အခန်း ၁၈၁
Vol. 19 Ch. 181
အခန်း ၁၈၁ ဒေါသ
"ကောင်းပြီ... ကူညီပေးလို့ ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်... မနက်ဖြန် အစ်ကို့ဆီ လာလည်ပါ့မယ်"
ဆွန်ဖုန်းက ကျောက်စိမ်း အတုံး ၂၀၀ ကျော် ရောင်းရငွေ ယွမ် သန်း ၅၀၀ ရရှိကြောင်း ကြားသောအခါ စိတ်ထဲတွင် 'သုံးစရာ ပိုက်ဆံ ထပ်ရပြန်ပြီ' ဟု တွေးလိုက်မိလေသည်။ ဤငွေများကို မင်္ဂလာဆောင်ရန်နှင့် ကလေးမွေးဖွားစရိတ် အတွက် အသုံးပြုရန် အတော်ပင် ဖြစ်သည်။ စုန့်ကျဲ ထံမှ ချေးထားသော ဒေါ်လာ သန်း ၁၀၀ ကိုမူ နောက်နှစ်မှ ပြန်ဆပ်တော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"ဒါနဲ့ မနက်ဖြန် လျောင်ချွမ်းကျဲ၊ လီချိုးယွန် နဲ့ အဘိုးဟော့ တို့လည်း ဟိုင်ထျန်မြို့ကို လာလည်ကြမှာ... အဲဒီကျရင် အားလုံး အတူတူ စကားပြောကြတာပေါ့... သူတို့တွေက ဒီရက်ပိုင်း မင်း အကြောင်းကိုပဲ အမြဲ ပြောနေကြတာ... မင်းဆီမှာ ရောင်းစရာ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေ ရှိသေးလားလို့ မေးနေကြတယ်"
"ဟူး... မရှိတော့ဘူးဗျ"
ဆွန်ဖုန်းက ရုတ်တရက် ရေအောက်မှ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ ဆယ်ယူခြင်းက ရေနံမြေတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခြင်းထက် ပိုက်ဆံ ပိုရမြန်ကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။ သို့သော် တကယ့် စီးပွားရေး လုပ်ငန်းရှင်ကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်ပါက ရေနံမြေတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြီးပွားအောင် လုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။
နောက်ထပ် စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်းက ဖုန်းချလိုက်လေသည်။
ဒုတိယနေ့တွင် ဆွန်ဖုန်းသည် ဆွဲဆောင်မှု ရှိသော ဖာရာရီကို မောင်းနှင်ကာ လျန်ယင်ကို တင်၍ ဟိုင်ထျန်မြို့သို့ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။
မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဆွန်ဖုန်းသည် စုန့်ကျဲ၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
စုန့်ကျဲ၏ အိမ်သို့ ဝင်သွားသည်နှင့် ဧည့်ခန်းထဲတွင် အဘိုးဟော့ (ဟော့ချန်ဟွေး)၊ ကျင်းရှန်း လေလံရုံ ပိုင်ရှင် လီချိုးယွန် နှင့် ပိုင်ထိုက် လေလံရုံ ပိုင်ရှင် လျောင်ချွမ်းကျဲ တို့ အားလုံး ရောက်ရှိနေကြပြီး လက်ဖက်ရည် သောက်ကာ အလွန် ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ရှေးခေတ်က သူရဲကောင်းများ လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း တိုင်းပြည် အကြောင်း ဆွေးနွေးနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
"အို... ညီလေးဆွန် ရောက်လာပြီပဲ... လာ လာ လာ... ထိုင် ထိုင် ထိုင်"
သူတို့ အားလုံးက ဆွန်ဖုန်း ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အလွန် ရင်းနှီးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြလေသည်။ ယခင်က သူတို့သည် ဆွန်ဖုန်း ထံမှ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း အများအပြားကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီး လေလံတင် ရောင်းချကာ အမြတ်အစွန်း အများအပြား ရရှိခဲ့ကြသည်။ ယခု ငွေတွင်းကြီး ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မည်သို့ မျက်နှာလွှဲထားနိုင်မည်နည်း။
"ဟင်... ဒါက ဘယ်သူလဲ"
လီချိုးယွန်က ဆွန်ဖုန်းက လျန်ယင်ကို လက်ဆွဲကာ ဝင်လာပြီး ထိုင်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ ဆွန်ဖုန်းသည် ဟယ်လင်၏ သမက်လောင်း ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ အားလုံး သိထားကြသော်လည်း ယခု မြင်တွေ့နေရသော အလှလေးမှာ ဟယ်မင်ယီ မဟုတ်ပေ။
"ချစ်သူလေ"
ဆွန်ဖုန်းက မဖုံးကွယ်တော့ပေ။ သူမက မိမိ၏ အမျိုးသမီး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ သေချာပေါက် အသိအမှတ်ပြုပေးရမည် ဖြစ်သည်။
သူတို့ အားလုံးက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဆွန်ဖုန်း၏ အမျိုးသမီး မိတ်ဆွေမှာ အလွန် လှပကြောင်း ရယ်မောကာ ချီးကျူးလိုက်ကြလေသည်။ သို့သော် သူတို့ စိတ်ထဲတွင် မည်သို့ တွေးနေမည်ကိုမူ သူတို့ ကိုယ်တိုင်သာ သိပေမည်။
ဘေးတွင် ဘာမှမပြောဘဲ နေနေသော စုန့်ကျဲသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားလေသည်။ ဟယ်မင်ယီမှာ သူ၏ ညီမလေး ကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ယခု ဆွန်ဖုန်းက အခြား မိန်းကလေး တစ်ယောက်နှင့် ပတ်သက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဘယ်လို ဖြစ်ရတာလဲဟု တွေးမိသွားသည်။ ထို့အပြင် ဟယ်မင်ယီမှာ ယခု ကိုယ်ဝန် ရှိနေပြီ မဟုတ်ပါလား။
တိတ်တိတ်ပုန်း ထားသည် ဆိုလျှင်လည်း ထားပေါ့။ စုန့်ကျဲ ကိုယ်တိုင်လည်း ထားဖူးသည်။ သို့သော် ယခု ဆွန်ဖုန်းက တိတ်တိတ်ပုန်းဟု မပြောဘဲ ပါးစပ်မှ ချစ်သူ ဟု ထွက်လာသဖြင့် စုန့်ကျဲမှာ ခေါင်းရှုပ်သွားလေသည်။
"လောင်ဆွန်... ဒါက ဘယ်လို အခြေအနေလဲ"
စုန့်ကျဲက ဆွန်ဖုန်း၏ အနီးသို့ တိုးသွားကာ တီးတိုး မေးလိုက်လေသည်။
"ဘာ အခြေအနေလဲ"
ဆွန်ဖုန်းက နားမလည်နိုင်သော စုန့်ကျဲကို ပြန်ကြည့်လိုက်လေသည်။
စုန့်ကျဲက ဘာမှ ဆက်မပြောဘဲ လျန်ယင်ကို မျက်စပစ်ပြလိုက်လေသည်။ 'မင်း သိပါတယ်' ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်သည်။
"ချစ်သူလေ... ခုနကပဲ ပြောပြီးပြီမလား"
ဆွန်ဖုန်းက ဖြေလိုက်လေသည်။
"ဒါဆို ဟယ်မင်ယီ ကရော"
စုန့်ကျဲက အလောတကြီး မေးလိုက်လေသည်။ ဤမိန်းကလေးက ဆွန်ဖုန်း၏ ချစ်သူ ဆိုပါက ဟယ်မင်ယီ က ဘာဖြစ်သွားပြီလဲ။ အပယ်ခံ ဖြစ်သွားပြီလား။
"ဒီနေ့ မင်း သေချာ မရှင်းပြရင် အခုချက်ချင်း ပိုက်ဆံ ပြန်ဆပ်"
စုန့်ကျဲက အနည်းငယ် ဒေါသထွက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ ဟယ်မင်ယီ၏ မိသားစုနှင့် သူ၏ မိသားစုမှာ မျိုးဆက်ချီ ရင်းနှီးလာခဲ့သော မိတ်ဆွေများ ဖြစ်ပြီး သူက ဟယ်မင်ယီကို ညီမလေး တစ်ယောက်လို အမြဲ သဘောထားခဲ့သည်။ ယခု ဟယ်မင်ယီ အနှောင့်အယှက် ပေးခံရသည်ကို မြင်သောအခါ မကူညီဘဲ မနေနိုင်ပေ။
"မင်ယီ ကလည်း ကျွန်တော့် ချစ်သူပဲလေ... ဪ မဟုတ်ဘူး... မကြာခင် မင်္ဂလာဆောင်တော့မှာ... နှစ်ယောက်လုံးကို ယူမှာ"
ဆွန်ဖုန်းက ပြောလိုက်လေသည်။
"......"
စုန့်ကျဲမှာ ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။ 'ဒီခေတ်ကြီးမှာ တိတ်တိတ်ပုန်း ထားချင်လည်း ထားပေါ့... ဘာလို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ယူမယ်လို့ ပြောနေရတာလဲ'
"မင်ယီက သဘောတူလို့လား... သူ သိရဲ့လား"
စုန့်ကျဲက မေးလိုက်လေသည်။
"သိတာပေါ့... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကပဲ သူ့ကို ပြောပြပြီးပြီ... သူ မကန့်ကွက်ပါဘူး... ဒါပေမယ့် ယောက္ခမကြီးတော့ မသိသေးဘူး... ဒါပေမယ့် သူ့ကို ဂရုစိုက်စရာ မလိုပါဘူး"
"......"
မကြာမီ လူတစ်စုမှာ လက်ဖက်ရည် သောက်ကာ စကားပြောနေကြလေသည်။ သို့သော် အများစုမှာ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများနှင့် ပတ်သက်သော အကြောင်းအရာများသာ ဖြစ်သည်။ ဆွန်ဖုန်းက သိပ်နားမလည်သဖြင့် နားထောင်ရုံသာ နားထောင်နေပြီး လျန်ယင်ကတော့ ပို၍ပင် နားမလည်သဖြင့် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ကာ စုန့်ကျဲ၏ ဇနီးနှင့်အတူ ညစာ ချက်ပြုတ်ရန် သွားလေသည်။
သူတို့ စကားပြောနေသည်မှာ ဘယ်နေရာမှာတော့ တန်ဖိုးကြီး ရှေးဟောင်းပစ္စည်း တစ်ခု ပေါ်လာပြန်ပြီ... ဘယ်လေလံပွဲမှာတော့ ဘယ်နိုင်ငံတော် အဆင့် ရတနာကို လေလံတင် ရောင်းချခဲ့တယ်... ဒါမှမဟုတ် ဘယ်ရှေးဟောင်းပစ္စည်း အမျိုးအစားတွေကတော့ ဈေးနှုန်း ဘယ်လောက် အတက်အကျ ရှိနေတယ် စသည်တို့ပင် ဖြစ်သည်။
ဆွန်ဖုန်းမှာ နားထောင်ရင်း ခေါင်းမူးကာ မျက်လုံးပြူးလုမတတ် ဖြစ်နေလေပြီ။ သို့သော် စုန့်ကျဲမှာမူ အလွန် စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ဝင်ရောက် ပြောဆိုနေသေးသည်။ ဆွန်ဖုန်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်မှာ ဤကောင်ကလည်း လေလံရုံ တစ်ခု ဖွင့်ထားပြီး ဤအဘိုးကြီးများနှင့် အုပ်စု တစ်ခုတည်း ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
ဤအဘိုးကြီးများက နိုင်ငံတွင်း အကြောင်းမှစ၍ နိုင်ငံခြား အကြောင်း အထိ၊ နိုင်ငံခြား အကြောင်းမှ နိုင်ငံတွင်း အကြောင်း အထိ လျှောက်ပြောနေကြရာ တကယ်ကို အာဘောင်အာရင်း သန်လှပေသည်။
"ဟေ့... ခင်ဗျားတို့ ကြားပြီးကြပြီလား... ပြီးခဲ့တဲ့လက တိုကျိုမှာ ဂျပန်တွေက ကျွန်တော်တို့ တရုတ်ပြည်ရဲ့ နိုင်ငံတော် အဆင့် ရတနာ ဖြစ်တဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း တစ်ခုကို လေလံပွဲမှာ တင်ရောင်းသွားတယ်လေ... နောက်ဆုံး ဈေးက ယွမ် သန်း ၅၀၀ တဲ့... နောက်ပိုင်း ကျွန်တော်တို့ တရုတ် သူဌေး တစ်ယောက်က ဈေးကြီးပေးပြီး ပြန်ဝယ်လာကာ ပေကျင်း ပြတိုက်ကို လှူလိုက်တယ်လေ... ဟူး... ဒီနိုင်ငံတော် အဆင့် ရတနာက ဟိုအရင် နိုင်ငံရှစ်နိုင်ငံ မဟာမိတ်တပ်တွေ တရုတ်ပြည်ကို ကျူးကျော်တုန်းက အဲဒီ ဂျပန်ခွေးတွေ လုယူသွားခဲ့တာတဲ့... အခုတော့ လေလံတင် ရောင်းချနေပြီ... ခွေးကောင်တွေ... သန်း ၅၀၀ တောင်... တော်တော် နစ်နာတာပဲ... အဲဒီ ခွေးကောင်တွေ အကြီးအကျယ် အမြတ်ထွက်သွားပြန်ပြီ"
အဘိုးဟော့က ဒေါသတကြီးဖြင့် ဝမ်းနည်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။
"တောက်... ဒီနှစ်ရာချီ အတွင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ တရုတ်ပြည်က ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ရွှေငွေ ရတနာတွေ၊ တန်ဖိုးကြီး ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေ၊ နိုင်ငံတော် အဆင့် ရတနာတွေ နည်းတာမှ မဟုတ်တာ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ တော်တော် နစ်နာတယ်... အခု အများကြီး ပြန်ရောင်းချနေကြပေမယ့် ပြန်ဝယ်ဖို့ ဆိုရင် သွေးထွက်သံယို ဖြစ်အောင် ပိုက်ဆံ အကုန်ခံရတာပဲ"
လျောင်ချွမ်းကျဲ ကလည်း ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်လေသည်။
"ဥပမာ အနောက်နိုင်ငံတွေဘက်မှာ ဆိုရင် အဲဒီတုန်းက တန်ဖိုးကြီး ရှေးဟောင်း နိုင်ငံတော် အဆင့် ရတနာတွေ ဘယ်လောက်တောင် လုယူသွားခဲ့လဲ မသိဘူး... ဒီနှစ်ပိုင်းတွေမှာ အဲဒီဘက်က လေလံပွဲတွေ အရမ်း နာမည်ကြီးနေတယ်... တွေးကြည့်လေ ဒေါသထွက်လေပဲ... တောက်"
လီချိုးယွန် ကလည်း ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။
ဆွန်ဖုန်းသည် ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသထွက်လာလေသည်။ သူကလည်း မျိုးချစ်စိတ် အနည်းငယ် ရှိသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ တကယ်တော့ သူက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ၊ နိုင်ငံတော် အဆင့် ရတနာများကို သိပ်ဂရုစိုက်လေ့ မရှိပေ။
'ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ကြေးခဲ၊ သံခဲတွေပဲ မဟုတ်ဘူးလား'
ဤကဲ့သို့ အရာများ အတွက် ယွမ် သန်းရာချီ သို့မဟုတ် ထိုထက်ပိုသော ငွေများ အကုန်ခံပြီး ပြန်ဝယ်ရသည်မှာ မတန်ဟု သူ ထင်သည်။
ပြန်မဝယ်လျှင် အကြောင်းမဟုတ်သော်လည်း ပြန်ဝယ်လိုက်ပါက ပို၍ပင် အရှက်ကွဲရသည်ဟု ခံစားရသည်။ ဘိုးဘွားများ ခံစားခဲ့ရသော အရှက်ကွဲမှုကို နောင်လာနောက်သားများကပါ ထပ်မံ ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဟေ့... ဒီလို စိတ်လေးလံစရာ အကြောင်းတွေ မပြောကြပါနဲ့ဗျာ... တွေးကြည့်လေ ဒေါသထွက်လေပဲ... ကျွန်တော်က အခုချက်ချင်း သွားပြီး သူတို့ဆီက ရတနာတွေ အကုန် ပြန်ခိုးလာချင်စိတ်တောင် ပေါက်နေပြီ... ပြီးရင် သူတို့ကို ပြန်ပြီး လေလံတင် ရောင်းစားမယ်... ဒေါသထွက်သေအောင် လုပ်ပစ်မယ်... အင်း... ဘာ မိုနာလီဇာ တို့၊ ခွေးကောင် နေကြာပန်း တို့ ဆိုတာတွေကိုလည်း အကုန် သယ်လာခဲ့မယ်..."
စုန့်ကျဲက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်လေသည်။
"ဟားဟား... စိတ်ကူးမယဉ်ပါနဲ့ကွာ... မင်းမှာ တကယ် စွမ်းဆောင်နိုင်ရည် ရှိရင် ဒီနှစ်ရာချီ အတွင်း ပင်လယ်ထဲ နစ်မြုပ်သွားတဲ့ အနောက်နိုင်ငံတွေရဲ့ သင်္ဘောတွေကို သွားဆယ်လေ... ပင်လယ်ထဲမှာ အနောက်နိုင်ငံတွေရဲ့ ရတနာတွေ ဘယ်လောက်တောင် နစ်မြုပ်နေလဲ မသိဘူး... မင်း ဆယ်နိုင်ရင် အဲဒီဘက်ကို သွားပြီး လေလံတင် ရောင်းစား... သူတို့ဆီက ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ပြန်ယူပြီး လက်စားချေလို့ ရပြီလေ... အရမ်း မကောင်းဘူးလား"
အဘိုးဟော့က ရယ်မောကာ ဆဲလိုက်လေသည်။
"ချီး... နစ်မြုပ်နေတဲ့ သင်္ဘောတွေကို ဆယ်တယ် ဆိုတာ ပြောသလောက် မလွယ်ပါဘူး... အခုခေတ်မှာ ရေအောက် ဆယ်ယူရေး ကုမ္ပဏီတွေ ဘယ်လောက်တောင် ပင်လယ်ထဲမှာ နေ့တိုင်း လိုက်ရှာနေကြလဲ... ဒါပေမယ့် တကယ် ဆယ်နိုင်တဲ့ ကုမ္ပဏီက ဘယ်လောက် ရှိလို့လဲ"
စုန့်ကျဲက နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ ပြောလိုက်လေသည်။
"ရှိပါတယ်.. မစ္စက် အတိုချာ ဆိုတဲ့ သင်္ဘောပျက်ကို ဇွဲကောင်းတဲ့ မိသားစု တစ်စုက ဆယ်စုနှစ်ချီ အချိန်ယူ ရှာဖွေပြီး ဆယ်ယူနိုင်ခဲ့တယ်လေ... အဲဒီ သင်္ဘောပျက်ထဲက ရတနာတွေက အမေရိကန် ဒေါ်လာ သန်း ၄၀၀ တောင် တန်ဖိုးရှိတာ... ဒီဖြစ်ရပ်က လူဘယ်လောက်များများကို စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့လဲ မသိဘူး"
လီချိုးယွန် က ဗဟုသုတ ဝေမျှလိုက်လေသည်။
"နိုင်ငံတကာမှာ ဆယ်ယူရေး ကုမ္ပဏီတွေ၊ ဆယ်ယူရေး ကုမ္ပဏီကြီးတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်... သူတို့ထဲက အများစုက နစ်မြုပ်နေတဲ့ သင်္ဘောပျက် ရတနာ အများအပြားကို ဆယ်ယူနိုင်ခဲ့ကြတယ်"
"ခင်ဗျား တတ်နိုင်ရင် သွားလုပ်ကြည့်လေ... လခွီးပဲ"
"......"
ပြောသူက ရည်ရွယ်ချက် မရှိသော်လည်း နားထောင်သူ အတွက်မူ အဓိပ္ပာယ် ရှိနေလေသည်။
ယခုအချိန်တွင် ဆွန်ဖုန်းသည် အလွန် အလေးအနက် နားထောင်နေပြီး ကိစ္စတစ်ခုကို အလွန် အလေးအနက် စဉ်းစားနေလေသည်။
မှန်ပါသည်။ ဤကဲ့သို့သော သင်္ဘောပျက်များ ဆယ်ယူခြင်း ကိစ္စမှာ အခြားသူများ အတွက်မူ သမုဒ္ဒရာထဲတွင် အပ်ကျရှာသကဲ့သို့ ခက်ခဲပြီး လူအင်အား၊ ငွေအင်အား အများအပြား ကုန်ကျကာ ဘာတစ်ခုမှ မရနိုင်သည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ဆွန်ဖုန်း အတွက်မူ ထိုမျှလောက် မခက်ခဲပေ။ အခြားသူများထက် အဆတစ်ရာ ပိုမို လွယ်ကူနိုင်ပေသည်။
ဆွန်ဖုန်း၏ ရေအောက်တူးဖော်ရေး စနစ်ကြီးတွင် ရှိသော ရေဒါ ရှာဖွေရေး စနစ်မှာ ရေမိုင် ၃၅၀ ပတ်လည် အထိ လွှမ်းခြုံနိုင်ပြီး ပင်လယ်ရေအောက်ရှိ ရတနာများကို ရှာဖွေရာတွင် အလွန် အသုံးဝင်ကြောင်း သိထားရမည်။
သင်္ဘောပျက်၏ တိကျသော တည်နေရာကို မသိလျှင်ပင် မည်သည့် ပင်လယ်ပြင်တွင် နစ်မြုပ်သွားကြောင်းကို သိရုံဖြင့် ဆွန်ဖုန်း အနေဖြင့် ထိုပင်လယ်ပြင်သို့ သွားရောက်ကာ အသေးစိတ် ရှာဖွေနိုင်သည်။ ရှာမတွေ့နိုင်ဘူး ဆိုတာ သူ မယုံကြည်ပေ။
ထို့အပြင် သင်္ဘောပျက် ဆယ်ယူခြင်း လုပ်ငန်းမှာ အစိုးရ၏ စစ်ဆေးမှုကိုလည်း ခံရမည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သင်္ဘောပျက် ဆယ်ယူရေး ကုမ္ပဏီများ အများအပြား ရှိပြီး ဤလုပ်ငန်းမှာ ကံတရား အပေါ်တွင်သာ မူတည်ကာ နည်းပညာ အပေါ်တွင် မမူတည်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် ဆယ်ယူရရှိလာသော ရတနာများမှာ မိမိ ကုမ္ပဏီပိုင် ဖြစ်သွားပြီး လေလံတင် ရောင်းချနိုင်ပေသည်။ သေချာပေါက် ချွင်းချက် တချို့ ရှိသော်လည်း ထိုအရာများက အရေးမကြီးတော့ပေ။
"လခွီး... ဒီကိစ္စ ဖြစ်နိုင်တယ်"
ဆွန်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် အကြံဉာဏ် ရသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပေါင်ကို ရိုက်ကာ အော်ပြောလိုက်လေသည်။
အချင်းချင်း စကားများနေသော ကျန်လူများမှာ ဆွန်ဖုန်း၏ ရုတ်တရက် အော်သံကြောင့် အံ့ဩ လန့်ဖြန့်သွားကြလေသည်။
"ညီလေး... ဘာဖြစ်တာလဲ"
စုန့်ကျဲက ဆွန်ဖုန်း၏ နဖူးကို စမ်းကြည့်ကာ အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်လေသည်။
"ဖျားလည်း မဖျားပါဘူး"
"အစ်ကိုမှ ဖျားတာ... အစ်ကို့ တစ်အိမ်လုံး ဖျားတာ"
ဆွန်ဖုန်းက စုန့်ကျဲ၏ လက်ကို တွန်းဖယ်ကာ အော်ပြောလိုက်လေသည်။
"......"
စုန့်ကျဲမှာ အပြစ်ကင်းစွာဖြင့် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားလေသည်။
ဆွန်ဖုန်းသည် ယနေ့ ကမ္ဘာသစ် တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ကိုယ်တိုင် ဆယ်ယူရေး ကုမ္ပဏီ တစ်ခု တည်ထောင်ပြီးပါက သမုဒ္ဒရာ အတွင်းရှိ သင်္ဘောပျက် ရတနာများ အားလုံးက သူ့ကို လာတူးဖော်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ရေကြောင်း ပိုးလမ်းမကြီးမှ၊ အနောက်နိုင်ငံ ပင်လယ်ပြင်မှ၊ အခြားသော ရှေးဟောင်း ရေကြောင်း လမ်းများမှ သင်္ဘောပျက်များ အားလုံးမှာ ငါ ဆွန်ဖုန်း ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေပဲ။
'အဲဒီအချိန်ကျရင်... ဟွန့်ဟွန့်... ငါ ကြည့်မရတဲ့ နေရာကို သွားပြီး လေလံတင် ရောင်းစားမယ်... အဲဒီ ခွေးကောင်တွေကို ဒေါသထွက်သေအောင် လုပ်ပစ်မယ်... ငါတို့ရဲ့ နိုင်ငံတော် အဆင့် ရတနာတွေကို ခိုးရောင်းချင်ဦး... ငါတို့ကို အနိုင်ကျင့်ချင်ဦး…’
"ဟားဟားဟား..."
ဆွန်ဖုန်းက ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အရူးတစ်ယောက်လို ရယ်မောနေပြီး သွားရည်ပင် ကျလုမတတ် ဖြစ်နေလေသည်။
"အို ဘုရားရေ... လောင်ဆွန် ဝက်ရူးပြန်နေပြီ... မြန်မြန် 120 (လူနာတင်ယာဉ်) ကို ဖုန်းဆက်..."
"မြန်မြန် မြန်မြန်"
"ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်... ဘာလုပ်ကြမလို့လဲ... ဟေ့... ကျွန်တော့်ကို အောက်ချပေး... အောက်ချပေးပါ"
"လခွီး... ဝက်ရူးပြန်တာ မဟုတ်ဘူးပဲ"
"......"
နောက်ထပ် အချိန်အနည်းငယ် စကားပြောပြီးနောက် ညစာ စတင် စားသောက်ကြလေသည်။ သို့သော် ဆွန်ဖုန်းက သူ၏ အကြံအစည်ကို သူတို့ကို မပြောပြခဲ့ပေ။ အကယ်၍ ပြောပြလိုက်ပါက ဤခွေးကောင်များက သူ့ကို သေချာပေါက် လှောင်ပြောင်ကြမည် ဖြစ်သည်။
သာမန် လူတစ်ယောက် အမြင်တွင် ဆယ်ယူရေး ကုမ္ပဏီ တစ်ခု တည်ထောင်ခြင်းမှာ မယုံကြည်နိုင်စရာ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သူတို့က သာမန် လူတွေ မဟုတ်ပေမယ့်လည်းပေါ့။
ညစာမှာ အလွန် စုံလင်ပြီး စုန့်ကျဲ ဤကောင်က တကယ်ကောင်းသော ဇနီး တစ်ယောက်ကို ရထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ထမင်းစားပြီးနောက် စုန့်ကျဲသည် ယွမ် သန်း ၅၀၀ ကို ဆွန်ဖုန်း၏ ဘဏ်အကောင့် အတွင်းသို့ လွှဲပေးလိုက်လေသည်။
ထို့နောက် သူတို့ တစ်စု အပြင်သို့ ထွက်လည်ကြလေသည်။ မကြာမီ ဆွန်ဖုန်းက ဤလူလတ်ပိုင်းများနှင့် အဘိုးကြီးများမှာ လမ်းလျှောက် ထွက်ခြင်း၊ ညစာ စားခြင်း စသည်တို့ကိုသာ လုပ်ဆောင်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် ဤခွေးကောင်များက ဆွန်ဖုန်းကို ပညာတတ် လူကုံထံများ စုဝေးရာ နေရာသို့ ခေါ်သွားမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဤဖြစ်ရပ်က ဆွန်ဖုန်း အနေဖြင့် ဤသူများအပေါ် ထားရှိသော အမြင်ကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။
သို့သော် ဤလူတွေက တကယ် ကစားတတ်ကြောင်း ဝန်ခံရမည် ဖြစ်ပြီး ပညာတတ် လူကုံထံများ စုဝေးရာ နေရာက ဘယ်လောက် ပျော်စရာ ကောင်းကြောင်းကိုလည်း ဆွန်ဖုန်းကို ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ ခံစားသိရှိစေခဲ့လေသည်။