မြို့တော်သို့ စစ်တပ်ကြီး ချီတက်လာခြင်း

“မင်းသမီး... တစ်ခုခု ထူးဆန်းမနေဘူးလား...”

အကြိမ်ကြိမ် လမ်းပိတ်ဆို့ခံရပြီးနောက် လီရော့ချန်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ဝင်ရောက် သတိပေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ကို ရှေ့တန်းကနေ လမ်းရှင်းခွင့် ပြုတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်... အသုံးချခံနေရတဲ့ ဒီအမျိုးသမီးတွေနဲ့ ကလေးတွေကို စစ်တပ်ချီတက်မယ့်လမ်းမှာ ထပ်ပြီး ပိတ်ဆို့ခံလို့ မဖြစ်တော့ဘူး...”

“အင်း...”

ရှောင်ချင်အာက ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်၏။

“သူတို့ကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးလိုက်ပါ...”

သူမသည် နားထင်ကို ဖိနှိပ်လိုက်ရာ ပို၍ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်လာသလို ခံစားနေရသည်။ စစ်ပွဲအတွင်း သေဆုံးသွားကြသည့် သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးငယ်များ အားလုံးက ကလဲ့စားချေလိုသော တစ္ဆေများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူမကို ခြောက်လှန့်နေသည့် ငရဲပြည်မှ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံနေရသကဲ့သို့ပင်။

‘ငါ ဘာဖြစ်နေတာလဲ...’

ရှောင်ချင်အာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် သံသယဝင်လာမိကာ သူမသည် သိပ်ကို အားနည်းလွန်းနေပြီလားဟု တွေးတောမိတော့၏။

‘ဒီခံစားချက်မျိုးက ရင်းနှီးနေသလိုပဲ...’

အဝေးရှိ တောင်ကုန်းငယ်လေး တစ်ခုထက်တွင် သစ်ခုတ်သမားအသွင် ဖုံးကွယ်ထားသော လီယွမ်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေရင်း တွေးလိုက်မိသည်။

အားနည်းသော သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးငယ် တစ်စုဖြင့် လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားရုံမျှဖြင့် ရှောင်ချင်အာကို လွှမ်းမိုးနိုင်ပြီး စစ်ပွဲကို ရပ်တန့်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်လောက်အောင် ရှောင်လျဲ့ မိုက်မဲလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားပေ။

ဤအခြင်းအရာက လှည့်စားမှု တစ်ခု ဖြစ်ဖို့ အများဆုံးပင်။

အခွင့်အရေးယူပြီး တစ်ယောက်ယောက်ကို အဆိပ်ခတ်ဖို့လား။

ကူသခင် တစ်ယောက်အနေဖြင့် ရှောင်ချင်အာသည် ထိုမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ အရှုံးပေးမည့်သူ မဟုတ်ချေ။

ဒါမှမဟုတ်... အနက်ရောင် မှော်ပညာ တစ်မျိုးမျိုးများလား။

ဤအခြင်းအရာက ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးပင်။ ထိုပညာရပ်က အလွန် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ခန့်မှန်းရခက်ကာ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ကျိန်စာတိုက် အသတ်ခံခဲ့ရဖူးသည် မဟုတ်ပါလော။

အိုးရန်ရှန်း ၏ အနက်ရောင် မှော်ပညာဖြင့် ကျိန်စာတိုက်ခံရပြီးကတည်းက လီယွမ်သည် ဤစုန်းကဝေ ပညာရပ်အမျိုးအစားကို အသေးစိတ် သုတေသန ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

တောင်ပိုင်းအရိုင်း နယ်မြေတွင် နတ်ဝင်သည်များ၏ မျိုးဆက်တစ်ခု ရှိနေ၏။

နဝမ ကူနန်းတော် အတွင်း၌ပင် ဆဋ္ဌမနန်းတော်သခင် ယန်ဝူရုန်မှတစ်ဆင့် အချက်အလက် အများအပြားကို ရရှိထားသော မှော်ဆရာ အုပ်စုငယ်လေး တစ်စု ရှိနေသည်။

အနက်ရောင် မှော်ပညာ အမျိုးအစား များစွာ ရှိသည်။ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်များတွင် ဆေးဝါး မှော်ပညာ၊ တစ္ဆေ မှော်ပညာ၊ ပစ္စည်းဝတ္ထု မှော်ပညာ စသည်တို့ ပါဝင်ပြီး ၎င်းတို့ကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိတွေ့မှုမှတစ်ဆင့် လုပ်ဆောင်နိုင်ကာ အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူများကို ထိရောက်မှုရှိရန် ခက်ခဲလှသည်။

ထို့အပြင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ခန့်မှန်းရခက်သော ဝိညာဉ် ပူးကပ်ခြင်း၊ အဝေးမှ ကျိန်စာတိုက်ခြင်း နှင့် ကိုယ်စားလှယ် အစားထိုး ကျိန်စာတိုက်ခြင်း စသည်တို့လည်း ရှိသေး၏။

အရင်က လီယွမ် အတိုက်ခံခဲ့ရသော ကျိန်စာမှာ အစားထိုး ကျိန်စာတိုက်ခြင်း ပင်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူက ခံနိုင်ရည်ရှိလွန်းနေပြီး ပြန်လည်ရိုက်ခတ်မှုကို မခံနိုင်သူမှာ သူ၏ ပြိုင်ဘက်ဖြစ်နေခဲ့ရာ အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ရန် အခွင့်အရေး ရရှိခဲ့၏။

‘ချင်အာရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရတာ တစ်ခုခုကို သတိထားမိပုံပဲ... နှလုံးသားမေးခွန်းကူ သူ့ဘေးမှာ ရှိနေတော့ အဲဒီလို မှော်ပညာမျိုးက သူ့အပေါ် သိပ်ပြီး အကျိုးသက်ရောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး...’

လီယွမ်က အလျင်စလို မလှုပ်ရှားခဲ့ချေ။

တောင်ပိုင်း ကင်းလှည့်စစ်တပ်က ဆက်လက် ချီတက်လာခဲ့၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လီရော့ချန်က ရှေ့တန်းမှ ဦးဆောင်ကာ လမ်းရှင်းပေးခဲ့သဖြင့် ထပ်မံ အဟန့်အတားများ မရှိတော့ဘဲ စစ်တပ်၏ ချီတက်မှု အရှိန်မှာ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

သူတို့က တိုက်ရိုက် ချီတက်လာခဲ့ရာ ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ချန်းလန်ဘုရင်၏ မြို့တော် သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။

‘ဒါက စိတ်ဝင်စားစရာပဲ...’

ဤကဲ့သို့ ချောမွေ့စွာ ချီတက်လာနိုင်မှုမှာ လီယွမ် လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့သော အရာဖြစ်ပြီး မုရုံစု နှင့် ရှောင်လျဲ့ တို့က ရှောင်ချင်အာ ထောင်ချောက်အတွင်း ကျဆင်းလာမည့် အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းကာ အကွက်ဆင်ထားကြောင်း ပြသရန် လုံလောက်နေသည်။

ရှောင်ချင်အာကလည်း ဤအကြောင်းရင်းကို ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ထား၏။

နှစ်ဖက်စလုံးက ဤကစားပွဲတွင် မိမိကိုယ်မိမိ ယုံကြည်မှု ရှိနေကြပြီး အနိုင်ရနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်နေလေသည်။

မြို့တော်၏ မြို့ရိုးထက်တွင်

နဂါးရုပ် ခြယ်မှုန်းထားသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရှောင်လျဲ့သည် မာနထောင်လွှားစွာ ရပ်နေပြီး လေးသည်တော် လက်နက်ကြီးများ အများအပြား တပ်ဆင်ထားသည့် နေရာမှ တောင်ပိုင်း ကင်းလှည့်စစ်တပ် လွှင့်တင်လာသော ဖုန်တလုံးလုံးကို စီးမိုးကြည့်နေ၏။

ထိုစဥ် ချန်းလန်စစ်တပ်၏ တပ်မှူး ကျိုးပုဖျင် က မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မင်းသမီး... အပြစ်ကင်းတဲ့ သူတွေကို ထိခိုက်နစ်နာမှု မဖြစ်စေချင်ရင် စစ်တပ်ကို အဲဒီနေရာမှာပဲ စခန်းချခိုင်းထားပြီး ကိုယ်ရံတော်တွေကိုပဲ ခေါ်ကာ မြို့ထဲ ဝင်လာခဲ့ပါ... မင်းသားနဲ့ ဆွေးနွေးရမယ့် ကိစ္စတချို့ ရှိနေလို့ပါ...”

“ဘေးဖယ်နေစမ်း... ရှောင်လျဲ့ ကိုပဲ စကားပြောခိုင်းလိုက်...”

ရှောင်ချင်အာက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြတ်သားစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

ကျိုးပုဖျင်က သူ၏ဘေးရှိ ရှောင်လျဲ့ကို အခက်တွေ့စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းသားပဲ ပြောလိုက်ပါ... မင်းသမီးက ကျွန်တော့်စကားကို လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး...”

ရှောင်လျဲ့က အစပိုင်းတွင် ဘုရင်တစ်ပါး၏ ဟန်ပန်ကို ပြသကာ တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့၏။

သို့သော် ရလဒ်က...သူ၏ အစ်မဖြစ်သူက သူ့ကို မောင်ငယ်လေး တစ်ယောက်လို ဆက်ဆံနေဆဲပင်။

သူက တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားရင်း လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်သည်။

“ရှောင်ချင်အာ... တောင်ပိုင်း ကင်းလှည့်စစ်တပ်က ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေကို အဲဒီနေရာမှာပဲ စခန်းချခိုင်းလိုက်ပါ... ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက အရင်းအမြစ် တစ်ခုတည်းက လာကြတာမို့ ဒီနေ့ သွေးထွက်သံယို အများကြီး ဖြစ်စရာ မလိုပါဘူး...”

“ကောင်းပြီလေ...”

ရှောင်ချင်အာက ခေါင်းညိတ် လက်ခံလိုက်၏။

“ငါက အိမ်ပြန်လာတာ ဆိုတော့ အကျယ်အကျယ် လုပ်နေစရာ မလိုဘူးလို့ ထင်ပါတယ်...”

“စစ်သူကြီး ကျီးကန်း... ရှင်က ဒီနေရာကို စောင့်ကြပ်ဖို့ တာဝန်ယူပြီး အချိန်မရွေး အကူအညီပေးနိုင်ဖို့ အသင့်ပြင်ထားပါ...”

“စစ်သူကြီး လီ... ကိုယ်ရံတော်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး ငါနဲ့အတူ မြို့ထဲကို လိုက်ခဲ့...”

သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ကိုယ်ရံတော် အင်အားမှာ (၃၀၀၀) ရှိသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ် မြို့တွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသော အစစ်အမှန် ကိုယ်ရံတော်မှာ (၁၀၀၀) သာ ရှိပြီး ကျန်ရှိသော (၂၀၀၀) မှာ သေမင်းကတိကဝတ်ဖြင့် ချိတ်ဆက်ထားသော ရုပ်သေးစစ်သည်များ ဖြစ်ကြ၏။

လီယွမ်သည် မြို့တော်အတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်ဝင်ရောက်ကာ ကာကွယ်ရေး အပြင်အဆင်များကို ယေဘုယျ အကြမ်းဖျင်း တွက်ချက်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ချန်းလန်သည် စစ်ရေးပြင်ဆင်မှု အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်း၏ တပ်ဖွဲ့အများစုကို နယ်စပ်တစ်လျှောက် ဖြန့်ကြက်ထားကာ မြို့တော်အတွင်းရှိ စစ်သည်အင်အားမှာ (၅၀၀၀၀) ခန့်သာ ရှိသည်။

ထို့အပြင် တောင်ပိုင်း ကင်းလှည့်စစ်တပ်ကို အချိန်မရွေး ဝိုင်းဝန်းခြေမှုန်းနိုင်ရန်အတွက် မြို့တော်တစ်ဝိုက်ရှိ ကင်းစခန်း အသီးသီးတွင် တပ်စွဲထားသော စစ်သည်အင်အား (၁၅၀၀၀၀) လည်း ရှိနေသေး၏။

တကယ့်တိုက်ပွဲ မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကိုမူ လီယွမ် ကြိုတင် မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ချန်းလန်အတွက် ရှောင်ချင်အာ၏ အဆင့်အတန်းက အလွန်တရာ ထူးခြားလှသည်။ ချန်းလန်စစ်တပ်မှ စစ်မှုထမ်းဟောင်း စစ်သူကြီး အများအပြားသည် ရှောင်ချင်အာနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ရှိခဲ့ကြပြီး ဤမင်းသမီးအပေါ် လေးစားမှု ရှိ၏။

မကြာမီမှာပင် ရှောင်ချင်အာသည် ကိုယ်ရံတော် (၃၀၀၀) ကို ဦးဆောင်ကာ ချန်းလန် မြို့တော် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့တော့သည်။

ကာလရှည်ကြာ ကွဲကွာနေခဲ့သော ရှောင် မောင်နှမ နှစ်ဦး ပြန်လည် ဆုံတွေ့ကြလေပြီ။

ပဋိပက္ခ အစစ်အမှန်က ဤအခိုက်အတန့်မှ စတင်တော့မည် ဖြစ်၏။

“ရှောင်ချင်အာ... မင်းက ပိုပိုပြီးတော့ အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလာတာပဲ...”

ရှောင်လျဲ့က လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် အစ်မဖြစ်သူအား အကဲခတ်ကြည့်နေကာ အရှုံးပေးမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မပြခဲ့ချေ။

“ငါက မင်းသားလောက် အရှိန်အဝါ မကြီးပါဘူး... နင်က အရမ်းကို အစွမ်းထက်တဲ့ အတောင်ပံတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတော့ ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ ဆန္ဒကိုတောင် ဆန့်ကျင်ရဲနေတာပဲလေ... ငါကတော့ နင်ကို အများကြီး အရှုံးပေးရပါတယ်...”

ရှောင်ချင်အာက လှောင်ပြောင်သရော်လိုက်သည်။

“ငါက ရှောင်ဘိုးဘေးရဲ့ နောက်ဆုံး ဆန္ဒတွေကို အမြဲ လိုက်နာခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက ညဉ့်ယံရဲ့ အမှောင်ထုကြောင့် ကန်းနေပြီး ဘာကိုမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်တော့ဘူး...”

သူမစကားများကြောင့် ရှောင်လျဲ့က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။

“ငါတို့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ခဲ့တဲ့ လူတွေကို နင် လွှတ်လိုက်တာလား...” ရှောင်ချင်အာက မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး...”

ရှောင်လျဲ့က ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်၏။

“အစ်မက ချန်းလန်ထဲကို စစ်တပ် ဦးဆောင်ပြီး ဝင်လာတော့မယ်လို့ သူတို့ ကြားတော့ ယုံတောင် မယုံနိုင်ကြဘူးလေ... အဲဒါနဲ့ သူတို့ဖာသာ သူတို့ ဆန္ဒအလျောက် မင်းရဲ့ အမှားတွေကို မြင်အောင် သွားဖြောင်းဖျကြတာပဲ... လျှို့ဝှက်ရည်ရွယ်ချက် ရှိတဲ့သူတွေရဲ့ အသုံးချတာကို မခံရအောင်နဲ့ ချန်းလန်ကို စစ်ပွဲထဲ ဆွဲမသွင်းအောင်လို့ပေါ့...”

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်...”

“မင်းက ချန်းလန် ပြည်သူတွေ အချစ်ရဆုံး မင်းသမီးလေးပဲလေ...”

“အဲဒီစကားတွေက ငါ..နင့်ကို ပြောရမယ့် စကားတွေပဲ...” ရှောင်ချင်အာက အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“ငါ ပြောင်းလဲသွားပြီ...”

ရှောင်လျဲ့က ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်၏။

“အရင်တုန်းက ပြည်သူတွေ ဒုက္ခရောက်နေတာကို မြင်ရင် မင်းက မျက်ရည်ကျမယ်၊ သနားကြင်နာမယ်၊ စွန့်ကြဲပေးကမ်းမယ်၊ ပြီးတော့ စိတ်မအေးနိုင် ဖြစ်နေတတ်တာ... အခုတော့ မင်းလုပ်နိုင်တာဆိုလို့ ငြင်းခုံတာပဲ ရှိတော့တယ်... မင်း မျက်စိကန်းနေပြီ... မင်း နားမလည်ဘူးလား...”

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ်ခုခုကို ရဖို့အတွက် တစ်ခုခုကို စွန့်လွှတ်ရမယ် ဆိုတာကို ငါ သိလာလို့ပဲ...”

ရှောင်ချင်အာက တုံ့ပြန်လိုက်၏။

“အရင်တုန်းက ငါ ငယ်ရွယ်ပြီး ရိုးအလွန်းတော့ ပိုကြီးမားတဲ့ ပုံရိပ်ကို နားမလည်ခဲ့ဘူး... အခု ငါ နားလည်သွားပြီ... ဒါပေမဲ့ ရှောင်လျဲ့..နင်က အခုထိ မကြီးပြင်းသေးဘူးပဲ...”

“ကလေးတစ်ယောက်လိုပဲ... ကိုယ့်ရဲ့ ဒေါသကိုတောင် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး...”

“ကမ္ဘာကြီးက အဖြူနဲ့အမည်းပဲ ရှိတယ်လို့ နင်က ရိုးရိုးအအ ယုံကြည်နေတုန်းပဲ... နင်ဟာ ကောင်းကင်က ကြယ်တွေကို ခူးဆွတ်ပြီး လမင်းကို ဝတ်ဆင်နိုင်တဲ့ မင်းသား တစ်ပါးဖြစ်လို့ လူတိုင်းက နင့် သဘောကျ လုပ်ပေးရမယ်လို့ ထင်နေတာလား...”

ရှောင်ချင်အာ တစ်ယောက် သူမ၏ ခံစားချက်များကို ဆက်လက် ထိန်းချုပ်မထားနိုင်တော့ဘဲ အသံက တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လောင်လာတော့သည်။

ရှောင်လျဲ့၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

“မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ... ဒီလို စကားလုံးတွေနဲ့ ငါ့ကို ဆုံးမဖို့ မင်းမှာ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ... ငါ့ထက် ကမ္ဘာကြီးကို နည်းနည်း စောပြီး မြင်လိုက်ရုံနဲ့... မင်းကိုယ်မင်း ငါ့အစ်မလို့ တကယ် ထင်နေတာလား...”

ရှောင်ချင်အာက သူ၏ မျက်လုံးများကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါဆို... မင်းက ငါ့ကို မင်းရဲ့ အစ်မလို့ အသိအမှတ်ပြုလား... မပြုဘူးလား...”

“ငါ...”

ရှောင်လျဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် အစ်မဖြစ်သူကို သဘာဝကျကျပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသော်လည်း သူ၏ ခေါင်းမာမှုက အရှုံးပေးရန် ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။

“ငါ အသိအမှတ်ပြုရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ... အသိအမှတ် မပြုရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ... ငါ့ခံစားချက်တွေကို မင်း တကယ် ထည့်တွက်ဖူးလို့လား...”

ရှောင်ချင်အာက စိတ်အေးအေးထားကာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။

“ငါ နင့်ကို.. ဂရုစိုက်သည်ဖြစ်စေ၊ ဂရုမစိုက်သည်ဖြစ်စေ... တခြား ဘယ်သူ့ထက်မဆို နင် ပိုပြီး ခံစားသိရှိနိုင်သင့်ပါတယ်...”

“...”

ရှောင်လျဲ့၏ ဒေါသများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူ၏ ပါးပြင်များ ပူလောင်လာသလို ခံစားလိုက်ရကာ စံအိမ်အတွင်းရှိ အခြားသူများကို လှည့်ကြည့်၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ထွက်သွား... အားလုံးပဲ ဒီကနေ ထွက်သွားကြစမ်း...”

“ဟုတ်ကဲ့...”

ကျိုးပုဖျင်၊ လီရော့ချန် နှင့် အခြားသူများက အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆုတ်ခွာသွားကြ၏။

သူတို့အားလုံးသည် ချန်းလန်၏ ယခင် လက်အောက်ခံများ ဖြစ်ကြပြီး အတူတကွ တိုက်ပွဲဝင်ကာ သေမင်းနှင့် အသက်ရှင်ခြင်းကို အပြန်အလှန် မှီခိုခဲ့ကြသည့် သူများ ဖြစ်၏။

သူတို့အကြားတွင် ကြီးမားသော အမုန်းတရားများ မရှိခဲ့ကြချေ။ သူတို့၏ အနာဂတ် မည်သို့ အဆုံးသတ်သွားမည် ဆိုသည်မှာ ဘုရင်သစ်နှင့် မင်းသမီးတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ်တွင်သာ မူတည်နေတော့သည်။