အခန်း ၁၉၇

အခန်း (၁၉၇)

မြို့တော်ကို ချိုးဖျက်ခြင်း (၃)

စစ်စခန်း၏ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင်၊ ကျန်းလျောင်၏ စစ်သေနာပတိတဲကြီးအတွင်းမှ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်သည် လင်းလက်တောက်ပနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ စစ်ဗိုလ်ချုပ်အများစုသည် ထိုနေရာ၌ စုရုံးရောက်ရှိနေကြသည်။

မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲဟူသည် စစ်သည်အင်အားကို အစီအစဉ်တကျ ချထားပြီး မြို့ရိုးကို မနားမနေ တိုက်ခိုက်ခြင်းမျှသာ မဟုတ်ချေ။ ရှေ့တန်းတိုက်စစ်ဆင်မည့် တပ်ဖွဲ့များ၏ အလှည့်ကျစနစ်၊ ဒဏ်ရာရစစ်သည်များကို နေရာချထားခြင်းနှင့် ရန်သူ့တန်ပြန်တိုက်စစ်ကို ကာကွယ်ရန် စစ်စခန်းမကြီးအား ကင်းလှည့်စောင့်ကြပ်ခြင်း ကဲ့သို့သော စီမံခန့်ခွဲရမည့် ကိစ္စရပ်များစွာ ရှိနေပေသည်။ သူတို့အနေဖြင့် မြို့တွင်းသို့ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်ပြီးနောက် လုပ်ဆောင်ရမည့် စစ်ရေးကိစ္စရပ်များကိုပင် ကြိုတင်စီမံထားရန် လိုအပ်လှရာ၊ ဤအရာအားလုံးသည် ကျန်းလျောင်၏ အသေးစိတ်ဂရုစိုက်မှုကို လိုအပ်နေခဲ့သည်။

"ထော့ရှန်း... ငါ့ရဲ့အမိန့်ကို နာခံစေ..."

"လက်အောက်ငယ်သား ရောက်ရှိပါတယ်..."

"မင်းရဲ့တပ်ဖွဲ့ကို နောက်ဆုတ်ပြီး ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းဖို့၊ ထိခိုက်ကျဆုံးမှုစာရင်းကို တွက်ချက်ဖို့နဲ့ ဒဏ်ရာရစစ်သည်တွေကို ပြုစုအားပေးဖို့ ငါအမိန့်ပေးတယ်..."

"နာခံလျက်ပါ..."

"မေလီဇေ... ငါ့ရဲ့အမိန့်ကို နာခံစေ..."

"လက်အောက်ငယ်သား ရောက်ရှိပါတယ်..."

"မနက်ဖြန်မှာ မင်းရဲ့တပ်ဖွဲ့က ဟန်ပြတိုက်စစ်မှာ ပါဝင်ဖို့ ငါအမိန့်ပေးတယ်... ခေါင်းမာတဲ့ မြို့စောင့်တပ်တွေကို အလဲထိုးပြီးရင်တော့၊ သူတို့ကို လက်နက်ချဖို့ နားချစည်းရုံးနိုင်တယ်..."

"နာခံလျက်ပါ..."

"ချန်ကန်း... ငါ့ရဲ့အမိန့်ကို နာခံစေ..."

"လက်အောက်ငယ်သား ရောက်ရှိပါတယ်..."

"မနက်ဖြန်မနက်မှာ မင်းရဲ့တပ်ဖွဲ့က ပထမဆုံး မြို့ကို အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ရမယ်... ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားကြ..."

"နာခံလျက်ပါ..."

စစ်မိန့်များ ပေးအပ်ပြီးနောက်၊ ကျန်းလျောင်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျန်ရှိသောသူများကလည်း လိုက်လံမတ်တပ်ရပ်ကြသည်။ ကျန်းလျောင်၏ ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသော မျက်လုံးများသည် လူတိုင်းအပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်တော့သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်တို့... သခင်ကြီးဟာ စစ်တပ်ထဲမှာ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ရှိနေတယ်... စစ်အမိန့်ကို ပေးအပ်ပြီးပြီ... မနက်ဖြန် တစ်ရက်အတွင်းမှာ မြို့ကို အပြတ်အသတ် သိမ်းပိုက်ရမယ်..."

"ဘယ်သူမဆို ကြောက်ရွံ့အားနည်းတာကို ပြသရင် ဒါမှမဟုတ် စစ်အမိန့်ကို ဖီဆန်ရင်... ညှာတာမှုမရှိဘဲ ချက်ချင်း ကွပ်မျက်ပစ်မယ်..."

"သင်တို့အားလုံး ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တိုက်ပွဲဝင်ကြလိမ့်မယ်လို့ ငါမျှော်လင့်တယ်... ရန်သူကို သတ္တိရှိရှိ သတ်ဖြတ်ကြစမ်း... ဒီတိုက်ပွဲမှာ စစ်မှုထမ်းကောင်း အောင်မြင်မှုရတဲ့သူတွေဟာ သခင်ကြီးဆီကနေ ထပ်ဆောင်းဆုလာဘ်တွေကို ချီးမြှင့်ခံရလိမ့်မယ်..."

"ဒီတိုက်ပွဲကို ခန့်ညားထည်ဝါစွာနဲ့ တိုက်ခိုက်ရမယ်... စစ်စိတ်စစ်မာန် အပြည့်နဲ့... ရန်သူတွေရဲ့ ရင်ထဲမှာ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုကို သွတ်သွင်းပစ်ရမယ်... ငါတို့ရဲ့ မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်ရဲ့ စစ်အလံတော်ကို မြင်တာနဲ့တင် သူတို့ကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားစေရမယ်... မင်းတို့မှာ ယုံကြည်မှု ရှိကြရဲ့လား..."

"ရှိပါတယ်..."

"စစ်မိန့်ကို နာခံစေ..."

"နာခံလျက်ပါ..."

တဲအတွင်းရှိ ဗိုလ်ချုပ်များသည် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြန်လည်ထူးထူးကာ၊ မတ်တပ်ရပ်၍ ထွက်ခွာသွားကြပြီး စစ်အမိန့်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင်၊ စစ်ဝတ်တန်ဆာ အပြည့်အစုံ ဆင်မြန်းထားသော ချန်ကန်းသည် အသက်ကို ပြင်းထန်စွာ တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး၊ တဲတံခါးလိုက်ကာကို ဆွဲဖွင့်ကာ အပြင်သို့ အဟုန်ပြင်းစွာ ခြေလှမ်းလှမ်းထွက်ခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ရံတော်များနှင့် ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်များသည် အနောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ပြည်နယ်မြို့တော် အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင် အင်အားသုံးထောင်သည်လည်း စစ်ကြောင်းအစီအစဉ်တကျ ရှိနေကာ စစ်သံတော်ဆင့်ထံမှ လာမည့် အမိန့်တော်များကို စောင့်မျှော်နားစွင့်နေကြသည်။

ချန်ကန်းသည် အပြင်ပန်းတွင် တည်ကြည်ခက်ထန်သော မျက်နှာထားကို ထိန်းသိမ်းထားသော်လည်း၊ သူ၏ ရင်တွင်း၌မူ အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွနေပြီး အနည်းငယ်မျှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကိုလည်း ခံစားနေရသည်။ ဤသည်မှာ မိမိကိုယ်ကို သက်သေပြရမည့် တိုက်ပွဲတစ်ပွဲ ဖြစ်ပေသည်။ ဝမ်ကျင်းအား မိမိ၏ အရည်အချင်းကို ပြသလိုပြီး၊ သူ၏ ယုံကြည်ကိုးစားမှုကို ပျက်ကွက်စေမည်မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြလိုသည့်အပြင်၊ မိမိသည် ဤရာထူးနေရာကို ရယူထားရန် ထိုက်တန်ပြီး အရည်အချင်းပြည့်ဝကြောင်း လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကိုပါ သက်သေပြလိုနေခဲ့သည်။

"စစ်သည်တော်တို့... စစ်မှုထမ်းကောင်း အောင်မြင်မှုနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ရယူရမယ့်အချိန်ဟာ အခုပဲ... ဝူချီမြို့ကို သိမ်းပိုက်ကြစမ်း... သတ်ကြ..."

စစ်စည်တော်သံများ ဟိန်းညံသွားပြီး တိုက်ပွဲဝင်အလံများ တလူလူလွင့်ပျံလာခဲ့သည်။ မနေ့ကထက် ပိုမိုများပြားလှသော မျှော်စင်ရွှေ့လျားခံတပ်ကြီးများသည် စစ်တပ်အစီအစဉ်နှင့်အတူ ရွေ့လျားလာခဲ့ပြီး၊ ချန်ကန်း၏ တပ်ဖွဲ့များသည် ဝူချီမြို့ဆီသို့ စတင်ချဉ်းကပ်လာခဲ့တော့သည်။

ဝူချီမြို့စောင့်တပ်သားများသည် ကျင်းစစ်တပ်ကြီး တရွေ့ရွေ့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်မိကြပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားများသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေ့နံနက်အစောပိုင်းတွင် အနားယူခြင်းမရှိဘဲ မြို့ရိုးထက်သို့ ကပျာကယာ တက်လာခဲ့သော ဇန်ယာပင်လျှင် ယခုအချိန်တွင် အသက်ရှူနှုန်းကို နှေးကွေးစေကာ တည်ငြိမ်အောင် အားတင်းထားရသည်။

လွင့်ပျံနေသော အလံတော်များနှင့် စစ်ဝတ်တန်ဆာပုံစံများကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့်၊ ဤတိုက်စစ်ဆင်လာသော အင်အားစုသည် လော့နန်နိုင်ငံမှ လက်နက်ချလာသော စစ်သည်များနှင့် ဗိုလ်ချုပ်များ မဟုတ်ဘဲ၊ စစ်မှန်သော ကျင်းစစ်တပ်ကြီးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။ ဤကျင်းစစ်တပ်၏ စစ်သည်များသည် စစ်လက်နက်ပစ္စည်း ကိရိယာ ပိုမိုပြည့်စုံကောင်းမွန်ကာ၊ အရပ်အမောင်း ပိုမိုထွားကျိုင်းသန်မာကြပြီး သူတို့၏ စစ်ကြောင်းမှာလည်း စည်းစနစ်ကျနကာ သပ်ရပ်လှပေသည်။

ချန်ကန်း၏ ပြည်နယ်မြို့တော် အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် စစ်မြေပြင်ဝါရင့် စစ်သည်တော်ဟောင်းကြီးများ မဟုတ်ကြသော်လည်း၊ ပြည်နယ်မြို့တော်တစ်ခုကို စောင့်ကြပ်ရသော စစ်တပ်ဖြစ်သည့်အတွက် စစ်သည်တို့၏ အရည်အချင်းမှာ လုံးဝနိမ့်ပါးခြင်းမရှိချေ။ စစ်လက်နက် တပ်ဆင်မှု၊ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု သို့မဟုတ် စစ်ရေးအတတ်ပညာ ကဏ္ဍရပ်မဆို၊ သူတို့သည် ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းထားသော လော့နန်နိုင်ငံ ဒုက္ခသည်များထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်လှပေသည်။

ကျင်းစစ်တပ် စစ်သည်များသည် မြို့ရိုးနှင့် ပိုမိုနီးကပ်လာသည်ကို မြင်လျှင်၊ ဇန်ယာသည် မော့ကြည့်ကာ ခြောက်သွေ့အက်ရှသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"မြှားပစ်ကြစမ်း..."

မြို့ရိုးပေါ်ရှိ လေးသမား သုံးတန်းသည် လေးကိုင်းများကို ကိုင်ဆောင်လျက်၊ မြှားအိမ်များအတွင်းမှ မြှားများကို ဆွဲထုတ်ကာ လေးကြိုးတင်ပြီး မြို့အောက်ခြေ မြေပြင်ဆီသို့ ပစ်ခတ်လိုက်ကြတော့သည်။

ရှေ့သို့ ချီတက်နေသော ကျင်းစစ်တပ်၏ ရှေ့တန်းတပ်ဖွဲ့သည် ချက်ချင်းပင် မြှားမိုးမြှားရွာကြီးအောက်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ လူတစ်ဝက်ခန့် မြင့်မားသော ဒိုင်းကာကြီးများကို ကျင်းစစ်တပ်က စောင်းလျက် ပင့်မြှောက်ထားကြရာ၊ မြှားများသည် ငှက်ပျောရွက်ပေါ်သို့ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသကဲ့သို့ ဒိုင်းကာကြီးများပေါ်သို့ စိုက်ဝင်သွားခဲ့ကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဒိုင်းကာများကို ဖောက်ထွက်သွားသော မြှားများသည်လည်း သံချပ်ကာများကြောင့် ခုခံတားဆီးခြင်းခံရသဖြင့်၊ ထိခိုက်ကျဆုံးမှု အနည်းငယ်မျှသာ ရှိခဲ့သည်။

ကျင်းစစ်တပ်သည် မြှားမိုးများကို ဖြတ်ကျော်ကာ မြို့ရိုးခြေရင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး၊ မြို့တက်လှေကားများကို မြို့ရိုးထက်သို့ စတင်မှီတွယ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် လက်တစ်ဖက်တွင် ဒိုင်းကာကို ကိုင်စွဲကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် လှေကားကို ဆုပ်ကိုင်လျက် မြို့ရိုးပေါ်သို့ စတင်တွားတက်ကြတော့သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် စစ်သေနာပတိတဲကြီးအတွင်းမှနေ၍ ဝေးကွာလှသော မြို့ရိုးထက်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်သည်။

"ကျန်းလျောင်... ဒီပြည်နယ်မြို့တော် အစောင့်တပ်ဖွဲ့က တော်တော်လေး ကောင်းမွန်တာပဲ..."

ဘေးနားရှိ ကျန်းလျောင်က ဦးခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး... အခုထိတော့ ဘာကိုမှ ရေရေရာရာ မမြင်ရသေးပါဘူး... စစ်မှန်တဲ့ တိုက်ပွဲက မစတင်သေးလို့ပါ... မြို့ရိုးပေါ်ကို ရောက်ရှိသွားတဲ့ အခါကျမှသာ စစ်မှန်တဲ့ သွေးချောင်းစီးတိုက်ပွဲကြီး စတင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်..."

ဤနေရာတွင် ကျန်းလျောင်က စကားကို ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့... စစ်ကြောင်းညှိနှိုင်းမှု ကဏ္ဍရပ်မှာတော့... သူတို့ တော်တော်လေး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် လုပ်ဆောင်နိုင်ကြပါတယ်... အထူးရွေးချယ်ထားတဲ့ အထူးတပ်ဖွဲ့တွေ ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အလားအလာ ရှိပါတယ်..."

ကျင်းစစ်တပ်၏ ပြင်းထန်လှသော တိုက်စစ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ၊ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ဇန်ယာသည် ကြီးမားလှသော ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော ကျင်းစစ်တပ်အပေါ် မြှားများ၏ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းမှာ အကန့်အသတ်ရှိလှပြီး၊ လှိမ့်ချရမည့် သစ်လုံးများနှင့် ကျောက်တုံးများသည်လည်း အလွန်လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးနေခဲ့သည်။ မြို့ရိုးဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ ချဉ်းကပ်လာနေသော ဧရာမမျှော်စင်ရွှေ့လျားခံတပ်ကြီးများကို လှမ်းကြည့်ရင်း၊ ဇန်ယာသည် စစ်မှန်သော သွေးချောင်းစီးတိုက်ပွဲကြီး စတင်တော့မည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပထမဦးဆုံးသော မျှော်စင်ခံတပ်ကြီးသည် မြို့ရိုးကို ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်မိသွားသောအခါ၊ ၎င်းသည် အနီးကပ် သွေးချင်းချင်းနီမည့် တိုက်ပွဲကြီး၏ အစပြုခြင်းကို အချက်ပြလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ မျှော်စင်ခံတပ်၏ ကာရံထားသော သစ်သားတံခါးချပ်ကြီးကို ကန်ဖွင့်လိုက်ပြီး၊ ကျင်းစစ်တပ် စစ်သည်များသည် ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်သွားသော ကျားရဲများကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လျက်၊ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ဝူချီမြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များဆီသို့ အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ချက်ချင်းပင်၊ လက်နက်ချင်း ထိခိုက်သံများ၊ ဓားသွားများ အသားထဲသို့ စိုက်ဝင်သံများနှင့် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ညည်းတွားသံများသည် တစ်လောကလုံးကို ဟိန်းညံသွားစေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဒုတိယနှင့် တတိယမြောက် မျှော်စင်ခံတပ်ကြီးများသည်လည်း မြို့ရိုးကို ဆက်တိုက် ဝင်ရောက်ဆောင့်မိသွားရာ၊ တိုက်ပွဲသံများသည် ပိုမို၍ ပြင်းထန်ကျယ်လောင်လာခဲ့တော့သည်။

မျှော်စင်ခံတပ်များပေါ်မှ စစ်သည်များသည် မြို့ရိုးထက်သို့ ရောက်ရှိသွားသောကြောင့်၊ လှေကားမှ တွားတက်နေသော စစ်သည်များအပေါ် ကျရောက်နေသည့် ဖိအားမှာ များစွာ လျော့နည်းသွားခဲ့ပြီး၊ သူတို့သည်လည်း မြို့ရိုးပေါ်သို့ တဖွဲဖွဲ ဆက်တိုက် တက်ရောက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

တိုက်ခိုက်လိုစိတ် တက်ကြွနေသော ကျင်းစစ်တပ်သည် မြို့ရိုးထက်တွင် မိမိတို့ထက် အင်အားအဆပေါင်းများစွာ သာလွန်လှသော ဝူချီမြို့စောင့်တပ်များကို ခုတ်ထစ်ချေမှုန်းကြရာ၊ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် အကြိမ်ကြိမ် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့ရတော့သည်။ အခြားနည်းလမ်းမရှိချေ။ အောင်နိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက်ကို မမြင်တွေ့ရသဖြင့်၊ မည်သူမျှ ဤနေရာတွင် အလကားသက်သက် အသက်မသေလိုကြချေ။ ထို့ကြောင့် ဝူချီမြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင် အများစုမှာ ဝေခွဲမရ ဒွိဟဖြစ်နေကြပြီး၊ အသက်သက်စွန့်၍ တိုက်ခိုက်ရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေကြသည်။

ဇန်ယာ၏ တိုက်ရိုက်အနွယ်ဝင် တပ်ဖွဲ့များ၊ အထူးသဖြင့် ဒေမွန်ဦးဆောင်သော တပ်ဖွဲ့များကသာ အပြင်းအထန် ခုခံတိုက်ပွဲဝင်မနေခဲ့ပါက၊ ကျင်းစစ်တပ် မြို့ရိုးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည့် ထိုခဏချင်းမှာပင် ဝူချီမြို့သည် ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မြို့ရိုးထက်ရှိ တိုက်ပွဲမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပြီး၊ မြို့ရိုးအောက်ခြေတွင်မူ ဧရာမမြို့တံခါးဖောက်တုံးကြီးများသည် ထူထပ်လှသော မြို့တံခါးကြီးကို မနားမနေ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထုနှက်နေခဲ့သည်။ မြို့တံခါးအနောက်ရှိ စစ်သည်များသည် ထူထဲသော သစ်သားတုံးကြီးများကို ဖက်တွယ်လျက်၊ မြို့တံခါးကြီးကို အသည်းအသန် ခုခံထိန်းထားကြပြီး အနည်းငယ်မျှပင် ပေါ့ဆရဲခြင်း မရှိကြချေ။ မြို့တံခါးကြီး ပွင့်ထွက်သွားပါက စပါးအုန်းကျားကဲ့သို့ ရက်စက်လှသော ကျင်းစစ်တပ်ကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ကို သူတို့ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပိန်လှီသော မြို့စောင့်စစ်သားတစ်ဦးသည် စိုးရိမ်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် တံတွေးကို မျိုချလိုက်ပြီး၊ ဘေးနားရှိ အခြားစစ်သားတစ်ဦးအား တုန်ရီသောအသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အစ်ကို... နားထောင်ကြည့်စမ်း... ကျင်းစစ်တပ်က မြို့ရိုးပေါ်ကို ရောက်နေပြီ... ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ... တစ်ခုခုဆိုရင်..."

အခြားစစ်သားသည်လည်း ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဝေဝါးမျက်နှာပျက်သွားလျက် -

"ဟူး... ငါလည်း မသိတော့ဘူးကွာ... အခုလောလောဆယ်တော့ တောင့်ခံထားလိုက်ဦးမယ်... တကယ်လို့ တောင့်မခံနိုင်တော့ရင်တော့ လက်နက်ချလိုက်ရုံပဲပေါ့..."

ထိုညီအစ်ကိုနှစ်ဦး စကားပြောဆိုနေကြစဉ်၊ ဓားများကို ကိုင်ဆောင်လျက် ပိတ်ချောအဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားကာ၊ ဦးခေါင်းတွင် အနီရောင်ခေါင်းပေါင်းများ ပေါင်းထားသော လူတစ်စုသည် သူတို့ဆီသို့ ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုလူစု၏ ခေါင်းဆောင်မှာ ယွီဝူပြည်သူ့စစ်တပ်အတွင်းမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာခဲ့သော ကျင်းလူမျိုး ကျန်းဟွိုင် ပင် ဖြစ်တော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် မြို့တွင်းသို့ လျှို့ဝှက်စွာ စိမ့်ဝင်ထားသော တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်များကို ဦးဆောင်ကာ၊ မြို့တံခါးကို စတင်သိမ်းပိုက်ရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းဟွိုင်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အတွင်းအားများကို ထုတ်ဖော်လျက် မြို့တံခါးစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များဆီသို့ ပထမဆုံး ပြေးဝင်သွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ဓားရှည်ကြီးကို လွှဲယမ်းလိုက်ရာ သွေးစက်အမြောက်အမြားသည် လေထုထဲတွင် လွင့်စင်သွားခဲ့ရသည်။

ကျန်းဟွိုင်သည် ပြတ်သားသော မျက်လုံးများဖြင့် အရှေ့ရှိ မြို့စောင့်တပ်များကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အကြည့်တို့သည် ခိုင်မာထက်မြက်ကာ ရဲရင့်လှပေသည်။ သူသည် မိမိ၏ ကောင်းမွန်သော အနာဂတ် ရာထူးအာဏာကို ဆုပ်ကိုင်လိုသဖြင့် စစ်မြေပြင်တွင် သေဆုံးရန်ပင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူ အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ၊ အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ခြင်းခံလိုက်ရသော မြို့စောင့်စစ်သည်များသည် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်အော်မြည်လျက် အရပ်ရပ်သို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားကြခြင်းပင်။ ကျန်းဟွိုင်သည် မှင်တက်မိသွားခဲ့ရသည်။ သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း... ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သတိပြန်လည်လာကာ၊ ထွက်ပြေးသွားသော စစ်သည်များကို လိုက်လံမသတ်ဖြတ်တော့ဘဲ မြို့တံခါး၏ ကန့်လန့်ကျင်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်လိုက်တော့သည်။

သူ၏ တာဝန်မှာ မြို့တံခါးကို ဖွင့်လှစ်ရန်သာ ဖြစ်ပြီး၊ ရန်သူများကို သတ်ဖြတ်ရန် မဟုတ်ချေ။ မြို့တံခါးကြီးကို ဖွင့်လှစ်နိုင်သရွေ့တော့၊ မည်သည့်နည်းလမ်းဖြင့် ဖွင့်သည်ဖြစ်စေ ကြီးမားလှသော စစ်မှုထမ်းကောင်း အောင်မြင်မှု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကျန်းဟွိုင်သည် တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်များကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး၊ အားလုံးစုပေါင်းကာ မြို့တံခါး၏ ဧရာမကန့်လန့်ဖြတ် မင်းတုံးကြီးကို ပင့်မြှောက်လိုက်ကြရာ၊ ပြင်ပရှိ သတ်ဖြတ်ခြင်းငတ်မွတ်နေသော ကျင်းစစ်တပ်ကြီးသည် မြို့တွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်လာခဲ့တော့သည်။

မိမိ၏ ဘေးနားမှ ဝင်ရောက်တိုးဝှေ့သွားသော ကျင်းစစ်တပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း၊ ကျန်းဟွိုင်သည် ဝူချီမြို့၏ အရှင်သခင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိလိုက်တော့သည်။