အခန်း ၁၉၆

အခန်း (၁၉၆)

မြို့တော်ကို ချိုးဖျက်ခြင်း (၂)

မြို့ရိုးထက်တွင် ဇန်ယာ၏ မျက်နှာသည် ပြင်းထန်လှသော ဒေါသတရားကြောင့် ပြာနှမ်းနေခဲ့သည်။ 'မုသားစကားက နာကျင်မှုမပေးနိုင်သော်လည်း၊ အမှန်တရားသည် ထက်မြက်သော ဓားတစ်လက်ဖြစ်သည်' ဟူသော ဆိုရိုးစကားကို သူ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ချေ။

မေလီဇေသာ ကောလာဟလများကို လုပ်ကြံဖန်တီး၍ ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်ပါက၊ သူသည် သဘာဝကျစွာပင် ပြန်လည်ချေပနိုင်ပြီး စစ်သည်တို့၏ တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း မေလီဇေပြောသွားသော စကားအများစုမှာ လူတိုင်းသိရှိကြသည့် အမှန်တရားများ ဖြစ်နေသည်ကိုမူ သူ မည်သို့မျှ ငြင်းပယ်၍ မရခဲ့ချေ။ ပြစ်တင်ရမည်ဆိုလျှင် မြို့တော်ရှိ စိတ်ဓာတ်ပျက်ပြားနေသော မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုများကိုသာ အပြစ်တင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ရင်ဘတ်အတွင်းရှိ နာကျည်းမှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့ကြောင့် ဇန်ယာသည် ခေါင်းနားပန်းကြီးသွားကာ ခြေထောက်များပင် ပျော့ခွေသွားခဲ့ပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် မြို့ရိုးကို အမှီပြု၍ အားတင်းထားနိုင်ခဲ့သောကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး၊ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် နောက်ပြန်လန်၍ အမှန်တကယ် လဲကျသွားပေလိမ့်မည်။

မြို့စောင့်စစ်သည်တော် အမြောက်အမြားသည် ဇန်ယာကို စောင့်ကြည့်နေကြရာ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ယိမ်းထိုးသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ နဂိုကပင် နိမ့်ပါးနေပြီးသားဖြစ်သော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်မှာ ပိုမို၍ ထိုးဆင်းသွားခဲ့တော့သည်။

ဇန်ယာ၏ အနောက်တွင် ရပ်နေသော ရင်းနှီးသည့် ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးသည် သူ့ကို တွဲကူရန် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်၊ ဇန်ယာက သူ့ကို ကြမ်းတမ်းစွာ ရုန်းဖယ်လိုက်သည်။ မိမိအနေဖြင့် မည်သည့် အားနည်းချက်ကိုမျှ ထပ်မံ၍ မပြသသင့်တော့ကြောင်း ဇန်ယာ ကောင်းစွာ သိရှိနေသည်။ သူသည် အားတင်းကာ နောက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်မောင်းကို မြှောက်လျက် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"စစ်သည်တော်တို့... ဝူချီမြို့ကို ကြံ့ကြံ့ခံ ကာကွယ်ကြစမ်း... မင်းတို့ရဲ့ စစ်မှုထမ်းကောင်း အောင်မြင်မှုတွေကို မှတ်တမ်းတင်ပေးလိမ့်မယ်... ဒါကို ငါ အာမခံတယ်..."

"ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တိုက်ပွဲဝင်တဲ့သူတွေကို ဒီမြို့စားမင်းက ထိုက်ထိုက်တန်တန် ဆုလာဘ်တွေ ပေးသနားမယ်... ရွှေငွေရတနာနဲ့ ရာထူးအာဏာတွေကို ဘယ်တော့မှ ငြင်းပယ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

မြှုပ်နှံလုနီးပါးဖြစ်နေသော မြို့စောင့်တပ်၏ တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်ကို ပြန်လည်ဆယ်တင်ရန်အတွက် ဇန်ယာသည် စဉ်းစားဆင်ခြင်ဉာဏ် မရှိတော့ဘဲ စကားများကို အလိုအလျောက် ပြောဆိုမိနေပြီး၊ "ဘယ်တော့မှ ငြင်းပယ်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟူသော စကားလုံးမျိုးအထိပင် သုံးနှုန်းလိုက်မိတော့သည်။

ဝူချီမြို့၏ မြို့စားမင်းအဖြစ် ဇန်ယာ၏ ရေရှည်တည်ရှိခဲ့သော ဂုဏ်သတင်းအရှိန်အဝါကြောင့် သာမန်စစ်သည်အမြောက်အမြားသည် ဤဝေဝါးလှသော ကတိကဝတ်များကို ယုံကြည်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော စကားများသည် အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများကို လှည့်ဖြားနိုင်မည်မဟုတ်သော်လည်း၊ ပညာမတတ်သော အောက်ခြေအဆင့် သာမန်စစ်သားများကို လမ်းမှားသို့ ပို့ဆောင်ရန်အတွက်မူ လုံလောက်လှပေသည်။

မြို့ရိုးအောက်တွင် လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေသော မေလီဇေသည် ဇန်ယာကို ခဏမျှ စူးစိုက်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက်၊ နှုတ်ခမ်းကို မကျေနပ်သလို တစ်ချက်စုပ်လျက် နှမြောတသစွာဖြင့် ဦးခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူ၏ ညာဘက်လက်မောင်းကို အထက်သို့ မြှောက်လိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာ အောက်သို့ လွှဲချလိုက်သည်။

"တိုက်ခိုက်ကြစမ်း..."

မေလီဇေအနေဖြင့် မြို့တံခါးကို တိုက်ရိုက်ဖွင့်လှစ်ရန် နားချသိမ်းသွင်းနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့သည့်အပေါ် အနည်းငယ် နှမြောမိသော်လည်း၊ သူ၏ စကားများသည် မြို့တွင်းရှိ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်ကို ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။ နဂိုကပင် ဝေခွဲမရ ဒွိဟဖြစ်နေကြသော လူအမြောက်အမြားသည် ယခုအချိန်တွင် မည်သို့လုပ်ဆောင်ရမည်ကို သိရှိသွားကြပြီဟု သူ ယုံကြည်လိုက်သည်။

တစ်ခဏချင်းပင် ဒီရေလှိုင်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော တိုက်စစ်သည် မြို့ရိုးထက်သို့ ထပ်မံ၍ လှိုင်းလုံးကြီးများပမာ တက်ရောက်လာခဲ့ပြီး၊ လတ်ဆတ်သော သွေးစက်များသည် မြို့ရိုးအောက်ခြေ မြေပြင်ထက်ဆီသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်စွန်းထင်သွားခဲ့ရပြန်သည်။

သို့သော်လည်း ဝူချီမြို့စောင့်တပ်၏ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ သိသာထင်ရှားစွာ လျော့နည်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဇန်ယာသည် ဤအရာအားလုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး၊ သူ၏ အနောက်ရှိ ကိုယ်ရံတော်အား လှည့်၍ အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

"သွား... ငါ့ရဲ့ အမိန့်ကို ဒေမွန်ဆီ သွားပို့ချေ... သူ့ရဲ့ စစ်သည်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး မြို့ရိုးပေါ်တက် တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ ပြောလိုက်..."

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ..."

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် ဒေမွန်၏ သန်မာထွားကျိုင်းလှသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားသည် ဇန်ယာ၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ထူထပ်လှသော သတ်ဖြတ်ခြင်းမိစ္ဆာချီ (Evil Qi) များ ဝန်းရံလျက် တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များ တောက်လောင်နေသော ဒေမွန်ကို ကြည့်ရင်းမှသာ ဇန်ယာသည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာ အနည်းငယ် ရရှိသွားတော့သည်။

ဒေမွန်နှင့် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများသည် ဇန်ယာ၏ အယုံကြည်ရဆုံးသော အုပ်စုဖြစ်ကြပြီး၊ အကောင်းဆုံးသော ထောက်ပံ့မှု၊ အမြင့်မားဆုံးသော စစ်ရိက္ခာလစာနှင့် အဆင့်မြင့်မားဆုံးသော စစ်ဝတ်တန်ဆာများကို ဆင်မြန်းထားကြသူများ ဖြစ်သည်။ ဤစစ်တပ်အဖွဲ့အစည်းကြောင့်သာ ဇန်ယာသည် ဝူချီမြို့၏ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို စိတ်တိုင်းကျ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ကျင်းစစ်တပ်ကြီး မြို့နားသို့ ချဉ်းကပ်လာစဉ်ကတည်းကပင် သစ္စာဖောက်လိုသော စိတ်ရှိသူများက သူ့ကို ကြိုးတုပ်ကာ ဝမ်ကျင်းထံသို့ ဆက်သပြီးသား ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အခြားသူများ မြို့ကို စွန့်ခွာထွက်ပြေးမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဇန်ယာသည် ယခင်က ဒေမွန်အား ဆုတ်ခွာမည့် လမ်းကြောင်းများကို ပိတ်ဆို့ရန်နှင့် စစ်ပွဲကို စောင့်ကြပ်ကြည့်ရှုသည့် စစ်မြေပြင်စောင့်ကြပ်ရေးတပ်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ရန် အမိန့်ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူသည် ထိုအရာများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားနေရန် အချိန်မရှိတော့ချေ။ သူ၏ အတွက် အရေးကြီးဆုံးသော တာဝန်မှာ ဝူချီမြို့ကို အရင်ဆုံး ကာကွယ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

မေလီဇေနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အပေါ် သူသည် ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မေလီဇေသည် မင်းသုံးဆက်တိုင်တိုင် အမှုထမ်းခဲ့သည့် ဝါရင့်စစ်သူကြီး ဖြစ်ပြီး၊ စစ်မြေပြင်အတွေ့အကြုံမှာလည်း မိမိထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်လှပေသည်။ သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် ပေါ့ဆရဲခြင်း မရှိချေ။

ဒေမွန်သည် သူ၏ စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ကာ မြို့ရိုး၏ ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာပြင်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ မြို့စောင့်တပ်၏ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး မေလီဇေ၏ လက်အောက်ငယ်သားများအကြား ထိခိုက်ကျဆုံးမှုနှုန်းမှာလည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးပွားလာခဲ့တော့သည်။

သို့သော်လည်း မေလီဇေသည် မိမိ၏ လူများ သေဆုံးပျက်စီးနေသည်ကို မြင်တွေ့နေရသော်လည်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းအစွန်းကို အေးစက်ခက်ထန်သော ပြုံးရိပ်တစ်ခုအဖြစ်သာ ကွေးညွတ်လိုက်သည်။ 'သနားကြင်နာတတ်သူသည် စစ်တပ်ကို မကွပ်ကဲနိုင်၊ ဖြောင့်မတ်လွန်းသူသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာကို မစီမံနိုင်' ဟူသော ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ အရည်အချင်းပြည့်ဝသော စစ်သေနာပတိတစ်ဦးသည် သက်ရှိတို့၏ သေခြင်းတရားအပေါ် တည်ငြိမ်အေးစက်နိုင်သော နှလုံးသားမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားရစမြဲ ဖြစ်သည်။

ဝူချီမြို့၏ ဝှက်ဖဲကို စမ်းသပ်ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ လူအမြောက်အမြား ထပ်မံသေဆုံးရပါစေဦးတော့၊ ဤသည်မှာ လုံးဝ တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။

မိမိ၏ ရည်ရွယ်ချက် အောင်မြင်သွားသည်ကို မြင်လျှင် မေလီဇေသည် မော့ကြည့်ကာ မှောင်ပျိုးလာသော မိုးကောင်းကင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ချက်ချင်းပင် စစ်တပ်ကို ဆုတ်ခွာရန် အမိန့်ပေးလိုက်ကာ စစ်သေနာပတိတဲကြီးအတွင်းရှိ ဝမ်ကျင်းထံသို့ သွားရောက်တွေ့ဆုံရန် ခြေလှမ်းပြင်လိုက်တော့သည်။

စစ်သေနာပတိတဲကြီးအတွင်း၌ ဝမ်ကျင်းသည် ထူထဲလှသော စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ဤစာအုပ်မှာ ချန်ယွိက သူ့အား ဆက်သထားခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းအထဲတွင် ကျိန်းအူမြို့၏ လူနေမှုဘဝအခြေအနေ၊ လူဦးရေတိုးတက်မှု၊ ခန့်မှန်းခြေ အခွန်ဘဏ္ဍာရရှိမှု၊ ကျိန်းအူမြို့၏ အနာဂတ်ဖွံ့ဖြိုးတက်မှု လမ်းညွှန်ချက်များနှင့် ပြုပြင်မွမ်းမံရန် လိုအပ်သော ကဏ္ဍရပ်များကို အသေးစိတ် မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအရာအားလုံးကို ချန်ယွိကိုယ်တိုင် ပြုစုပျိုးထောင်ထားခြင်းဖြစ်ရာ၊ ဝမ်ကျင်း ဖတ်ရှုနေစဉ်အတွင်း နားမလည်သော အချက်အလက်များ ရှိလာပါက သူက ဘေးမှနေ၍ ရှင်းလင်းတင်ပြပေးလေ့ရှိသည်။ ဤသည်မှာ ဝမ်ကျင်းက ချန်ယွိအား ကျိန်းအူမြို့၏ မြို့စားမင်းအဖြစ် ခန့်အပ်လိုရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။ ချန်ယွိသည် ကိုယ်ပိုင်ကိုယ်ခံပညာစွမ်းရည်နှင့် စစ်တပ်ကွပ်ကဲခြင်းဆိုင်ရာ အတတ်ပညာတွင် ကျန်းလျောင်လောက် ထူးချွန်ပြောင်မြောက်ခြင်း မရှိသော်လည်း၊ ပြည်တွင်းရေးနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးကိစ္စရပ်များတွင်မူ အလွန်တရာ ထူးကဲပြောင်မြောက်လှသူ ဖြစ်သည်။

"သခင်ကြီး... ဗိုလ်ချုပ်ကြီး မေလီဇေက ဝင်ရောက်တွေ့ဆုံခွင့် တောင်းခံနေပါတယ်..."

ဝမ်ကျင်းသည် လာရောက်သတင်းပို့သော ကိုယ်ရံတော်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ စာအုပ်ကို ချကာ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်..."

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ..."

ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက်၊ သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ထားသော မေလီဇေသည် တဲအပြင်ဘက်ရှိ ကိုယ်ရံတော်ထံသို့ သူ၏ လက်နက်ကို အပ်နှံခဲ့ပြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဝမ်ကျင်းအား ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုလိုက်သည်။ ဝမ်ကျင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ကို ထူမပေးသည့် အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်ကြီးမေ... ဤမျှလောက်အထိ ရိုသေကျိုးနွံနေရန် မလိုအပ်ပါဘူး..."

"ကျေးဇူးအထူးတင်ရှိပါသည် သခင်ကြီး..."

"တစ်နေ့တာလုံး ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ... ဝူချီမြို့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အခြေအနေကို စမ်းသပ်သိရှိခဲ့ပြီလား..."

"သတင်းပို့ပါတယ် သခင်ကြီး... ဝူချီမြို့ရဲ့ မြို့စားမင်း ဇန်ယာအကြောင်းကို ကျွန်တော်မျိုး ယခင်က ကြားဖူးပါတယ်... သူက အလွန်တရာ ခေါင်းမာတဲ့သူ ဖြစ်တဲ့အတွက်... သူရှိနေသရွေ့တော့ ဆွေးနွေးနားချဖို့က ခက်ခဲပါလိမ့်မယ်..."

"ဒါပေမဲ့... သူနဲ့ သူ၏ အယုံကြည်ရဆုံး ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့ကလွဲရင်... ကျန်တဲ့ ဝူချီမြို့စောင့်တပ်ရဲ့ တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်က မြင့်မားခြင်းမရှိပါဘူး... မနက်ဖြန်မှာ ကျွန်တော်မျိုးတို့က ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်စစ်ကို ဆက်လက်ဆင်နွှဲပြီး... သူ့ရဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့ တပ်ဖွဲ့ကို ချေမှုန်းကာ ဇန်ယာကို ကွပ်မျက်နိုင်ရင်... ဝူချီမြို့ဟာ ကျွန်တော်မျိုးတို့လက်ထဲကို မလွဲမသွေ ရောက်ရှိလာမှာ ဖြစ်ပါတယ်..."

ဝမ်ကျင်းသည် ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်ပြီး၊ တစ်စုံတစ်ခုကို ထပ်မံပြောဆိုလိုဟန်ရှိသော မေလီဇေကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ စကားဆိုလိုက်သည်။

"လက်နက်ချဖို့ လိုလားတဲ့ မြို့စောင့်စစ်သည်တွေကိုတော့... သင်နဲ့ ထော့ရှန်းတို့ရဲ့ ကွပ်ကဲမှုအောက်မှာ ပူးပေါင်းထည့်သွင်းပေးနိုင်ပါတယ်... သူတို့ရဲ့ နှလုံးသားက မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိသရွေ့တော့... ဤအရာရှိမင်းက သူတို့ကို ရက်စက်စွာ ဆက်ဆံမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

မေလီဇေသည် ဤစကားကို ကြားရသောအခါ မတ်တပ်ရပ်ပြီး အလေးအနက် ဦးညွှတ်လိုက်တော့သည်။

"ကျေးဇူးအထူးတင်ရှိပါသည် သခင်ကြီး..."

"ကောင်းပြီ... ဗိုလ်ချုပ်ကြီးမေလည်း တစ်နေ့တာလုံး တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရလို့ ပင်ပန်းလှပြီ... သွားရောက်အနားယူချေတော့..."

"အမိန့်အတိုင်းပါ..."

မေလီဇေ၏ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို အတော်ကြာအောင် ကြည့်ရှုပြီးနောက်၊ ဝမ်ကျင်းသည် ရုတ်တရက် ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ ချန်ယွိအား ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအဘိုးကြီးက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ... အမှန်တကယ်ကို ဝါရင့် မြေခွေးအိုကြီးတစ်ကောင်ပဲ..."

ချန်ယွိသည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်တိုလေးကို အသာအယာ သုံးသပ်လိုက်ပြီး ဝမ်ကျင်းအား တင်ပြလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး... ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အမြင်အရတော့... နောင်အနာဂတ်မှာ လော့နန်နိုင်ငံက လက်နက်ချလာတဲ့ စစ်သားတွေကို စစ်တပ်တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပူးပေါင်းဖွဲ့စည်းသင့်ပြီး... ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ထော့ရှန်းကို စစ်သေနာပတိချုပ်အဖြစ် ခန့်အပ်ကာ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးမေ မေလီဇေကို ဒုတိယစစ်သေနာပတိအဖြစ် တာဝန်ပေးသင့်ပါတယ်..."

ဝမ်ကျင်းသည် ခဏမျှသာ စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း ချန်ယွိ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

"သဘောတူတယ်..."

မေလီဇေက စစ်တပ်ကို ကွပ်ကဲခြင်းက မိမိအတွက် မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုမျှ ဖြစ်မလာနိုင်ကြောင်း ဝမ်ကျင်း ယုံကြည်သော်လည်း၊ ကြိုတင်ကာကွယ်ခြင်းက အမြဲတမ်း အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်ဟု ယူဆသည်။ အန္တရာယ်မဖြစ်မီကပင် ကြိုတင်ပိတ်ဆို့ခြင်းသည် အဆင့်မြင့်မားဆုံးသော စစ်ဗျူဟာ မဟုတ်ပါလား။

မေလီဇေ၏ လော့နန်နိုင်ငံစစ်တပ်အတွင်းရှိ အရှိန်အဝါနှင့် ဂုဏ်သတင်းမှာ ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့်၊ သူ့အား စစ်သေနာပတိချုပ် ရာထူးနေရာတွင် တိုက်ရိုက်ခန့်အပ်ရန် မသင့်တော်ချေ။ ထော့ရှန်းကမူ ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ ကွဲပြားခြားနားလှသည်။ သူသည် လော့နန်နိုင်ငံအတွင်းရှိ ဂုဏ်သတင်းအရှိန်အဝါ၊ ရာထူးအဆင့်အတန်းနှင့် စွမ်းဆောင်ရည်အပိုင်းတို့တွင် မေလီဇေကို မယှဉ်နိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် မိမိ၏ ရာထူးနေရာကို မြဲမြံစွာ ထိန်းထားလိုပါက၊ ဝမ်ကျင်း၏ ခြေထောက်ကိုသာ အခိုင်အမာ ဆုပ်ကိုင်ထားရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဤကဲ့သို့ စီမံခန့်ခွဲခြင်းက မေလီဇေနှင့် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများအကြား မကျေနပ်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်မဟုတ်ချေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စစ်သေနာပတိချုပ်မှာလည်း သူတို့၏ လော့နန်နိုင်ငံသားပင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ ၎င်းအပြင် ထော့ရှန်းသည် သူတို့ထက် စောစီးစွာ လက်နက်ချခဲ့သူဖြစ်ပြီး ဝါရင့်စီနီယာ ပိုကျသဖြင့်၊ သူတို့အနေဖြင့် လက်ခံရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။

ဝမ်ကျင်းသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ အကြောဆန့်လိုက်ပြီး သမ်းဝေလိုက်တော့သည်။ တစ်နေ့တာလုံး စာဖတ်နေခဲ့ရသဖြင့် ဝမ်ကျင်းလည်း အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"အမတ်ကြီး... တစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်ပြီး ကျန်းလျောင်ကို သွားအကြောင်းကြားလိုက်ချေ... ငါတို့ မနက်ဖြန်မှာ ဝူချီမြို့ကို ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်စစ် ဆင်နွှဲမယ်... တစ်ချက်တည်းနဲ့ အပြတ်အသတ် သိမ်းပိုက်နိုင်အောင် ကြိုးပမ်းကြစို့..."

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ..."

အမိန့်များ ပေးအပ်ပြီးနောက်၊ ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ သီးသန့်တည်ဆောက်ထားသော တဲနန်းဆီသို့ ပြန်လည်၍ အနားယူတော့သည်။ ကျန်းလျောင်နှင့် ချန်ယွိတို့က စစ်တပ်အတွင်းရှိ အရေးကိစ္စအရပ်ရပ်ကို စီမံခန့်ခွဲပေးနေကြသဖြင့်၊ သူကိုယ်တိုင် အင်အားစိုက်ထုတ်နေရန် မလိုအပ်ချေ။ အုပ်ချုပ်သူဟူသည် အရာရာတိုင်းကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လုပ်ဆောင်နေရန် မလိုအပ်ချေ၊ သို့မဟုတ်ပါက နောက်ဆုံးတွင် ပင်ပန်းလွန်းသဖြင့် အသက်ဆုံးရှုံးရပေလိမ့်မည်။ လူတို့၏ အရည်အချင်းကို သိမြင်ပြီး မှန်ကန်စွာ အသုံးချတတ်ရန်သာ လုံလောက်လှပေသည်။