အခန်း ၁၉၅

အခန်း (၁၉၅)

မြို့တော်ကို ချိုးဖျက်ခြင်း (၁)

စစ်စည်တော်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး စစ်တံခွန်များသည်လည်း လေထဲတွင် တလူလူ လွင့်ပျံနေတော့သည်။ ထော့ရှန်း၏ တပ်မတော်သည် မြို့သိမ်းယန္တရားများ၊ လှေကားရှည်များနှင့် ဧရာမ မြို့သိမ်းမျှော်စင်ကြီးများကို ဝူချီမြို့၏ မြို့ရိုးဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ စတင်တွန်းရွှေ့ကြတော့သည်။ ထော့ရှန်းနှင့် သူ၏ လက်ထောက်ဗိုလ်ချုပ်များသည် စစ်တပ်၏ အနောက်ဘက်မှနေ၍ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စစ်ကွပ်ကဲနေကြသည်။

အကွာအဝေး ပိုမိုနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ဝူချီမြို့ရိုးပေါ်မှနေ၍ ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီး အများအပြားသည် ရုတ်တရက် ဝဲပျံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကျောက်တုံးပစ်စက်များ၏ ပြင်းထန်လှသော တွန်းအားကြောင့် ထိုကျောက်တုံးကြီးများသည် လေထုကို ဖြတ်သန်းကာ လေချွန်သံမြည်လျက် စစ်ဗျူဟာခင်းကျင်းမှုဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြုတ်ကျလာခဲ့ပြီး အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသော အင်အားဖြင့် ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

ကျောက်တုံးထိမှန်သော စစ်သည်တော်များသည် ချက်ချင်းပင် အသားစိုင် သွေးစိုင်များအဖြစ် ကြေမွပျက်စီးသွားကြရပြီး၊ ကွဲအက်သွားသော ကျောက်တုံးအစအနများမှာလည်း ပတ်ပတ်လည်သို့ လွင့်စင်သွားကာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စစ်သားများကို အရိုးကျိုးအကြောပြတ် ဒဏ်ရာရရှိစေသဖြင့် တစ်ပြင်လုံးတွင် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ညည်းတွားသံများ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ရသည်။

ဤကဲ့သို့ ကြေကွဲဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသော်လည်း ထော့ရှန်းသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်မျှပင် မလှုပ်ခတ်ချေ။ စစ်ပွဲဟူသည်၊ အထူးသဖြင့် မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲဟူသည် ကျဆုံးမှုနှင့် အင်အားပြုန်းတီးမှုများ ရှိစမြဲဖြစ်ရာ ဤသည်မှာ အလွန်တရာ သာမန်ကိစ္စရပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် သေခြင်းတရားမျိုးစုံကို မြင်တွေ့ဖူးခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျောက်တုံးဖိ၍ သေဆုံးခြင်း၊ ဆီပူလောင်၍ သေဆုံးခြင်း၊ မီးလောင်သေဆုံးခြင်း၊ ဓားဖြင့်ခုတ်ဖြတ်ခံရခြင်းနှင့် လှံဖြင့်ထိုးသတ်ခံရခြင်း စသည်တို့အပြင် အခြားသော သေဆုံးမှုများစွာကို ကြုံဖူးခဲ့သည်။ ဤမျှလောက်သော သွေးချောင်းစီးမှုမှာ သူ့ကို တုန်လှုပ်စေရန် မစွမ်းသာချေ။ သူသည် ထိုကျောက်တုံးကြီးများက ဧရာမ မြို့သိမ်းမျှော်စင်ကြီးများကို မထိမှန်ခဲ့ခြင်းအပေါ်၌ပင် ကံကောင်းသည်ဟု မှတ်ချက်ပြုနေမိသေးသည်။

ထော့ရှန်းသည် တည်ကြည်ခက်ထန်သော မျက်နှာထားဖြင့် မြို့သိမ်းတပ်ဖွဲ့နှင့် မြို့ရိုးကြားရှိ အကွာအဝေးကိုသာ ခန့်မှန်းတွက်ချက်နေပြီး၊ နောက်ကွယ်ရှိ ကျောက်တုံးပစ်စက်များ၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန်အတွက် တစ်ချက်တစ်ချက် အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ကျင်းသည် စစ်သေနာပတိတဲကြီးအတွင်း၌ ရှိနေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်က သူ၏ အနာဂတ်အလားအလာကို အဆုံးအဖြတ်ပေးမည်ဖြစ်ရာ ပေါ့ဆရန် နေရာမရှိချေ။ ဝူချီမြို့ကို တိုက်ပွဲတစ်ပွဲတည်းဖြင့် အလွယ်တကူ သိမ်းပိုက်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာသိရှိသော်လည်း၊ သူသည် ဤတိုက်ပွဲကို တောက်ပပြောင်မြောက်စွာ တိုက်ခိုက်ပြရမည် ဖြစ်သည်။

ရှေ့သို့ ချီတက်နေသော စစ်တပ်ခင်းကျင်းမှုအတွင်း၌ စစ်သည်တော်များသည် ဝူချီမြို့စောင့်တပ်၏ မြှားချက်များအောက်တွင် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လဲပြိုကျဆုံးနေကြသော်လည်း၊ ဤအရာက စစ်တပ်၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို တုန်လှုပ်အောင် မလုပ်နိုင်သလို ထိတ်လန့်စိုးရိမ်မှု သို့မဟုတ် စစ်ပြေးမှုများကိုလည်း မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ချေ။ ထော့ရှန်း၏ တပ်မတော်ကို ကျိန်းအူမြို့၏ မူလမြို့စောင့်တပ်ဟောင်းများဖြင့် အဓိက ကျောရိုးပြု ဖွဲ့စည်းထားခြင်းဖြစ်ပြီး လော့နန်နိုင်ငံ၏ ဒုက္ခသည်များဖြင့် ဖြည့်စွက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုဒုက္ခသည်များသည် ကျိန်းအူမြို့က ယွီဝူလူမျိုးများ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခြင်းနှင့် ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ကြရသူများ ဖြစ်သည်။ ယွီဝူလူမျိုးများ၏ ရက်စက်စွာ တိုက်ခိုက်ချေမှုန်းမှု လှိုင်းတံပိုးအောက်တွင် တောင်ဘက်ရှိ ကျိန်းအူမြို့နှင့် မြောက်ဘက်ရှိ ဝူချီမြို့အကြားရှိ ရေတွက်၍မရနိုင်သော ကျေးရွာများနှင့် မြို့ပြများစွာမှာ ဖျက်ဆီးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ အသက်ဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်လာခဲ့ကြသော ဒုက္ခသည်များသည် ဝူချီမြို့ဆီသို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်လာခဲ့ကြသော်လည်း၊ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းလှသည်မှာ သူတို့သည် မိမိတို့၏ သွေးချင်းများထံမှ ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ခိုလှုံခွင့်ကို မရရှိခဲ့ဘဲ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော မြို့တံခါးကြီးများနှင့် မြှားချက်များကိုသာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် လော့နန်နိုင်ငံနှင့် ဝူချီမြို့အပေါ်တွင် နာကျည်းမုန်းတီးမှုများနှင့် မကျေနပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။

ထို့အပြင် ဝမ်ကျင်းသည် သူတို့အား ယွီဝူလူမျိုးများ၏ လက်တွင်းမှ ကယ်တင်ပေးခဲ့ပြီး၊ ရိက္ခာများ ပေးဝေကာ နေထိုင်စရာ အိမ်ဂေဟာများကိုပါ ခွဲဝေပေးခဲ့သဖြင့်၊ သူတို့သည် ဝမ်ကျင်းအတွက် လက်နက်များကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အသက်ပေး၍ တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မိမိ၏ လက်အောက်ငယ်သားများက ထိခိုက်ကျဆုံးမှုများ ရှိနေသော်လည်း မည်သို့မျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရှေ့သို့ ချီတက်နေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း ထော့ရှန်းသည် ကျေနပ်သွားမိသည်။ သူတို့အနေဖြင့် ကြီးမားလှသော စစ်မှုထမ်းကောင်း အောင်မြင်မှုများကို ရယူရန် မလိုအပ်ချေ။ ဒုက္ခသည်များဖြင့် စုဖွဲ့ထားပြီး စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ထားသော်လည်း သွေးချောင်းစီး တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ မရှိသေးသော အုပ်စုတစ်စုသည် လှပဆန်းပြားသော စစ်ပွဲတစ်ခုကို တိုက်ခိုက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူတို့က ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရှေ့သို့ တိုးကာ အသက်ကို စွန့်လွှတ်ဝံ့သရွေ့ ဤသည်မှာ ဝမ်ကျင်းအတွက် အကောင်းဆုံးသော အဖြေတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

စစ်သည်တော်အမြောက်အမြားက မြို့ရိုးခြေရင်းဆီသို့ တိုးကပ်ရောက်ရှိသွားသောအခါ ထော့ရှန်းသည် သူ၏ ညာဘက်လက်မောင်ကို အထက်သို့ မြှောက်လိုက်ပြီး အက်ကွဲသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"ကျောက်တုံးပစ်စက်များ... ပစ်ခတ်ကြစမ်း..."

အချိန်အတော်ကြာအောင် အသင့်ပြင်ဆင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသော ကျောက်တုံးပစ်စက်များသည် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ပြသခွင့်ရရှိသွားပြီး၊ ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးများကို မြို့တွင်းသို့ တဟုန်ထိုး ပစ်လွှတ်လိုက်ကြတော့သည်။

ဤတိုက်ပွဲမတိုင်မီကပင် ချန်ယွိနှင့် ကျန်းလျောင်တို့သည် စစ်ဗျူဟာကို ရေးဆွဲထားပြီး ဖြစ်သည်။ လော့နန်နိုင်ငံ၏ မြို့တော်မတိုင်မီ တည်ရှိသော အင်အားကြီး ခံတပ်ကြီးတစ်ခုဖြစ်သည့်အတိုင်း ဝူချီမြို့၏ မြို့ရိုးများမှာ ထူထဲပြီး ကြံ့ခိုင်လှပေသည်။ ကျောက်တုံးပစ်စက်များကိုသာ အမှီပြု၍ မြို့ရိုးကို တဖြည်းဖြည်း ဖြိုဖျက်ရန်မှာ လက်တွေ့မကျလှသလို၊ ကျောက်တုံးပစ်စက်များတွင်လည်း ထိုကဲ့သို့ တိကျမှုမျိုး မရှိချေ။ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲအတွင်း ကျောက်တုံးများကို မြို့တွင်းသို့ ပစ်လွှတ်ကာ အတွင်းမြို့ရိုးအနီးရှိ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များအကြား ထိခိုက်ပျက်စီးမှုကို အမြင့်ဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ရန်၊ စစ်စိတ်စစ်မာန်ကို ရိုက်ချိုးရန်နှင့် ပရမ်းပတာ ရှုပ်ထွေးမှုများကို ဖန်တီးရန်သာ ဖြစ်သည်။

ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးများသည် မြို့ရိုးကို ကျော်ဖြတ်ကာ မြို့တွင်းသို့ လှပသော မျဉ်းကွေးပုံစံဖြင့် ပျံသန်းကျရောက်သွားပြီး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းသည့်အခါ ချက်ချင်းပင် သွေးစင်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ မြို့ရိုးပေါ်သို့ တက်ရောက်ကာ စစ်ကူပေးရန် ပြင်ဆင်နေကြသော အရန်မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင် အမြောက်အမြားမှာ ဖိသတ်ခြင်းခံရကာ သေဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခြင်းများကို ကြုံတွေ့လိုက်ကြရသည်။

အလွန်တရာ အံ့သြစရာကောင်းသော ကံကြမ္မာတိုက်ဆိုင်မှုကြောင့် ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးသည် ယာယီဆေးကုသဆောင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး အတွင်း၌ရှိသော ဒဏ်ရာရစစ်သားများနှင့် ဆေးဆရာများ၏ ထက်ဝက်ကျော်ကို တစ်ခဏချင်းပင် ပျက်စီးသေဆုံးသွားစေခဲ့သည်။

မြို့ရိုးထက်တွင် ရှိနေသော ဇန်ယာသည် သူ၏ ဦးခေါင်းအထက်မှနေ၍ အဆက်မပြတ် ဝဲပျံနေသော ကျောက်တုံးကြီးများကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရှေးဟောင်းရေတွင်းအိုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်လျက် ရှိနေသည်။ ကျင်းစစ်တပ်က ကျောက်တုံးပစ်စက်များကို စတင်တည်ဆောက်ကတည်းကပင် သူသည် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီး ဖြစ်သည်။

သူသည် မြို့ရိုးအစွန်းဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ကျင်းစစ်တပ်၏ စစ်သည်တော်များက အော်ဟစ်ကြွေးကြော်ကာ ရှေ့သို့ ချီတက်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ သူ၏ ဓားကို မြှောက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"စစ်သည်တော်တို့... အခုအချိန်က ငါတို့ရဲ့ မွေးရပ်မြေကို ကာကွယ်ရမယ့် အချိန်ပဲ... လှိမ့်တုံးတွေနဲ့ ကျောက်တုံးတွေကို လှိမ့်ချကြစမ်း..."

ထူထဲလှသော သစ်လုံးကြီးများနှင့် အရွယ်အစားစုံလင်လှသော ကျောက်တုံးများသည် မြို့ရိုးပေါ်မှနေ၍ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှိမ့်ချခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ထော့ရှန်း၏ စစ်သည်တော်များသည် သူတို့၏ သွားများကြားတွင် ဓားမြှောင်များကို ကိုက်စွဲကာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ချီတက်နေကြသော်လည်း၊ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လှေကားရှည်များပေါ်မှနေ၍ ရိုက်ချခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ကံကောင်းသောသူများသည် အရိုးကျိုးသည့် ဒဏ်ရာများ ရရှိကြပြီး၊ ကံဆိုးသောသူများမှာမူ ထိုနေရာ၌ပင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားကြရသဖြင့် ထိခိုက်ကျဆုံးမှုနှုန်းမှာ မြန်ဆန်စွာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ မလွှဲမရှောင်သာသော အရာပင် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် စစ်သည်တော်များက မည်မျှပင် ထူးချွန်ပြောင်မြောက်ပါစေ၊ မည်မျှပင် ရဲဝံ့ပါစေ၊ ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံး၏ ရိုက်ခတ်မှုကို ခံရပါက တူညီသော ရလဒ်ကိုသာ ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာပင် ထော့ရှန်း၏ တပ်မတော်က ရှေ့ပြေးတိုက်စစ်ကို ဦးဆောင်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။ ဝူချီမြို့၏ မြို့စောင့်စစ်လက်နက်ကိရိယာများကို အရင်ဆုံး ကုန်ခမ်းသွားအောင် လုပ်ဆောင်ရန်ဖြစ်ပြီး၊ သို့မှသာ ကျင်းစစ်တပ်အစစ်အမှန်က တိုက်ခိုက်သည့်အခါတွင် အလွန်အမင်း ထိခိုက်ကျဆုံးမှု မရှိစေရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

ကျောက်တုံးကြီးများနှင့် လှိမ့်တုံးများ ပိုမိုများပြားစွာ မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျရောက်လာသည်နှင့်အမျှ ထော့ရှန်းတပ်မတော်၏ ရဲဝံ့လှသော တိုက်စစ်မှာ စတင်တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။ ထော့ရှန်းသည် ဤအခြေအနေကို ထက်မြက်စွာ သတိပြုမိလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ဆုတ်ခွာရန် ကြေးစည်တီး၍ အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

မြို့ရိုးထက်ရှိ ဇန်ယာသည် ကျင်းစစ်တပ်က ဒီရေကဲ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ ရန်သူကို အောင်မြင်စွာ မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းအပေါ် မည်သည့်ဝမ်းမြောက်မှုမျှ ခံစားရခြင်း မရှိချေ။

မြို့ရိုးကို ကြံ့ကြံ့ခံ ကာကွယ်နေခဲ့သော ဇန်ယာသည် ဤတိုက်ခိုက်လာသော စစ်တပ်မှာ မိမိတို့ လော့နန်နိုင်ငံမှ လက်နက်ချသွားသော စစ်သားများ ဖြစ်ကြကြောင်း သဘာဝကျစွာပင် မှတ်မိသိရှိလိုက်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထော့ရှန်းတပ်မတော်၏ စစ်တံခွန်များနှင့် စစ်သားများ၏ ရုပ်ရည်အသွင်အပြင်များမှာ အလွန်တရာ ထင်ရှားလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ဤတိုက်ပွဲ၌ သေဆုံးသွားကြသူများ အားလုံးမှာ သူတို့၏ လော့နန်နိုင်ငံမှ လူများသာ ဖြစ်ကြပေသည်။ ဤအချက်က ဇန်ယာကို စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းသွားစေခဲ့သည်။ ခုနက တိုက်ခိုက်လာသော အုပ်စုသည် ပြင်းထန်လှသော အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ မည်သည့်တုံ့ဆိုင်းမှုမျှမရှိဘဲ ရှေ့သို့ အတင်းတိုးလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်မှာ အလွန်တရာ မြင့်မားလှကာ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များထက်ပင် ပိုမိုထက်သန်နေခဲ့သည်။

"သစ္စာဖောက် တစ်စု..."

ဇန်ယာသည် နာကျည်းမုန်းတီးစွာဖြင့် သွားကြိတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း၊ အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်ပျက်နေရသည်ကိုမူ သူ မည်သည့်အခါမျှ ထည့်သွင်းစဉ်းစားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ မွေးရာပါ စည်းစိမ်ချမ်းသာနှင့် အခွင့်ထူးခံ အလယ်တွင် ကြီးပြင်းလာရသူပီပီ သူသည် မိုက်မဲသူတစ်ယောက် မဟုတ်နိုင်သော်လည်း၊ သူတစ်ပါး၏ ခံစားချက်ကို စာနာထောက်ထားပြီး တွေးတောတတ်ရန် မည်သည့်အခါမျှ သင်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

လူတိုင်းတွင် မိမိတို့၏ နိုင်ငံအတွက် အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံဝံ့သည့် သတ္တိမျိုး ရှိမနေကြချေ။ သူသည် ဝူချီမြို့၏ လုံခြုံရေးအတွက် ဒုက္ခသည်များကို လက်ခံရန် ငြင်းဆန်ခဲ့စဉ်ကတည်းကပင် ထိုမျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော သာမန်အရပ်သားပြည်သူများသည် လော့နန်နိုင်ငံကို စွန့်လွှတ်လိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် မျိုးချစ်စိတ်ဓာတ်ဟူသည် မည်သည့်အရာဆိုသည်ကို နားမလည်ကြချေ။ လော့နန်နိုင်ငံ စည်ပင်ဝပြောစဉ်အခါက သူတို့အား ဆန်စပါးတစ်စေ့မျှ ပို၍ မပေးခဲ့သလို၊ သူတို့ ခံစားခဲ့ရသော ဖိနှိပ်ခေါင်းပုံဖြတ်မှုများမှာလည်း မည်သည့်အခါမျှ လျော့ပါးမသွားခဲ့ချေ။ သို့ဖြစ်ရာ လော့နန်နိုင်ငံ ဘေးဒုက္ခကြုံတွေ့နေရသည့် အချိန်တွင် သူတို့အား လျစ်လျူရှုထားခဲ့သော နိုင်ငံတစ်ခုအတွက် သူတို့က အဘယ်ကြောင့် အသက်ပေး တိုက်ခိုက်ရမည်နည်း။

ထို့အပြင် လော့နန်နိုင်ငံသည် မဟာကျင်းနိုင်ငံ၏ ယဉ်ကျေးမှုအချို့ကို စုပ်ယူထားခဲ့သော်လည်း၊ အောက်ခြေအဆင့်ရှိ သာမန်ပြည်သူများမှာမူ ပညာမတတ်ဘဲ ရှိနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ရိုင်းစိုင်းသော မျိုးနွယ်စုများ၏ အတွေးအခေါ်ကိုသာ ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားကြဆဲ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လက်သီးအကြီးဆုံး၊ အင်အားအကြီးဆုံးသူကိုသာ နာခံကြမည် ဖြစ်သည်။ ကျင်းလူမျိုးများသည် သန်မာပြီး သူတို့အား လက်ခံကျွေးမွေးရန် လိုလားသည့်အပြင် ရက်စက်စွာလည်း မဆက်ဆံသောကြောင့် သူတို့ကိုယ်ပိုင်စိတ်ထဲတွင် ကျင်းလူမျိုးများအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။ လော့နန်နိုင်ငံနှင့် ပတ်သက်၍မူ... မည်သည့်မွေးရပ်မြေနည်း။ ထိုအရာက ရန်သူသာ ဖြစ်ပေသည်။

ထော့ရှန်း၏ တပ်မတော် ဆုတ်ခွာသွားပြီးနောက်တွင်လည်း မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲက ရပ်တန့်မသွားခဲ့ချေ။ အသင့်ပြင်ဆင်ထားသော မေလီဇေ၏ တပ်မတော်သည် ဝူချီမြို့ဆီသို့ ပြင်းထန်လှသော တိုက်စစ်ကို ထပ်မံ၍ ဆင်နွှဲလိုက်ပြန်တော့သည်။

နောက်ကွယ်မှ စစ်ကွပ်ကဲသော ထော့ရှန်းနှင့်မတူဘဲ၊ မေလီဇေသည် မြို့ရိုးနှင့် အနီးစပ်ဆုံးနေရာအထိ တိုးကပ်သွားပြီး ဝူချီမြို့ရိုးပေါ်ရှိ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များကို လက်နက်ချရန် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ဆော်သြခဲ့သည်။

မေလီဇေသည် လော့နန်နိုင်ငံအတွက် သူ၏ ဘဝထက်ဝက်ကျော်ကို တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သူဖြစ်ရာ သူ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ လျှမ်းလျှမ်းတောက် ကျော်ကြားလှသည်။ လော့နန်နိုင်ငံအတွင်း၌ လူတိုင်းမသိလျှင်ပင် အနည်းဆုံး စစ်တပ်၏ ထက်ဝက်ကျော်က သူ့ကို သိရှိကြပြီး၊ အချို့မှာမူ ငယ်စဉ်ကလေးဘဝကတည်းကပင် သူ၏ သတ္တိရှိပုံ အကြောင်းအရာများကို ကြားဖူးခဲ့ကြသည်။ အသက်ရှည်ရှည် နေထိုင်ရခြင်း၏ အားသာချက်များထဲတွင် ဤအချက်လည်း ပါဝင်ပေသည်။

သူက လက်နက်ချရန် ကျယ်လောင်စွာ တိုက်တွန်းနှိုးဆော်လိုက်သောအခါ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ အချို့သောသူများသည် အဆက်မပြတ် ဆဲရေးတိုင်းထွာကြသော်လည်း၊ အချို့မှာမူ တုံ့ဆိုင်းသွားကြပြီး ပိုမိုများပြားသော လူများမှာမူ စိတ်ရှုပ်ထွေး ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

မင်းသုံးဆက်အမှုထမ်းခဲ့သည့် ဝါရင့်စစ်သူကြီးကြီးပင် လက်နက်ချသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ စစ်ကူလည်းမရှိ၊ ကာကွယ်ရန်လည်း မစွမ်းသာတော့သော ဤအထီးကျန်မြို့ပျက်ကြီးကို ကြံ့ကြံ့ခံ ကာကွယ်နေရသည့် သူတို့၏ ခေါင်းမာလှသော ခုခံမှုက အဘယ်အဓိပ္ပာယ် ရှိတော့မည်နည်း။ ဤနိုင်ငံသည် သူတို့အနေဖြင့် အသက်စွန့်ရလောက်အောင် တန်ဖိုးရှိနေသေးသည်လား။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စစ်သည်တော်များ၏ စိတ်ဒွိဟဖြစ်မှုနှင့် ရုန်းကန်နေရမှုကို ခံစားမိလိုက်သောအခါ ဇန်ယာသည် အလွန်တရာ ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများပင် ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ သူသည် မြို့ရိုးထက်တွင် သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး မေလီဇေကို ဒေါသတကြီး ဆဲရေးလိုက်တော့သည်။

"အရှက်မရှိတဲ့ အဘိုးအို... မင်းက လွန်ခဲ့တဲ့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် နှစ်ပါးရဲ့ ယုံကြည်မှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်တာပဲ... အဲဒီတုန်းက အရှင်ဧကရာဇ်ရဲ့ ခမည်းတော်က မင်းကို ရာထူးတိုးမြှင့် မပေးခဲ့ရင် မင်းက အောက်ခြေအဆင့် သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ ရှိနေဦးမှာ..."

"အခုတော့... မင်းက တကယ်ပဲ ရန်သူ့ထံ ဘက်ပြောင်းသွားပြီပေါ့... ပြီးတော့ မင်းရဲ့ မူလနိုင်ငံကို ပြန်တိုက်ဖို့ စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်လာသေးတယ်... ပြည်သူတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို လှုံ့ဆော်နေတာပဲ... မင်းက သေထိုက်တဲ့ကောင်..."

မြို့ရိုးအောက်တွင် ဆဲရေးတိုင်းထွာခြင်း ခံလိုက်ရသော မေလီဇေသည်လည်း ကျယ်လောင်စွာ ပြန်လည်အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါက ငါ့နိုင်ငံအတွက် ငါ့ဘဝတစ်ခုလုံး တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့တာ... ငါ့ရဲ့ ရာထူးနေရာက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဓားနဲ့ လှံတွေကို အသုံးပြုပြီး ရယူခဲ့တာ..."

ထိုသို့ပြောရင်း သူသည် သူ၏ သားရေသံချပ်ကာကို ဆွဲဖြတ်လိုက်ပြီး အတွင်းခံအင်္ကျီကိုပါ ဆုတ်ဖြဲလိုက်ရာ၊ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက် အမာရွတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သူ၏ ရင်ဘတ်နှင့် ဝမ်းဗိုက်ပိုင်းတို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ငါသွန်းလောင်းခဲ့တဲ့ သွေးတွေက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ယုံကြည်မှုနဲ့ ထိုက်တန်တယ်... ဒီနိုင်ငံနဲ့ ထိုက်တန်တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ငါ ဘာပြန်ရခဲ့လဲ... သူတို့က ငါ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မြေးလေးကို သတ်ပစ်ခဲ့ကြတယ်... ငါ့မှာ မျိုးဆက်ပြတ်သွားရပြီ... ပြီးတော့ ငါ့ကို သေတွင်းထဲကို မောင်းပို့ခဲ့ကြသေးတယ်..."

"နိုင်ငံက ပြည်တွင်းပြည်ပ ဘေးအန္တရာယ်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ အချိန်မှာတောင်မှ သူတို့က အဆုံးမရှိတဲ့ ပြည်တွင်းစစ်ပွဲတွေကိုပဲ လုပ်ဆောင်နေကြတုန်းပဲ... ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုနိုင်ငံမျိုးက ငါ့အသက်၊ မင်းတို့ရဲ့ အသက်တွေနဲ့ ထိုက်တန်ရမှာလဲ..."

"မင်းတို့ ဝူချီမြို့ကို ခုခံကာကွယ်နေတာက ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိလို့လဲ... စစ်ကူတွေ ရှိလို့လား... မင်းတို့ ဒီမှာ သေသွားရင် မင်းတို့ကို သတိရပေးမယ့်သူ ရှိလို့လား..."

ဇန်ယာ၏ စော်ကားမှုကို ခံရသော မေလီဇေသည် တော်ဝင်မိသားစုအပေါ် ထားရှိသည့် သူ၏ မကျေနပ်မှု အလုံးစုံကို ကျယ်လောင်စွာ ဖွင့်ဟပေါက်ကွဲပစ်လိုက်တော့သည်။ သူ၏ စကားတစ်ခွန်းချင်းစီတိုင်းသည် ဝူချီမြို့စောင့်တပ်၏ နှလုံးသားများကို ထက်မြက်သော ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ စူးနစ်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

သူက ပိုမိုပြောဆိုလေလေ၊ မြို့ရိုးထက်ရှိ လေထုမှာ ပိုမို၍ လေးလံမှိုင်းညို့လာလေလေ ဖြစ်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မေလီဇေပြောခဲ့သည့် စကားများ အားလုံးမှာ ငြင်းပယ်၍မရသော အမှန်တရားများ ဖြစ်နေကြသောကြောင့်ပင်...