အခန်း ၁၇၇

အခန်း ၁၇၇ ညီမက ကိုယ့်ရဲ့ ဒုတိယ ချစ်သူပဲ

ညနေ ၆ နာရီတွင် ဆွန်ဖုန်းသည် လျန်ယင်နှင့်အတူ ကုမ္ပဏီမှ ကားဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်ကာ ညစာ စားခဲ့ကြလေသည်။

ညစာ စားပြီးနောက် လီယာဒက်ဘာ့ဂ် မြို့ရှိ ဗီလာသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ညစာ စားပြီးခါစ ဖြစ်သဖြင့် ချက်ချင်း အပြင်ထွက်လည်ရန် မသင့်တော်သေးပေ။

လျန်ယင်သည် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ချက်ချင်း ရေချိုးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ အချိန်ယူ၍ သေချာ ပြင်ဆင်နေလေသည်။

သူမက အပြင်ထွက်လည်ခဲသဖြင့် လှလှပပလေး ပြင်ဆင်ပြီး ချောမောသော ကောင်လေးများကို ဆွဲဆောင်မည်ဟု ပြောလေသည်။

ဆွန်ဖုန်း မရှိသော အချိန်များတွင် သူမသည် နေ့စဉ် အလုပ်သာ လုပ်နေရပြီး အပြင်ထွက်လည်လေ့ မရှိပေ။

မိန်းကလေး တစ်ယောက်တည်း အပြင်ထွက်လည်ရန်မှာ မလုံခြုံသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လျန်ယင်က သူမ၏ အခန်းထဲတွင် အချိန်ယူကာ ပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်လိုက်သည်။

နာရီဝက် ကြာသည်အထိ ထွက်မလာသဖြင့် ဆွန်ဖုန်းသည် စာကြည့်ခန်းထဲသို့ သွားကာ LOL ဂိမ်း ကစားနေလေသည်။

LOL ကမ္ဘာ့ဖလား ပြီးဆုံးသွားသည်မှာ သိပ်မကြာသေးဘဲ ဆွန်ဖုန်းလည်း ပြိုင်ပွဲများကို ကြည့်ခဲ့သည်။

ယခုနှစ် S5 တွင် LPL အသင်းများ အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူ တကယ်ပင် ဒေါသထွက်ခဲ့သည်။ ဆီမီးဖိုင်နယ် အဆင့်ကိုပင် မရောက်ခဲ့ကြပေ။

မနှစ်က တော်ဝင်အသင်း က ဒုတိယဆု ရခဲ့သေးပြီး OMG ကလည်း ကိုရီးယား အသင်းကို အနိုင်ယူကာ ဆီမီးဖိုင်နယ် အဆင့်သို့ ရောက်ခဲ့သေးသည်။

ယခုနှစ်တွင်မူ အသင်း သုံးသင်းလုံး နိုင်ငံခြားသို့ အလည်အပတ် သွားသလို ဖြစ်သွားပြီး ပြန်လာရုံသာ ရှိတော့သည်။

"ဟူး... S6 ချန်ပီယံဆု ရဖို့က ငါ့လို ပါရမီရှင်တွေ အပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတော့တာပဲ"

ဆွန်ဖုန်းက ပလက်တီနမ် အဆင့် တက်ရန် နောက်ထပ် တစ်ကြိမ် ကျရှုံးသွားပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်လေသည်။

ဂိမ်းတစ်ပွဲ ကစားပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်းသည် ရေသွားချိုးလိုက်လေသည်။

ရေချိုးပြီးနောက် လျန်ယင်က ယခုထိ ထွက်မလာသေးသည်ကို တွေ့သောအခါ ဆွန်ဖုန်း ဒေါသထွက်လာသည်။

အခန်းတံခါးကို ခေါက်ကာ အော်မေးလိုက်လေသည်။

"လျန်ယင်... ညီမ ပြီးပြီလား"

"ပြီးတော့မယ်... ပြီးတော့မယ်... ဘာကို ပြီးပြီလား လဲ... ဟွန်း"

အခန်းထဲမှ လျန်ယင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"မြန်မြန် လုပ်"

မကြာမီ လျန်ယင် ထွက်လာလေသည်။

လျန်ယင်၏ မျက်လုံးလေးများက သေချာ ပြင်ဆင်ထားသဖြင့် ရေလို ကြည်လင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများနှင့် နူးညံ့သော မျက်လုံး ပုံစံလေးက အလွန် လှပသော ဆွဲဆောင်မှု တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ဤသဘာဝ အလှတရားက သူမ မျက်ကပ်မှန် တပ်မထားကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းလေးများက ပုံမှန်ဆိုလျှင် မိတ်ကပ် မလိမ်းတတ်ပေ။ သို့သော် ယခုမူ ဆွဲဆောင်မှု ရှိသော နှုတ်ခမ်းလေးများမှာ ပန်းနုရောင် သန်းနေလေသည်။

လျန်ယင်က လှပသော အဝတ်အစား တစ်စုံကို သေချာ ရွေးချယ် ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို ဆွန်ဖုန်း မြင်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် စိတ်ထဲတွင်...

'ဒီလောက် အချိန်ကြာအောင် ပြင်ဆင်နေတာ မဆန်းပါဘူး... တကယ်ကို အားထုတ်ထားတာပဲ' ဟု တွေးလိုက်မိလေသည်။

"ဘယ်လိုလဲ... လှလား"

လျန်ယင်က ရှည်လျားသော မျက်တောင်လေးများကို ပုတ်ခတ်ကာ မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် ဆွန်ဖုန်းကို မေးလိုက်လေသည်။

"လှတယ်"

ဆွန်ဖုန်းက လျန်ယင်ကို တစ်ပတ်ပတ် ကြည့်ပြီးနောက် ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

ဤကောင်မလေးက ပုံမှန် မိတ်ကပ် မလိမ်းလျှင်ပင် လှနေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခု မိတ်ကပ် လိမ်းလိုက်သောအခါ ပို၍ပင် လှပသွားလေသည်။

"ကဲ... အခု ချက်ချင်း သွားကြစို့"

ဆွန်ဖုန်းက အပေါ်ဝတ် အင်္ကျီကို ယူကာ လျန်ယင်၏ လက်ကို ဆွဲပြီး ကားဂိုဒေါင် ဘက်သို့ လျှောက်သွားလေသည်။

ယခုအချိန်မှာ ညရှစ်နာရီ ထိုးနေပြီ ဖြစ်ပြီး လမ်းမများပေါ်တွင် မီးရောင်စုံများ ထွန်းလင်းနေကာ ကားများက သွားလာနေကြသည်။

ညဘဝ စတင်မည့် အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဆွန်ဖုန်းက လျန်ယင်ကို နာမည်ကြီး ဘား တစ်ခုသို့ ခေါ်သွားလေသည်။

ဘားထဲတွင် သီးသန့် အခန်းများ ရှိသလို အများသုံး ခန်းမနှင့် ရိုးရိုး ထိုင်ခုံများလည်း ရှိပြီး ကိုယ့်စိတ်ကြိုက် ရွေးချယ်နိုင်သည်။

မူလက ဆွန်ဖုန်းသည် သီးသန့် အခန်း ယူရန် စဉ်းစားခဲ့သည်။ သို့သော် လျန်ယင်က အများသုံး ခန်းမတွင်မှ ပျော်စရာ ကောင်းသည်ဟု ဆိုကာ ကခုန်ချင်သေးသည်ဟု ပြောသဖြင့် အများသုံး ခန်းမကိုသာ ရွေးလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

သူတို့ နှစ်ယောက် နေရာတစ်ခု ရှာထိုင်ပြီးနောက် အရက် တချို့ မှာလိုက်ကြလေသည်။

ခန်းမထဲရှိ သီချင်းသံများက အလွန် မြူးကြွနေပြီး ခံစားမှု ကောင်းလှသည်။

ယခု ညရှစ်နာရီ ကျော်သာ ရှိသေးသဖြင့် လူသိပ်မများသေးပေ။

အခန်းထဲတွင် အပူပေးစက် ဖွင့်ထားသဖြင့် ဆွန်ဖုန်းနှင့် လျန်ယင်တို့ နှစ်ယောက်လုံး အပေါ်ဝတ် အင်္ကျီများကို ချွတ်ထားလိုက်ကြလေသည်။

"လာ... အရင် နှစ်ငုံလောက် သောက်လိုက်ဦး... ခဏနေ ညီမနဲ့ အတူ ကပေးရမယ်နော်"

လျန်ယင်က ယနေ့ညတွင် အလွန် ပျော်ရွှင်နေပုံ ရပြီး ဝိုင်နီ တစ်ပုလင်းကို ဖွင့်ကာ ကိုယ့်ဖာသာ ခွက်ထဲထည့်၍ သောက်လိုက်လေသည်။

မူလက ဆွန်ဖုန်းက ဘီယာ သောက်ချင်သော်လည်း လျန်ယင်က ရာသီဥတု အေးသဖြင့် မသောက်ရန် တားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဝိုင်နီကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်ရလေသည်။

လျန်ယင်က ဝိုင်နီ သုံးလေးခွက် ဆက်တိုက် သောက်ပြီးနောက် ဖြူဖွေးသော ပါးပြင်လေးမှာ နီရဲလာသည်။

မူလက ရိုးသားဖြူစင်သော သူမလေးမှာ အရက် အရှိန်ကြောင့် ပိုမို ဆွဲဆောင်မှု ရှိလာလေသည်။

"သွားမယ်... ကကြစို့"

လျန်ယင်က ဆွန်ဖုန်းကို အတင်း ဆွဲထကာ ကပွဲစင်မြင့်ဆီသို့ ခေါ်သွားလေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ကပွဲစင်မြင့်ပေါ်၌ လူသိပ်မရှိသေးဘဲ ကျဲကျဲသာ ရှိသည်။

လျန်ယင်က ဒေါက်မြင့်ဖိနပ် စီးကာ ဆွန်ဖုန်း၏ လက်ကို ဆွဲထားသည်။

အနည်းငယ် မူးယစ်နေသော အခြေအနေဖြင့် သီချင်းသံ အတိုင်း အရူးအမူး ကခုန်နေလေသည်။

လူငယ်တွေ ဆိုတာ အရူးအမူး ဖြစ်သင့်ပြီး နုပျိုမှုကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးသင့်ပေ။

မူလက ဆွန်ဖုန်းသည် ကခုန်ခြင်းကို သိပ်စိတ်မဝင်စားပေ။

သို့သော် မကြာမီ သီချင်းသံနှင့် လျန်ယင်၏ ဆွဲဆောင်မှု အောက်တွင် လိုက်လံ ကခုန်လာမိလေသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်မှာ ကိုယ်လုံးချင်း ပူးကပ်ကာ မြူးကြွစွာ ကခုန်နေကြလေသည်။

လျန်ယင်က သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးဖြင့် ဆွန်ဖုန်းကို ရည်ရွယ်ချက် ရှိရှိ သို့မဟုတ် ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်နေသည်။

ထို့ကြောင့် ဆွန်ဖုန်းမှာ စိတ်ထဲတွင် မိန်းမလှလေး ဟု ကျိန်ဆဲလိုက်မိလေသည်။

"ဟေ့... ညီမက ဒီလောက် မြူးမြူးကြွကြွ ကတတ်မှန်း မသိဘူး... အရင်က ဘား တွေကို ခဏခဏ လာလေ့ ရှိလား"

ဆွန်ဖုန်းက မောပန်းနေသော လျန်ယင်ကို ဖက်ကာ သူမ၏ နှလုံးခုန်သံကို ခံစားရင်း မေးလိုက်လေသည်။

"ဟင့်အင်း... အရင်က လေးငါးခါပဲ ရောက်ဖူးတယ်... အထက်တန်းကျောင်း တုန်းက အက သင်ခဲ့ဖူးလို့လေ... ဒါကြောင့် ညီမက မွေးရာပါ အက ပါရမီ ပါတယ်"

လျန်ယင်က အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟဲဟဲ... ကိုကိုကတော့ အက သိပ်မကောင်းဘူး... ခုနက ညီမကို ပျော်အောင် ထားမယ်၊ လပေါ် ရောက်သွားသလို ခံစားရအောင် လုပ်ပေးမယ် ဆိုတာ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ"

လျန်ယင်က ခေါင်းကို ဆွန်ဖုန်း၏ ရင်ခွင်ထဲ အပ်ကာ ချွဲနွဲ့စွာ ရယ်မော၍ မေးလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ... ကိုယ် ညီမကို လပေါ် ခေါ်သွားပေးမယ်..."

ဆွန်ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လျန်ယင်၏ မျက်နှာလေးကို ကိုင်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း နမ်းရှိုက်လိုက်လေသည်။

လျန်ယင် အံ့ဩသွားသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လှပသော မျက်နှာလေးမှာ လည်ပင်း အထိ နီရဲသွားကာ ကိုယ်လုံးလေး အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားလေသည်။

သို့သော် သူမက ရုန်းထွက်ခြင်း မရှိဘဲ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆွန်ဖုန်း၏ ခါးကို ပြန်ဖက်ထားလိုက်လေသည်။

သုံးမိနစ် အကြာတွင်မှ ဆွန်ဖုန်းက လျန်ယင်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ပြုံးကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဘယ်လိုလဲ... လပေါ် ရောက်သွားပြီလား"

လျန်ယင်က ရှက်သွေးဖြာနေသော မျက်နှာလေးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"ညီမ အသက်တောင် ရှူလို့ မဝတော့ဘူး... လူဆိုးကြီး..."

"လာ... အောက်သွား ထိုင်ပြီး အနားယူကြစို့... အရက်လေး နည်းနည်း ထပ်သောက်တာပေါ့"

"ကောင်းပြီလေ"

သူတို့ နှစ်ယောက် ကပွဲစင်မြင့်ပေါ်မှ ဆင်းကာ နေရာသို့ ပြန်သွားကြသည်။

ထို့နောက် ဆက်လက် စကားပြောကာ အရက်သောက်နေကြလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အမျိုးသား တချို့က လျန်ယင် အလွန် လှပသည်ကို မြင်သဖြင့် လာရောက် စကားပြောချင်ကြသည်။

သို့သော် ဆွန်ဖုန်း၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကြောင့် အနီးသို့ မကပ်ရဲကြပေ။

"ဖုန်းကိုကို... ညီမကို ချစ်လား"

လျန်ယင်က ဝိုင်နီ တစ်ခွက်ကို ထပ်မံ မော့သောက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကာ ဆွန်ဖုန်းကို ကြည့်၍ မေးလိုက်လေသည်။

"ဟင်"

ဆွန်ဖုန်းက လျန်ယင် ယနေ့ည အနည်းငယ် ပုံမှန် မဟုတ်ကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

သူမ ဤသို့ မေးခြင်းမှာ မိန်းကလေးက ယောကျာ်းလေးကို အရင် ပိုးပန်းမည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေသလား ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

"ချစ်တာပေါ့... အရမ်း ချစ်တယ်"

ဆွန်ဖုန်းက ဖြေလိုက်လေသည်။

"ညီမလည်း ကိုကို့ကို အရမ်း ချစ်တယ်... ဒါပေမယ့်... ဒါပေမယ့် ကိုကို့မှာ မင်ယီ ရှိနေပြီလေ... ညီမ အရမ်း ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေတယ်... ကိုကို့ကို ဆက်ချစ်သင့်၊ မချစ်သင့် ဆိုတာ..."

လျန်ယင်က မျက်လုံးလေးများ နီရဲလာပြီး အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"တော်ပါတော့..."

ဆွန်ဖုန်းက လျန်ယင်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ သူမ၏ ဘေးသို့ လာထိုင်ကာ ပခုံးကို ဖက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့က စပြီး ညီမက ကိုယ့်ရဲ့ ဒုတိယ ချစ်သူပဲ... မှတ်ထားနော်... တရားမဝင် ဇနီး မဟုတ်ဘူး... တိတ်တိတ်ပုန်း လည်း မဟုတ်ဘူး... နားလည်လား"

"အာ..."

လျန်ယင်မှာ အလွန် အံ့ဩသွားသည်။

ဆွန်ဖုန်း၏ စကားကြောင့် သူမ ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။

"ကဲပါ... သွားကြစို့"

ဆွန်ဖုန်းက အပေါ်ဝတ် အင်္ကျီကို ယူကာ လျန်ယင်ကို ဆွဲပြီး ဘား အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

"ဘာ... ဘာလုပ်မလို့လဲ... ဘယ်သွားမလို့လဲ"

လျန်ယင်၏ စိတ်ထဲတွင် ယခုအချိန်၌ ဝမ်းသာမှုနှင့် ကြည်နူးမှုတို့ ရောယှက်နေလေသည်။

သူမက ဆွန်ဖုန်းကို အမြဲတမ်း ချစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမှသာ သူ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ လျန်ယင်နှင့် ဆွန်ဖုန်းတို့ ကုမ္ပဏီ တစ်ခုတည်းတွင် အလုပ်လုပ်စဉ်ကတည်းက သူမသည် ဆွန်ဖုန်းအပေါ် တိတ်တဆိတ် မေတ္တာရှိခဲ့သည်။

ဆွန်ဖုန်းကလည်း သူမကို သဘောကျခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်က သူမသည် ကျောင်းပြီးကာစ ဖြစ်ပြီး မိသားစု အခြေအနေကလည်း မကောင်းသဖြင့် ချစ်ရေးချစ်ရာ ကိစ္စများကို မတွေးရဲခဲ့ပေ။

ထိုစဉ်က ဆွန်ဖုန်းမှာလည်း အလားတူပင် ဖြစ်သည်။

ဆင်းရဲနွမ်းပါးနေသဖြင့် လျန်ယင်ကို သဘောကျသော်လည်း ဖွင့်မပြောရဲခဲ့ပေ။

သူမကို ဘာမှ ပေးစွမ်းနိုင်မည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ထိုအချိန်က သူတို့ နှစ်ယောက်မှာ သူငယ်ချင်းကောင်း အဖြစ်သာ နေခဲ့ကြပြီး တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး ဖွင့်မပြောခဲ့ကြပေ။

နောက်ပိုင်းတွင် ဆွန်ဖုန်း ချမ်းသာလာသောအခါ လျန်ယင်နှင့် ဆွန်ဖုန်း၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ခြေတစ်လှမ်း ထပ်တိုးလာခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ဟယ်မင်ယီ က ကြားဖြတ် ဝင်လာပြီး ကိုယ်ဝန်ပါ ရသွားခဲ့လေသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုအချိန်က လျန်ယင်သည် သူမ အနေဖြင့် အခွင့်အရေး မရှိတော့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ဆွန်ဖုန်းကို တိတ်တဆိတ်သာ ဆက်လက် ချစ်နေခဲ့ရလေသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်တော့ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား။

"ဘာလုပ်ရမှာလဲ... နောင်ကျရင် ဆွန် မိသားစုကြီး ဖြစ်လာဖို့ အိမ်ပြန်ပြီး ကြိုးစားရမှာပေါ့"

ကားပေါ်တွင် ဆွန်ဖုန်းက မဖွယ်မရာ ပြုံးလိုက်သည်။

ထို့နောက် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လျန်ယင်၏ ရင်သား အစုံဆီသို့ လှမ်းကိုင်လိုက်လေသည်။

"အာ..."

တစ်ညလုံး စကားမပြောဖြစ်ကြဘဲ နှစ်ယောက်စလုံး အလွန် ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြလေသည်။