အခန်း ၂၀၀

အခန်း (၂၀၀)

ပထမဆုံး လှုပ်ရှားမှု

ဝူချီမြို့ကို သိမ်းပိုက်ထားသော ကျင်းစစ်တပ်သည် နန်းမြို့တော်သို့ ချက်ချင်းပင် စစ်သည်များ စေလွှတ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ယခုအချိန်တွင် နန်းမြို့တော်ကို စောစီးစွာ တိုက်ခိုက်နိုင်လေ ပိုမိုကောင်းမွန်လေ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့အနေဖြင့် အလွန်အမင်း အလောတကြီး မဖြစ်သင့်ပေ။

သုံးရက်ဆက်တိုက် ကျန်းလျောင်၊ ချန်ယွီနှင့် အခြားစစ်ဗိုလ်ချုပ်များသည် သုံ့ပန်းများကို ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ကျဆုံးဒဏ်ရာရစာရင်းကို တွက်ချက်ခြင်း၊ စစ်တပ်ကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခြင်း၊ စစ်သုံ့ပန်းပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းခြင်းနှင့် အမှုထမ်းကောင်းသော အရာရှိများနှင့် စစ်သည်များကို ဆုလာဘ်များ ချီးမြှင့်ခြင်း စသည့် အမျိုးမျိုးသော အလုပ်များဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးပြု၍ ဝူချီမြို့တစ်ခုလုံးကိုလည်း ရှင်းလင်းရေး ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။

ဤအလုပ်များကို မလုပ်မဖြစ် လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သို့မဟုတ်ပါက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော စစ်သည်များနှင့် အလောတကြီး စစ်ချီခြင်းသည် မမျှော်လင့်ထားသော မတော်တဆမှုများကို မလွဲမသွေ ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။ ခြင်္သေ့တစ်ကောင်သည် ယုန်တစ်ကောင်ကို အမဲလိုက်ရာတွင်ပင် မိမိ၏ ခွန်အားရှိသမျှကို ထုတ်သုံးရစမြဲ ဖြစ်သည်။

မြို့တော်ဝန်၏ စံအိမ်တော်ဝင်းအတွင်း၌ ဝမ်ကျင်းသည် မှီထိုင်ကုတင်ပေါ်တွင် သက်တောင့်သက်သာ လျောင်းစက်နေခဲ့သည်။ ချန်ယွီ တင်ပြထားသော စာအုပ်ကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် သူသည် ထိုစာအုပ်ကို သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ အုပ်ထားလိုက်သည်။

ချန်ယွီသည် သူ၏ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ မတ်တပ်ရပ်လျက် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် စာအုပ်ကို ဖယ်ရှားကာ မှီထိုင်ကုတင်ပေါ်မှ ထရပ်လိုက်ပြီး သမ်းဝေကာ အကြောဆန့်လိုက်တော့သည်။

"အမတ်ကြီး... မနက်ဖြန် စစ်ချီဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တော့... ခဏနေရင် ငါ လူလွှတ်ပြီး နန်းမြို့တော်က ရှောင်းမိသားစုကို သတင်းပို့ခိုင်းလိုက်မယ်..."

ဤစကားကို ကြားရသောအခါ ချန်ယွီသည် နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် စေ့လိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်သွားကာ သတိပေးစကား လျောက်တင်လိုက်သည်။

"သခင်ကြီး... ကျွန်တော့်ရဲ့ အမြင်အရတော့ ကျွန်တော်တို့ စစ်တပ်က နန်းမြို့တော်ကို စောစောရောက်တာ ကောင်းတယ်ဆိုပေမဲ့ ဒီလောက်ကြီး အလောတကြီး လုပ်ဖို့မလိုပါဘူး... အကယ်လို့ တူယာရွှီအနေနဲ့ နန်းမြို့တော်ရဲ့ အင်အားစုတွေကို ပြန်လည်စုစည်းဖို့ လိုအပ်တယ်ဆိုရင် သုံးရက်ကနေ ငါးရက် ဒါမှမဟုတ် ရှစ်ရက်ကနေ ကိုးရက်ဟာ တကယ်တော့ သိပ်ပြီး ကွာခြားမှု မရှိပါဘူး..."

"ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့ ရှောင်းမိသားစုကို အရင်ဆုံး ပုန်ကန်အောင် ဖိအားပေးနိုင်ပြီး၊ အဲဒီနောက်မှ ကျွန်တော်တို့ စစ်တပ်က ကြားကနေ အကျိုးအမြတ် ရယူနိုင်ပါတယ်... ဒါဟာ ကျဆုံးဒဏ်ရာရမှုကို လျှော့ချနိုင်ရုံတင်မကဘဲ ရှောင်းမိသားစုရဲ့ အင်အားကိုလည်း အားနည်းသွားစေမှာပါ... တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ နန်းမြို့တော် ပြည်သူတွေရဲ့ ကျွန်တော်တို့အပေါ် ထားရှိတဲ့ ရန်ငြိုးကိုလည်း လျော့ပါးသွားစေနိုင်ပါတယ်... ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ တစ်ခါတရံမှာ သစ္စာဖောက်တွေဟာ ရန်သူတွေထက် ပိုပြီး မုန်းတီးဖို့ကောင်းလို့ပါပဲ..."

ဝမ်ကျင်းသည် ချန်ယွီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။ သူသည် တစ်ချက်ခုတ် သုံးချက်ပြတ်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သော ချန်ယွီ၏ စစ်ဗျူဟာ အားသာချက်ကို သဘာဝကျကျပင် နားလည်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

"အမတ်ကြီး... မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ငါနားလည်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မျက်ကွယ်ပြုလို့မရတဲ့ အချက်တစ်ချက် ရှိနေတယ်... အဲဒါကတော့ နန်းမြို့တော်ကို ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်ပေးလိုက်ရင် အဲဒီက ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုတချို့က သူတို့ရဲ့ ရွှေငွေရတနာတွေကို ယူပြီး ထွက်ပြေးပုန်းရှောင်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ မပြောနိုင်ဘူး... အဲဒါတွေ အားလုံးက ငါ့ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေပဲ..."

"ပြီးတော့ နောက်ထပ် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုကတော့..."

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဝါးကို ချန်ယွီဘက်သို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် သွေးနီရောင် အတွင်းအားများသည် ဝမ်ကျင်း၏ လက်မောင်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ပြီး သူ၏ လက်ဝါးထက်မှ နီမြန်းသော မီးလျှံများ တောက်လောင်ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

"တစ်ခါတရံမှာ လူတွေ ပိုပြီး သေလေလေ ပိုကောင်းလေလေပဲ..."

ဝူချီမြို့တော်တိုက်ပွဲမှ နှစ်ဖက်စလုံး၏ ကျဆုံးသွားသော စစ်သည်များကို အသုံးပြု၍ သွေးဖြင့် ယဇ်ပူဇော်မှုကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ ချီစွမ်းအင်ဖြင့် ရရှိနိုင်သော အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ နန်းမြို့တော်၌ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ်သာ သွေးဖြင့် ယဇ်ပူဇော်ခွင့် ရရှိပါက သူသည် အကာအကွယ်အရှိန်အဝါဟုခေါ်သော အကာအကွယ်အလွှာ၏ အရသာကို ခံစားရရှိနိုင်လိမ့်မည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ထိုကဲ့သို့သော လူသားစက်ရုပ်ကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သည့် စွမ်းရည်မျိုးသည် ဝမ်ကျင်းကို အလွန်အမင်း ဆွဲဆောင်နေခဲ့သည်။ မြင့်မားသော သိုင်းပညာထက် ပိုမို၍ လုံခြုံမှုပေးနိုင်သောအရာ မရှိချေ။ အထူးသဖြင့် မိမိ၏ အသက်ကို အလွန်အမင်း တန်ဖိုးထားသော ဝမ်ကျင်းကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်အတွက် ပို၍ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ချန်ယွီသည် ထိုစကားကြောင့် ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် နားလည်သဘောပေါက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဝမ်ကျင်းက ထုတ်ဖော်မပြောကြားခဲ့သော်လည်း ချန်ယွီသည် အခြားအကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဝမ်ကျင်းသည် လော့နန်နိုင်ငံအပေါ် စိတ်ရှည်မှု ကုန်ဆုံးနေပြီ ဖြစ်ခြင်းပင်။ သူသည် ဤနိုင်ငံငယ်လေးအပေါ်တွင် မည်သည့်စွမ်းအင်မျှ ထပ်မံမဖြုန်းတီးချင်တော့ဘဲ ဤမျိုးတုံးသတ်ဖြတ်မှု စစ်ပွဲကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်ချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျဆုံးဒဏ်ရာရမှု အရေအတွက်နှင့် ပတ်သက်၍မူ သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ရုံမျှမက၊ ပို၍ပင် ဝမ်းမြောက်စွာ ကြိုဆိုနေခဲ့သည်။

"ဒါဆိုရင် သခင်ကြီးရဲ့ အလိုတော်အတိုင်း ဖြစ်စေရပါမယ်..."

ချန်ယွီအနေဖြင့် နောင်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ကျဆုံးပျက်စီးမှုများအတွက် အနည်းငယ် နှမြောတသ ဖြစ်မိသော်လည်း ဝမ်ကျင်းက ဆုံးဖြတ်ချက် ချမှတ်ပြီးပြီ ဖြစ်ရာ သူ ကန့်ကွက်မည် မဟုတ်ပေ။ စစ်ပြီးခေတ် ပြန်လည်ထူထောင်ရေးတွင် ပိုမို၍ အားထုတ်ကြိုးပမ်းရန် လိုအပ်လိမ့်မည်ဟူသော သဘောသာ ဖြစ်သည်။

စစ်မိန့်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်ပြီးနောက် မဟာကျင်းစစ်တပ်၏ စခန်းတစ်ခုလုံးသည် တစ်ဖန်ပြန်လည်၍ သက်ဝင်လှုပ်ရှား လာခဲ့တော့သည်။ ဒဏ်ရာရစစ်သည်များကို အနားယူကုသရန် စီစဉ်ပေးခဲ့ပြီး ကျန်းမာကြံ့ခိုင်သော စစ်သည်များသည်လည်း စိတ်ဓာတ်တက်ကြွစွာဖြင့် စတင်စုရုံးလာကြတော့သည်။

တိုက်ပွဲတစ်ခု ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း လူအမြောက်အမြားမှာ တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်ခွင့်ပင် မရရှိခဲ့ကြသေးချေ။ ၎င်းတို့သည် အမှုထမ်းကောင်း၍ ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရကာ ဆုလာဘ်များ ချီးမြှင့်ခံရသူများကို မနာလိုဝန်တိုစိတ်များဖြင့်သာ ငေးကြည့်နေခဲ့ကြရသည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများသည် မနာလိုမှုများကြောင့် နီမြန်းနေခဲ့ကြသည်။

၎င်းတို့သည် ရန်သူ့ဗိုလ်ချုပ်၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်နိုင်ခဲ့သော အမှုထမ်းကောင်းကြောင့် ကောင်းရန်ချန်း ဟုခေါ်သော စစ်သည်တစ်ဦးမှာ ရာထူးသုံးဆင့် တိုက်ရိုက်တိုးမြှင့်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်ဟုပင် ကြားသိခဲ့ရသည်။ ငွေစင်များ၊ အိမ်ရာများ၊ လယ်ယာမြေများ၊ အစေခံများနှင့် လှပသော အစေခံမိန်းကလေးများ အားလုံးကို ဆုလာဘ်အဖြစ် ချီးမြှင့်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ သံချပ်ကာဝတ်စုံ၊ စစ်မြင်းနှင့် လက်နက်များကိုလည်း ဝမ်ကျင်းကိုယ်တိုင် ၎င်းတို့၏ တန်ဖိုးကြီးမားပြီး ကောင်းမွန်လှသော ပစ္စည်းများထဲမှ ရွေးချယ်ချီးမြှင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအရာများသည် စစ်သည်တိုင်း၏ နှလုံးသားကို လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များကို တောက်လောင်နေသော မီးလျှံကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ မိမိကိုယ်ကို ရဲရင့်သည်ဟု ယူဆကြသော စစ်တပ်အတွင်းမှ လူအမြောက်အမြားသည် ယခုချက်ချင်းပင် နန်းမြို့တော်သို့ ပြေးဝင်ကာ သွေးချောင်းစီးစေချင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ပြည်နယ်ဘုရင်ခံ၏ လက်အောက်တွင် မည်သူက အစွမ်းထက်ဆုံးနှင့် သစ္စာအရှိဆုံး စစ်သိန်းငှက် ဖြစ်သည်ကို သက်သေပြလိုကြသည်။

ဝမ်ကျင်း၏ ရက်ရောသော လက်ဖဝါးကြောင့် သူ၏ ကျင်းစစ်တပ်သည် စစ်ပွဲကို ကြိုဆိုရုံမျှမက၊ တိုက်ပွဲကို အလိုရှိကာ ရှာဖွေလာကြတော့သည်။ လူအများစုအတွက်မူ စစ်မှုထမ်းကောင်းခြင်းသည် လူမှုအတန်းအစားကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်း ဖြစ်ပေသည်။

လော့နန်နိုင်ငံမှ လက်နက်ချလာသော စစ်သည်များနှင့် ဗိုလ်ချုပ်အမြောက်အမြားသည် "ဝမ်ကျင်းသခင်ကြီးရဲ့နောက်ကို စောစောစီးစီး လိုက်ခဲ့ရင် ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲ" ဟု မြည်တမ်းမိကြသည်။ အထူးသဖြင့် လော့နန်နိုင်ငံ၌ နှိမ်ချဆက်ဆံခံရခြင်းနှင့် မတရားမှု ဒေါသများကို အလူးအလဲ ခံစားခဲ့ရသော ထော့ရှန်း နှင့် အခြားသူများအတွက် ပို၍ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် မျိုးရိုးနောက်ခံကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အမှုထမ်းကောင်းအလိုက် ဆုလာဘ်များ ချီးမြှင့်သော ဝမ်ကျင်း၏ နည်းလမ်းကို ကြုံတွေ့ရသောအခါ ၎င်းတို့၏ နှလုံးသားများမှာ လုံးဝ ညွတ်ပျောင်းသွားခဲ့ရတော့သည်။

"မိခင်နိုင်ငံဆီ ပြန်ဖို့လား။ တောက်။ ငါ့ကို နောက်တစ်ခါ လာမဆက်သွယ်နဲ့တော့၊ ဝမ်ကျင်းသခင်ကြီး နားလည်မှုလွဲသွားမှာ စိုးလို့။"

လူအမြောက်အမြားသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် ရက်စက်ပြတ်သားစွာ ပြုမူပြီး လော့နန်နိုင်ငံနှင့် တိကျစွာ လမ်းခွဲရန် လျှို့ဝှက်စွာ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ကြတော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဝူချီမြို့၌ လှုပ်ရှားသက်ဝင်နေမှုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လော့နန်နိုင်ငံ၏ နန်းမြို့တော်အတွင်းရှိ ရှောင်းမိသားစု တစ်ခုလုံးမှာမူ ယနေ့တွင် ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေခဲ့သည်။

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ရှောင်ကျန် သည် ပထမမင်းသားက မိဘအရင်းခေါက်ခေါက်ကို သတ်ဖြတ်ကာ ပုန်ကန်ရန် ကြံစည်ခဲ့ကြောင်း၊ ထို့နောက် အစီအစဉ် ပေါက်ကြားသွားသဖြင့် နန်းတော်အတွင်း၌ မိမိကိုယ်ကို သတ်သေသွားခဲ့ကြောင်း သတင်းကို ကြားသိရကတည်းက သူ၏ စာကြည့်ခန်းအတွင်း၌သာ အောင်းနေခဲ့ပြီး မည်သည့် ဧည့်သည်ကိုမျှ လက်ခံတွေ့ဆုံခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

ရှောင်းမိသားစု၏ တပည့်များနှင့် ၎င်းတို့၏ လက်အောက်ခံ အင်အားစုများသည် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သေချာမသိရှိကြသဖြင့် ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် မိုက်မဲစွာ လှုပ်ရှားခြင်းမပြုဘဲ အားလုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြသည်။ ဤအချိန်အတောအတွင်း ဝမ်ကျင်း၏ လျှို့ဝှက်စာစောင် ရောက်ရှိမလာမချင်း ဝေကျွယ်သည် ရှောင်းမိသားစုထံမှ ထွက်ခွာခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

တိတ်ဆိတ်လှသော စာကြည့်ခန်းအတွင်း၌ ဝေကျွယ်သည် လျှို့ဝှက်စာစောင်ကို ဖြန့်လိုက်ပြီး ရှောင်ကျန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ချပေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်... မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ရှောင်း... အခု ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ မင်းသိလောက်ပြီ ထင်တယ်..."

ဝေကျွယ်၏ ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော ရှောင်ကျန်းသည် စာကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာသည် သိသိသာသာ လင်းပွင့်သွားခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်ကကဲ့သို့ သောကရောက်နေသော အရိပ်အယောင်များ မရှိတော့ချေ။

၎င်းတို့အားလုံးမှာ ဉာဏ်ပညာကြီးမားသူများ ဖြစ်ကြပြီး ရှောင်ကျန်းသည်လည်း မိုက်မဲသူတစ်ဦး မဟုတ်ချေ။ တူယာရွှီ ရာဇပလ္လင်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းလာကြောင်း ကြားသိရကတည်းက သူသည် အမျိုးမျိုး တွေးတောနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝမ်ကျင်းသည် သူ့အား တိုက်ရိုက်ပုန်ကန်ရန် အမိန့်ပေးကာ တူယာရွှီကို အလစ်အငိုက် ဖမ်းဆီးပြီး ပြည်တွင်းစစ်ကို မီးမွှေးစေမည်လော။ ထို့နောက် သစ္စာဖောက်မှုဟူသော ရာဇဝတ်မှုကို မိမိတို့အပေါ် ပုံချကာ အရပ်သားများ၏ ဒေါသကို လွှဲပြောင်းပေးပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နန်းမြို့တော်ကို တိုက်ခိုက်မည့် စစ်တပ်အတွက် အချိန်ဆွဲပေးရန်နှင့် ကျဆုံးမှုကို လျှော့ချရန်အတွက် မိမိ၏ ရှောင်းမိသားစု အင်အားကို အားနည်းအောင် ပြုလုပ်မည်လောဟု တွေးတောကာ လွန်ခဲ့သည့်ရက်များတွင် အလွန် ပူပန်ခဲ့ရသည်။

သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ ဝမ်ကျင်းသည် ထိုသို့ မပြုလုပ်ခဲ့ချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူသည် အရှိန်မြှင့်တင်ကာ သူ၏ စစ်တပ်ကို နန်းမြို့တော်သို့ တိုက်ရိုက်ဦးတည် စစ်ချီစေခဲ့ပြီး မြို့ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်စဉ်အတွင်း ရှောင်းမိသားစုအနေဖြင့် အတွင်းလူအဖြစ် ကူညီပေးရန်သာ လိုအပ်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမို၍ ဆုံးရှုံးမှုနည်းပါးလှပြီး သဘာဝကျကျပင် လက်ခံနိုင်ဖွယ် ရှိသဖြင့် ရှောင်ကျန်းအား ဝမ်ကျင်းထံသို့ သစ္စာခံရန် ပိုမို၍ စိတ်အေးသွားစေခဲ့တော့သည်။ ဝမ်ကျင်းသခင်ကြီးသည် တကယ်ကို သဘောထားကြီးမြတ်သော လူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ချပါ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ရှောင်းမိသားစုဟာ ဝမ်ကျင်းသခင်ကြီးရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ဘယ်တော့မှ ပျက်ပြားစေမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ရှောင်ကျန်း၏ ပြတ်သားပြီး တည်ကြည်လှသော မျက်နှာထားကို ကြည့်ရင်း ဝေကျွယ်သည် မျက်နှာသေဖြင့် အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ရှောင်... တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ပြင်ဆင်ထားပါတော့... သခင်ကြီး ပေးအပ်ထားတဲ့ အလုပ်ကို အမှားအယွင်း ဖြစ်လို့မရဘူး..."

"စိတ်ချပါ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ရှောင်းမိသားစုဟာ လော့နန်နိုင်ငံမှာ အခြေစိုက်လာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပါပြီ... အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကျရင် သခင်ကြီးရဲ့ ခြေထောက်ကို ဆွဲထားတဲ့ လုပ်ရပ်မျိုး ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ဤနေရာတွင် ရှောင်ကျန်းသည် စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်စာစောင်ကို ကောက်ယူကာ ဝေကျွယ်ဘက်သို့ အသာအယာ ဝေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် ဒီလော့နန်နိုင်ငံရဲ့ နန်းမြို့တော်ထဲမှာ ကျင်းလူမျိုး မျိုးနွယ်စုကြီးတွေ အများကြီး ရှိနေပါသေးတယ်... ဝူချီမြို့ ကျဆုံးသွားပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားရင် သူတို့လည်း ဘယ်လိုရွေးချယ်ရမလဲဆိုတာ သိကြလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်..."

ရှောင်ကျန်းသည် ယခုအခါ ဝမ်ကျင်းအတွက် ပထမဆုံး လှုပ်ရှားမှုကို ပြုလုပ်ပေးရန်နှင့် ပြည့်စုံသော ပံ့ပိုးကူညီမှုများ ပေးအပ်ရန် လုံလောက်သော ယုံကြည်ချက်များ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဝေကျွယ်သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ထရပ်ကာ ရှောင်ကျန်းကို အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် နောက်ထပ် မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး..."

ထို့နောက် သူသည် လှည့်ထွက်ကာ စာကြည့်ခန်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရှောင်းမိသားစု၏ အစေခံများနှင့် ကိုယ်ရံတော်များသည် သူ့ကို မမြင်ရသကဲ့သို့ပင် လျစ်လျူရှုထားခဲ့ကြသည်။

ဤအပြုအမူအပေါ် ဝေကျွယ်သည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ကွေးညွတ်ကာ အေးစက်ပြီး လှောင်ပြောင်သရော်သော အပြုံးတစ်ခုကိုသာ ပြုံးလိုက်တော့သည်။

"ဟမ်... မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့ဟာ အရိုင်းအစိုင်းနိုင်ငံမှာ အချိန်အကြာကြီး နေထိုင်ခဲ့ကြတာပဲ... 'သစ္စာစောင့်သိမှု' နဲ့ 'မိဘအပေါ် သိတတ်မှု' ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေကို လုံးဝ မေ့လျော့နေကြပြီပဲ..."