အခန်း ၁၆၈

အခန်း (၁၆၈) ထိတ်လန့်ဒေါသထွက်သွားသော ဒီအဲလ် ရေနံကုမ္ပဏီ

"အခု ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ... ရှေ့ကို ဆက်သွားဦးမလား..."

မိုက်ကယ်၏ နဖူးတွင် ချွေးစေးများ ပျံလာလေသည်။ ယခင်အကြိမ်က မမြင်ရသော နံရံကြီးကို ဝင်တိုက်မိပြီး ပင်လယ်ရေအောက်တွင် အသက်သေလုမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်ကို သူ ပြန်သတိရသွားသည်။

ယခု ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော တွင်းကြီးများကို ထပ်မံ မြင်တွေ့ရပြန်ရာ ရှေ့ဆက်သွားပါက ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အရာများနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်လား မသိပေ။

"ခေါင်းဆောင်..."

ဂျန်းနီတို့ သုံးယောက်က အန်တိုနီကို ပြိုင်တူ ကြည့်ကာ သူ၏ အဖြေကို စောင့်နေကြလေသည်။

အန်တိုနီ၏ အကြည့်မှာ ထိုတွင်းကြီး နှစ်တွင်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး စိတ်ထဲတွင် အလွန် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေလေသည်။ သူက ရှေ့ဆက်သွားပြီး တစ်ဖက်လူမှာ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်း သိချင်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို ကြည့်ကာ စွန့်စားရန်လည်း မရဲပေ။

အဖွဲ့ငယ် ခြောက်ဖွဲ့ ဆိုသည်မှာ လူဆယ်ဂဏန်းခန့် ရှိသည်။ ရှေ့ဆက်သွားပါက နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တစ်ဖက်လူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရမည်လား၊ တစ်ဖက်လူက အနီးအနားတွင် ရှိနေသေးသလား၊ သို့မဟုတ် ထွက်သွားပြီလား ဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

"အခုလောလောဆယ် အဲဒီ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ရေနံခိုးတဲ့ အဖွဲ့က ဒီကို နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်လာတာ သေချာသလောက် ရှိသွားပြီ... ငါတို့ အခု သွားလည်း သူတို့ကို တားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... စစ်သင်္ဘော လာတဲ့အထိ စောင့်တာပဲ ကောင်းမယ်... အားလုံး ပင်လယ်ပြင်ပေါ်က ရေနံတူးစင်ပေါ် ပြန်တက်ပြီး အကူအညီကို စောင့်ကြမယ်..."

အန်တိုနီက ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ..."

မိုက်ကယ်သည် အန်တိုနီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော စိတ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြေလျော့သွားပြီး အခြား အဖွဲ့ငယ် ငါးဖွဲ့ကို သတင်းကောင်း ပြောပြလိုက်လေသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ဆက်ပြီး စွန့်စားစရာ မလိုတော့ပေ။ ကံကောင်း၍ ယခုအချိန်အထိ မည်သူမျှ ဒဏ်ရာ မရခဲ့ပေ။

"စစ်သင်္ဘောက ဒီကို ဘယ်အချိန်လောက် ရောက်လာမလဲ..."

"ဗိုလ်ချုပ်က တစ်နာရီလောက်ကြာရင် ရောက်မယ်လို့ ပြောတယ်... အခု နာရီဝက်လောက် ကြာသွားပြီ ဆိုတော့ သိပ်မကြာတော့ပါဘူး..."

ဂျန်းနီက ဖြေလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ..."

ယခုအချိန်တွင် ကနေဒါသို့ အပြန်လမ်းပေါ် ရောက်နေသော ဆွန်ဖုန်းမှာမူ သူ၏ ရမ်းကားမှုကြောင့် စစ်သင်္ဘောများပါ ရောက်လာမည်ကို မသိရှိပေ။

နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် လူအားလုံးသည် ရေနံတူးစင်၏ ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ရပ်နေကြလေသည်။

အန်တိုနီက အရှေ့တောင်ဘက်မှ အလွန် လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ဦးတည်လာနေသော သံမဏိ ဘီလူးကြီးကဲ့သို့ ဖျက်သင်္ဘောကြီးကို အဝေးမှနေ၍ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ခေါင်းဆောင်... စစ်သင်္ဘော လာနေပြီ..."

ဂျန်းနီက မှန်ပြောင်းဖြင့် ကြည့်ကာ အလွန် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ဖျက်သင်္ဘောကြီးကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"တွေ့ပြီ..."

မကြာမီ စစ်သင်္ဘောနှင့် အန်တိုနီတို့ ဆက်သွယ်မှု ရရှိသွားလေသည်။

ဆက်သွယ်ပြောဆိုရာတွင် အန်တိုနီက ဗိုလ်ချုပ် ကယ်ရီအား ခုနက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခြေအနေများကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပြလိုက်လေသည်။

ဗိုလ်ချုပ် ကယ်ရီက "မင်းတို့ အဲဒီမှာ သတင်းစောင့်နေ..." ဟုသာ ပြန်ပြောပြီး ဖုန်းချသွားလေသည်။

ဖျက်သင်္ဘောပေါ်တွင် ကယ်ရီ၏ မျက်နှာမှာ အလွန် တင်းမာနေလေသည်။

ခုနက ဖုန်းပြောစဉ်က အန်တိုနီက တစ်ဖက်လူတွင် လက်နက်ကိရိယာများ ရှိပြီး ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

ကယ်ရီ အနေဖြင့် သူ၏ ဖျက်သင်္ဘောကို အလွန် ယုံကြည်မှု ရှိသော်လည်း တစ်ဖက်လူမှာ မည်သည့် သတ္တဝါမျိုး၊ သို့မဟုတ် ဂြိုဟ်သား ဖြစ်ပါစေ၊ ရေနက်ပိုင်း သုံး ဗုံးများနှင့် တော်ပီဒိုများ အသုံးပြု၍ တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်မည်ဟု တွေးထားသော်လည်း သူ အလွန်အမင်း ယုံကြည်မှု မလွန်ကဲပေ။

အမှားအယွင်း အနည်းငယ်မျှ မခံနိုင်သဖြင့် အလွန် သတိထားကာ ကြိုတင် ပြင်ဆင်မှုများ လုပ်ဆောင်နေလေသည်။

"အမိန့်ပေးလိုက်... တော်ပီဒို ပစ်ခတ်ရေး ဌာန၊ ရေနက်ပိုင်း သုံး ဗုံး ပစ်ချရေး ဌာနတွေကို အသင့်ပြင်ခိုင်းထား... ရေဒါတွေ အကုန်ဖွင့်ပြီး ပစ်မှတ်ကို ရှာခိုင်းထား..."

ကယ်ရီက ဘေးရှိ ဒုတိယ အရာရှိကို အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရာရှိ..."

ဒုတိယ အရာရှိက မတ်တတ်ရပ်ကာ အလေးပြုပြီး အမိန့်ပေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

"ဪ... တကယ်လို့ ပစ်မှတ်ကို တွေ့တာနဲ့ တိုက်ရိုက် ပစ်ခတ် ဖျက်ဆီးလိုက်..."

ကယ်ရီက ထပ်မံ ဖြည့်စွက် ပြောလိုက်လေသည်။

"နားလည်ပါပြီ အရာရှိ..."

"သွားတော့..."

မကြာမီ ဖျက်သင်္ဘော တစ်စင်းလုံးမှာ အရေးပေါ် တိုက်ပွဲဝင် အသင့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သင်္ဘောပေါ်ရှိ အချက်ပေး သံစဉ်များ မြည်ဟည်းလာကာ ဌာနအသီးသီးမှာ အသင့် အနေအထား ဖြစ်သွားကြလေသည်။

နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် ဖျက်သင်္ဘောသည် ရေနံတူးစင်ကို ဗဟိုပြု၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်လည် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း မည်သည့် အကျိုးအမြတ်မျှ မရရှိခဲ့ပေ။

ရန်သူကို မတွေ့ရဘဲ ပင်လယ်ပြင်မှာ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေကာ စစ်ဘက်သုံး ရေဒါဖြင့် ရှာဖွေရာတွင်လည်း ပင်လယ်ရေအောက်တွင် မည်သည့် ပစ်မှတ်ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။

"အရာရှိ... ရေဒါရဲ့ တုံ့ပြန်မှု အခြေအနေအရ ဒီရေပြင်မှာ ရန်သူ မရှိပါဘူး..."

ဒုတိယ အရာရှိက အမိန့်ပေးခန်း အတွင်းရှိ ကယ်ရီအား သတင်းပို့လိုက်လေသည်။

"ဘာ..."

ကယ်ရီ၏ မျက်မှောင်များ အလွန်အမင်း ကြုတ်သွားလေသည်။

"ကြည့်ရတာ အန်တိုနီက လိမ်ပြောတာ ဖြစ်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ရန်သူက အစောကြီး ကတည်းက ထွက်ပြေးသွားတာ ဖြစ်မယ်..."

ဒုတိယ အရာရှိက သုံးသပ်ပြလိုက်လေသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း... ရေနက်ပိုင်း သုံး ဗုံးတွေ၊ တော်ပီဒိုတွေ အကုန် ပြင်ထားပြီးမှ ဒီကိုရောက်တော့ ရန်သူကို မတွေ့ဘူးလို့ လာပြောတယ်... ဒါ ဆီကုန်တာ အလကားပဲ မဟုတ်လား..."

ကယ်ရီ၏ တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာမှာ နောက်ဆုံးတွင် အလွန်အမင်း အုံ့မှိုင်းသွားလေသည်။

လက်ရှိတွင် စစ်ရေး အသုံးစရိတ်များမှာ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာပြီး အကန့်အသတ် ရှိလာသဖြင့် စစ်သင်္ဘောများ ခွဲဝေသုံးစွဲရာတွင်လည်း အကန့်အသတ် ရှိလာသည်။

ထို့ကြောင့် ကယ်ရီ အနေဖြင့် ဒေါသထွက်သည်မှာ မဆန်းပေ။ အလကား လာရပြီး ဘာမှ မရခဲ့သောကြောင့်ပင်။

ထို့နောက် အန်တိုနီမှာ ကယ်ရီ၏ အပြင်းအထန် ဆဲဆိုမှုကို ခံလိုက်ရပြီး ကယ်ရီသည်လည်း လှည့်ထွက်သွားလေတော့သည်။

သုံးရက်အကြာတွင် အန်တိုနီနှင့် မိုက်ကယ်တို့သည် ပင်လယ်ရေအောက်ကို အကြီးအကျယ် ရှာဖွေမှု ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး မိုက်ကယ်ကို ရူးလုမတတ် ဖြစ်သွားစေမည့် အရာတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ ပင်လယ်ရေအောက် ရေနံမြေမှာ နောက်တစ်ကြိမ် တူးဖော်ခံလိုက်ရကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရပြီး ကနဦး ခန့်မှန်းချက်အရ ရေနံတန်ချိန် သန်းဆယ်နှင့်ချီ၍ ပျောက်ဆုံးသွားကြောင်း သိလိုက်ရလေသည်။

ဤသတင်းသည် မကြာမီ ဒီအဲလ် ရေနံကုမ္ပဏီ ရုံးချုပ်နှင့် သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းထားသော မျောက်ညိုလေးများထံသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ဤသတင်း ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားပြီး အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားကြလေသည်။

ဒီအဲလ် ရေနံကုမ္ပဏီ ရုံးချုပ်၊ ကြီးမားသော အစည်းအဝေးခန်းကြီး အတွင်းတွင်...

ဒါရိုက်တာ အဖွဲ့ဝင်များနှင့် ထိုရေနံမြေ၏ အဓိက တာဝန်ခံ အန်ဒါဆန်တို့ အားလုံး ရောက်ရှိနေကြလေသည်။

ယခုအချိန်တွင် အန်ဒါဆန်၏ မျက်နှာမှာ ငိုမတတ် ဖြစ်နေပြီး အလွန် ဆိုးရွားသော အမူအရာ ဖြစ်နေလေသည်။ သေတော့မည့် လူတစ်ယောက်လိုပင် ဖြစ်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ တာဝန်ယူထားသော ပါလာဝမ်ကျွန်း ပင်လယ်ရေအောက် ရေနံမြေတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ပြဿနာ အကြီးအကျယ် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သောကြောင့်ပင်။

အစည်းအဝေး မစသေးပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အားလုံးက လူတစ်ယောက်ကို စောင့်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုသူမှာ ဒီအဲလ် ရေနံကုမ္ပဏီ၏ ဥက္ကဋ္ဌပင် ဖြစ်သည်။

"ဒီတစ်ခါ ပါလာဝမ်ကျွန်း ရေနံမြေက ဂြိုဟ်သားတွေ လာခိုးသွားပြန်ပြီတဲ့... ရေနံတန်ချိန် သန်းဆယ်နဲ့ချီပြီး ပျောက်သွားပြန်ပြီလို့ ကြားတယ်..."

"ဟုတ်လား... တစ်ဖက်လူက ဂြိုဟ်သားမှန်း မင်း ဘယ်လို သိတာလဲ... ကမ္ဘာမြေသားတွေ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား..."

"ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ... ကမ္ဘာမြေသားတွေမှာ ဒီလောက် အဆင့်မြင့်တဲ့ နည်းပညာ ရှိလို့လား..."

"ဒါဆို နောက်ဆက်တွဲ ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ... ဒီရေနံမြေကို ဆက်ပြီး တူးဖော်လို့ ရပါဦးမလား... ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနေရင် ငါတို့ ကျောက်လွှာကို မဖောက်နိုင်သေးခင်မှာပဲ ရေနံတွေ အကုန်လုံး အခိုးခံရတော့မယ်..."

"ဟူး... ဘယ်သူ သိမှာလဲ... နောက်မှ ဒါရိုက်တာ အဖွဲ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုပဲ စောင့်ကြည့်ရမှာပေါ့..."

မကြာမီ တံခါးဝမှ အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော် အရွယ် အဘိုးကြီး တစ်ယောက် ကမန်းကတန်း ဝင်လာလေသည်။

လူတိုင်းက ထိုသူကို မြင်သည်နှင့် တီးတိုး ပြောဆိုနေမှုများ အားလုံးကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သပ်သပ်ရပ်ရပ် ထိုင်လိုက်ကြလေသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အစည်းအဝေးခန်း တစ်ခုလုံး အလွန် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

"ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ ဆိုတာ ဘယ်သူ ရှင်းပြနိုင်မလဲ..."

ဒီအဲလ် ဥက္ကဋ္ဌသည် ဝင်လာလာချင်း ထိုင်ခုံတွင်ပင် မထိုင်ရသေးဘဲ အားလုံးကို ဒေါသတကြီး အော်မေးလိုက်လေသည်။

"ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး..."

အားလုံး၏ အကြည့်များက အန်ဒါဆန်ဆီသို့ ပြိုင်တူ ရောက်သွားကြလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤရေနံမြေ၏ အဓိက တာဝန်ခံမှာ အန်ဒါဆန် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

လူတိုင်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အန်ဒါဆန်၏ မျက်နှာမှာ သံမဏိလို မည်းနက်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင်...

'ဒီလိုကိစ္စမျိုး ဖြစ်တာ ငါ့အပြစ်လား... ငါက စူပါမန်းမှ မဟုတ်တာ... ဂြိုဟ်သား ကောင်ဆိုးကြီးတွေကို ဘယ်လို သွားချနိုင်မှာလဲ... သူတို့က ငါတို့ ကုမ္ပဏီရဲ့ ရေနံမြေကို အတင်း ခိုးနေတာ၊ ငါက ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ...' ဟု တွေးကာ အပြစ်တင်နေမိသည်။

သို့သော် ဤစကားများကို အန်ဒါဆန်၏ စိတ်ထဲတွင်သာ ကြိတ်၍ ညည်းတွားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကိစ္စမျိုး ဖြစ်လာခြင်း၊ ထိုသို့လည်း နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဖြစ်လာခြင်းအတွက် သူက ဤစီမံကိန်း၏ တာဝန်ခံ အနေဖြင့် အဖြေတစ်ခုတော့ သေချာပေါက် ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

အန်ဒါဆန်သည် သူ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ကြောင်း သိသဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ကာ မှတ်တမ်း တစ်အုပ်ကို ကိုင်၍ ဖတ်ပြရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေတော့သည်။