုယ်တိုင် ပြုပြင်မွမ်းမံပြီး လျှပ်စစ်ဖြန်းဆေးသေနတ် အသစ်တစ်မျိုးအဖြစ် တီထွင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ထုတ်ကုန်အဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပြီး အရည်အသွေး ကောင်းမွန်သဖြင့် ကွမ်တုံးပြည်နယ်တွင် အလွန် ရောင်းကောင်းခဲ့သည်။

တစ်လုံးလျှင် ယွမ် နှစ်သောင်းကျော် ရောင်းရပြီး ထုတ်လုပ်မှု ကုန်ကျစရိတ်မှာ ယွမ် နှစ်ထောင်၊ သုံးထောင်သာ ရှိသည်။

စက်ရုံများစွာက နိုင်ငံခြားမှ တင်သွင်းသော သို့မဟုတ် ပြည်တွင်းမှ အကြီးစား ထုတ်လုပ်သော ပစ္စည်းများကို အသုံးမပြုဘဲ သူ၏ ထုတ်ကုန်ကိုသာ အသုံးပြုလာကြသည်။

သူသည် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ယွမ် ဆယ်သန်းကျော် မြတ်ခဲ့ပြီး အားလုံးမှာ တရားမဝင် အရောင်းအဝယ်များ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုထုတ်ကုန်များကို ကုမ္ပဏီများက မန်နေဂျာများမှတစ်ဆင့် ငွေထုတ်ပေးကာ ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထုတ်ကုန်က အသုံးပြုရ ကောင်းမွန်ပြီး ဈေးနှုန်းလည်း သက်သာကာ နိုင်ငံခြားမှ တင်သွင်းသော ပစ္စည်းများနှင့် စွမ်းဆောင်ရည် မကွာခြားသဖြင့် ကုမ္ပဏီများကလည်း မသိဟန်ဆောင်နေခဲ့ကြသည်။

တရားမဝင် အရောင်းအဝယ် ဖြစ်သဖြင့် သူသည် အလုပ်သမား တစ်ယောက်ကို ငှားကာ အိမ်တစ်လုံး ငှားရမ်းပြီး ထိုထုတ်ကုန်များကို ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ကွိုင်ပတ်ခြင်းကဲ့သို့သော နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ အလုပ်များအတွက်မူ ပုံစံကြမ်းများနှင့် လျှပ်စစ် ခုခံမှု အချက်အလက်များကို ပေးကာ စက်ရုံအချို့ကို အကူအညီတောင်း၍ လုပ်ဆောင်စေခဲ့သည်။

ကျန်သည်များကိုမူ သူကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်ရပ်မှန် တစ်ခု ဖြစ်သည်။

တစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ နေရာသို့ သွားလည်စဉ် ရက်အနည်းငယ်ကြာ ကူညီပေးခဲ့ဖူးပြီး ထိုစက်ရုံများတွင် လျှပ်စစ်ဖြန်းဆေးသေနတ်များ သွားရောက် တပ်ဆင်ပေးခဲ့ရသည်။

ထို့ကြောင့် ဤကမ္ဘာကြီးတွင် ထူးဆန်းမှုပေါင်းစုံ ရှိနေပြီး စွမ်းဆောင်ရည်ရှိပါက သာမန်လူများ မတွေးမိနိုင်သော အရာများကို လုပ်ဆောင်ကာ မထင်မှတ်ထားသော ငွေကြေးများကို ရှာဖွေနိုင်ကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။

ဤအရောင်းအဝယ်၏ စုစုပေါင်းတန်ဖိုးမှာ ယွမ် ၁.၁၆ ဘီလီယံ ဖြစ်ပြီး ပစ္စည်းများ အားလုံးကို သူတို့ ယူသွားခဲ့ကြသည်။

ဆွန်ဖုန်း၏ ဘဏ်စာရင်းထဲသို့လည်း ယွမ် ၁.၁၆ ဘီလီယံ ဝင်လာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စုန့်ကျဲက ကျန်ရှိနေသော ကျောက်စိမ်း အတုံးတစ်ရာကျော်ကိုလည်း ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။

ဆွန်ဖုန်းက ထိုကျောက်စိမ်းများကို စုန့်ကျဲ၏ လေလံရုံတွင် လေလံတင်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

စုန့်ကျဲ အနေဖြင့် အကုန်မဝယ်နိုင်သဖြင့် လေလံတင်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

"ဟူး... ရင်းနှီးငွေ နည်းနည်းတော့ ထပ်ရလာပြီ... ဒီတစ်ခေါက် နယူးဖောင်လန် အနောက်ပိုင်း ရေနံမြေ တင်ဒါပွဲအတွက် ငါ ပိုပြီး ယုံကြည်မှု ရှိလာပြီ"

ဆွန်ဖုန်းသည် စုန့်ကျဲတို့ကို ပြန်လွှတ်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ယွမ် ၁.၁၆ ဘီလီယံသည် အမေရိကန်ဒေါ်လာဖြင့်ဆိုလျှင် သန်း ၂၀၀ ခန့် ရှိသည်။

ယခင်က ဆွန်ဖုန်းတွင် ရှိသော အမေရိကန်ဒေါ်လာ တစ်ဘီလီယံနှင့် ပေါင်းလိုက်ပါက လက်ရှိတွင် အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၁.၂ ဘီလီယံ ရရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။