အခန်း ၁၉၀

အခန်း (၁၉၀)

ဝူချီမြို့တော်

ပြည်နယ်မြို့တော်အတွင်း၌ အခြေအနေအရပ်ရပ်မှာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီး၊ စီရင်စုတစ်ခုချင်းစီက မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် သီးခြားစီ လှုပ်ရှားနေကြသည့် ဖရိုဖရဲဖြစ်တည်မှုများကိုလည်း ဝမ်ကျင်းက အခွင့်ကောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဖြေရှင်းလိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

စီရင်စုအသီးသီး၏ နိုင်ငံရေး၊ စစ်ရေးနှင့် အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများ၏ အသက်အန္တရာယ်လုံခြုံရေးတို့ပင်လျှင် ဝမ်ကျင်း၏ စိမ့်ဝင်ထိုးဖောက်မှုနှင့် ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရလေသည်။

ဥပဒေပြုရေးဝါဒဂိုဏ်း၏ တပည့်သားမြေးများသည် ဝမ်ကျင်း၏ အခိုင်မာဆုံးသော မဟာမိတ်များနှင့် ထောက်ခံအားပေးသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဝမ်ကျင်းသည် သူတို့အတွက် အာဏာကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်ရန်နှင့် သူတို့၏ ရည်မှန်းချက်များကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် တစ်ခုတည်းသော လမ်းစဖြစ်သဖြင့်၊ မိမိတို့၏ အနာဂတ်အတွက် သူတို့သည် အသက်စွန့်၍ တိုက်ခိုက်ကြပေလိမ့်မည်။

ဝမ်ကျင်း ချန်ထားခဲ့သော စီရင်စုစစ်သည်တော်များသည် စစ်တပ်အသစ်တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းမည်ဖြစ်ပြီး၊ စနစ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော စစ်သည်တော်များက အောက်ခြေအရာရှိများအဖြစ် တာဝန်ယူကာ ယွဲ့ကျင်းက ၎င်းစစ်တပ်၏ စစ်သူကြီးအဖြစ်လည်းကောင်း၊ နန်ယန်စီရင်စု၏ စစ်သူကြီးဟောင်း မာကျိက ဒုတိယစစ်သူကြီးအဖြစ်လည်းကောင်း တာဝန်ယူမည် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ရိက္ခာနှင့် အထောက်အပံ့များ လုံလောက်နေပြီး နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခြင်း မခံရသရွေ့ ထိုစီရင်စုစစ်သည်တော်များအနေဖြင့် မည်သည့် မကျေနပ်ချက်မျှ ရှိကြမည် မဟုတ်ချေ။

စစ်သည်တော်အများစုအတွက်မူ စစ်ထဲဝင်ပြီး ထမင်းစားရခြင်းသည် သူတို့အား ငွေပေးသူအတွက် တိုက်ခိုက်ပေးရခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။ ထို့အပြင် ယွဲ့ပြည်နယ်၏ ဘုရင်ခံတစ်ဦးအနေဖြင့် ဝမ်ကျင်းသည် ယွဲ့ပြည်နယ်၏ စစ်တပ်များကို စုစည်းရန်နှင့် အမိန့်ပေးရန် တရားဝင် အခွင့်အာဏာ အပြည့်အဝ ရှိသဖြင့်၊ ဤစီရင်စုစစ်သည်တော်များသည် ဝမ်ကျင်း၏ အမိန့်တော်ကို ငြင်းပယ်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

နိုင်ငံရေးအမြင်ရှိသော အချို့သော အဆင့်မြင့်စစ်ဘက်အရာရှိများသည်လည်း မိမိတို့၏ ရပ်တည်ချက်ကို သိသိသာသာပင် ပြောင်းလဲပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည်။ မိမိတို့၏ အထက်လူကြီးများကိုယ်တိုင်ကပင် အညံ့ခံခဲ့ကြပြီဖြစ်ရာ သူတို့၏ ရုန်းကန်မှုသည် အဓိပ္ပာယ်မဲ့လှပေသည်။ ထို့အပြင် ဘုရင်ခံမင်းကြီး၏ လက်အောက်တွင် အမှုထမ်းခြင်းက ပိုမိုတောက်ပသော အနာဂတ်ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည်ဖြစ်ရာ သူတို့အနေဖြင့် အဘယ်ကြောင့် ငြင်းဆန်လိုကြပါမည်နည်း။

ဝမ်ကျင်းသည် ယွဲ့ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးကို ထိန်းချုပ်ပြီးနောက် စည်းစိမ်ဥစ္စာများကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက ကောက်ကျစ်သော အကြံအစည်ရှိသူများကို နှိပ်ကွပ်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ အာဏာကို အောင်မြင်စွာ စုစည်းကာ မိမိ၏ စစ်အင်အားကိုလည်း တိုးမြှင့်နိုင်ခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း ဝမ်ကျင်းသည် ဤအရာများအပေါ် ဘဝင်မြင့်ခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်ကျေနပ်သာယာနေခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအောင်မြင်မှုများသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ စီမာယီ၏ အကွက်စိပ်လှသော ဗျူဟာမြောက် အကြံပေးမှုများနှင့် ခွဲခြားမရနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ စီမာယီသာ မရှိပါက သူသည် စနစ်၏ ပံ့ပိုးကူညီမှုဖြင့် ယွဲ့ပြည်နယ်ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ နည်းလမ်းများသည် ပိုမို ကြမ်းတမ်းပြီး ဆုံးရှုံးမှုများမှာလည်း ပိုမို ကြီးမားနိုင်ပေသည်။

ဘုရင်ခံစံအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာသွားသော လျှို့ဝှက်စာတစ်စောင်သည် ကျိန်းအူမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ယွဲ့ဒေသတစ်ခုလုံးသည် တုန်လှုပ်လှုပ်ရှားလာခဲ့တော့သည်။

အထူးသဖြင့် ချန်ယွီ၊ ကျန်လျောင်၊ ချန်ကန်း၊ ထော့ရှန်းနှင့် မေလီဇေ စသည့် အဆင့်မြင့် စစ်ဘက်အရာရှိကြီးများသည် စိတ်အားထက်သန်လာကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်များ တောက်ပလာခဲ့သည်။ ဤကာလအတွင်း သူတို့သည် မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲအတွက် လုံလောက်သော လက်နက်ကိရိယာများကို တည်ဆောက်ပြီးစီးခဲ့ကြပြီ ဖြစ်ပြီး၊ မေလီဇေနှင့် ထော့ရှန်းတို့ စုဆောင်းထားသော လော့နန်နိုင်ငံသားများနှင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် စစ်တပ်အသစ်မှာလည်း စနစ်တကျ လေ့ကျင့်မှုများ ပြီးမြောက်ထားခဲ့ကာ မြို့တွင်း၌ မြှုပ်နှံထားသော သူလျှိုများမှာလည်း အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ အရာအားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ... သူတို့သည် မြို့တံခါးကို ချိုးဖျက်၍ အောင်ပွဲ၏ အသီးအပွင့်များကို ဆွတ်ခူးရန် အချိန်အခါကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေကြတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် ကျိန်းအူမြို့ စောင့်တပ်၏ စစ်စခန်းမှ ကျယ်လောင်လှသော စစ်ဗုံသံကြီး ဟိန်းထွက်လာခဲ့သည်။ စစ်သည်တော် အားလုံးသည် သူတို့၏ ချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို ဝတ်ဆင်ကာ လက်နက်များကို ကိုင်စွဲလျက်၊ မိမိတို့ အရာရှိများ၏ အမိန့်အောက်တွင် စစ်ကြောင်းများ ဖြန့်ကျက်ကာ အမိန့်တော်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြလေသည်။

ဤကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော လှုပ်ရှားမှုကြီးကြောင့် ဝူချီမြို့မှ ကင်းထောက်များသည် အလွန် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး သတင်းပို့ရန်အတွက် သတင်းစကားပါးသူများကို အလျင်အမြန် စေလွှတ်လိုက်ကြတော့သည်။

ဝူချီမြို့၏ မြို့တော်ဝန်စံအိမ်တော်အတွင်း၌မူ... မြို့တော်ဝန် ဇန်ယာသည် ကင်းထောက်များ ပေးပို့လာသော အချက်အလက်များကို ဖတ်ရှုရင်း သူ၏ အနည်းငယ် ဝဖြိုးသော မျက်နှာထက်တွင် သောကရိပ်များ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။ သူသည် ကျင်းလူမျိုးများ၏ ကျူးကျော်မှုကို ရင်ဆိုင်ရန် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများစွာ ပြုလုပ်ထားခဲ့သော်လည်း ထိုနေ့ရက် အမှန်တကယ် ရောက်ရှိလာသောအခါတွင်မူ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။

ဝူချီမြို့၏ မြို့တော်ဝန်ဖြစ်သူ ဇန်ယာသည် တော်ဝင်မိသားစု၏ ယုံကြည်စိတ်ချစွာ တာဝန်လွှဲအပ်ခြင်းကို ခံထားရသူဖြစ်ရာ စစ်ရေးစစ်ရာများနှင့် ပတ်သက်၍ လုံးဝ နားမလည်သူတစ်ဦး မဟုတ်ချေ။ သူသည် အနည်းဆုံးတော့ အခြေခံ မြော်မြင်တွေးခေါ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

မူလက ကျိန်းအူမြို့တော်ကို ကျင်းစစ်တပ်က စတင်သိမ်းပိုက်စဉ်က ထော့ရှန်းနှင့် မေလီဇေတို့သည် ဒုက္ခသည်များကို စုဆောင်းကာ စစ်သည်တော်များကို လေ့ကျင့်ပေးခဲ့ကြသည်။ လူဦးရေ ဆုံးရှုံးမှုကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ဇန်ယာသည် ကျင်းစစ်တပ်ကို ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်ရန် စစ်တပ်များကို ထပ်ခါတလဲလဲ စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ထော့ရှန်းနှင့် မေလီဇေတို့၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို ရင်ဆိုင်ရသည်မှာ ကိုင်တွယ်ရ လွယ်ကူသော်လည်း၊ ကျင်းလူမျိုးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့် အခါတိုင်းတွင်မူ သူတို့သည် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မအောင်နိုင်ခဲ့ချေ။

ဤအရာက ဝူချီမြို့စောင့်တပ်ကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။ ဝူချီမြို့သည် ကျိန်းအူမြို့၏ တောင်ဘက်တွင် တည်ရှိသည်။ ယခင်က ယွီဝူလူမျိုးများ တိုက်ခိုက်လာစဉ်က သူတို့ကို ကျိန်းအူမြို့က ပိတ်ဆို့တားဆီးပေးခဲ့ပြီး မြို့တော် ပျက်စီးသွားပြီးနောက်တွင်လည်း သူတို့အားလုံးကို ကျင်းလူမျိုးများက ချေမှုန်းပစ်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဝူချီမြို့စောင့်တပ်သည် အရေအတွက် များပြားပြီး သူတို့၏ လက်နက်ကိရိယာများ ကောင်းမွန်သော်လည်း စစ်ပွဲအတွေ့အကြုံ လုံးဝမရှိဘဲ သွေးမစွန်းဖူးသေးသည့် မျက်နှာသစ်စစ်သည်များသာ ဖြစ်ကြပေသည်။ ထို့ကြောင့် ယွီဝူလူမျိုးများနှင့် အမြဲတစေ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ထော့ရှန်း၏ ဝါရင့်လက်အောက်ငယ်သားများဖြစ်စေ၊ စစ်မြေပြင်တွင် အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်နေသော နန်ယန်စီရင်စုစစ်သည်တော်များဖြစ်စေ သို့မဟုတ် စနစ်စစ်သည်တော်များဖြစ်စေ သူတို့သည် မည်သို့မျှ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ချေ။

ထပ်ခါတလဲလဲ ရှုံးနိမ့်မှုများကြောင့် ဝူချီမြို့စောင့်တပ်၏ မခိုင်မာလှသော စိတ်ဓာတ်သည် ယခုအခါ လုံးဝ ပျက်ပြားလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

စာစောင်ကို ကိုင်ထားသော ဇန်ယာ၏ လက်များသည် ရုတ်တရက် တုန်ယင်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ အတွင်းအားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး စာစောင်ကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူသည် တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် စာကြည့်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ စက္ကူနှင့် စုတ်တံကို ထုတ်ယူ၍ တော်ဝင်မြို့တော်သို့ စာတစ်စောင် ရေးသားလိုက်တော့သည်။

ဒါဟာ တော်ဝင်မြို့တော်သို့ စစ်ကူတောင်းခံသည့် စာစောင်ကို မရေတွက်နိုင်အောင် ပေးပို့ခဲ့ပြီးခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အကြိမ်တိုင်းတွင်မူ ဝတ်ကျေတန်းကျေ တုံ့ပြန်မှုများနှင့် အချိန်ဆွဲခြင်းများကိုသာ ရရှိခဲ့သည်။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် စစ်ကူများ ရောက်လာမလာဆိုသည်ကို ဇန်ယာ စိတ်ထဲက ကောင်းစွာ သိရှိနေသည်။ ဤတိုက်ပွဲတွင် စစ်ကူ ရောက်ရှိလာရန် မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ချေ။

တော်ဝင်မြို့တော်အတွင်းရှိ အခြေအနေအရပ်ရပ်မှာလည်း မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသည်။ ပထမမင်းသား၏ တစ်ဦးတည်းသော သားတော်မှာ လုပ်ကြံခြင်း ခံခဲ့ရသဖြင့် အမွေဆက်ခံသူ မရှိခြင်းဟူသော အကြပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီး နန်းလုပွဲမှာလည်း အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲဆီသို့ ဦးတည်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နှစ်ဖက်စလုံးမှ ထောက်ခံသူများသည် ယခုအခါ သူတို့ တတ်နိုင်သမျှ နည်းလမ်းအားလုံးကို အသုံးပြု၍ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

တော်ဝင်မြို့စောင့်တပ်အတွင်းရှိ အုပ်စုများသည် ဝူချီမြို့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားကြပြီး မိဖုရားကြီး လာကျန့်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိသော အင်အားစုများမှာမူ မင်းသားနှစ်ပါး အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း ရေနောက်၌ ငါးမျှားရန် ကြိုးပမ်းနေကြသဖြင့် ဝူချီမြို့အပေါ် ပိုမို၍ပင် ဂရုမစိုက်ကြချေ။

ရှောင်းမိသားစုနှင့် ပတ်သက်၍မူ... ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲလှသော ရှောင်ကျန်းနှင့် မကြာသေးမီက ရှောင်းမိသားစု၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကို တွေးမိသောအခါ ဇန်ယာသည် ပိုမို၍ စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့သည်။ ဇန်ယာသည် လော့နန်နိုင်ငံအတွင်းရှိ ကျင်းလူမျိုးများအပေါ် အမြဲတမ်း ပြင်းထန်သော အာဃာတ ရှိခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ လူမျိုးမတူသူများသည် တိုင်းပြည်အပေါ် လုံးဝ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် သစ္စာစောင့်သိနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူက အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရှောင်းမိသားစုကို အမြဲတမ်း အဆိုးဆုံး သံသယစိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး သူတို့သည် ပုန်ကန်ရန် ကြံစည်နေကြသည်ဟု ယူဆထားခဲ့သည်။

သူ၏ ခန့်မှန်းချက်သည် စိတ်ကူးပေါက်ရာ ပြောခြင်းမဟုတ်ဘဲ သေချာစွာ စဉ်းစားတွေးခေါ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှောင်းမိသားစုသည် မူလကတည်းက ကျင်းလူမျိုးများ ဖြစ်ကြပြီး ယခုအခါ ကျင်းလူမျိုးများသည် အင်အားကြီးမားကာ ပြင်းထန်စွာ ချီတက်လာနေကြပြီဖြစ်ရာ၊ အကယ်၍ သူတို့သည် မိမိတို့၏ လူမျိုးစုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် အကျိုးအမြတ်အချို့ ကတိပြုခြင်းခံရပါက... ရှောင်းမိသားစုသည် အညံ့ခံရန် အခွင့်အလမ်း အလွန်များပြားလှပေသည်။ အဆုံးသတ်တွင် အကယ်၍ သူ ဇန်ယာသာ ရှောင်းကျန်း ဖြစ်ခဲ့ပါက... သူလည်း မုချ အညံ့ခံမည်သာ ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ပြည်တွင်းပြည်ပ အကြပ်အတည်းများအောက်တွင် ဝူချီမြို့တော်ကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရန် ဇန်ယာအနေဖြင့် မည်သည့် မျှော်လင့်ချက်မျှ မမြင်ရတော့ချေ။ စစ်ကူမရှိဘဲ မြို့တွင်းရှိ အတွေ့အကြုံမရှိသော စစ်သည်တော် ငါးသောင်းခန့်ဖြင့် ဝံပုလွေများနှင့် ကျားသစ်များကဲ့သို့ ရက်စက်လှသော အင်အားတစ်သိန်းကျော်ရှိသည့် ကျင်းစစ်တပ်ကြီးကို ခုခံရန်မှာ... အိမ်မက်မက်နေခြင်းမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် ဇန်ယာသည် စက္ကူနှင့် စုတ်တံကို ထပ်မံထုတ်ယူကာ စာတစ်စောင် ရေးသားလိုက်ပြန်သည်။ ယခုအကြိမ်တွင် တော်ဝင်နန်းတော်သို့ တိုက်ရိုက်ပေးပို့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပထမမင်းသား ပိုလာနှင့် ဒုတိယမင်းသား တူယာရွှီတို့ထံ သီးခြားစီ ပေးပို့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး ဝူချီမြို့တော်ဝန် ဇန်ယာ လျှောက်ထားအပ်ပါသည်။ ကျင်းလူမျိုးများသည် အလွန်ပြင်းထန်စွာ ချီတက်လာနေကြပြီး ဝူချီမြို့စောင့်တပ်တစ်ခုတည်းဖြင့် သူတို့ကို ခုခံနိုင်ရန် မလွယ်ကူလှပါ။ အလွန်ဆုံး တစ်လအတွင်း မြို့တော် ပျက်စီးမည့် အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရပါသည်။ ထိုအချိန်ကျရောက်ပါက တော်ဝင်မြို့တော်သည်လည်း အန္တရာယ်ကျရောက်နိုင်ပါသည်။ မင်းသားများအနေဖြင့် အထွေထွေ အခြေအနေကို ဦးစားပေးကာ ပြင်ပရန်သူကို စည်းလုံးစွာ ခုခံကြရန် တောင်းပန်အပ်ပါသည်။ ထို့အပြင်... ရှောင်းမိသားစုသည် ကောက်ကျစ်သော အကြံအစည်များ ရှိနေနိုင်ပါသဖြင့် အထူး သတိပြုတော်မူကြပါ။"

စက္ကူနှင့် စုတ်တံကို ချလိုက်ပြီးနောက် ဇန်ယာ၏ မျက်ဝန်းများသည် တဖြည်းဖြည်း တည်ကြည်ပြတ်သားလာခဲ့သည်။ ဤစာနှစ်စောင်က မည်မျှအထိ သက်ရောက်မှုရှိမည်ကို သူ မသိသော်လည်း၊ မင်းသားနှစ်ပါးအတွက် သတိပေးချက်တစ်ခု ဖြစ်စေရန်နှင့် သူ၏ ရင်ထဲတွင် အေးချမ်းမှုရရှိစေရန် မျှော်လင့်မိသည်။ တိုင်းပြည်အတွက် သူ ဇန်ယာအနေဖြင့် ဤစာနှစ်စောင်ကို မဖြစ်မနေ ရေးသားရမည် ဖြစ်သည်။

ပိုလာနှင့် တူယာရွှီတို့ အမှန်တကယ် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ကာ ပြင်ပရန်သူကို ခုခံရန် ငြိမ်းချမ်းရေးယူကြလိမ့်မည်ဟူသော အချက်အပေါ် သူ လုံးဝ မျှော်လင့်ချက် မထားချေ။ အခြေအနေများ ဤအဆင့်အထိ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် တိုက်ခိုက်မလား သို့မဟုတ် ငြိမ်းချမ်းရေးယူမလား ဆိုသည်မှာ ပိုလာနှင့် တူယာရွှီတို့ ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်နိုင်သည့် အရာမဟုတ်တော့ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။ သူတို့၏ ထောက်ခံသူများက သူတို့ကို အဆုံးအထိ တိုက်ခိုက်ရန် တွန်းအားပေးကြပေလိမ့်မည်။

ဗြောင်ကျကျ ပြောရလျှင် ထိုလူများသည် လော့နန်နိုင်ငံ၏ လုံခြုံရေးကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြချေ။ သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် အကယ်၍ နိုင်ငံရေးပြိုင်ဘက်များကို ရှုံးနိမ့်ပါက သူတို့သည် မုချ သေဆုံးရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အကယ်၍ လော့နန်နိုင်ငံ ပျက်စီးသွားပါက ကျင်းလူမျိုးများသည် သူတို့ကို လုံးဝ သုတ်သင်ပစ်မည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် မည်သည့်အရာက ပိုမို အရေးကြီးကြောင်းကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားကြသည်။

"အားလုံး... စစ်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ကြလော့။ ငါတို့၏ ဇာတိမြေကို ကာကွယ်ကြစို့။"

ဇန်ယာ၏ လေသံမှာ ပြတ်သားလှသည်။ သူသည် ဝူချီမြို့ကို ကာကွယ်ရန် အသက်စွန့်၍ တိုက်ခိုက်ပေလိမ့်မည်။ တော်ဝင်မြို့တော်၏ နောက်ဆုံး အတားအဆီးတစ်ခုအနေဖြင့် ဝူချီမြို့ ပျက်စီးသွားပါက လော့နန်နိုင်ငံ၏ ပျက်သုဉ်းခြင်းသည်လည်း သိပ်မဝေးတော့ချေ။ သူ၏ ဘိုးဘေးများသည် ပထမဦးဆုံးသော ဘုရင်မင်းမြတ်နှင့်အတူ တိုင်းပြည်ကို တည်ထောင်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ သွေးမျိုးဆက်မှာလည်း ယနေ့တိုင် တော်ဝင်ကရုဏာတော်ကို စဉ်ဆက်မပြတ် ရရှိခဲ့သည်။ ယခုအချိန်သည် ထိုအကြွေးကို ပြန်လည် ပေးဆပ်ရမည့် အချိန်ပင် ဖြစ်တော့သည်။