အခန်း ၁၉၁

အခန်း (၁၉၁)

ရှင်သန်ခြင်း

လော့နန်နိုင်ငံ၏ တော်ဝင်မြို့တော်ရှိ ပထမမင်းသား၏ စံအိမ်တော်အတွင်း၌ ပိုလာ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့ပြီး မှောင်မှိုင်နေကာ သူ၏လက်ထဲတွင် စာတစ်စောင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လက်ဖမိုးပေါ်ရှိ ဖောင်းကြွနေသော အကြောပြိုင်းပြိုင်းတို့က သူ၏ ရင်တွင်း မငြိမ်သက်မှုကို သက်သေပြနေသည်။

ဇန်ယာထံမှ ပေးပို့လာသော စာကို ဖွင့်ဖတ်ပြီးကတည်းက သူသည် အခန်းအတွင်း၌ နှစ်နာရီနီးပါးခန့် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ဤအချိန်အတောအတွင်း သူသည် မိမိကိုယ်တိုင်နှင့် လော့နန်နိုင်ငံအတွက် လွတ်မြောက်ရာလမ်းစကို ရှာဖွေရင်း များစွာ တွေးတောနေခဲ့မိသည်။ ဇန်ယာ မြင်နိုင်သော ထိုအခြေအနေကို သူကော အဘယ်ကြောင့် ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ဘဲ ရှိပါမည်နည်း။ နန်းလျာမင်းသားတစ်ပါးအနေဖြင့်၊ အထူးသဖြင့် ဘုရင်အိုကြီး၏ သားကြီးဖြစ်ရာ နိုင်ငံရေးလောကအတွင်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်လည်ခဲ့ပြီးနောက် မိုက်မဲသော ဝက်တစ်ကောင်ပင်လျှင် လိုအပ်သော ဉာဏ်ပညာကို ရရှိနိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း အခြေအနေကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်ရုံမျှဖြင့် ထိုအကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်း ရှိသည်ဟု မဆိုလိုပေ။ အထူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့လုနီးပါး ဖြစ်နေသည့် ကစားပွဲတစ်ခုတွင် ပိုလာအနေဖြင့် မည်မျှပင် ဦးနှောက်ခြောက်အောင် တွေးတောပါစေ... ဖြေရှင်းရန် အင်အား ကင်းမဲ့နေခဲ့ရသည်။

အကယ်၍ သူသည် တူယာရွှီနှင့် အဆုံးအထိ တိုက်ခိုက်ပြီး ရှုံးနိမ့်ခဲ့လျှင် သူ သေရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အကယ်၍ သူသည် အံ့ဖွယ်တန်ခိုးဖြင့် အောင်မြင်ခဲ့လျှင်ပင် ကျင်းလူမျိုးများ တော်ဝင်မြို့တော်ကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာသည်နှင့် သူ ထပ်မံ သေဆုံးရမည်သာ ဖြစ်သည်။ အခြားသူများ ရှင်သန်နိုင်သော်လည်း သူကမူ ဧကန်မုချ ရှင်သန်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ယခုအချိန်တွင် ပိုလာသည် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ရန် သို့မဟုတ် နောက်ဆုတ်ရန် လမ်းစမရှိဘဲ သေမင်း၏ လက်ခုပ်တွင်းသို့ ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။

ပိုလာသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ တဒုတ်ဒုတ် တုန်ခါနေသော သူ၏ နားထင်များကို နှိပ်နယ်ရင်း ဇန်ယာ၏ စာကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းကာ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မြဲမြံစွာ ထည့်ထားလိုက်သည်။ သူသာမက သူ၏ ညီတော်ဖြစ်သူ တူယာရွှီလည်း ဤစာကို မုချ ရရှိထားလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။

ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ ပိုလာ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ တူယာရွှီသည် လူမိုက်မဟုတ်ပေ။ သူတို့ ရင်ဆိုင်နေရသော ထို ကြောက်မက်ဖွယ် အခြေအနေကို သူလည်း မြင်တွေ့နေရမည် ဖြစ်သည်။ ရာဇပလ္လင်ကို လုယူမည့် အခြားသော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးအနေဖြင့် တူယာရွှီသည်လည်း သူနှင့် ထပ်တူထပ်မျှ အကျပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပေသည်။

အကယ်၍ ၎င်းတို့သည် ရှင်သန်ရန် လမ်းစကို ရှာဖွေလိုပါက... ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ကာ ပြင်ပရန်သူကို စည်းလုံးစွာ ခုခံခြင်းမှတစ်ပါး အခြားလမ်းမရှိဘဲ... သို့မဟုတ်ပါက နှစ်ဦးစလုံး ဧကန်မုချ သေဆုံးကြရပေလိမ့်မည်။ ကံဆိုးစွာဖြင့် နန်းလုပွဲသည် ယခုအခါ ၎င်းတို့ကို ထောက်ခံသူများ၏ မျက်ဝန်းများတွင် သွေးဆာမှုများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ၎င်းတို့နှစ်ဦးအနေဖြင့် ထိုလူများကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။

ပြာလွင်သော မိုးကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း၊ မျက်နှာထက်သို့ ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်လာသော လေညင်းကို ခံစားလျက် ပိုလာသည် သူ၏ လက်များကို ဆန့်တန်းကာ မျက်ဝန်းများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူတို့မျိုးနွယ်စုများ၏ အုပ်ချုပ်ရာ တိုင်းနိုင်ငံဖြစ်ပြီး... ဤကောင်းကင်သည် သူတို့မိသားစု၏ ကောင်းကင်ဖြစ်ကာ၊ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ မြေပြင်သည်လည်း သူတို့မိသားစု၏ မြေရိုင်းမြေကောင်းများ ဖြစ်ပေသည်။

မွေးဖွားလာကတည်းက သူသည် လော့နန်နိုင်ငံ၏ အကောင်းဆုံးသော သုံးဆောင်ဖွယ်ရာများ၊ အဖျော်ယမကာများနှင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာများကို ခံစားခဲ့ရပြီး ဤအရာအားလုံးမှာ သူ၏ အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။ ပိုလာ၏ ရင်ထဲတွင်မူ... သူသည် ဤအရာအားလုံးကို ခံစားရန် ထိုက်တန်သည်ဟု ယူဆထားသည်။ သို့သော် ဤစည်းစိမ်အားလုံးကို ခံစားပြီးနောက်တွင်မူ ပိုလာသည် မိမိ၏ တိုင်းနိုင်ငံအတွက် တစ်ခုခုကို ပြုလုပ်ပေးသင့်သည်ဟု ယုံကြည်လာခဲ့သည်...။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဒုတိယမင်းသား၏ စံအိမ်တော်၌ တူယာရွှီသည် စာတစ်စောင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူ၏ အကိုတော်ဖြစ်သူ ပိုလာ၏ သားတော် သေဆုံးသွားစဉ်က သူသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်သားတော် သေဆုံးသွားရသည်ထက်ပင် ပိုမို ဝမ်းနည်းပူဆွေးခဲ့ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပိုလာ၏ သွေးမျိုးဆက် ပြတ်တောက်သွားခြင်းကြောင့် ပိုလာ ကိုယ်တိုင် ဆန္ဒရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ... ပိုလာ၏ ထောက်ခံသူများသည် ပြည်တွင်းစစ်ပွဲကို စတင်ရန် သူ့ကို တွန်းအားပေးကြလိမ့်မည်ကို သူ သိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ယခင်ကသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် ပြဿနာမရှိချေ။ ပိုလာတွင် အမွေဆက်ခံသူ မရှိခြင်းကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ကြားနေအဖွဲ့အစည်းများကို သိမ်းသွင်းပြီး ပိုလာကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် နှိမ်နင်းကာ ကျားနှစ်ကောင်၏ တိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ... ကျင်းလူမျိုးများက ၎င်းတို့၏ ဓားလှံများကို သွေးနေသည့် အချိန်အခါ ဖြစ်နေသည်။ ဤကဲ့သို့သော အရေးကြီးသည့် အချိန်တွင် ပြည်တွင်းစစ်ကို စတင်ခြင်းသည် တိုင်းပြည် ပျက်သုဉ်းခြင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားစေနိုင်ပြီး ၎င်းတို့ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံး သေကျေပျက်စီးခြင်းဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဤအရာကို တွေးမိရင်း တူယာရွှီသည် သွားကို တင်းကျပ်စွာ ကြိတ်လိုက်မိသည်။ ပိုလာ၏ သားတော် လုပ်ကြံခံရမှုသည် ကျင်းလူမျိုးများနှင့် ဧကန်မုချ ဆက်စပ်နေပေမည်။ အချိန်ကိုက်မှုမှာ အလွန်ပင် ကောက်ကျစ်လွန်းလှသည်။

တူယာရွှီသည် စစ်တပ်ကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မဦးဆောင်ဖူးဘဲ စစ်ပွဲများ မဆင်နွှဲဖူးသော်လည်း မျက်စိရှိသူ မည်သူမဆို လော့နန်နိုင်ငံ၏ စစ်တပ်သည် ယွီဝူလူမျိုးများကိုပင် မနည်းခုခံနေရသည်ဖြစ်ရာ... ယွီဝူလူမျိုးများကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့သော ကျင်းလူမျိုးများကိုမူ မည်သို့မျှ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိကြောင်း မြင်နိုင်ပေသည်။ အကယ်၍ ကျင်းလူမျိုးများ၏ လုပ်ကြံမှု ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲမှုများသာ မရှိခဲ့လျှင် သူနှင့် ပိုလာတို့ ပူးပေါင်းကာ မျှော်လင့်ချက် လမ်းစ အနည်းငယ် ရှိနိုင်ပါသေးသည်။

သို့သော် ယခုမူ... အလွန် ခက်ခဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ကုန်းပြင်မြင့်ပေါ်တွင် ပွင့်လင်းသော တိုက်ပွဲကို မအောင်နိုင်သကဲ့သို့ မြို့တော်ကိုလည်း ကာကွယ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ ၎င်းတို့၏ တစ်ခုတည်းသော အားသာချက်ဖြစ်သည့် ရေတပ်ကြီးမှာလည်း ပင်လယ်ရပ်ခြားတွင် ဝေးကွာစွာ တည်ရှိနေပြီး၊ ထို့အပြင် ၎င်းကို ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲလှသော ရှောင်းမိသားစုက စစ်သူကြီးအဖြစ် ချုပ်ကိုင်ထားလေသည်။

ရေတပ်အတွင်းရှိ သစ္စာရှိအရာရှိ အများအပြားသည် တော်ဝင်မိသားစုအပေါ် စိတ်နှလုံး ယိမ်းယိုင်နေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းတို့၏ လက်နက်များကို ပြန်လည်လှည့်တိုက်ရန် တားဆီးထားနိုင်သော်လည်း... ဤ ဝှက်ဖဲကြီးမှာမူ သော့ခတ်သိမ်းဆည်းခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ တည်ရှိနေသော်လည်း ထုတ်သုံး၍ မရနိုင်ချေ။

တူယာရွှီသည် ပိုမို တွေးတောလေလေ... သူ၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပိုမို ပြင်းထန်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ တော်ဝင်မိသားစုအတွင်းရှိ အခြားသူများ ရှင်သန်နိုင်သော်လည်း သူနှင့် ပိုလာတို့မှာမူ... ဘုရင်ဟောင်း၏ တိုက်ရိုက် သွေးချင်းတော်စပ်သူများနှင့် မြောက်မြားစွာသော ထောက်ခံသူများ ရှိသည့် နန်းလျာများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ကျင်းလူမျိုးများသည် ၎င်းတို့ကို လုံးဝ ချန်ထားမည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့၏ သွေးမျိုးဆက်ပင်လျှင် အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခြင်း ခံရပေလိမ့်မည်။

သူသည် ငယ်ရွယ်သေးသဖြင့် မသေလိုသေးချေ။ သို့သော် သူ မည်သို့ ရှင်သန်ရပါမည်နည်း။ စိတ်သောကကြောင့် တူယာရွှီသည် အစားအသောက် ပျက်ခဲ့ရုံမျှမက အိပ်စက်၍လည်း မရနိုင်ခဲ့ချေ။ လင်းလက်တောက်ပသော လမင်းကြီး ကောင်းကင်ထက်တွင် မြင့်မားစွာ သာထွန်းလာသည်အထိ စာကြည့်ခန်းအတွင်း ထိုင်နေသော တူယာရွှီသည် အိပ်ချင်စိတ် လုံးဝမရှိဘဲ သွေးစွန်းနေသကဲ့သို့ နီမြန်းနေသော မျက်ဝန်းများကို ဖွင့်လျက် ငေးမှိုင်နေခဲ့မိသည်။

တူယာရွှီသည် ဤနှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုများကြောင့် ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေစဉ်မှာပင်... စံအိမ်တော်မှ ယုံကြည်စိတ်ချရသော ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာပြီး တံခါးကို ခေါက်လိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းသား... ပြင်ပတွင် အခစားဝင်ခွင့် တောင်းခံသူတစ်ဦး ရှိနေပါတယ်၊ သူက သူ့ကိုယ်သူ ပထမမင်းသားရဲ့ ကိုယ်ရံတော်အရာရှိလို့ ဆိုပါတယ်"

"ဟင်... ငါ့အကိုတော်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အစေအပါးလား..."

တူယာရွှီသည် ရေရွတ်လိုက်ရင်း သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် သံသယစိတ်များ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ ပိုလာသည် ဤကဲ့သို့သော အချိန်တွင် သူ့ထံသို့ အဘယ်ကြောင့် လူလွှတ်ရပါသနည်း။ အညံ့ခံရန် နားချဖို့လား။ သို့မဟုတ် ငြိမ်းချမ်းရေး တောင်းခံရန်လား။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးအတွက် မည်သည့်အရာမျှ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ သိသင့်သည် မဟုတ်ပါလား...

သူသည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော်လည်း ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင်မူ... "သွား... သူ့ကို အထဲကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပါ။" ဟု မိန့်ကြားလိုက်သည်။

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းသား။"

မကြာမီပင် အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာထွားကျိုင်းသော အဖိုးအိုတစ်ဦးသည် ကိုယ်ရံတော်၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး စာကြည့်ခန်း၏ ပြင်ပသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ခြေသံများကို ကြားရသောအခါ တူယာရွှီသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အနည်းငယ် တွန့်ကြေနေသော သူ၏ ဝတ်ရုံတော်ကို ဆွဲဆန့်လိုက်ပြီး ညောင်းညာနေသော မျက်ဝန်းများကို ပွတ်သပ်လျက် တံခါးဆီသို့ ဦးတည်ကာ... "ဝင်ခဲ့ပါ။" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

တူယာရွှီ၏ အသံကို ကြားရသောအခါ တံခါးပြင်ပရှိ နိုးနိုးကြားကြား ရှိနေသော ကိုယ်ရံတော်များသည် တံခါးကို ဖွင့်လှစ်၍ ထိုလူကို အထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်ကြသည်။ ဤကဲ့သို့ တင်းကျပ်လှသော ကာကွယ်မှုများမှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ချေ။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော လုပ်ကြံမှုသည် တူယာရွှီ၏ ထိခိုက်လွယ်သော စိတ်အာရုံများကို ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်စေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော အဖိုးအိုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တူယာရွှီသည် ပထမဦးစွာ ဆွံ့အသွားခဲ့ပြီးနောက် မျက်စိကို ပြန်လည်ပွတ်သပ်ကာ မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်မိသည်။

"မင်း... မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..."

အဖိုးအိုသည် ဆွံ့အင်နေသော တူယာရွှီကို အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"ဒုတိယမင်းသားကို ဂါရဝပြုပါတယ်။"

အဖိုးအို ဂါရဝပြုလိုက်သည်နှင့် တူယာရွှီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် နောက်သို့ ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

"ကိုယ်ရံတော်တွေ... သူ့ကို ဖမ်းဆီးကြစမ်း။"

အမိန့်တော်ကို ကြားရသည်နှင့် ကိုယ်ရံတော်တစ်စုသည် ၎င်းတို့၏ ဓားများကို ဆွဲထုတ်ကာ အထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး အဖိုးအိုကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြတော့သည်။ ဤအရာကို မြင်သော်လည်း အဖိုးအိုသည် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် မျက်ဝန်းများကို တင်းကျပ်စွာ မှိတ်ထားကာ မိမိ၏ ကံကြမ္မာကို အပ်နှံထားသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

"နေဦး... ရပ်လိုက်ကြစမ်း။"

သူ၏ တည်ငြိမ်လှသော ဟန်ပန်ကို မြင်သောအခါ တူယာရွှီသည် ကိုယ်ရံတော်များကို အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်ပြီး အဖိုးအိုကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုကာ အဆင်သင့်ဖြစ်နေသော ကိုယ်ရံတော်များကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"မင်းတို့ အခု လောလောဆယ် နောက်ဆုတ်နေကြဦး။"

ကိုယ်ရံတော်များသည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြသော်လည်း အမိန့်တော်အတိုင်း နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။

တူယာရွှီသည် အဖိုးအိုကို အချိန်အတော်ကြာ စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ ဆိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက... "ခယ်တုံး... ငါ့အကိုတော်က မင်းကို ဘာလို့ စေလွှတ်ရတာလဲ။ မင်းကို ငါ သတ်ပစ်မှာကို သူ မကြောက်ဘူးလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

လက်ကိုနောက်ပစ်ကာ မျက်စိမှိတ်ထားသော ခယ်တုံးသည် တူယာရွှီ၏ မေးခွန်းကို ကြားရသောအခါ မျက်ဝန်းများကို ဖွင့်လှစ်ပြီး တူယာရွှီကို အထင်သေးသော အရောင်အဝါအချို့ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းသား... စိတ်အေးတော်မူပါ၊ ကျွန်တော်မျိုးဟာ အရှင့်ကို လုပ်ကြံဖို့ ရောက်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပထမမင်းသားက အရှင်မင်းသားနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ အစီအစဉ်ဆွဲဖို့ ကျွန်တော်မျိုးကို စေခိုင်းလိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။"

ဤစကားကို ကြားရသောအခါ တူယာရွှီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"သတင်းစကား ပါးရုံသက်သက်အတွက် မင်းကိုယ်တိုင် လာဖို့ လိုအပ်လို့လား။ ငါ့လက်ထဲကို မင်းကျရောက်သွားမှာကို ငါ့အကိုတော်က မစိုးရိမ်ဘူးလား..."

တူယာရွှီ၏ စကားများသည် အခြေအမြစ်မရှိဘဲ ပြောခြင်းမဟုတ်ပေ။ ခယ်တုံးသည် ပထမမင်းသား၏ အမာခံ ယုံကြည်စိတ်ချရသော လူယုံတော် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ခံပညာ စွမ်းရည်နှင့် ပတ်သက်၍မူ သူသည် လော့နန်နိုင်ငံအတွင်း ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သူ ကင်းမဲ့လုနီးပါး ဖြစ်ပြီး၊ ဉာဏ်ပညာပိုင်းတွင်လည်း ထူးချွန်ထက်မြက်သော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ထိုစဉ်အခါက... အတောင်အပံ မစုံသေးသော တူယာရွှီကို သတ်ပစ်ရန် ပိုလာအား အကြိမ်ကြိမ် တိုက်တွန်းခဲ့သူမှာ ဤခယ်တုံးပင် ဖြစ်သည်။ ပိုလာက နားမထောင်သောအခါ ခယ်တုံးသည် မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် တူယာရွှီကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်၍ လုပ်ကြံရန်အထိ ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသည်။ အကယ်၍ အသက်စွန့်၍ ကာကွယ်ပေးခဲ့ကြသော သစ္စာရှိ ကိုယ်ရံတော်အချို့သာ မရှိခဲ့လျှင် တူယာရွှီသည် ခယ်တုံး၏လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် တူယာရွှီသည် ခယ်တုံးအပေါ် ပြင်းထန်သော နာကျည်းမှုရှိနေပြီး ထိတ်လန့်မှုကိုလည်း အနည်းငယ် ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး ကိုယ်တိုင် လာရောက်ခြင်းကပင် ကျွန်တော်မျိုးတို့ မင်းသား၏ စိတ်ရင်းမှန်ကို သက်သေပြနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်ရန် မလိုပါဘူး။"

တူယာရွှီသည် ခယ်တုံးကို သံသယစိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုရင်း ခဏမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော်လည်း အဆုံးသတ်တွင် သဘောတူလိုက်သည်။ သူ၏ အကိုတော်ကောင်းက မည်သည့်အရာကို ပြုလုပ်လိုသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဘယ်အချိန်လဲ... ဘယ်နေရာလဲ..."

"ယခုချက်ချင်းပါ... အရှေ့ဘက် မြို့တံခါးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။"

ဤနေရာကို ကြားရသောအခါ ပိုလာသည် သူ့ကို လှည့်စား၍ သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးပမ်းနေသည်ဟူသော သံသယစိတ်များကို တူယာရွှီ ချက်ချင်းပင် ဖယ်ရှားလိုက်နိုင်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အရှေ့ဘက်မြို့တံခါးသည် သူ၏ ဦးရီးတော်စောင့်ကြပ်သော စစ်စခန်းဖြစ်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင် နယ်မြေ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ။"

သာမန် အရပ်သားများ နေထိုင်ရာ အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံးအတွင်း၌ ပိုလာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တူယာရွှီသည် မိမိ၏ မျက်စိကိုပင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ပိုလာက သူ့ကို အမှန်တကယ်ပင် ပြုံးပြနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

သူ၏ ရင်ထဲရှိ ရှုပ်ထွေးလှသော အတွေးကမ္ဘာကို ဖိနှိပ်ရင်း တူယာရွှီသည် ပိုလာကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ တူယာရွှီ၏ သံသယမျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ ဆွေးမြည့်နေသော သစ်တုံးကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် ပိုလာသည် လက်လှမ်းပြ၍ သူ၏ ဘေးနားရှိ သစ်တုံးကို ပုတ်ပြလိုက်သည်။

"လာ... ထိုင်ပါဦး..."

တူယာရွှီသည် ဆိတ်ဆိတ်နေရင်း ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း လျှောက်လှမ်းသွားကာ ထိုင်လိုက်မိသည်။

"အကိုတော်..."

ပိုလာသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ တူယာရွှီ၏ စကားကို ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို မေးမယ်... အကယ်၍ ငါသာ မရှိတော့ရင်... မင်း တော်ဝင်မြို့တော်ကို ကာကွယ်နိုင်မလား၊ လော့နန်နိုင်ငံတော်ကြီးကိုကော ကာကွယ် စောင့်ရှောက်နိုင်မလား..."

"ဘာ... ဘာပြောလိုက်တာလဲ..."

တူယာရွှီသည် ပိုလာ၏ စကားများကြောင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသဖြင့် စကားလုံးများပင် မပီမသ ဖြစ်သွားကာ မိမိအတွက် စိမ်းသက်လှသော သူစိမ်းတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည့် အကိုတော်ဖြစ်သူကိုသာ ကြောင်ငေးစွာ စူးစိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။