အခန်း ၁၉၄

အခန်း (၁၉၄)

အမိန့်ညွှန်ကြားချက်

ဆန်းပြားလှပသော ရထားလုံးတစ်စီးသည် လမ်းမထက်တွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မောင်းနှင်နေပြီး မြင်းစီးတော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်များက ၎င်းကို အနီးကပ် ဝန်းရံစောင့်ကြပ်ထားကြသည်။ သံချပ်ကာ အပြည့်အစုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော မြင်းစီးစစ်သည်တော် အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့သည် ရထားလုံး၏ ရှေ့နှင့်နောက်တွင် နေရာယူထားပြီး တစ်ဖွဲ့က လမ်းပြဦးဆောင်ကာ အခြားတစ်ဖွဲ့ကမူ နောက်ပိတ်အဖြစ် လိုက်ပါလျက် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အန္တရာယ်မှန်သမျှကို အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် လျှော့ချထားသည်။

ရထားလုံးအတွင်း၌ ဝမ်ကျင်းသည် ထည်ဝါလှပသော ဓားရှည်ကြီးကို ပွတ်သပ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ငြိမ်သက်နေသော ရေပြင်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်လှပေသည်။ သူပုန်စစ်တပ်ကို နှိမ်နင်းပြီးနောက် စီရင်စုအသီးသီးကို ထိန်းချုပ်ပြီးနောက် သူသည် တောင်ဘက်စစ်မျက်နှာသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဝူချီမြို့ကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် ကိုယ်တိုင် ရှိနေရမည်ဖြစ်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆန်းကြယ်လှသော အရာတစ်ခုဖြစ်သည့် 'စစ်ပွဲယဇ်ပုလ္လင်' ကို သွေးဖြင့် ယဇ်ပူဇော်ရန် အသုံးပြုမည်ဆိုပါက သူသည် အလွန်အမင်း ဝေးကွာသောနေရာတွင် ရှိနေ၍မရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဝူချီမြို့ကို တိုက်ခိုက်သည့်အခါ နှစ်ဖက်စလုံးမှ လူပေါင်းမည်မျှ သေဆုံးမည်ကို မသိနိုင်ဘဲ၊ ထိုအခြေအနေတွင် သွေးပူဇော်သက္ကာ မပြုလုပ်ရပါက အလွန်တရာ နှမြောစရာကောင်းလှပေလိမ့်မည်။

ထိုအတောအတွင်း ဝူချီမြို့ပြင်ပရှိ ကျင်းစစ်တပ်၏ စစ်စခန်းအတွင်း၌ ချန်ယွိနှင့် အဆင့်မြင့်စစ်ဘက်အရာရှိများသည် စစ်ရေးဆွေးနွေးပွဲတစ်ခု ပြုလုပ်နေကြသည်။ မြို့သိမ်းစက်ယန္တရားများ တပ်ဆင်မှု ပြီးစီးသွားသည်နှင့်အမျှ ကျင်းစစ်တပ်သည် အခြေအနေကို စမ်းသပ်သည့် တိုက်ခိုက်မှုအချို့ကိုလည်း အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လော့နန်နိုင်ငံ၏ စစ်တပ်ကို အထင်သေးရုံသာမက သွေးတစ်စက်မျှ မမြင်ဖူးဘဲ အလိုလိုက်ခံထားရသော ဝူချီမြို့တွင်းမှ စစ်သားများကို ပိုမို၍ပင် နှာခေါင်းရှုံ့ အထင်သေးကြသော်လည်း၊ စစ်တပ်နှစ်ခု ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံချိန်တွင် လိုအပ်သော သတိဝီရိယနှင့် တည်ကြည်မှုကို လျှော့ချ၍မရချေ။ ခြင်္သေ့သည် ယုန်ဖမ်းရာတွင်ပင် ၎င်း၏ ခွန်အားအပြည့်ကို အသုံးပြုရသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့ရာတွင် စမ်းသပ်မှုရလဒ်များမှာ ထင်ရှားလှပေသည်၊ ဝူချီမြို့၏ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် စိတ်ဓါတ် မတက်ကြွကြဘဲ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်လည်း နည်းပါးလှကာ စစ်ပွဲအတွေ့အကြုံလည်း နုနယ်လှပေသည်။ ကျင်းစစ်တပ်၏ စမ်းသပ်တိုက်ခိုက်မှုများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် သူတို့၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အလွန်တရာ ဆိုးဝါးလှသဖြင့်၊ ၎င်းက ချန်ယွိနှင့် ကျန်းလျောင်တို့ကို ဝူချီမြို့စောင့်တပ်၏ စစ်မှန်သော အင်အားနှင့်ပတ်သက်၍ တိကျသော နားလည်မှုကို ရရှိစေခဲ့သည်။

စစ်တပ်၏ တိုက်စစ်အစီအစဉ်များနှင့် မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲ၏ အရှိန်အဟုန်ကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကို လူတိုင်း ဆွေးနွေးပြီးနောက်တွင်မူ နေဝင်ရိုးရီ အချိန်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး ပထမဆုံးနေ့၏ မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲမှာလည်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စစ်သေနာပတိတဲအတွင်းရှိ ကုန်လုနီးပါးဖြစ်နေသော ဆီမီးခွက်ကို ကြည့်ရင်း ချန်ယွိသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ရာ သူ၏ဘေးတွင်ရှိသော ကျန်းလျောင်သည်လည်း လိုက်လံထရပ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံး နက်ဖြန်တိုက်ပွဲအတွက် စီမံချက်တွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်ကြပြီလား..."

"ရှင်းလင်းစွာ သိလိုက်ပါတယ်..."

"ကောင်းပြီ... နောက်ဆုံးတစ်ခုအနေနဲ့ကတော့ နက်ဖြန်မှာ သခင်ကြီးကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိလာမှာဖြစ်လို့ ဒီတိုက်ပွဲကို အပြတ်အသတ် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် တိုက်ခိုက်ရမယ်..."

"အမိန့်အတိုင်းပါ..."

ဝမ်ကျင်း ရောက်ရှိလာတော့မည်ဟူသော သတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ စစ်ရေးကိစ္စများကို တစ်ညလုံး ဆွေးနွေးထားရသဖြင့် မောပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသော စစ်သေနာပတိတဲအတွင်းရှိ ဗိုလ်ချုပ်အားလုံးသည် တစ်ခဏချင်းပင် စိတ်ဓာတ်များ ပြန်လည်နိုးကြားလာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွသည့် အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာကြတော့သည်။ သူသည် စစ်စခန်းများ၌ စစ်တပ်ကို မကြာခဏ ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်လေ့မရှိသော်လည်း၊ ဝမ်ကျင်းသည် စစ်တပ်အတွင်း၌၊ အထူးသဖြင့် အောက်ခြေအဆင့် စစ်သည်တော်များအကြားတွင် အလွန်တရာ မြင့်မားသော သြဇာအာဏာနှင့် ကြည်ညိုလေးစားမှုကို ရရှိထားသူ ဖြစ်ပေသည်။ အခြားအကြောင်းပြချက်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အချက်သုံးချက်ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ပြတ်သားတင်းကျပ်သော စစ်ဥပဒေ၊ ရှင်းလင်းပြတ်သားသော ဆုပေးဒဏ်ပေးစနစ်နှင့် ရက်ရောမှုတို့ကြောင့်ပင်။

စစ်တပ်၏ အောက်ခြေအဆင့်များတွင် ငယ်ရွယ်ပြီး စစ်သွေးကြွနေသော၊ ရည်မှန်းချက်ကြီးမားကာ အရည်အချင်းရှိကြသော လူငယ်အမြောက်အမြား ရှိနေကြသည်။ ထိုသူများသည် စစ်တပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ တိုက်ပွဲဝင်ကြသည်မှာ ပထမဦးစွာ မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန် ရိက္ခာအတွက်ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအနေဖြင့်မူ မိမိတို့ကိုယ်ကို နာမည်ကျော်ကြားစေမည့် စစ်မှုထမ်းကောင်း အောင်မြင်မှုများ ရရှိရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

ဤအချက်နှစ်ချက်နှင့် ပတ်သက်၍မူ ဝမ်ကျင်းသည် မည်သည့်အခါမျှ တွန့်တိုခြင်း မရှိချေ။ ရိက္ခာများ မည်သည့်အခါမျှ နောက်ကျခြင်းမရှိသလို၊ စစ်မှုထမ်းကောင်းသူများကိုလည်း ငွေကြေး၊ ဆန်စပါး၊ မြေယာနှင့် ရာထူးတိုးမြှင့်မှုများဖြင့် ထိုက်ထိုက်တန်တန် ဆုချီးမြှင့်လေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုသူများသည် ဝမ်ကျင်းကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံကြခြင်း ဖြစ်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ကိုယ်တိုင်ကပင် အကျိုးခံစားခွင့်ရှိသူများ ဖြစ်ကြသောကြောင့်ပင်။ စစ်ပွဲကာလအတွင်း ဝမ်ကျင်း၏ အေးစက်စက်နိုင်မှု၊ လူ့အသက်များကို တန်ဖိုးမထား ဂရုမစိုက်မှုနှင့် စစ်ဥပဒေ၏ တင်းကျပ်မှုတို့မှာမူ သူတို့အတွက် သည်းခံနိုင်သော ကိစ္စရပ်များသာ ဖြစ်ကြသည်။

‘သေရမှာ ကြောက်လို့လား... သေရမှာ ကြောက်ရင်တော့ အိမ်ပြန်ပြီး ကလေးပဲ သိပ်နေလိုက်တာ ကောင်းလိမ့်မယ်...၊ ဒါ့အပြင် ဒီလိုခေတ်ဆိုးကြီးထဲမှာ အိမ်ထဲမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေနေရင်တောင်မှ သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ဒါမှမဟုတ် လူတွေဖန်တီးတဲ့ ဘေးဒုက္ခတစ်ခုခုကြောင့် သေဆုံးသွားနိုင်တာပဲ မဟုတ်လား။ လူ့အသက်က တန်ဖိုးမရှိလှတဲ့အတွက် ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်စွဲပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ အနာဂတ်အတွက် တိုက်ပွဲဝင်လိုက်တာကမှ ပိုပြီး ကောင်းမွန်လိမ့်မယ်’

စစ်တပ်အတွင်းရှိ အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများအတွက်မူ ပြောနေရန်ပင် မလိုတော့ချေ။ သူတို့သည် ဝမ်ကျင်း၏ မျက်စိကျစေရန်အတွက် တိုက်ပွဲတွင် ထူးချွန်ပြောင်မြောက်စွာ စွမ်းဆောင်ပြရန် လိုအပ်နေသည်။ ထော့ရှန်း၊ မေလီဇေနှင့် ချန်ကန်း ကဲ့သို့သောသူများနှင့် သူတို့၏ လက်အောက်ငယ်သားများသည် သူတို့၏ သစ္စာရှိမှုနှင့် အင်အားကို သက်သေပြရန် ပိုမိုလိုအပ်နေပြီး၊ ယခုအခါ ဝမ်ကျင်း ကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ သူတို့အတွက် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးတစ်ရပ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ခေါင်းဆောင်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ကောင်းမွန်သော အထင်အမြင်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ခြင်းထက် ရာထူးတိုးတက်ရန် ပိုမိုကောင်းမွန်သော နည်းလမ်း မရှိနိုင်တော့ချေ။

စစ်သေနာပတိတဲအတွင်းရှိ ဗိုလ်ချုပ်များ၏ မျက်နှာအမူအရာများကို ကြည့်ရင်း ချန်ယွိနှင့် ကျန်းလျောင်တို့သည် အချင်းချင်း ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် အဆင့်မြင့်ဗိုလ်ချုပ်အားလုံးသည် ရောက်ရှိလာတော့မည့် ဝမ်ကျင်းကို ကြိုဆိုရန်အတွက် စခန်းပြင်ပသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ ဝမ်ကျင်း၏ ခြံရံလိုက်ပါလာသော ရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့က အကြောင်းကြားစာနှင့်အတူ စောစီးစွာ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် လူတိုင်းက စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်းက မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် အထပ်ထပ် အခါခါ လှမ်းမျှော်ကြည့်နေကြစဉ် ဝမ်ကျင်းနှင့် သူ၏အဖွဲ့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

ဤအချိန်တွင် ဝမ်ကျင်းသည် ရထားလုံးစီးခြင်းကို စွန့်ပယ်ကာ မျိုးကောင်းမြင်းတစ်ကောင်ကို စီးနင်းလာခဲ့သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စည်းစိမ်ခံစားမှုတွင်ပင် သင့်တော်သော အချိန်နှင့်နေရာ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ စခန်းအပြင်ဘက်တွင် သူ့ကို ကြိုဆိုရန် စုဝေးနေကြသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ကျင်းက အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်ရာ၊ လူတိုင်းက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုကြသည်။

"ဘုရင်ခံမင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

ဝမ်ကျင်းသည် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး လက်ဟန်ဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်။

"အရိုအသေပေးစရာမလိုဘူး... သံချပ်ကာတွေ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့အခါ ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ ကျင့်ဝတ်ထုံးစံတွေကို ဂရုစိုက်နေဖို့ မလိုပါဘူး..."

"အမိန့်အတိုင်းပါ..."

ဝမ်ကျင်းသည် စစ်သေနာပတိတဲအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ စစ်သည်တော်များကို သူ၏ အကြည့်ဖြင့် ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ၊ တစ်ဦးချင်းစီတိုင်းသည် စိတ်ဓာတ်ထက်သန်ပြီး အင်အားပြည့်ဝနေကြသဖြင့် သူ ကျေနပ်သွားမိသည်။ လူတိုင်း စစ်သေနာပတိတဲအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် အဓိကပင်မနေရာတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး စုဝေးနေသော အုပ်စုကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားခဲ့သည်။

"မင်းတို့အားလုံး... ဝူချီမြို့က လော့နန်နိုင်ငံရဲ့ မြို့တော်ကို ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ နောက်ဆုံး ခံတပ်ကြီးပဲ... ဒီမြို့ကို သာ ဖြိုဖျက်နိုင်ရင် လော့နန်နိုင်ငံကို အလွယ်တကူပဲ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်လိမ့်မယ်..."

"ဒီတိုက်ပွဲမှာ မင်းတို့အားလုံး စည်းစည်းလုံးလုံးနဲ့ သတ္တိရှိရှိ တိုက်ခိုက်ကြရမယ်... မြို့ကို သိမ်းပိုက်ပြီးတာနဲ့ ငါအရာရှိချုပ်က ဆုလာဘ်တွေကို လက်တွန့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အမိန့်အတိုင်းပါ ဘုရင်ခံမင်းကြီး..."

ဤနေရာတွင် ဝမ်ကျင်း၏ မျက်ခုံးတန်းများ တွန့်ကွေးသွားပြီး ရက်စက်ဆိုးယုတ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"တိုက်ပွဲမှာ ညံ့ဖျင်းစွာ စွမ်းဆောင်ရဲသူ ဒါမှမဟုတ် တိုက်ပွဲကနေ နောက်ဆုတ်ပြေးသူ ဘယ်သူမဆို ခြွင်းချက်မရှိ ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးခြင်း ခံရမယ်..."

"အမိန့်အတိုင်းပါ..."

"စစ်အမိန့်ထုတ်ပြန်လိုက်... တိုက်ခိုက်ကြစမ်း..."

"နာခံလျက်ပါ..."

ဝမ်ကျင်းသည် သွေးပူဇော်သက္ကာပြုလုပ်ရန်အတွက် ဝူချီမြို့ဆီသို့ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ခရီးနှင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤနေရာကို သဘောမကျသဖြင့် စကားများများစားစား ပြောမနေခဲ့ချေ။ ချန်ယွိနှင့် ကျန်းလျောင်တို့က ပြင်ဆင်မှုများကို အားလုံး ပြီးစီးအောင် လုပ်ဆောင်ထားပြီးဖြစ်ရာ ဝမ်ကျင်းသည် နှောင့်နှေးကြန့်ကြာအောင် မလုပ်လိုတော့ချေ။ ဝမ်ကျင်း၏ အမိန့်နှင့်အတူ တစ်စခန်းလုံးရှိ စစ်တပ်ကြီးသည် စနစ်တကျ စတင်လှုပ်ရှားတော့သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် မြို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင် သတိရှိရှိဖြင့် နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ စစ်ဗျူဟာခင်းကျင်းခြင်းသည် သူ၏ အားသာချက် မဟုတ်ပေ၊ ထို့ပြင် တဲအတွင်း၌ ကျန်းလျောင်နှင့် ချန်ယွိ ကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်ကြီးများ ရှိနေရုံသာမက အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော ဗိုလ်ချုပ်များစွာလည်း ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တိုးတက်မှုကို နှောင့်နှေးစေမည့် မိုက်မဲသောအမိန့်များကို ပေးနေရန်မှာ သူ၏ နေရာမဟုတ်ပေ။

ကျန်းလျောင်သည် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းကာ တိုက်ပွဲဆိုင်ရာ အမိန့်များကို ထုတ်ပြန်တော့သည်။ စစ်သေနာပတိတဲအတွင်းမှ တစ်ခုပြီးတစ်ခုသော စစ်အမိန့်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဗိုလ်ချုပ်များသည် သူတို့ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန်အတွက် စေလွှတ်ခြင်း ခံကြရသည်။

"ထော့ရှန်း..."

"လက်အောက်ခံ ဗိုလ်ချုပ် ရှိပါတယ်..."

"မင်းရဲ့ တပ်ဖွဲ့ကို မြို့ကို ဦးဆောင်တိုက်ခိုက်ဖို့ ငါ အမိန့်ပေးတယ်..."

"အမိန့်အတိုင်းပါ..."

ထော့ရှန်းသည် ကျန်းလျောင်၏ စစ်အမိန့်ကို မည်သည့်တုံ့ဆိုင်းမှုမျှမရှိဘဲ လက်ခံလိုက်သည်။ သူ၏တပ်ဖွဲ့ကို မြို့စောင့်တပ်၏ အင်အားကို လျှော့ချရန်အတွက် အမြောက်စာအဖြစ် တမင်သတ်မှတ်ထားသော ဤအမိန့်ကို သူသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ လက်ခံခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ သူတို့ အတူတကွ ရှိနေခဲ့သည့် ကာလအတွင်း သူသည် ကျန်းလျောင်ကို အမှန်တကယ်ပင် လေးစားကြည်ညိုမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျန်းလျောင်၏ သိုင်းပညာစွမ်းရည်ဖြစ်စေ၊ စစ်တပ်ကို စီမံခန့်ခွဲနိုင်စွမ်းဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် စစ်ဗျူဟာ ကွပ်ကဲမှုစွမ်းရည်ဖြစ်စေ သူသည် လုံးဝ အရှုံးပေး လေးစားရပေသည်။ ထို့အပြင် ကျန်းလျောင်သည် စစ်တပ်ကို ကွပ်ကဲသည့်အချိန်တွင်လည်း အနည်းဆုံး အခြေခံမျှတမှုကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး၊ သူနှင့် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို လက်နက်ချလာသော စစ်သည်တော်များနှင့် ဗိုလ်ချုပ်များဖြစ်သောကြောင့် ခွဲခြားဆက်ဆံခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ထော့ရှန်းသည် အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ရောကိုယ်ပါ လက်နက်ချခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ပုန်ကန်ရန် မည်သည့်စိတ်ကူးမျှမရှိသည့်အပြင်၊ သူ၏ လက်ရှိ ဆက်ဆံခံရမှုအပေါ်တွင်လည်း အလွန်ကျေနပ်နေသဖြင့် ဤစစ်အမိန့်ကို မည်သည့်ကန့်ကွက်မှုမျှ မပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤတိုက်ပွဲတွင် မြို့ကို အမှန်တကယ် ဖြိုဖျက်သိမ်းပိုက်မည့် စစ်မှန်သော သူရဲကောင်းတပ်ဖွဲ့များမှာ သူတို့မဟုတ်ဘဲ ကျင်းစစ်တပ်သာ ဖြစ်မည်ကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အခန်းကဏ္ဍမှာ မြို့စောင့်တပ်၏ အင်အားကို လျှော့ချရန်သာဖြစ်ပြီး၊ ကျင်းစစ်တပ်က အဆုံးအဖြတ် တိုက်စစ်ဆင်ကာ မြို့ကို တိုက်ရိုက် ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်မည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရန်သာ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူတစ်ပါး သတိမမူမိလောက်အောင်ပင် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ ကျေနပ်မှုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ သူသည် ထော့ရှန်း ဟူသော ဤလက်နက်ချဗိုလ်ချုပ်ကို အမြင်စောင်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်မနေခဲ့ချေ။ ထော့ရှန်း၏ လက်နက်ချမှုမှာ သူ၏ သခင်ကို တမင်သက်သက် သစ္စာဖောက်ဖျက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ မလွှဲမရှောင်သာသော အခြေအနေကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဝမ်ကျင်းကိုယ်တိုင်သာ ထိုအခြေအနေမျိုးတွင် ရှိနေခဲ့ပါက ထော့ရှန်းထက်ပင် စောစီးစွာ ဘက်ပြောင်းသွားနိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ထော့ရှန်းအနေဖြင့် သစ္စာရှိရှိ နေသရွေ့ ဝမ်ကျင်းသည် သူ့ကို အရေးကြီးသော တာဝန်များကို လွှဲအပ်ရန် ဝန်လေးနေမည် မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ကျင်း၏ မျက်နှာအမူအရာကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော မေလီဇေသည် ယခုအခါတွင်မှ စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် စိတ်သက်သာရာရစွာ အသက်ရှူချနိုင်တော့သည်။ အသက်ကြီးပြီး ဝါရင့်လှသော၊ လော့နန်နိုင်ငံ၏ ဤဗိုလ်ချုပ်ကြီးသည် တစ်သက်လုံး တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သူပီပီ ထက်မြက်လှသော ထိုးထွင်းသိမြင်မှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် လက်နက်ချဗိုလ်ချုပ်များဖြစ်သော သူတို့အပေါ် ထားရှိသည့် ဝမ်ကျင်း၏ သဘောထားကို ချက်ချင်းပင် ထိုးထွင်းမြင်သွားခဲ့သဖြင့် သူ၏ စိတ်ကို အလွန်တရာ သက်သာရာရသွားစေခဲ့သည်။

သူသည် အိုမင်းရင့်ရော်နေပြီဖြစ်ပြီး အသက်ရှင်ရန် နှစ်အနည်းငယ်မျှသာ ကျန်ရှိတော့သည့်အပြင် ဆွေမျိုးသားချင်းလည်း မရှိသော်လည်း၊ သူ့နောက်သို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည့် သူ၏ ယုံကြည်ရသော လက်အောက်ငယ်သားများစွာသည် သူနှင့်အတူ ဘက်ပြောင်းလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသူများသည် သူ့ထံတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အမှုထမ်းခဲ့ကြသဖြင့်၊ သူသည် သူတို့အတွက် အနည်းဆုံးတော့ လော့နန်နိုင်ငံတွင် ရရှိခဲ့တာထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အနာဂတ်ကောင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနိုင်ရန် မျှော်လင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။