အခန်း ၁၉၈

အခန်း (၁၉၈)

မြို့တော်ကို ချိုးဖျက်ခြင်း (၄)

ဇန်ယာ၏ လက်ထဲမှ သွေးချင်းချင်းနီနေသော ဓားရှည်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပြီး၊ ဒဏ်ရာရထားသော သူ၏လက်မောင်းသည် လက်နက်ကို မြဲမြံစွာ မဆုပ်ကိုင်နိုင်တော့ချေ။

မြို့တံခါးမှတစ်ဆင့် လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာနေသော ကျင်းစစ်တပ်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း၊ ဇန်ယာ၏ မျက်နှာထက်တွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း အပြည့်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့တော့သည်။ သူ၏ ရင်တွင်း၌ မကျေနပ်မှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင် မည်သည့်အရာကိုမျှ ပြောင်းလဲရန် အင်အားမရှိတော့ပေ။

သူ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ ကိုယ်ရံတော်အချို့သည် သူ့အား တင်းကျပ်စွာ ဝန်းရံထားကြပြီး၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။

"မြို့တော်ဝန်မင်း... မြန်မြန်ဆုတ်ခွာကြရအောင်ပါဗျာ... ဝူချီမြို့ကတော့ တောင့်မခံနိုင်တော့ပါဘူး..."

ဇန်ယာသည် မိန်းမောတွေဝေစွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မိမိ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သည်။ မြို့ရိုးထက်တွင် ကျင်းစစ်တပ် စစ်သည်တော်များ ပိုမိုများပြားလာပြီး၊ ဝူချီမြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် အဆင့်ဆင့် နောက်ဆုတ်ပေးနေရသည်။ အချိန်မီ မထွက်ပြေးနိုင်သူအချို့မှာမူ ၎င်းတို့၏ လက်နက်များကို စွန့်ပစ်ကာ ဒူးထောက်လက်နက်ချနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဇန်ယာသည် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို သဲသဲကွဲကွဲ မြင်လိုက်ရသည်။ ဝူချီမြို့တွင် မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင် အမြောက်အမြား ရှိနေသော်လည်း၊ အများစုမှာ ခုခံလိုစိတ် အနည်းငယ်မျှ မရှိကြတော့ချေ။ ဒေမွန်သည် မိမိ၏ တပ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ အသက်စွန့်၍ တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း၊ စစ်ပွဲအခြေအနေကို ပြောင်းလဲရန် မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် မြို့တံခါးကြီး ကျိုးပျက်သွားပြီ ဖြစ်ရာ၊ ကျင်းစစ်တပ်က မြို့အောက်ခြေမှ မြို့ရိုးပေါ်သို့ တက်သည့် လမ်းကြောင်းများကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ရုံမျှဖြင့် မြို့ရိုးပေါ်ရှိ မြို့စောင့်တပ်များသည် ခဏချင်းအတွင်း ချေမှုန်းခြင်း ခံရပေလိမ့်မည်။ မြို့အောက်ခြေရှိ မြို့စောင့်တပ်များက ကျင်းစစ်တပ်၏ တိုက်စစ်ကို ခုခံနိုင်မှသာ ဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

"ဟားဟား..."

ဇန်ယာသည် ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းစွာ တဟားဟား ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"ဆုတ်ခွာရမယ် ဟုတ်လား... ဘယ်ကို ဆုတ်ခွာရမှာလဲ... ထွက်ပြေးမယ့် လမ်းကြောင်းအားလုံး ပိတ်ဆို့ခံထားရပြီပဲ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဇန်ယာ၏ မျက်လုံးများတွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းလာခဲ့သည်။ သူသည် ကုန်း၍ ပြုတ်ကျနေသော ဓားရှည်ကို ပြန်လည်ကောက်ယူကာ လက်ထဲ၌ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ငါနဲ့အတူ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ဝံ့ကြလား..."

သူ၏ ကိုယ်ရံတော်များသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် တညီတညွတ်တည်း ဟစ်အော်လိုက်ကြသည်။

"လက်အောက်ငယ်သားတို့ဟာ မြို့ဝန်မင်းကြီးရဲ့ အနောက်ကနေ လိုက်ပါပြီး ရန်သူတွေကို သတ်ဖြတ်ဖို့ အသင့်ရှိပါတယ်..."

ဇန်ယာသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး၊ ကျင်းစစ်တပ် ဗိုလ်ချုပ်အချို့၏ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရသော ဒေမွန်ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ ဓားကိုဝှေ့ယမ်းကာ ပြေးဝင်သွားခဲ့တော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဒေမွန်၏ တစ်ကိုယ်လုံး၌ ဒဏ်ရာဗလပွနှင့် ဖြစ်နေပြီး၊ သူ၏ သံချပ်ကာမှာလည်း ပျက်စီးနေကာ ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ဇန်ယာ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်လျှင် သူသည် ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်ပူပန်သွားခဲ့သည်။

"မြို့ဝန်မင်းကြီး... မလာပါနဲ့..."

သို့သော်လည်း သူ၏စကား မဆုံးမီမှာပင်၊ လှံရှည်တစ်စင်းသည် သူ၏ မျက်လုံးများဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ထိုးစိုက်ဝင်ရောက်လာပြီး ဒေမွန်၏ အော်ဟစ်သံကို ဖြတ်တောက်လိုက်တော့သည်။ ရှောင်တိမ်းရန် မတတ်နိုင်တော့သဖြင့် ဒေမွန်သည် မိမိ၏ ဓားရှည်ကို မြှောက်ကာ ခုခံလိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့ အကြိတ်အနယ် ဖြစ်နေစဉ်အတွင်း၊ အခြားလှံရှည်တစ်စင်းသည် ဒေမွန်၏ ခါးဆီသို့ ရုတ်တရက် ထိုးစိုက်လာခဲ့ပြန်သည်။

ဤသို့သော အရေးကြုံလာချိန်တွင် ဒေမွန်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရုတ်တရက် လိမ်လှည့်ကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး၊ သူ၏ အတွင်းအားကို စုစည်းလျက် ဓားကို နောက်သို့ ဝှေ့ယမ်းခုတ်ပိုင်းလိုက်သော်လည်း၊ ကံဆိုးစွာဖြင့် ရန်သူက ရှောင်တိမ်းသွားခဲ့သည်။

ရှောင်တိမ်းသွားသော ကျင်းစစ်တပ် ဗိုလ်ချုပ်သည် လှံကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ဆောင်ကာ ပြေးဝင်လာနေသော ဇန်ယာကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး၊ သူ၏ မေးစေ့ပေါ်ရှိ မုတ်ဆိတ်တိုကို အသာအယာ သပ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့လို ရိုင်းစိုင်းတဲ့ လူရိုင်းတွေက ငါ့ရဲ့ လူတွေကို အမြောက်အမြား သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်... မင်းတို့ရဲ့ အသက်နဲ့ ပြန်ပေးဆပ်ကြစမ်း..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်ကာ လှံရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး၊ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်ကာ အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်တော့မည့်ပုံစံ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ဒေမွန်သည် ပေါ့ဆရဲခြင်းမရှိဘဲ အနောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်ခွာလိုက်ပြီး၊ သူ့အား တဖြည်းဖြည်း ဝိုင်းရံလာနေသော ကျင်းစစ်သည်များကို မျက်တောင်မခတ် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကြေကွဲရိပ်များ ယှက်သန်းသွားခဲ့သည်၊ ဤကျင်းစစ်သည်များ သူ့အား ဝိုင်းရံထားနိုင်ပြီ ဖြစ်ရာ သူ၏ စစ်သည်များအားလုံး ကျဆုံးကုန်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

သူသည် ရန်သူကို တတ်နိုင်သမျှ များများ သတ်ဖြတ်ကာ အသက်စွန့်တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ ဟန်ပြတိုက်စစ် ဆင်နွှဲနေသော ကျင်းစစ်တပ် ဗိုလ်ချုပ်သည် ရုတ်တရက် ဇန်ယာရှိရာ အရပ်သို့ ဒုန်းစိုင်းပြေးဝင်သွားခဲ့တော့သည်။

ဒေမွန်၏ မျက်သူငယ်အိမ်သည် ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့ပြီး၊ ဇန်ယာဆီသို့ အလောတကြီး အော်ဟစ် သတိပေးလိုက်တော့သည်။

"မြို့တော်ဝန်မင်း... သတိထားပါ..."

ပြောပြီးနောက် သူသည် လိုက်လံတားဆီးရန် လှုပ်ရှားလိုက်သော်လည်း၊ ကံဆိုးစွာဖြင့် ဝိုင်းရံထားသော ကျင်းစစ်တပ်၏ ပိတ်ဆို့မှုကြောင့် ရုန်းမထွက်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။

ဇန်ယာဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသော ဗိုလ်ချုပ်သည် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကာ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မိုက်မဲတဲ့ လူရိုင်း... မင်းရဲ့ လက်ထောက်ဗိုလ်ချုပ်ရဲ့ ဦးခေါင်းက စစ်သေနာပတိရဲ့ ဦးခေါင်းလောက် တန်ဖိုးမရှိဘူးကွ..."

ရှောင်တိမ်းခြင်းမရှိဘဲ ဆက်လက်ပြေးဝင်လာသော ဇန်ယာကို ကြည့်ရင်း၊ ထိုကျင်းစစ်တပ် ဗိုလ်ချုပ်၏ ရင်တွင်း၌ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ တောက်လောင်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အတွင်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီး၊ နီရဲသော အတွင်းအား၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပူချိန်မှာလည်း ပြင်းထန်စွာ မြင့်တက်လာခဲ့တော့သည်။ ရန်သူ့စစ်သေနာပတိအား ကွပ်မျက်ရမည့် အခွင့်အရေးကောင်းကြီးမှာ သူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်သရွေ့ ကြီးမားလှသော စည်းစိမ်ချမ်းသာနှင့် ရာထူးဂုဏ်သိက္ခာများကို ရရှိပေလိမ့်မည်။

"ငါ့ရဲ့ လှံချက်ကို ခံစမ်း..."

တစ်ဦးတည်း ဒုန်းစိုင်းပြေးဝင်လာသော ကျင်းစစ်တပ် ဗိုလ်ချုပ်ကို ကြည့်ရင်း၊ ဇန်ယာ၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း ရူးသွပ်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဝူချီမြို့ကို ကာကွယ်ရန် မတတ်နိုင်တော့သဖြင့်၊ နိုင်ငံတော်၏ ကျေးဇူးကို ဆပ်ရန်အတွက် ရန်သူအချို့ကို ပိုမိုသတ်ဖြတ်နိုင်မလားဟု ကြည့်ရပေလိမ့်မည်။

မကြာမီမှာပင် နှစ်ဖက်စလုံးသည် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်မိကြပြီး၊ ဓားနှင့် လှံချင်း ထိခိုက်သံများနှင့်အတူ သွေးစက်များ လွင့်စင်သွားခဲ့တော့သည်။

ဤစစ်မှုထမ်းကောင်း အောင်မြင်မှုကို မက်မောဝံ့သော ကျင်းစစ်တပ် ဗိုလ်ချုပ်သည် စစ်မှန်သော အရည်အချင်း အချို့ ရှိပေသည်။ သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက လေ့ကျင့်လာခဲ့သော ကိုယ်ခံပညာနှင့် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ဆောင်းတွင်း၏ အေးစက်မှု၊ နွေရာသီ၏ ပြင်းထန်သော အပူရှိန်တို့ကို အောင့်အည်းကာ လေ့ကျင့်ခဲ့ရသော လှံသိုင်းအတတ်ပညာတို့အပေါ် ယုံကြည်ချက်အပြည့် ရှိနေခဲ့သည်။ အခက်အခဲနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများစွာကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရရှိခဲ့သော ဤအရည်အချင်းများသည် စစ်တပ်အတွင်း၌ အခြားသူများထက် ထူးချွန်ထက်မြက်ကာ ရာထူးတိုးတက်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ လက်ထဲမှ လှံရှည်သည် တွင်းထဲမှ ထွက်လာသော မြွေဟောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်လှကာ၊ ဇန်ယာ၏ ကိုယ်ရံတော်များ၏ လည်ပင်းများထက်တွင် သွေးချင်းချင်းနီသော အပေါက်များကို ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင်လည်း အသက်စွန့်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသော ကိုယ်ရံတော်အချို့ကြောင့် ဒဏ်ရာအချို့ ရရှိခဲ့သည်။

သူသည် ဝမ်းဗိုက်ပေါ်ရှိ ဓားဒဏ်ရာမှ သွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး၊ လက်ထဲမှ လှံရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဇန်ယာ၏ ဒေါသတကြီး ခုတ်ပိုင်းချက်ကို ခုခံတားဆီးလိုက်သည်။

"ခွေးသူခိုး... ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေရဲ့ အသက်ကို ပြန်ပေးစမ်း..."

"ဟားဟား... မင်းတစ်ယောက်တည်းလား... မင်းလို လူဝကြီးရဲ့ ကိုယ်ခံပညာက ဆေးဝါးတွေ မှီဝဲပြီး ရလာတာမလား..."

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အသက်စွန့်ကာ တိုက်ခိုက်နေကြပြီး၊ တစ်ဦးက မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အခြေအနေတွင် အသက်ရှင်ရန် တိုက်ခိုက်နေခြင်းဖြစ်ကာ၊ အခြားတစ်ဦးမှာမူ စည်းစိမ်ချမ်းသာနှင့် ရာထူးဂုဏ်သိက္ခာအတွက် အသက်စွန့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

တိုက်ကွက် အကြိမ်တစ်ဆယ်ကျော် ရင်ဆိုင်ပြီးနောက်၊ ကျင်းစစ်တပ် ဗိုလ်ချုပ်၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များ လင်းလက်သွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ အချိန်ဆွဲနေပါက သူ၏ ဒဏ်ရာများသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာနိုင်သဖြင့်၊ သူသည် အားနည်းချက်တစ်ခုကို တမင်တကာ ပြသလိုက်ပြီး ဇန်ယာ၏ လက်နက်ကို သူ၏ ညာဘက်ရင်အုံသို့ ထိုးစိုက်ခွင့် ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဇန်ယာ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး၊ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ လှံရှည်ကို သုံးကာ ဇန်ယာ၏ လည်ပင်းကို အားပြင်းစွာ ထိုးစိုက်ပစ်လိုက်တော့သည်။

မျက်လုံးများတွင် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သွေးများ အန်ထုတ်နေသော ဇန်ယာကို ကြည့်ကာ၊ ကျင်းစစ်တပ် ဗိုလ်ချုပ်သည် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်၍ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းကာ ဇန်ယာ၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး၊ အထက်သို့ မြှောက်လျက် ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်အော်လိုက်တော့သည်။

"ရန်သူ့ဗိုလ်ချုပ် သေဆုံးသွားပြီ... ဗိုလ်ချုပ်ကို ကွပ်မျက်တဲ့သူကတော့ ဂေါင်ယန်ကျန်း ဖြစ်တယ်... မြန်မြန် လက်နက်ချကြစမ်း..."

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှုပ်ထွေးလှသော စစ်မြေပြင်အတွင်း တိုက်ပွဲဝင်နေကြသော ကျင်းစစ်သည်များသည် ချက်ချင်းပင် ကြွေးကြော်အောင်ပွဲခံလိုက်ကြပြီး၊ မြို့ရိုးထက်တွင် ခုခံနေကြဆဲဖြစ်သော ဝူချီမြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်မှာလည်း လုံးဝ ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့တော့သည်။ ၎င်းတို့အားလုံးသည် မိမိတို့၏ လက်နက်များကို စွန့်ပစ်ကာ ဒူးထောက် လက်နက်ချလိုက်ကြတော့သည်။

ကျင်းစစ်တပ်၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံထားရပြီး အန္တရာယ်ကြုံတွေ့နေရသော ဒေမွန်သည်လည်း စစ်ဓာတ်ကျဆင်းသွားကာ အလစ်အငိုက် မိသွားခဲ့ပြီး၊ ထိုနေရာ၌ပင် ကွပ်မျက်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

မြို့ရိုးထက်တွင် လွင့်ပျံနေသော မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်၏ စစ်တံခွန်ကို ကြည့်ရင်း၊ တည်ကြည်ခက်ထန်သော မျက်နှာထားကို ထိန်းရှိမ်းထားသည့် ချန်ကန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်နိုင်သည်။ သူသည် ခါးမှ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ရှေ့သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"မြို့တွင်းသို့ ချီတက်ကြစမ်း..."

ဤပြည်နယ်မြို့တော် အစောင့်တပ်ဖွဲ့၏ စစ်သေနာပတိတစ်ဦးအနေဖြင့်၊ ချန်ကန်းသည် မြှားမိုးကျောက်တုံးများအကြား ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ရှေ့တန်းမှ တိုက်ခိုက်ရန် မလိုအပ်ဘဲ အနောက်တန်းမှနေ၍သာ စစ်ကွပ်ကဲနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ တိုက်ပွဲမှာ အပြီးတိုင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ သူသည် မြို့တွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ စစ်သေနာပတိတဲကြီးအတွင်း၌ ဝူချီမြို့တော်ကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် ဦးခေါင်းကို အသာအယာသာ ညိတ်လိုက်သည်။ ဤမျှကြီးမားလှသော အားသာချက်ရှိနေပါလျက် တိုက်ပွဲတစ်ပွဲတည်းဖြင့် အောင်နိုင်ခြင်းမရှိဘဲ မြို့ကို မသိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပါက၊ သူသည် ချန်ကန်း၏ ဦးခေါင်းကို ဧကန်မုချ ဖြတ်တောက်လိုက်ပေလိမ့်မည်။

အောင်ပွဲရရှိခြင်းမှာ သဘာဝကျလှပြီး၊ ကျရှုံးခြင်းမှာမူ ကောင်းကင်ဘုံ၏ နိယာမကို ဆန့်ကျင်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အကူအညီမရှိ၊ စစ်စိတ်စစ်မာန်လည်း ကျဆင်းနေသော မိမိဘာသာ အထီးကျန်နေသည့် မြို့တစ်မြို့အနေဖြင့်၊ စစ်မှုထမ်းကောင်း အောင်မြင်မှုများကို ရယူရန် ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသော ကျင်းစစ်တပ်ကြီးကို တားဆီးနိုင်မည့် အကြောင်းပြချက် မရှိချေ။

သို့သော်လည်း ဤတိုက်ပွဲမှာ အမှန်တကယ်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါစွာ တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့ပေသည်။ မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲအတွင်း စစ်သည်များသည် စည်းစနစ်ကျနစွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ကြပြီး ရဲရင့်ထက်မြက်မှုကို ပြသနိုင်ခဲ့ရာ၊ ဤသည်မှာ ချန်ကန်းအနေဖြင့် သူ၏တပ်ဖွဲ့ကို လေ့ကျင့်ကွပ်ကဲရာတွင် အားစိုက်ထုတ်ခဲ့ကြောင်း သက်သေပြနေခဲ့သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး စစ်သေနာပတိတဲကြီးအတွင်းရှိ လူအားလုံးကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"အားလုံး... မြို့တွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကြစို့... ဒီညမှာ ဝူချီမြို့အတွင်း၌ စစ်မှုထမ်းကောင်း ဆုလာဘ်တွေကို ခွဲဝေချီးမြှင့်ပေးမယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ တဲအတွင်းရှိ ဗိုလ်ချုပ်များသည် စစ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တညီတညွတ်တည်း ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုကြတော့သည်။

"နာခံလျက်ပါ..."

ယခင် ဝူချီမြို့တော်ဝန်၏ စံအိမ်တော်အတွင်း၌မူ၊ အစေခံများနှင့် အလုပ်အကျွေးပြုသူ လူတစ်စုသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်လျက် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေကြကာ စုရုံးနေခဲ့ကြသည်။ တံခါးအပြင်ဘက်မှ သတ်ဖြတ်သံများကို ကြားရသောအခါ၊ လူတိုင်းသည် တုန်ရီနေခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျယ်လောင်လှသော မြည်ဟီးသံနှင့်အတူ စံအိမ်တော်၏ တံခါးကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ ချိုးဖျက်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

သွေးစက်များ စွန်းထင်နေသော သံချပ်ကာများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျင်းစစ်သည်တစ်စုသည် အဟုန်ပြင်းစွာ ပြေးဝင်လာခဲ့ကြပြီး၊ ၎င်းတို့၏ ရက်စက်သော မျက်လုံးများဖြင့် အစေခံလူစုကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားခြင်း မရှိကြသေးချေ။

မကြာမီမှာပင် ကျင်းစစ်တပ် တပ်မှူးတစ်ဦး ဝင်ရောက်လာပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးများကို သုတ်ကာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။

"အမျိုးသားအားလုံးကို သတ်ပစ်ကြစမ်း... အလှပဆုံး အမျိုးသမီးတွေကို ရွေးချယ်ပြီး သခင်ကြီးထံ ဆက်သရမယ်..."

"နာခံလျက်ပါ..."

အမိန့်တော်ကို ကြားရလျှင် စစ်သည်တစ်စုသည် သွေးချင်းချင်းနီနေဆဲဖြစ်သော လက်နက်များကို မြှောက်ကိုင်လျက် အစေခံလူစုဆီသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့ကြတော့သည်။

"မလုပ်ပါနဲ့..." "ကယ်ကြပါဦး..." "ကျွန်တော်တို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ..."

ငိုကြွေးသံများနှင့် အသက်ဘေးမှ ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်သံများသည် မပြတ်မစဲ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း၊ သတ်ဖြတ်ခြင်းကြောင့် မျက်စိမျက်နှာ နီမြန်းနေခဲ့ပြီဖြစ်သော ထိုလူသတ်သမားများ၏ စိတ်နှလုံးကိုမူ မလှုပ်ခတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

နုပျိုသော မျက်နှာထားရှိသည့် ကျင်းစစ်သည်တစ်ဦးသည် အလောင်းတစ်ခုကို ဖိထားလျက်၊ ၎င်း၏ ဘယ်ဘက်နားရွက်ကို ဖြတ်တောက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဟိဟိ... နောက်ထပ် တစ်ခုရပြီ..."

"နောက်ထပ် သုံးခု ထပ်စုနိုင်ရင်တော့၊ သခင်ကြီး ချီးမြှင့်မယ့် လယ်ယာမြေကို ရရှိတော့မှာဖြစ်ပြီး... အဲဒီအခါကျရင် ရှောင်ရှောင်ကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းနိုင်ပြီ..."

တပ်မှူးသည် ကျင်းစစ်သည် အမြောက်အမြား နားရွက်များကို ဖြတ်တောက်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့သော်လည်း တားဆီးခြင်း မပြုခဲ့ချေ။ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် စစ်သည်များ၏ ဤကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်များသည် စစ်မှုထမ်းကောင်း အောင်မြင်မှု ရယူရန်အတွက် အပြစ်မဲ့ အရပ်သားများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ဤနေရာသည် ရန်သူ့နိုင်ငံတော်အတွင်း၌ ဖြစ်ပြီး၊ မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်အတွင်း မဟုတ်ချေ။ မည်သူက ဂရုစိုက်နေမည်နည်း။ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဂရုမစိုက်ချေ။ သူ၏ စစ်သည်များသည် မြို့တော်ဝန်၏ စံအိမ်တော်အတွင်းသို့ ပထမဆုံး ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်နိုင်ရန် ဤမျှ အားစိုက်ထုတ်ခဲ့ရတာပဲ၊ အကျိုးအမြတ် အနည်းငယ် ရယူခြင်းက မည်သို့မှားယွင်းမည်နည်း။