အခန်း ၁၉၁

အခန်း ၁၉၁ သမိုင်းရဲ့ လှည့်စားမှုလား

"ဆက်ရှာမယ်"

ဆွန်ဖုန်းသည် ရေငုပ်ဝတ်စုံကို မောင်းနှင်ကာ ဗီဂို ပင်လယ်အော် တစ်ခုလုံးကို နောက်တစ်ကြိမ် အသေးစိတ် ပြန်လည် ရှာဖွေလေသည်။

"ဒီတစ်ခေါက်တော့ တစ်ခုခု ထူးခြားပါစေ"

ဆွန်ဖုန်းက စိတ်ထဲတွင် ဆုတောင်းနေမိသည်။ အကယ်၍ ဤဒုတိယအကြိမ် ရှာဖွေမှုတွင်လည်း ရွှေသင်္ဘောစုကို မတွေ့ရပါက ရွှေသင်္ဘောစုသည် ဗီဂို ပင်လယ်အော် အတွင်းတွင် မရှိဘဲ အခြား ပင်လယ်ပြင်တွင် နစ်မြုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။ သို့မဟုတ်ပါက ရွှေသင်္ဘောစု ဆိုသည်မှာ သမိုင်းတွင် ဖန်တီးထားသော ကောလာဟလ တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပေမည်။

ဆွန်ဖုန်း၏ ရှာဖွေမှုမှာ ဆက်လက် အသက်ဝင်နေပြီး ရေငုပ်ဝတ်စုံက ရေမိုင် ၃၅၀ ပတ်လည် လွှမ်းခြုံနိုင်သော ရှာဖွေရေး စနစ်ကို ပြန်လည် ဖွင့်လှစ်ကာ ဗီဂို ပင်လယ်အော်၏ ထောင့်စေ့အောင် အသေးစိတ် ရှာဖွေနေလေသည်။

တစ်ရက်နှင့် တစ်ညမှာ အလျင်အမြန် ကုန်ဆုံးသွားလေသည်။ ဤဒုတိယအကြိမ် ရှာဖွေမှု အပြီးတွင် ဆွန်ဖုန်းမှာ စိတ်ပျက်စရာ အဖြေ တစ်ခုကိုသာ ရရှိခဲ့သည်။

ထိုအရာမှာ ဗီဂို ပင်လယ်အော် တစ်ခုလုံးကို ဒုတိယအကြိမ် ရှာဖွေ ပြီးသည့်တိုင်အောင် ရွှေသင်္ဘောစု၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤအရာက သူ၏ ပြဿနာ မဟုတ်သလို ရေငုပ်ဝတ်စုံ၏ ရှာဖွေမှု အားနည်းချက်ကြောင့်လည်း မဟုတ်ပေ။

"ကြည့်ရတာ ငါတို့ ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်... ငါတို့ ရှာမတွေ့တာ မဟုတ်ဘဲ ဗီဂို ပင်လယ်အော်ထဲမှာ ရွှေသင်္ဘောစု ဆိုတာ တကယ် မရှိခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမယ်... ရွှေသင်္ဘောစုက ဗီဂို ပင်လယ်အော်မှာ နစ်မြုပ်ခဲ့တယ် ဆိုတဲ့ သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေက အတုတွေ ဖြစ်ရမယ်... ဒါကြောင့်ပဲ ဒီနှစ်ရာချီ အတွင်း ရတနာ ရှာဖွေသူ အများကြီးက ဒီနေရာမှာ လာရှာပေမယ့် မတွေ့ခဲ့ကြတာ... သင်္ဘောက ဒီမှာ မရှိတာ ဒါမှမဟုတ် ရွှေသင်္ဘောစု ဆိုတာ လုံးဝ မရှိခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ဆွန်ဖုန်းက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်လေသည်။ သူ တစ်ယောက်တည်းသာမက ဤနှစ်ရာချီ အတွင်း ရတနာ ရှာဖွေသူ အားလုံး သမိုင်းမှတ်တမ်းများ၏ လှည့်စားမှုကို ခံခဲ့ရသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါက သမိုင်းရဲ့ လှည့်စားမှုလား... ဒါမှမဟုတ် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရာချီက ရှေးလူကြီးတွေ တမင် ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ကောလာဟလလား... ဆွန်ဖုန်းသည် သူ၏ အဆင့်မြင့် နည်းပညာကို အသုံးပြု၍ ဗီဂို ပင်လယ်အော် တစ်ခုလုံးကို ထောင့်စေ့အောင် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ဘာမှ မတွေ့ရသဖြင့် လှည့်စားခံလိုက်ရသည်ဟုသာ တွေးမိတော့သည်။

"ပိုင်ရှင်... အခု ဘယ်လို ဆက်လုပ်မလဲ... ရွှေသင်္ဘောစုကို ဆက်ရှာဦးမလား၊ ဒါမှမဟုတ် လက်လျှော့လိုက်တော့မလား"

အသံလက်ထောက်က မေးလိုက်လေသည်။

"လောလောဆယ် ငါတို့မှာ ဘာသဲလွန်စမှ မရှိသေးဘူး... အရင်ဆုံး ပြန်ပြီး အနားယူကြတာပေါ့... ငါတို့ရဲ့ ဆယ်ယူရေး သင်္ဘောဆီကို ပြန်မယ်"

ဆွန်ဖုန်းသည် တစ်ရက်နှင့် ညနှစ်ည ဆက်တိုက် မအိပ်ရသေးသဖြင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ အလွန် ပင်ပန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ မူလက ရွှေသင်္ဘောစုကို ဆယ်ယူရသည်မှာ အလွန် လွယ်ကူလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း လက်တွေ့ အခြေအနေက သူ့ကို ပြင်းထန်သော သင်ခန်းစာ တစ်ခု ပေးလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

နာရီအနည်းငယ် အကြာတွင် ဆွန်ဖုန်းသည် ဆယ်ယူရေး သင်္ဘောပေါ်သို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်ရောက်လာပြီး သူ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ တန်းအိပ်လိုက်လေသည်။

တစ်ရက်လုံး အိပ်ပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်း နိုးလာလေသည်။ အိပ်ရာမှ ထကာ တစ်ခုခု စားသောက်ပြီးနောက် ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ထွက်လာပြီး အဆုံးအစမဲ့သော ပင်လယ်ပြင်ကြီးကို ကြည့်ကာ ငေးမောနေမိလေသည်။

"ဟေး သူဌေး... နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာပြီပေါ့... သူဌေးက နှစ်ရက်နဲ့ နှစ်ည ဆက်တိုက် အိပ်နေတော့ အခန်းထဲမှာ မိန်းမချောလေး တစ်ယောက်များ ဖွက်ထားသလားလို့"

တယ်ကျီ က ဆွန်ဖုန်းကို မြင်သည်နှင့် အနီးသို့ ပြေးလာကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟဲဟဲ... ဘယ်ကလာ... ငါက အခန်းထဲမှာ အိပ်နေတာပါ"

ဆွန်ဖုန်းက အေးဆေးစွာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ ဤနှစ်ရက် သူ ထွက်မလာသဖြင့် ဤဝန်ထမ်းများက စိုးရိမ် သံသယ ဖြစ်နေကြမည်မှာ သေချာပေသည်။ သို့သော် သူက အစောကြီးကတည်းက သူ၏ အခန်းကို ဘယ်သူမှ လာမနှောင့်ယှက်ရန် မှာထားပြီး ဖြစ်သည်။

"သူဌေး... အခု ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နေရာက ဗီဂို ပင်လယ်အော်ရဲ့ အရှေ့တောင်ဘက်ပိုင်းလောက်မှာ ရှိတယ်... နောက်ထပ် ဘယ်ကို ဆက်သွားမလဲ"

တယ်ကျီ နှင့် အခြား ဝန်ထမ်းများမှာ ဤနှစ်ရက် အတွင်း ဘာမှ မလုပ်ရဘဲ ငါးဖမ်း၊ ငါးကင်စား နေရသဖြင့် အလွန် ပျင်းရိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"အင်း... ဒီ ဗီဂို ပင်လယ်အော်ကနေ ထွက်ပြီး အတ္တလန္တိတ် သမုဒ္ဒရာဘက်ကို သွားလည်ကြတာပေါ့"

ဆွန်ဖုန်းက ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။

ဗီဂို ပင်လယ်အော် အတွင်းတွင် ရွှေသင်္ဘောစု မရှိမှတော့ ဤနေရာတွင် ဆက်နေလည်း ဘာမှ အကျိုးမရှိပေ။ အတ္တလန္တိတ် သမုဒ္ဒရာဘက်သို့ သွားရောက် ကံစမ်းကြည့်ခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။

တကယ်တော့ ဆွန်ဖုန်း အနေဖြင့် အတ္တလန္တိတ် သမုဒ္ဒရာ အတွင်းတွင် ဆက်လက် ရှာဖွေရန် စဉ်းစားထားသည်။ ရွှေသင်္ဘောစု ဆိုသည်မှာ တကယ် ရှိမရှိ သူ အတည်ပြုချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အာ... သူဌေး... အတ္တလန္တိတ် သမုဒ္ဒရာက တော်တော် အန္တရာယ် များတယ်နော်... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သင်္ဘော အသေးလေးတွေနဲ့ တကယ်လို့ လေမုန်တိုင်း ဒါမှမဟုတ် ရာသီဥတု ဆိုးရွားတာမျိုးနဲ့ ကြုံရင် သေချာပေါက် ဒုက္ခရောက်မှာ"

တယ်ကျီ က နားမလည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

လက်ရှိ သင်္ဘောများမှာ ဗီဂို ပင်လယ်အော် ပတ်လည်တွင် သွားလာရန်သာ အဆင်ပြေပြီး အတ္တလန္တိတ် သမုဒ္ဒရာ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်မည် ဆိုပါက လုံခြုံရေး အတွက် အာမခံချက် မရှိတော့ပေ။

"အင်း... ဒီလိုလုပ်... ဝန်ထမ်း အများစုကို ဆယ်ယူရေး သင်္ဘောနဲ့ အတူ ဗီဂိုမြို့ကို အရင် ပြန်ခိုင်းလိုက်... အဲဒီမှာ နားပြီး ငါ့သတင်းကို စောင့်ခိုင်းထား... မင်းရယ် ပေကျိ ရယ် နောက်ထပ် လူဆယ်ယောက်လောက်ရယ် ငါနဲ့အတူ အထောက်အကူပြု သင်္ဘောနဲ့ အတ္တလန္တိတ် သမုဒ္ဒရာဘက်ကို သွားလည်ကြတာပေါ့"

ဆွန်ဖုန်းက တယ်ကျီ ကို ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။

"အဲဒါ... ကောင်းပါပြီ"

တယ်ကျီ က သူဌေး၏ အမိန့်ကို မလွန်ဆန်ရဲသဖြင့် သွားရောက် စီစဉ်ရလေတော့သည်။

မကြာမီ လူ ၆၀၊ ၇၀ ခန့်က ဆယ်ယူရေး သင်္ဘောဖြင့် ဗီဂိုမြို့သို့ အနားယူရန် ပြန်သွားကြပြီး ဆွန်ဖုန်းက လူဆယ်ယောက်ကျော်ကို ခေါ်ကာ ဗီဂို ပင်လယ်အော်မှ အတ္တလန္တိတ် သမုဒ္ဒရာဘက်သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

"သူဌေး... ကျွန်တော်တို့ အတ္တလန္တိတ် သမုဒ္ဒရာဘက်ကို သွားပြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ"

မောင်းနှင်ရေး အခန်း အတွင်းတွင် ပေကျိ က မျက်စိမှိတ်ကာ အနားယူနေသော ဆွန်ဖုန်းကို နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"အင်း... သွားလည်မလို့ပါ... တစ်ခုခုများ ထူးခြားတာ တွေ့မလား လို့လေ"

ဆွန်ဖုန်းက အလိုက်သင့် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"......"

ပေကျိ နှင့် တယ်ကျီ တို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

"မင်းတို့ ပြောကြည့်... ဒီရွှေသင်္ဘောစု ဆိုတာ တကယ်ရော ရှိရဲ့လား"

ဆွန်ဖုန်းက အလုပ်မရှိသဖြင့် ဤကောင် နှစ်ယောက်နှင့် စကားစမြည် ပြောနေလေသည်။

"ကျွန်တော် သေချာ မပြောတတ်ဘူး... တကယ်လို့ တကယ် ရှိတယ် ဆိုရင် ဘာလို့ ဒီနှစ်ရာချီ အတွင်းမှာ လူပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ဗီဂို ပင်လယ်အော်ကို လာရှာကြတာတောင် မတွေ့ရတာလဲ... ဗီဂို ပင်လယ်အော်က ကြီးတယ် ဆိုပေမယ့် ဒီနှစ်ရာချီ အတွင်းမှာ အကြိမ်ကြိမ် ရှာပြီးလောက်ပြီ...

ပြီးတော့ အထူးဆန်းဆုံး ကိစ္စ တစ်ခုက သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေ အရ ရွှေသင်္ဘောစု နစ်မြုပ်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ အင်္ဂလိပ်-ဒတ်ချ် ပူးပေါင်း တပ်တွေက သင်္ဘောပျက် နေရာကို သွားရောက် ဆယ်ယူခဲ့ကြတယ်... ဒါပေမယ့် ဆယ်ယူရရှိခဲ့တဲ့ ရတနာတွေက ပြောပလောက်အောင် မရှိခဲ့ဘူး... ဒီအချက်က တော်တော် သံသယ ဖြစ်စရာ ကောင်းတယ်... သင်္ဘောပျက် တည်နေရာကို သိသိကြီးနဲ့ ဘာလို့ ဆယ်ယူတဲ့ အခါ ရလဒ် ကြီးကြီးမားမား မရခဲ့တာလဲ"

တယ်ကျီ က ရှင်းပြလေသည်။

"ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော်လည်း သဘောတူတယ်... ပြီးတော့ နောက်ပိုင်း ဆက်ဆယ်တဲ့ အခါမှာကျတော့ သင်္ဘောပျက်ရဲ့ တည်နေရာကို အတည်ပြုလို့ မရတော့ဘူးတဲ့... ပျောက်သွားသလိုပဲ... ဒါက အကြီးမားဆုံး သံသယ ဖြစ်စရာ အချက်ပဲ... ဒီထဲမှာ တစ်ခုခု လျှို့ဝှက်ချက် ရှိနေတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်... ဒါပေမယ့် နှစ်ရာချီ ကြာနေပြီ ဖြစ်တဲ့ ကိစ္စတွေကို ကျွန်တော်တို့က ဘယ်လိုလုပ် သေချာ သိနိုင်တော့မလဲ... လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိမလား ဒါမှမဟုတ် အစိုးရရဲ့ ကောလာဟလတွေလား ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ အတည်ပြုလို့ မရဘူး"

ပေကျိ က ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ ပြလေသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် ပြောသည်များမှာ အတော်လေး အဓိပ္ပာယ် ရှိပေသည်။ ဤသံသယ ဖြစ်စရာ အချက်များက ဤနှစ်ရာချီ အတွင်း လူအများ၏ မေးခွန်းထုတ်စရာ ဖြစ်ခဲ့မည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် ရတနာ ရှာဖွေသူများ အနေဖြင့် ဤအကြောင်းပြချက်များကြောင့် ရတနာ ရှာဖွေရေးကို လက်လျှော့မည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ တကယ် ဖြစ်နေခဲ့လျှင်ကော... ဤသည်မှာ ငွေကြေး အပေါ်တွင် ထားရှိသော အရူးအမူး ဖြစ်မှုပင်။

"သူဌေး... ဒါဆို သူဌေးက ရွှေသင်္ဘောစုကို ဆက်ရှာဦးမလို့လား"

တယ်ကျီ က သတိထား၍ မေးလိုက်လေသည်။

တကယ်တော့ သူတို့က ဆွန်ဖုန်းကို အမြဲတမ်း လက်လျှော့ရန် တိုက်တွန်းချင်နေခဲ့သည်။ ဤရွှေသင်္ဘောစုက အလွန် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လွန်းပြီး ယနေ့တိုင် မည်သူကမှ ဖော်ထုတ်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။ လူတွေက ထိုကြီးမားသော စည်းစိမ်ချမ်းသာ၏ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့်သာ ဆက်လက် ရှာဖွေနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟားဟား... ငါက ရွှေသင်္ဘောစုကို အတည်ပေါက် ရှာမယ်လို့ ဘယ်တုန်းက ပြောလို့လဲ... ဒီရက်ပိုင်း ငါ ရှာနေတာကို မင်းတို့ မြင်လို့လား"

ဆွန်ဖုန်းက ဟားဟားရယ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ"

ပေကျိ က ထောက်ခံလိုက်လေသည်။

"သူဌေး... တကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့ တခြား သင်္ဘောပျက်တွေကို ရှာလို့ ရတာပဲ... နာမည်ကြီး ရွှေသင်္ဘောစုလောက် မရတောင် တကယ်လို့ ရှာတွေ့ရင် ကြီးမားတဲ့ စည်းစိမ် တစ်ခု ဖြစ်လာမှာပဲ"

တယ်ကျီ က ဆွန်ဖုန်းကို အခြား သင်္ဘောပျက်များ ရှာဖွေရန် စတင် တိုက်တွန်းလေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤဖုန်းရွေ့ သမုဒ္ဒရာ စူးစမ်းလေ့လာရေး ကုမ္ပဏီ ဖွင့်ထားခြင်းက အလကား ဖြစ်သွားမည်။

"အင်း... ငါ စဉ်းစားကြည့်ပါဦးမယ်... တကယ်လို့ မင်းတို့မှာ တခြား သင်္ဘောပျက် သဲလွန်စတွေ ရှိရင် ငါ စမ်းကြည့်လို့ ရတယ်... အဲဒီကျရင် မင်းတို့ကို လုံးဝ အနစ်နာခံစေမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဆွန်ဖုန်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"သူဌေး... ပြဿနာ မရှိပါဘူး"

တယ်ကျီ က အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

သို့သော် မကြာမီ သူက ညှိုးငယ်သော အသံဖြင့် ပြန်ပြောလေသည်။

"တကယ်တော့ ကျွန်တော်လည်း တခြား သင်္ဘောပျက်တွေ ဘယ်မှာ ရှိလဲ ဆိုတာ မသိဘူး..."

"အဲဒါများ ဘာလို့ အလကား စိတ်လှုပ်ရှားနေတာလဲ"

ပေကျိ က တယ်ကျီ ကို မျက်စောင်းထိုးကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ငါက စိတ်လှုပ်ရှားရတာ ကြိုက်လို့လေ... ဘာဖြစ်လဲ"

တယ်ကျီ က မခံချင်စိတ်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

ဆွန်ဖုန်းက သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ဆက်ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အတ္တလန္တိတ် သမုဒ္ဒရာကို ဆက်လက် ရှာဖွေမည်လား၊ အကယ်၍ ရှာဖွေမည် ဆိုပါက မည်သည့် နေရာများကို ရှာဖွေမည်ကို စဉ်းစားနေလေသည်။