အခန်း ၁၈၆

အခန်း (၁၈၆)

ပြစ်ဒဏ်စီရင်ခြင်း

တစ်နာရီခွဲခန့် ကြာပြီးနောက် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏မျက်ဝန်းများကို ဖွင့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့အတွင်း၌ ဝမ်းမြောက်ကြည်နူးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖျတ်ခနဲ လျှပ်ပြေးသွားခဲ့လေသည်။ ချက်ချင်းပင် သူသည် လက်တစ်ဖက်ကို လက်သည်းကုတ်ပုံစံ ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ သူ၏လက်ဖဝါးအတွင်း၌ နီရဲသော အတွင်းအားများသည် အငွေ့ပျံနေသော ရေနွေးငွေ့ကဲ့သို့ အသက်ဝင်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လှိုင်းထလာခဲ့တော့သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ငါဟာ အတွင်းအားနယ်ပယ်ကို ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ... ငါ့ရဲ့ အတွင်းအားတွေကလည်း ဒီလောက်တောင် ပြည့်လျှံလို့နေတာပဲ..."

သူ၏လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းရင်း ဝမ်ကျင်းသည် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ရာ သူ၏စိတ်ဓာတ်များမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်မတတ် တက်ကြွနေခဲ့ပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။

သူသည် သူ၏ ကာလရှည်ကြာ အားနည်းချက်ဖြစ်သော ကိုယ်ပိုင်သိုင်းစွမ်းရည် နိမ့်ပါးမှုကို နောက်ဆုံး၌ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အတွင်းအားရှိလာခြင်းဖြင့် ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်မလာနိုင်သေးသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် တိုးတက်လာခြင်းမှာ အချို့သော အန္တရာယ်များကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ရန် လုံလောက်ပေသည်။ ရုတ်တရက် အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရလျှင်ပင် သူ့၌ အသက်ရှင်သန်ရန် နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပိုမိုရရှိလာမည်ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ မိမိအသက်ကို အလွန်အမင်း တန်ဖိုးထားတတ်သော ဝမ်ကျင်းအတွက် အလွန်ပင် အရေးကြီးလှပေသည်။

အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသော လူများသည် ဝမ်ကျင်း တက်ကြွရွှင်လန်းစွာဖြင့် ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် သူ၏အမိန့်ညွှန်ကြားချက်များကို ဆက်လက်စောင့်မျှော်နေကြတော့သည်။ ဝမ်ကျင်းသည် အားလုံးကို ဝေ့ပျံကြည့်ရှုလိုက်ရာ သူ၏အကြည့်မှာ ရိုးရှင်းသော ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဇနီးမောင်နှံငယ်နှစ်ဦးထံတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ဤနှစ်ဦးမှာ ဤနေအိမ်၏ ပိုင်ရှင်များ ဖြစ်ကြပေသည်။

စိတ်အခြေအနေ အလွန်ကောင်းမွန်နေသဖြင့် ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ခါးဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး လက်တွေ့တွင်မူ စနစ်၏သိုလှောင်ရုံထဲမှ ထုတ်ယူခြင်းဖြစ်သည်။ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် ထိုဇနီးမောင်နှံအား လက်ဟန်ပြခေါ်ယူလိုက်ရာ ၎င်းတို့သည်လည်း မလွန်ဆန်ဝံ့ဘဲ ဝမ်ကျင်း၏ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ကြတော့သည်။

"ဒီ... ဒီအရာရှိမင်း... ကျွန်တော်မျိုးတို့... ဘာများ မိန့်မှာစရာရှိလို့ပါလဲ..."

လူငယ်ဖြစ်သူမှာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် စကားများ ထစ်ငေါ့နေခဲ့ပြီး သူ၏လက်ဖဝါးများတွင်လည်း ချွေးစေးများ ပြန်နေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူသည် အလွန်အမင်း ကြောက်တတ်သူဖြစ်သောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူ၏တစ်သက်တွင် ဤမျှကြီးမြတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်များကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ရာ ယာယီအားဖြင့် မသက်မသာဖြစ်ခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းတို့မှာ အလွန်ပင် သဘာဝကျလှပေသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို လှုပ်ခါပြလိုက်ပြီး ထိုလူငယ်ကို အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်ကာ

"စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး။ ဒီနေ့ ငါ မင်းတို့ရဲ့အိမ်ကို ခေတ္တငှားရမ်း သုံးစွဲခဲ့တဲ့အတွက် ဒါဟာ ကျေးဇူးတုံ့ပြန်တဲ့ လက်ဆောင်ပဲ။ ငါက ဘယ်တော့မှ လက်တွန့်တတ်တဲ့ အရာရှိမျိုး မဟုတ်ဘူး။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ကိုင်ထားသော သူ၏လက်ကို ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ဆန့်ထုတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ခြေလှမ်းများမှာမူ နေရာတွင်ပင် မြဲမြံစွာ ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။ ဘေးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်များသည် အမိန့်ပေးရန်ပင် မလိုဘဲ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ပါးနပ်စွာ လှမ်းယူလိုက်ပြီး လူငယ်ထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ကြသည်။

"ဒါဟာ အရာရှိမင်းရဲ့ ဆုလာဘ်ပဲ။ ယူလိုက်စမ်း။"

လူငယ်မှာ အံ့ဩမှင်သက်လျက် လက်ကိုဆန့်ကာ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို လှမ်းယူလိုက်တော့သည်။ သူသည် ကျောက်စိမ်းအရည်အသွေးကို ခွဲခြားတတ်ခြင်း မရှိသော်လည်း လက်ထဲ၌ ခံစားလိုက်ရသော နွေးထွေးချောမွေ့မှုနှင့် လက်ရာမြောက်လှသော ထုဆစ်မှုတို့ကတင် ဤကျောက်စိမ်းဆွဲပြားသည် အလွန်ပင် တန်ဖိုးကြီးမားကြောင်းကို သိရှိစေခဲ့သည်။

လူငယ်ဖြစ်သူ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို လက်ခံရယူလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် ခေါင်းကို သာသာညိတ်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်ကာ ပြည်နယ်ဘုရင်ခံစံအိမ်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့လေသည်။ ဝမ်ကျင်းသည် ၎င်းတို့၏နေအိမ်ကို အသုံးပြုကာ သူ၏ သိုင်းပညာနယ်ပယ်ကို အောင်မြင်စွာ ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့အတွက်မူ ထိုဇနီးမောင်နှံငယ်သည် ကောင်းမှုပြုခဲ့သူများဖြစ်ရာ ကောင်းမှုရှိပါက ဆုလာဘ် ပေးသနားရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုနည်းတူစွာပင်... အမှားကျူးလွန်သူများကိုမူ ပြစ်ဒဏ် စီရင်ရပေလိမ့်မည်။

နောက်ထပ်တစ်ဆင့်အနေဖြင့် ဤကျယ်ပြန့်လှသော ခရိုင်ကြီးအတွင်း၌ အမှားကျူးလွန်ခဲ့ကြသူများကို ပြစ်ဒဏ်စီရင်ရမည့် အချိန်ကျရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသို့တွေးတောရင်း ဝမ်ကျင်း၏ ခြေလှမ်းများသည် အနည်းငယ် ပိုမိုသွက်လက်လာခဲ့တော့သည်။

ဖေးမိသားစု စံအိမ်အပြင်ဘက်တွင်မူ ရုပ်အလောင်းများသည် နေရာအနှံ့ ပျံ့ကြဲနေခဲ့ပြီး သွေးစက်များသည် ချောင်းစီးသကဲ့သို့ စီးဆင်းနေခဲ့လေသည်။ ဖေးမိသားစု၏ မိသားစုခေါင်းဆောင်မှာ မြေကြီးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေခဲ့ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းလျက် သွေးများကို အန်ထုတ်နေကာ ကျိုးပဲ့နေသော လှံရိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏နောက်ကွယ်တွင်မူ ဒဏ်ရာရရှိထားသူ သို့မဟုတ် သေဆုံးသွားကြသူ ဖေးမိသားစု၏ လူငယ်မျိုးဆက်များ လဲလျောင်းနေကြပြီး အမျိုးသမီးများ၊ ကလေးသူငယ်များနှင့် အစေခံများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖက်တွဲလျက် မရပ်မနား ငိုကြွေးနေကြတော့သည်။

သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ယွဲ့ကျင်းသည် သူ၏ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်သွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ကျားရဲကဲ့သို့သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဖေးမိသားစု အကြီးအကဲကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ

"ပြည်နယ်ဘုရင်ခံရဲ့ အမိန့်တော်အရ... ခေါင်းမာစွာ ခုခံတဲ့သူမှန်သမျှကို တစ်ယောက်မှ မချန်ဘဲ ကွပ်မျက်စေ။ အခုပဲ လက်နက်ချမယ်ဆိုရင်တော့ နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက် အသက်ရှည်ဦးမယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့..."

ဖေးမိသားစု မိသားစုခေါင်းဆောင်သည် သူ၏လက်ထဲမှ ကျိုးပဲ့နေသော လှံရိုးကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး ဆွေမျိုးအချို့၏ တွဲထူမှုဖြင့် ထိုင်လိုက်ကာ မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်တော့သည်။

"ကျွန်ုပ်ရဲ့ ဖေးမိသားစုတစ်ခုလုံး... အထက်ကနေ အောက်အထိ အရှုံးပေး လက်နက်ချပါပြီ။"

ယွဲ့ကျင်းသည် သူ၏နောက်သို့ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရာ တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်အချို့သည် ထိပ်တုံး၊ သံခြေကျင်းများနှင့်အတူ ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ဖေးမိသားစုဝင်များကို တုပ်နှောင်ကာ ဓားလှံများဖြင့် ခြိမ်းခြောက်လျက် အကျဉ်းထောင်ဆီသို့ မောင်းနှင်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြတော့သည်။

မိမိတို့ အင်အားမမျှမှန်းသိသဖြင့် လက်နက်ချခဲ့သော ဖေးမိသားစုနှင့် မတူဘဲ ကျန်းမိသားစုနှင့် ရွှီမိသားစုတို့မှာမူ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုကို ဖောက်ထွက်ရန် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခုခံခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း ကံဆိုးစွာဖြင့် ပြင်းထန်လှသော ဝိုင်းရံမှုအောက်တွင် ထိုမိသားစုနှစ်စုလုံးသည် သွေးမြေကျသည်အထိ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သေဆုံးသွားသူများမှလွဲ၍ တိုက်ရိုက်မျိုးနွယ်စုဝင်များအားလုံးမှာ ဖမ်းဆီးခြင်းခံရပြီး စီရင်ချက်ကို စောင့်မျှော်ရန် အကျဉ်းထောင်သို့ ပို့ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

ဝမ်ကျင်း ပြည်နယ်ဘုရင်ခံစံအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဖမ်းဆီးမှုများအားလုံး ပြီးမြောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လျှို့ဝှက်တိုက်ပွဲမှသည် ပွင့်လင်းသော ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့ကတည်းကပင် ထိုမိသားစုသုံးစုမှာ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် သိမ်းဆည်းရမိသော ထိုမိသားစုသုံးစု၏ ပိုင်ဆိုင်မှုစာရင်းများကို သေချာစွာ ဖတ်ရှုစစ်ဆေးလိုက်သည်။ သူ ပိုမိုဖတ်ရှုလေလေ... သူ၏ အပြုံးမှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ စုစုပေါင်း ရန်ပုံငွေအမှတ် ငါးသန်းမှ ခြောက်သန်းခန့်အထိ ဝင်ရောက်လာခြင်းမှာ သူ၏ ရန်ပုံငွေအမှတ် လိုအပ်ချက်ဆိုင်ရာ ဖိအားများကို များစွာလျော့ပါးစေခဲ့သည့်အပြင် စံအိမ်များ၊ မြေကွက်များ၊ စိုက်ပျိုးမြေကောင်းများနှင့် လယ်ကွင်းများမှ ရရှိသော အကျိုးအမြတ်များကိုမူ ထည့်ပင်မတွက်ရသေးချေ။

အထူးသဖြင့် စိုက်ပျိုးမြေများ ဖြစ်သည်။ ထိုလယ်ကွင်းများကို အစိုးရအမည်ဖြင့် သာမန်အရပ်သားပြည်သူများထံ သီးစားချထားပေးပြီး စိုက်ပျိုးစေမည်ဆိုပါက မြေယာလက်ဝါးကြီးအုပ်မှု ပြဿနာကို များစွာလျော့ပါးစေနိုင်ပြီး ဒေသခံတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို တည်ငြိမ်စေကာ ငတ်မွတ်နေသော ပြည်သူအချို့အတွက် မျှော်လင့်ချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည့်အပြင် အစိုးရ၏ ရိက္ခာကောက်ခံမှုကိုလည်း တိုးတက်စေမည် ဖြစ်သည်။

စာရင်းဇယားများကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် ၎င်းတို့ကို စီမာယီထံသို့ တိုက်ရိုက် လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

"စီမာယီ... ဒီစိုက်ပျိုးမြေတွေကို စိုက်ပျိုးစရာ လယ်ယာမြေမရှိတဲ့ ပြည်သူတွေကို ခွဲဝေပေးလိုက်ပါ။ ခွဲဝေပြီးတာနဲ့ သူတို့ဟာ အစိုးရနဲ့ သီးစားခွဲဝေမှု စာချုပ်ကို ချုပ်ဆိုရမယ်။ ဒီမြေတွေကို အရောင်းအဝယ် လုပ်လို့မရဘူး။ စိုက်ပျိုးပြီး ငါးနှစ်ကြာတဲ့အခါမှာတော့ အစိုးရကို သီးစားခွဲပေးဖို့ မလိုတော့ဘဲ ကောက်ပဲသီးနှံ အခွန်သာ ပေးဆောင်ရတော့မယ်။"

စီမာယီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထပ်မံအကြံပြုလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး... မြေယာခွဲဝေမှုကို စိစစ်ဖို့ လိုအပ်ပါသေးတယ်။ ဒေသခံ အခြေအနေကောင်းတဲ့ မိသားစုတွေကို ဦးစားပေးသင့်ပြီး အဲဒီနောက်မှ မိသားစုရှိတဲ့ ပြင်ပလူတွေကို ပေးသင့်ပါတယ်။ အထီးကျန်နေတဲ့ ပြင်ပလူတွေကိုတော့ မြေယာခွဲဝေပေးဖို့ မလိုပါဘူး။ ဒေသခံ မိသားစုကောင်းတွေကတော့ လူသိများပြီး သူတို့ရဲ့ ဆွေမျိုးတွေကလည်း ဒီမှာတင် ရှိကြတာပါ။ ဇနီးမယားနဲ့ သားသမီးတွေကို လုပ်ကျွေးရမယ့် လူငယ်တွေက စိုက်ပျိုးတဲ့အခါ ပိုပြီး ကြိုးစားကြပါလိမ့်မယ်။ အထီးကျန် ပြင်ပလူတွေကတော့ ဒီမြေတွေကို အမြတ်အစွန်းအတွက် တစ်ဆင့်ပြန်ငှားတာမျိုး လုပ်နိုင်ပြီး အစိုးရရဲ့ အခွန်ဘဏ္ဍာကို လျော့နည်းစေနိုင်ပါတယ်။"

"ဒါဆိုရင် မင်းအကြံပြုတဲ့အတိုင်းသာ လုပ်ဆောင်လိုက်ပါ။"

ဝမ်ကျင်းသည် ပုံမှန်အားဖြင့် စီမာယီ၏ အကြံပြုချက်အများစုကို လက်ခံလေ့ရှိသည်။ ၎င်းမှာ သူသည် စနစ်မှ ထုတ်လုပ်ထားသော သစ္စာရှိမှု အာမခံချက်ရှိသည့် လူတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့်သာမက စီမာယီကိုယ်တိုင်ကလည်း ထူးချွန်ပြောင်မြောက်သော စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရုံးလုပ်ငန်းများကို စီမံပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် လှည့်ထွက်ကာ အတွင်းဆောင်ခြံဝင်းဆီသို့ လှောက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာထက်တွင်မူ နောက်ပြောင်လိုသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ အတွင်းဆောင်ဝင်းထဲတွင် ပြစ်ဒဏ်မစီရင်ရသေးသော "အရာလေးတစ်ခု" ရှိနေသေးသည်။ ဝမ်ကျင်းသည် သူမ၏ စိတ်ဝိဉာဉ်ကို ညှို့ယူဖမ်းစားတတ်သော နည်းလမ်းများကို အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ဝင်စားနေခဲ့သည်။

လျှောက်လှမ်းရင်းဖြင့် ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏နောက်ကွယ်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာသော ကုရန်ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"အာရန်... နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်ရဲ့ တပည့်အချို့ကို သွားရောက်ဖမ်းဆီးခဲ့စမ်း။"

ဝမ်ကျင်း၏ ရုတ်တရက် အမိန့်ပေးမှုကြောင့် ကုရန်မှာ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သော်လည်း ချက်ချင်းပင် အရိုအသေပြုကာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

ဝမ်ကျင်း၏ အမိန့်အရ 'ကွန်ရက်အဖွဲ့' အောက်ရှိ နေမင်းကိုးပါးနန်းတော် တပည့်အများစုမှာ သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံခဲ့ရပြီး ယွီချင်းချင်းနှင့် အနည်းငယ် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုရှိသော ဆယ်ဂဏန်းမျှသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ထိုသူများသည် လတ်တလောတွင် အကျဉ်းထောင်အတွင်း၌ ပိတ်လှောင်ခြင်း ခံထားရသည်။ ယွဲ့ပြည်နယ်၏ အကျဉ်းထောင်မှာ နန်ယန်စီရင်စုရှိ ကွန်ရက်အဖွဲ့၏ စံအိမ်ကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ဆိုးဝါးလှရာ နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်ဝင် ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ ဒဏ်ရာအပြည့် ရရှိထားကြသဖြင့် လာမည့်ရက်ပိုင်းအတွင်း အချို့မှာ သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ ကုရန်သည် သူ၏နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာ စေ့လိုက်ပြီး ထိုသူများအားလုံး သေမသွားရန်သာ မျှော်လင့်မိတော့သည်။ မဟုတ်ပါက သူသည် မည်သို့ သတင်းပြန်ပို့ရမည်နည်း။

သူသည် ယွီချင်းချင်း နေထိုင်ရာ အဆောင်ဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အဝင်ဝရှိ အစေခံမိန်းကလေး နှစ်ဦးသည် ဝမ်ကျင်းကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုကြရာ ဝမ်ကျင်းက အဆောင်ဝင်းအတွင်းသို့ ညွှန်ပြကာ

"ထူးခြားမှု တစ်ခုခု ရှိသလား။"

"သတင်းပို့ပါတယ် သခင်ကြီး... ထူးခြားမှု မရှိပါဘူး။ ကျွန်မတို့ ယွီသခင်မလေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်တဲ့အခါမှာ မည်သည့်ဆေးဝါး၊ ဆေးအိတ် သို့မဟုတ် ၎င်းနဲ့ ဆင်တူတဲ့ အရာဝတ္ထုမျိုးကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပါဘူး။"

၎င်းကို ကြားသောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အဆောင်ဝင်းအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်ရောက်ကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တော့သည်။

ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ ဒဏ်ရာများကို ကုသရင်း အနားယူနေသော ယွီချင်းချင်းသည် ဝမ်ကျင်း ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ခုတင်ပေါ်မှ အလျင်အမြန်ဆင်း၍ ကြိုဆိုလိုက်တော့သည်။

"ချင်းချင်း... သခင်ကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်။"

ဝမ်ကျင်းသည် ဘာမှမပြောဘဲ ယွီချင်းချင်းကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ၏ အကြည့်များသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။ တိတ်ဆိတ်ပြီး ဖိအားပေးလှသော ပတ်ဝန်းကျင်သည် ကြာရှည်စွာ တည်ရှိနေခဲ့ရာ ယွီချင်းချင်း၏ နဖူးပြင်ထက်တွင် ချွေးစေးအချို့ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်မှသာ ဝမ်ကျင်းက နောက်ဆုံးတွင် စကားစတင်လိုက်တော့သည်။

"ထလော့။"

"အမိန့်အတိုင်းပါ သခင်ကြီး။"

ထလိုက်စဉ်တွင် ယွီချင်းချင်းသည် ဝမ်ကျင်း၏အနားသို့ တိုးကပ်လာခဲ့သည်။

"သခင်ကြီး ကြွလာတာက... ချင်းချင်းကို အလုပ်အကျွေးပြုစေချင်လို့လားရှင်..."

ယွီချင်းချင်း၏ တောက်ပလှသော မျက်ဝန်းအစုံအတွင်း၌ မသိမသာ ညှို့ဓာတ်လှိုင်းများ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာထက်တွင်လည်း ပြုပြင်ထားသော ချွဲနွဲ့မှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ မိမိရှေ့မှ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး လှပလွန်းသော မိန်းမလှလေးတစ်ဦးက မိမိကို ဖမ်းစားရန် ဤမျှ ကြိုးစားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ကျင်း၏ရင်ထဲ၌ မလွန်ဆန်နိုင်လောက်သော တပ်မက်မှု စိတ်ဆန္ဒတစ်ခု ရုတ်ချည်း တိုးဝှေ့လာခဲ့သည်။

သူ၏ ရင်ထဲမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ဖိနှိပ်လိုက်ရင်း ဝမ်ကျင်းသည် လက်ကိုဆန့်ကာ ယွီချင်းချင်း၏လက်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ရာ သူ၏လက်မောင်းများသည် သူမ၏ နွေးထွေးနုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားမိတော့သည်။

"ငါ မင်းကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမယ်။ ပြောစမ်း... ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိဉာဉ်ကို ညှို့ယူဖို့ မင်း ဘာကို သုံးခဲ့တာလဲ။"

ဝမ်ကျင်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ အဖက်ခံထားရသော ယွီချင်းချင်းသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ တုန်ရင်သွားခဲ့ပြီး ဝမ်ကျင်း၏ ခါးကို ပွတ်သပ်နေသော လက်ကလေးမှာလည်း ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။

"သခင်ကြီး... ချင်းချင်းကတော့ သခင်ကြီး ဘာကို ဆိုလိုလဲဆိုတာ တကယ်ပဲ မသိပါဘူးရှင်။"

ဝမ်ကျင်းသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် နှိမ့်ချလိုက်ပြီး ယွီချင်းချင်း၏ လည်ပင်းသားထက်တွင် မြှုပ်နှံကာ သူမ၏ သင်းပျံ့လှသော ရနံ့ကို လောဘတကြီး ရှူရှိုက်လိုက်ရင်း ဝေဝါးစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို အခွင့်အရေး ပေးခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းက တန်ဖိုးမထားခဲ့ဘူး... ဒါဆိုရင်တော့ နောက်ပိုင်းမှာ မင်း ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခံရလိမ့်မယ်ဆိုတာ သိထားလိုက်ပါ။"

ထို့နောက် သူသည် ယွီချင်းချင်းကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ချီလိုက်ပြီး အခန်းအပြင်ဘက်ရှိ အဆောင်ဝင်းထဲသို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။

"ခဏနေလို့ အာရန် ရောက်လာတဲ့အခါ... မင်းကို မင်းရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတချို့နဲ့ တွေ့ခွင့်ပေးရင် ဘယ်လိုလဲ..."

ဝမ်ကျင်း၏ စကားများအတွင်းမှ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိသော ခြိမ်းခြောက်မှုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယွီချင်းချင်း၏ မျက်နှာထက်မှ ချွဲနွဲ့မှုများသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ယင်းအစား စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်များ ဝင်ရောက်လာခဲ့တော့သည်။

"သခင်ကြီး... ချင်းချင်းကတော့ တကယ်ပဲ ဘာမှ နားမလည်ပါဘူးရှင်။"

"အို... ဟုတ်လား... ငါ့ကို ယုံလိုက်စမ်းပါ။ မကြာခင်မှာပဲ မင်း အားလုံးကို နားလည်သွားလိမ့်မယ်။"