အခန်း ၁၈၂

အခန်း (၁၈၂)

စစ်ကူများ

ဝူချုံးယွန်းသည် သူ၏စစ်ဓားကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏လက်မောင်းများတွင် အကြောအပြိုင်းပြိုင်း ထလာကာ မျက်ဝန်းများထဲ၌လည်း နက်ရှိုင်းလှသော နာကျည်းမုန်းတီးမှု အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူ မုန်းတီးသည်မှာ ဝမ်ကျင်းကို မဟုတ်ဘဲ စွန်းစုနှင့် လူရှီတို့ကိုသာ ဖြစ်ပေသည်။

မူလကဆိုလျှင် သူသည် ဝမ်ကျင်းအား ခုခံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ အရာရှိဘဝ အလားအလာသည် နောက်ထပ် တိုးတက်တော့မည်မဟုတ်ဘဲ သူ၏အာဏာများကို ဆုံးရှုံးရနိုင်သော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ အရာရှိအဖြစ် သူစုဆောင်းခဲ့သော ဓနဥစ္စာများနှင့် အဆက်အသွယ်များသည် သူတစ်သက်လုံး သူဌေးတစ်ဦးအဖြစ် ဇိမ်ခံနေထိုင်ရန် လုံလောက်လှပေသည်။ သူသည် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ဘဝနောက်ခံမှ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်းကပင် သူ၏ဘိုးဘေးဘီဘင်များအတွက် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစရာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် လှည့်စားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သစ္စာဖောက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ပြည်နယ်မြို့တော်၏ အရှိန်အဝါကြီးမားလှသော မိသားစုကြီးများက သူ့ကို ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးထဲသို့ မတရားတွန်းပို့ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ အတူတကွ လက်တွဲဆောင်ရွက်ခဲ့ကြမည်ဆိုလျှင် ဆူပူအုံကြွမှုသည် အမှန်တကယ် ပုန်ကန်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ သို့သော် အားလုံးသည် သူတို့ကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း သစ္စာဖောက်လိုက်ခြင်းမှာ မည်သို့သော အပြုအမူမျိုးနည်း။

ယခုအခိုက်အတန့်တွင် ဝူချုံးယွန်း၏ စိတ်ထဲ၌ တင်းကြပ်စွာ ဆွဲဆန့်ထားသော ကြိုးမျှင်လေးသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏စစ်ဓားကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်ကာ မြို့ရိုးထက်ဆီသို့ ညွှန်ပြလျက် အက်ရှရှအသံဖြင့် အော်ဟစ်မြည်တမ်းလိုက်တော့သည်။

"မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားတွေက ပြည်နယ်ဘုရင်ခံချုပ်ကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းဆီးထားကြပြီ။ သူတို့က အပြစ်မဲ့သူတွေကို သတ်ဖြတ်နေကြတယ်။ ဗိုလ်မှူးကြီးတွေ၊ စစ်သည်တော်တွေအားလုံး... ငါ့နောက်ကနေ လိုက်ပြီး ပြည်နယ်မြို့တော်ကို ဖောက်ထွက်ကာ ဘုရင်ခံချုပ်ကို ကယ်တင်ကြစို့။"

"တိုက်စစ်ဖွင့်ကြ..."

ယခုအချိန်တွင် ဝူချုံးယွန်းသည် အသိတရားအားလုံး ကင်းမဲ့သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး သူ၏စိတ်ထဲ၌ ပြည်နယ်မြို့တော်ကို ဖောက်ထွက်ကာ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ရှင်သန်ခွင့် အခွင့်အရေးလေးကို ဆုပ်ကိုင်ရန်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့တော့သည်။

စစ်မိန့်ကျလာသည်နှင့် အင်အားအနည်းငယ် ပြန်လည်ပြည့်ဖြည့်တင်းထားသော စစ်သည်တော်များသည် အသင့်ပြင်ဆင်ထားသော မြို့တံခါးဖျက် သစ်လုံးတုံးကြီးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရှေ့သို့ တွန်းရွှေ့ကြတော့သည်။ ဒိုင်းလွှားကိုင် စစ်သည်များသည် ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ကွယ်ဝှက်လျက် မြို့ရိုးကျော်လှေကားများကို မြှောက်ကိုင်ကာ မြို့ပတ်ကျုံးဆီသို့ စစ်ကြောင်းအလိုက် ချီတက်လာကြသည်။ မျှော်စင်ကြီးများကဲ့သို့ ကြီးမားသော မြို့သိမ်းလက်နက်ကိရိယာများ ကင်းမဲ့နေသဖြင့် သူပုန်စစ်တပ်သည် မြို့ပတ်ကျုံးကို ဖြတ်ကျော်ရန်အတွက် မြို့ရိုးကျော်လှေကားများကိုသာ အားကိုးအသုံးပြုနိုင်ခဲ့ကြ၏။

စစ်ကြောင်းအလိုက် တရိပ်ရိပ် ချီတက်လာကြသော သူပုန်စစ်တပ်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း ဝမ်ကျင်းသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး နောက်သို့ နှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်လိုက်လေသည်။ လေးသမားများအဖွဲ့သည် ရှေ့သို့ ချက်ချင်းတက်လာကာ ၎င်းတို့၏ သန်မာလှသော လက်မောင်းများဖြင့် လေးကြိုးများကို တင်းကြပ်စွာ ဆွဲငင်လိုက်ကြသည်။ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါများနှင့် အဟုန်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ထက်မြက်လှသော မြှားချွန်များသည် မြို့အောက်ခြေ၌ အုံပြုံတက်လာနေသော သူပုန်များပေါ်သို့ မိုးများ ရွာသွန်းသကဲ့သို့ ပစ်ခတ်လိုက်ကြတော့သည်။

သံမဏိကောင်းများဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသော မြှားဦးများသည် လူအုပ်ကြီးထဲသို့ တရစပ် စိုက်ဝင်သွားခဲ့ရာ အချို့မှာ ဒိုင်းလွှားများကို ထိမှန်ပြီး၊ အချို့မှာ သံချပ်ကာများကို ဖောက်ထွက်ကာ အချို့မှာမူ ကံဆိုးလှသော စစ်သည်များ၏ ခန္ဓာကိုယ်၊ ခြေလက်များနှင့် လည်ချောင်းများကို စိုက်ဝင်သွားခဲ့လေသည်။ ဒဏ်ရာရရှိသွားသော စစ်သည်များသည် မြို့ရိုးကျော်လှေကားများပေါ်မှ မြို့ပတ်ကျုံးထဲသို့ ပြုတ်ကျကုန်ကြရာ ကျုံးရေပြင်သည်လည်း ခဏချင်းပင် သွေးနီရောင် လွှမ်းသွားခဲ့ပြီး စစ်ပွဲကြီးသည် သွေးညှီနံ့များဖြင့် စတင်ဖုံးလွှမ်းလာခဲ့တော့သည်။

ဝူချုံးယွန်း၏ မျက်နှာသည် အလွန်ပင် ခက်ထန်နေခဲ့ပြီး မြို့ရိုးထက်မှ ရွာသွန်းနေသော မြှားမိုးများကို စိုက်ကြည့်လျက် သူ၏လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထား၏။ သူ၏ဘေးတွင် ရှိနေသော စီရင်စုစစ်သေနာပတိ ပေါင်မန်သည် ဝူချုံးယွန်း၏ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ တိုက်စစ်ဆင်မှု နှောင့်နှေးနေခြင်းကြောင့် စိတ်တိုနေသည်ဟု ထင်မှတ်သွားခဲ့သည်။

"သခင်ကြီး... ကျွန်တော်တို့ စစ်တပ်ဟာ အလောတကြီး ချီတက်လာခဲ့ရတာ ဖြစ်လို့ ကြီးမားတဲ့ မြို့သိမ်းလက်နက်တွေ ပါမလာခဲ့ပါဘူးဘုရား။ ပြည်နယ်မြို့တော်လို မြို့ကြီးမျိုးကို ရင်ဆိုင်တဲ့အခါမှာတော့ စစ်သည်တွေကို မြို့ရိုးကျော်လှေကားတွေ ကိုင်ခိုင်းပြီး မြစ်ကို ဖြတ်ကူးစေကာ ပုရွက်ဆိတ်တွေလို အတင်းတိုးဝှေ့ တိုက်ခိုက်ခိုင်းရုံပဲ ရှိပါတယ်။"

"အခုအချိန်မှာ တိုက်စစ်က သိပ်မထင်ရှားဘဲ အကျအဆုံး များနေပေမယ့် ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အမြင်အရဆိုရင်တော့ မြို့ရိုးပေါ်က လေးသမားတွေဟာ အလွန်ဆုံး ဆယ်ကြိမ်ထက်မက မပစ်နိုင်ပါဘူး။ သူတို့မှာ နောက်ထပ် ပစ်ခတ်ဖို့ ကြံ့ခိုင်မှု ရှိမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။ ဒါ့အပြင် မြို့ရိုးပေါ်မှာ လေးသမား အရေအတွက် အနည်းငယ်ပဲ ရှိတာကြောင့် စစ်ပွဲရဲ့ အလှည့်အပြောင်းကို လုံးဝ မပြောင်းလဲနိုင်ပါဘူး။ သခင်ကြီး စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့တွေ စစ်သည်တွေရဲ့ အသက်တွေနဲ့ပဲ ရင်းပြီး အတင်းတိုးဝင် တိုက်ခိုက်ပါ့မယ်။"

ဝူချုံးယွန်းသည် မြို့ရိုးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင်လည်း မြန်မြန်လုပ်စမ်း။ မင်းပဲ စစ်ဗျူဟာကို ကွပ်ကဲလိုက်။"

မိမိကိုယ်တိုင် စစ်တပ်ဦးဆောင်ရာတွင် မကျွမ်းကျင်ကြောင်း ဝန်ခံထားသော ဝူချုံးယွန်းသည် စစ်မိန့်ပေးပိုင်ခွင့်အာဏာကို ပြတ်ပြတ်သားသား လွှဲအပ်ပေးလိုက်တော့သည်။

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ။"

လှေကားများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော သူပုန်စစ်သည်များသည် စာတန်းလိုက် သေဆုံးခြင်းကို မမှုဘဲ ရုန်းကန်တိုးဝင်လာကြသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက် မြှားမှန်၍ လဲကျသွားတိုင်း ၎င်းတို့၏နောက်ကွယ်မှ စစ်သည်များက လှေကားကို ဆက်လက်ကိုင်ဆောင်ကာ အတင်းတိုးဝင် ချီတက်ကြ၏။ မြန်ဆန်ဖြတ်လတ်သော အချို့စစ်သည်များသည် မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် မြို့ရိုးကျော်လှေကားများကို မြို့ရိုးထက်သို့ အလျင်အမြန် ကပ်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ဓားမြှောင်များနှင့် စစ်ဓားများကို ပါးစပ်တွင် ကိုက်ခဲလျက်၊ မြှားဒဏ်ကို ကာကွယ်ရန် လက်မောင်းတွင် ဒိုင်းလွှားများကို အသင့်ပြင်ကာ မြို့ရိုးထက်သို့ အစွမ်းကုန် စတင်တွားတက်ကြတော့သည်။

မိမိကိုယ်ကိုယ် ရဲစွမ်းသတ္တိရှိသည်ဟု ဂုဏ်ယူနေကြသော အောက်ခြေစစ်ဗိုလ်အချို့သည်လည်း ၎င်းတို့၏ စစ်သည်များကို ဦးဆောင်ကာ တိုက်စစ်ဆင်လာကြတော့သည်။ သူတို့သည် မိမိတို့ ကျူးလွန်နေသော ပုန်ကန်မှု၏ ကြီးမားလှသော အပြစ်တရားကို သာမန်စစ်သည်များထက် ပိုမိုနားလည်ထားကြပြီး အကယ်၍ ရှုံးနိမ့်သွားပါက မည်သို့သော အကျိုးဆက်မျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ကိုလည်း ကောင်းစွာ သိရှိကြပေသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် ပြည်နယ်မြို့တော်ကို အလျင်အမြန် သိမ်းပိုက်ဖောက်ထွက်နိုင်ရန် အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

အကယ်၍ မြို့ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ပြီး ဘုရင်ခံချုပ်ကို ဖမ်းဆီးနိုင်ပါက သူတို့အလိုရှိသော ရာထူးစည်းစိမ်နှင့် ဂုဏ်ဒြပ်များကို ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း၊ မအောင်မြင်ပါက သေဒဏ်နှင့်အတူ ခုနစ်ဆက်တိုင်တိုင် မျိုးဖြုတ်သုတ်သင်ခြင်းကိုသာ ခံရပေလိမ့်မည်။

သန်မာထွားကျိုင်းပြီး မုတ်ဆိတ်မွေး ဗရပွနှင့် ဗိုလ်မှူးတစ်ဦးသည် မြှားမှန်၍ လဲကျသွားသော ဘေးနားရှိ စစ်သည်ထံမှ စင်ထွက်လာသည့် သွေးစက်များကို မျက်နှာပေါ်မှ ခက်ထန်စွာ သုတ်ဖယ်လိုက်ရင်း သူ၏စစ်ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"ညီအစ်ကိုတို့... ငါ့နောက်ကနေ လိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်ကြစမ်း။ စီရင်စုနယ်စားမင်းက အမိန့်ပေးထားတယ်။ မြို့ရိုးပေါ်ကို ပထမဆုံး တက်နိုင်တဲ့သူဟာ ရာထူးသုံးဆင့် တိုးမြှင့်ခံရမှာ ဖြစ်ပြီး၊ မြို့စားအဆင့် ငါးဆင့် ချီးမြှင့်ခံရမယ့်အပြင် ရွှေစင်တစ်ထောင် ဆုလာဘ် ရရှိမှာ ဖြစ်တယ်။ ငါတို့တွေဟာ ရိက္ခာလစာစားတဲ့ စစ်သည်တွေ ဖြစ်လို့ အထက်လူကြီးတွေရဲ့ ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ရမယ်။ ဒါ့အပြင် ငါတို့ရဲ့ သားမယားတွေအတွက် စည်းစိမ်ချမ်းသာကို ရှာဖွေပေးဖို့ အခွင့်အရေးဟာ ယခုအချိန်ပဲ ဖြစ်တယ်။"

ထိုမုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် ဗိုလ်မှူး၏ စိတ်ဓာတ်မြှင့်တင်ပေးမှုကြောင့် အကျအဆုံးများပြားသဖြင့် စိတ်ဓာတ်လှုပ်ခတ်နေသော စစ်သည်အချို့၏ ဇွဲလုံ့လများသည် ပြန်လည်ထက်မြက်လာခဲ့သည်။ မိမိတို့၏ ဘေးနား၌ ရဲဘော်ရဲဘက်များ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လဲကျသေဆုံးနေခြင်းက ဘေးအန္တရာယ်၏ ကြီးမားပုံကို အသက်ဖြင့် သက်သေပြနေသော်လည်း "ကြီးမားလှသော ဆုလာဘ်များအောက်တွင် အမြဲတမ်း ရဲစွမ်းသတ္တိရှိသော သူရဲကောင်းများ ပေါ်ထွက်လာစမြဲ" ဟူသော စကားပုံအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ မိမိတို့၏ ဘဝနှင့် သားစဉ်မြေးဆက်များ၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မည့် ကြီးမားလှသော ဆုလာဘ်များကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ထိုစစ်သည်များသည် အသက်ကို စလောင်းလှည့်ကာ လောင်းကြေးထပ်ရန် ဝန်မလေးကြတော့ချေ။

မြို့ပတ်ကျုံးကို ဖြတ်ကျော်၍ မြို့ရိုးထက်သို့ တွားတက်လာကြသော သူပုန်ဦးရေ ပိုမိုများပြားလာသည်နှင့် အမျှ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ လေးသမားများသည်လည်း ၎င်းတို့၏ ခွန်အားများ စတင်ကုန်ခမ်းလာသည်ကို ခံစားလာရသည်။ လေးကြိုးကို ဆွဲငင်၍ မြှားပစ်ခတ်ခြင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုကို အလွန်အမင်း တောင်းဆိုလှပေသည်။ ရန်သူများ၏ အသက်ကို ထက်မြက်သော မြှားများဖြင့် နှုတ်ယူနိုင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ လေးသမားများ၏ စွမ်းအင်များ ကုန်ဆုံးသွားခြင်း၏ သက်သေပင် ဖြစ်သည်။ မည်မျှပင် ထူးချွန်ထက်မြက်လှသော စစ်သည်တော်များ ဖြစ်စေကာမူ ပင်ပန်းလာကြမည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။

စစ်ရေးအခြေအနေသည် တဖြည်းဖြည်း တိမ်းစောင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝူချုံးယွန်း၏ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသော နှလုံးသားသည်လည်း ဖြည်းညှင်းစွာ တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီး တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်တော့သည်။

"မြို့ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ရင်ပဲ... မြို့ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ရင်ပဲ... ငါ့မှာ အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်။"

သို့သော်လည်း စိတ်သက်သာရာရသွားသော ဝူချုံးယွန်းနှင့် မတူဘဲ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ စွန်းစုနှင့် လူရှီတို့မှာမူ တိတ်တဆိတ် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြကုန်၏။ ဝမ်ကျင်း၏ ဘေးတွင် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ရပ်နေသော ကျိကျုန်းနှင့် မတူဘဲ ထိုလူနှစ်ဦးမှာမူ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်မှု ကင်းမဲ့နေခဲ့ကြပေသည်။ အကယ်၍ မြို့တော်သာ အမှန်တကယ် ကျရှုံးသွားခဲ့မည်ဆိုပါက ဝမ်ကျင်းနှင့် ကျီမိသားစုတို့သည် ဘေးအန္တရာယ် ကင်းဝေးနိုင်သော်လည်း ဝူချုံးယွန်းသည် ၎င်းတို့မိသားစုနှစ်ခုကိုမူ လုံးဝ ညှာတာလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

"သခင်ကြီး... သူပုန်တွေက အလွန်ပဲ သောင်းကျန်းနေပါတယ်။ စစ်ကူတွေ ရောက်လာတော့မှာလားဆိုတာ မေးမြန်းခွင့်ပြုပါ။"

"စစ်ကူလား... ဟဲဟဲ..."

ဝမ်ကျင်းသည် ဝေးကွာသော အရပ်ဆီသို့ အသာအယာ လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်၏။

"စစ်ကူတွေကတော့... မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာပါ။"

ကျိကျုန်းနှင့် အခြားလူနှစ်ဦးအား ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် လက်တစ်ဖက်ကို နားရွက်တွင် ကပ်၍ အသံနားထောင်သည့် အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်ကာ အခြားလက်ညှိုးတစ်ဖက်ကို နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် တင်လိုက်လေသည်။

"ရှူး... တိတ်တိတ်နေကြ... မင်းတို့သုံးယောက်စလုံး သေသေချာချာ နားစွင့်ထားကြစမ်း။"

ထိုလူသုံးဦးသည် သဘောမပေါက်ကြသော်လည်း တိတ်တဆိတ် နားစွင့်၍ အာရုံစိုက် နားထောင်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် တိုက်ပွဲသံများနှင့် အော်ဟစ်သံများမှလွဲ၍ သူတို့ ဘာမျှမကြားရချေ... ဟင်... မဟုတ်သေးဘူး၊ တစ်ခုခု မှားနေပြီ။

ကျိကျုန်း၏ မျက်မှောင်သည် ကုတ်သွားခဲ့သည်။ ထိုလူသုံးဦးထဲတွင် ကျိကျုန်းသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်ခဲ့သူဖြစ်သဖြင့် အကြားအာရုံနှင့် အမြင်အာရုံ အလွန် ထက်မြက်လှပေသည်။

"သခင်ကြီး... မြေပြင် တုန်ခါမှုအချို့ ရှိနေသလိုပဲ။ ဒါဟာ... မြင်းခွာသံတွေနဲ့ တူနေတယ်။"

ဝမ်ကျင်းသည် ပြုံးလိုက်ရင်း

"ပိုပြီး သေသေချာချာ နားထောင်ကြည့်စမ်း။"

"အသံက ပိုပြီး ကျယ်လောင်လာသလိုပဲ... ပြီးတော့ ပိုပြီးတော့လည်း နီးကပ်လာပြီ..."

မြို့ရိုးအောက်ခြေတွင်မူ ပြင်းထန်လှသော တိုက်စစ်ကို ကွပ်ကဲနေသည့် ပေါင်မန်သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်၍ သူ၏နောက်ကွယ်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မြင်းပေါ်မှ ကမန်းကတန်း ဆင်းကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝပ်စင်း၍ နားထောင်လိုက်ရာ ဝူချုံးယွန်းမှာမူ ဇဝေဇဝါဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

ပေါင်မန်သည် ချက်ချင်း ပြန်မဖြေဘဲ သူ၏နားကို မြေပြင်တွင် ကပ်၍ ခဏမျှ သေသေချာချာ နားစွင့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ကာ ကမန်းကတန်း ထရပ်၍ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"မြင်းတပ်... မြင်းတပ်ဖွဲ့ကြီး... အင်အားကြီးမားတဲ့ မြင်းတပ်ဖွဲ့ကြီး တစ်ခု ချီတက်လာနေပြီ။"

"ဟင်... ဘာမြင်းတပ်လဲ။ ဘယ်နေရာမှာ မြင်းတပ် ရှိလို့လဲ။ မင်း စိတ်ကယောင်ချောက်ချား ဖြစ်နေတာလား။"

"သခင်ကြီး... ကျွန်တော်မျိုး ဖူယန်စီရင်စုမှာ အရာရှိ မဖြစ်ခင်တုန်းက နယ်စပ်စောင့်တပ်မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ မြင်းတပ်တွေရဲ့ ရုတ်တရက် စစ်ဦးလှည့် တိုက်ခိုက်မှုတွေကို မြင်ဖူးခဲ့ပါတယ်။ ဤအသံကတော့ လုံးဝ မမှားနိုင်ပါဘူး။"

စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသော ပေါင်မန်သည် ဝူချုံးယွန်းအား စကားအနည်းငယ်မျှသာ ရှင်းပြရန် အချိန်ရလိုက်ပြီး မြင်းပေါ်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်တက်ကာ စစ်သံတော်ဆင့်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်တော့သည်။

"မြန်မြန်... နောက်တန်းစစ်တပ်ကို စစ်ဗျူဟာအပြင်အဆင် ပြောင်းလဲခိုင်းပြီး ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အသင့်ပြင်ခိုင်းလိုက်စမ်း။"

ယခုအချိန်တွင် မြေပြင်တုန်ခါမှုများနှင့် ဟိန်းဟောက်သံများသည် ပိုမိုနီးကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အချို့သော စစ်သည်များသည်လည်း မြေပြင်၏ သိမ်မွေ့လှသော တုန်ခါမှုကို ခံစားမိကြသဖြင့် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်စွာဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြကုန်၏။

မြို့ရိုးထက်မှဆိုလျှင် မြေပြင်ထက် ပိုမိုမြင့်မားကာ ဝေးကွာသော နေရာအထိ လှမ်းမြင်နိုင်သဖြင့် ဝေးကွာလှသော မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီမှ လွင့်ပျံတက်လာသည့် ဖုန်မှုန့်လုံးကြီးများကို လှမ်းမြင်လိုက်ရလေသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏လက်ညှိုးဖြင့် မြို့ရိုးရင်တားကို အသာအယာ တောက်လိုက်ရင်း

"ကြည့်စမ်း... ငါပြောတဲ့ စစ်ကူတွေ အခု ရောက်လာပြီ မဟုတ်လား။"