အခန်း (၁၆၃-၁၆၄)

အခန်း ( ၁၆၃ ) – သူက အရမ်းဖော်ရွေတယ်

ရှန်းမူမူသည် စုထင်းရန်၏ အိမ်သို့ သွားသောအခါ အပြင်ဘက်တွင် အစေခံများ ပစ္စည်းများ ရွှေ့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အိမ်အရှေ့ဘက် မြက်ခင်းပေါ်တွင် စက္ကူပုံးများစွာ စုပုံထားသည်။

သူမ အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာပင် စုထင်းရန်သည် တံခါးနောက်မှ လျှောက်ထွက်လာသည်။

ရှန်းမူမူ ရောက်လာသည်ကို မြင်သော စုထင်းရန်က ပြုံးကာ "မူမူ၊ နင် ရောက်လာပြီလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ထင်းရန်၊ နင် အိမ်ပြောင်းမလို့လား။" ရှန်းမူမူက မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပုံးများကို ညွှန်ပြသည်။

ရှီယွီယွဲ့ဗီလာသည် စုထင်းရန်၏ နာမည်ဖြင့် မှတ်ပုံတင်ထားကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေသောကြောင့် သူမ အိမ်ပြောင်းစရာ မလိုဘူး မဟုတ်လား။

စုထင်းရန်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးကာ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလာ၏။ "ငါ မပြောင်းပါဘူး။ ဒီမနက် စုန့်ယွဲ့က ဖုန်းဆက်ပြီး သူ ဒီနေ့ နေ့လည်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို လာယူမယ်လို့ ပြောတယ်။"

ရှန်းမူမူက စုန့်ယွဲ့ရဲ့ နာမည်ကို ကြားတာနဲ့ ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"အဲဒီလူယုတ်မာ ဘာပစ္စည်းတွေ ကျန်ရစ်ခဲ့တာ ရှိနိုင်မလဲ။ စိမ်းလန်းနေတဲ့ ခေါင်းတွေလား။"

ရှန်းမူမူက သူမဘက်က ဒေါသထွက်နေပုံကို တွေးပြီး စုထင်းရန် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပါ။

စုထင်းရန်နှင့် ရှန်းမူမူတို့သည် အိမ်ထဲသို့ အတူတကွ ဝင်သွားကြပြီး ကျန်တာတွေကို အိမ်တော်ထိန်းကို ဂရုစိုက်ခိုင်းလိုက်သည်။

နေ့လည် ၄ နာရီတွင်။

စုန့်ယွဲ့၏ ကားသည် ဗီလာအပြင်ဘက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။

စုန့်ယွဲ့သည် သူ့ကားကို ခြံထဲသို့ မောင်းဝင်ရန် ပြင်နေစဉ် အိမ်စောင့်က သံတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် မစ္စတာစုန့်၊ ပြင်ပယာဉ်တွေကို ပုဂ္ဂလိက နေအိမ်တွေထဲ ဝင်ခွင့်မပြုပါဘူး။"

စုန့်ယွဲ့ ကြောင်အသွားပြီး သူ့ကိုယ်သူ ညွှန်ပြကာ မေးလိုက်မိသည်။ "ငါ့ကိုလား။ ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိလား။"

သူက ပုံမှန် အိမ်ကို သိပ်မပြန်တာကြောင့် အိမ်စောင့်က မျက်စိလည်ပြီး သူ့မျက်နှာကို မမှတ်မိတာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ သံသယရှိသည်။

"မစ္စတာစုန့်ကို ကျွန်တော် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ပါတယ်" အိမ်စောင့်က အမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ လက်ကို မြှောက်ကာ အဓိကတံခါး အပြင်ဘက်ကို ညွှန်ပြသည်၊ "ဒီဘက်ကိုလည်း ကြည့်နိုင်ပါတယ်။"

စုန့်ယွဲ့က အိမ်စောင့် ညွှန်ပြသော ဦးတည်ရာကို ကြည့်လိုက်သည်။

တံခါးတွင် "စု့န်နေအိမ်" ဟု ရေးထိုးထားသော ဆိုင်းဘုတ်သည် သူ မသိလိုက်ဘဲ “စုနေအိမ်" ဟု တစ်ချိန်ချိန်တွင် ပြောင်းလဲသွားသည်။

စုန့်ယွဲ့သည် စကားမပြောနိုင်ဘဲ အံ့အားသင့်နေသည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင်။

ဤအိမ်မှ လူများသည် သူ့ကို မမှတ်မိတော့ပါ။

"မစ္စတာစုန့်၊ မင်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို လာယူတာဆိုတော့ ကားကို အပြင်မှာ ရပ်ပြီး ကိုယ်တိုင် ရွှေ့သင့်တယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သခင်မလေးက ပြောပါတယ်။"

စုန့်ယွဲ့သည် သူ၏ မကျေနပ်ချက်များကို ဖွင့်ထုတ်ရန် နေရာမရှိတော့ပါ။ သူသည် စတီယာရင်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရိုက်ချလိုက်သည်။

ကားဟွန်းသံသည် အသံရှည်ကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသံကြောင့် ဒုတိယထပ် လသာဆောင်တွင် လက်ဖက်ရည်သောက်နေသော စုထင်းရန်နှင့် ရှန်းမူမူ လန့်သွားသည်။

အသံလာရာကို ကြည့်လိုက်တော့ စုန့်ယွဲ့က စိတ်ဆိုးနေပုံပေါ်ပြီး ကားတံခါးကို ဆောင့်ပိတ်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စုထင်းရန်က အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းကာ ရှန်းမူမူကို "မူမူ၊ နင် ပြောတာ မှန်တယ်၊ သူ့မျက်နှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲနေတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ( ၁၅ ) မိနစ်က ရှန်းမူမူသည် စုထင်းရန်ကို ထိုလူယုတ်မာအား သူ့ပစ္စည်းတွေ အလွယ်တကူ လာမယူခိုင်းဖို့ အကြံပေးခဲ့သည်။

ရှန်းမူမူက ပြုံးပြီး ပျော်ရွှင်ချိန်တွင် သူမ၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားပြောတတ်သည့် အကျင့်ဆိုး ပြန်ပေါ်လာသည်။

"ဟုတ်တာပေါ့၊ ငါ့ရဲ့ ဘွဲ့ယူစာတမ်းရဲ့ နာမည်က 'လူယုတ်မာတွေကို သေလောက်အောင် ဒေါသထွက်အောင် လုပ်နည်း ၁၀၈ နည်း' တဲ့။"

အခြားတစ်ဖက်တွင်။

အိမ်တော်ထိန်းကျန်းထံမှ ရှန်းမူမူ ထည့်သွင်းထားသော ချဲ့ကားပြောဆိုမှုများ အပါအဝင် အခြေအနေ အားလုံးကို ချီမော့ ကြားလိုက်ရသည်။

ရှန်းမူမူကို သူ နားလည်မှုအရ သူမသည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း မည်သို့သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းစဉ်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်ကို ခန့်မှန်းရန် မခက်ခဲပါ။

သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းအိမ်များတွင် ခဏတာ တင်းမာမှုနှင့် ဆုံးရှုံးမှုတို့ လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာသည်။

ခဏလေးအတွင်း သူ့နှလုံးသားသည် အိမ်ပြန်ချင်စိတ် ပြင်းပြလာသည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင် အဘွားအိုသည် ဓားအိမ်ကို သိမ်းဆည်းပြီး ခုံတန်းလျားဆီသို့ အေးအေးလူလူ လျှောက်သွားသည်။ ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ပျော်ရွှင်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အဘွား၊ မစ္စတာချီ" ဒေါက်တာကျန်းသည် သူတို့ဆီသို့ ပြေးလာသည်။

ရပ်တန့်ပြီးနောက် သူသည် အသက်ရှူမဝဖြစ်ကာ အဘွားအို၏ ပခုံးများကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ ကြေညာလိုက်သည်။

"ပျောက်သွားပြီ။ နောက်ဆုံး စစ်ဆေးမှု အစီရင်ခံစာမှာ အကျိတ်ရဲ့ လက္ခဏာတွေ မတွေ့ရတော့ဘူး။ အဘွား၊ သက်သာသွားပြီ။ ကုသမှုရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုက ထင်ထားတာထက် ပိုကောင်းပြီး ပိုမြန်တယ်။"

အဘွားအိုသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဒေါက်တာကျန်း၏ စကားများကို နားလည်ရန် စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာသွားသည်။

ခဏကြာသောအခါ သူမ၏ အရေးအကြောင်း ထင်းနေသော မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများသည် တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာကာ ပျော်ရွှင်စွာ စုစည်းသွားသည်။

"ဒေါက်တာကျန်း၊ မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုက ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ အတော်လေး ပင်ပန်းခဲ့ကြရတယ်" မျက်လုံးထဲတွင် ထင်ရှားသော ဝမ်းသာမှုနှင့်အတူ ချီမော့သည် ပျော်ရွှင်မှုအကြားတွင် ဒေါက်တာကျန်းကို ကျေးဇူးတင်ရန် မမေ့ခဲ့ပါ။

ဒေါက်တာကျန်းက ပြုံးကာ သူမ၏ အကြည့်သည် အဝေးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

သူမ၏ အကြည့်ဆုံးရာတွင် သူ၏ စီနီယာအစ်ကိုသည် သစ်ပင်အောက်တွင် ရပ်နေကာ သူတို့ကို ခပ်ဖွဖွ ပြုံးပြပြီး ခေါင်းညိတ်ပြနေသည်။

"မစ္စတာချီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး၊ ရှင်တို့ ပေးခဲ့တဲ့ လစာက အပြင်အလုပ်တွေထက် ဆယ်ဆမက ပိုပါတယ်။ အဘွားကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ဖို့က ကျွန်မတို့ရဲ့ တာဝန်ပါ။" ဒေါက်တာကျန်းသည် အဘွားအိုကို လှည့်ကြည့်ကာ "အခု အကျိတ်ရဲ့ လက္ခဏာတွေ မရှိတော့ပေမယ့် လုံခြုံရေးအတွက် စောင့်ကြည့်ဖို့ ဒီမှာပဲ နောက်ထပ် တစ်လခွဲလောက် နေတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်" ဟု ပြောသည်။

ချီမော့ : "ဟုတ်ကဲ့။"

သူ စကားဆုံးသည်နှင့် အဘွားက သူ့လက်မောင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ကျန်တဲ့ တစ်လခွဲ ဒီမှာ မစောင့်နဲ့တော့၊ အခု ပြန်လို့ရပြီ။ အိမ်နဲ့ အကြာကြီး ဝေးနေတော့ နင် မူမူနဲ့ ရှောင်ပိုင်လေးကို အရမ်းလွမ်းနေမှာပဲ။"

ချီမော့သည် ခဏ ရပ်သွားပြီး ပြန်မဖြေပါ။ သူ့စိတ်ထဲတွင် စိတ်မသက်မသာ ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။

အဘွားသည် တွန့်ဆုတ်နေဆဲဖြစ်သော အရပ်အမောင်း မြင့်မားသော မြေးဖြစ်သူကို မော့ကြည့်ကာ သူ့လက်မောင်းကို ထပ်မံ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

သူမ၏ လေသံသည် စိတ်မရှည်သလိုဖြစ်လာပြီး အလျင်အမြန် ညည်းညူလိုက်သည်။

"သွား၊ သွား၊ မြန်မြန်သွား၊ ဒီမှာနေပြီး ဒုက္ခမပေးနဲ့။"

"တစ်နေကုန် ဖုန်းကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေတာ။"

"မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဂျာမနီမှာ ရှိနေပေမယ့် မင်းရဲ့ နှလုံးသားက ဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိဘူး။"

ချီမော့၏ အရပ်သည် မြင့်မားဖြောင့်မတ်သော်လည်း အဘွား၏ ညင်သာသော အားဖြင့် တစ်ဝက်ခန့် နောက်ဆုတ်သွားသည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ကွေးညွှတ်သွားပြီး ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်ကာ "ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော် နားထောင်ပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဂျာမနီတွင် အရာရာကို စီစဉ်ပြီးနောက် ချီမော့သည် လက်ထောက်တုန်းကို အစောဆုံး လေယာဉ်လက်မှတ်ကို စီစဉ်ခိုင်းခဲ့သည်။

သူသည် ညပိုင်းတွင် ကျင်းမြို့သို့ ရောက်ရှိရန် မျှော်လင့်ထားသည်။

ရှီယွီယွဲ့ဗီလာ။

စုထင်းရန်သည် ခြံရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ စုန့်ယွဲ့သည် ပုံးအားလုံးကို ရွှေ့ပြီးပြီဖြစ်သော်လည်း ခြံထဲတွင် မထွက်ခွာဘဲ ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

မနေ့ညက စုန့်ယွဲ့သည် လုံးဝ အိပ်မပျော်ဘဲ ဝိုင်တစ်ပုလင်း သောက်ခဲ့သည်။

သူသည် စုထင်းရန်နှင့် ရင်းနှီးလာပုံ၊ ချစ်ကြိုက်သွားပုံနှင့် လက်ထပ်ထိမ်းမြားပုံများကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထပ်ခါထပ်ခါ ပြန်ကြည့်နေသည်။ သူ ပြန်စဉ်းစားလေလေ နောင်တနှင့် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် စုထင်းရန်အား မျက်နှာချင်းဆိုင် တောင်းပန်စကားပြောရန် သူ၏ အဝတ်အစားများကို လာယူသည့် အကြောင်းပြချက်ကို တမင်တကာ အသုံးပြုခဲ့သည်။

သူတို့သည် ဗီလာ၏ တံခါးဝတွင် ရပ်နေကြသည်။

စုန့်ယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားပြီး စကားပြောတော့မည်။

အိမ်နီးချင်း မစ္စရွှီသည် သူတို့ဘေးမှ ဖြတ်သွားသည်။

မစ္စရွှီသည် အခြေအနေကို မသိဘဲ သူတို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်၊ "မစ္စစုန့်၊ မစ္စတာစုန့်၊ ညစာစားဖို့ သွားကြမှာလား။"

စုထင်းရန်က တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် လှမ်းကြည့်ကာ "မစ္စရွှီ၊ ကျွန်မတို့ ကွာရှင်းလိုက်ပြီ။ ကျွန်မ မစ္စစုန့် မဟုတ်တော့ဘူး။ အခုကစပြီး မစ္စစုလို့ပဲ ခေါ်ပါတော့။"

စုန့်ယွဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားပြီး ရုတ်တရက် အရိုးထဲထိ အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားရကာ နှလုံးသားကို ရေခဲချောင်းဖြင့် ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

စုထင်းရန်၏ တောက်ပလန်းဆန်းသော အပြုံးကို မြင်သောအခါ သူသည် "တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု မပြောနိုင်တော့ပေ။

သူမသည် ယခု သူ့တောင်းပန်ချက်ကို မလိုအပ်တော့ကြောင်း သူသိသည်။

စုန့်ယွဲ့ ထွက်သွားပြီးနောက် စုထင်းရန်သည် ဈေးကြီးသော ဝိုင်တစ်ပုလင်းကို ဖွင့်ကာ ရှန်းမူမူ နှင့် သူတို့၏ ဘဝသစ်ကို ဂုဏ်ပြုရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

သူတို့သည် သေးငယ်သော ဘေးခန်းတွင် ထိုင်ကာ ဝိုင်ခွက်များကို ရွေးချယ်နေစဉ် ရှန်းမူမူ၏ ဖုန်းသည် စာတိုအသစ်တစ်ခုကြောင့် တုန်ခါသွားသည်။

ချီမော့ : "မင်း အရင်တစ်ခေါက် ပြောခဲ့တဲ့ စကားကို အခုထိ ခိုင်ခိုင်မာမာ ပြောနေတုန်းပဲလား။"

ရှန်းမူမူသည် သူမလုပ်နေသောအရာကို ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းသင်္ကေတတစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်လာသည်။

စကားပြောမှတ်တမ်းကို ပြန်စစ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ချီမော့သည် လွန်ခဲ့သော နာရီအနည်းငယ်က သူမထံ ပေးပို့ခဲ့သော စာကို သူမ မမြင်ခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

ရှန်းမူမူက နောက်ပြောင်သလို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဘာပြောခဲ့တာလဲ။ ကိုယ်အလေးချိန်ချိန်ပြီး မြက်စားဖို့အကြောင်းဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် ထည့်မတွက်ဘူးပေါ့။ [ရယ်မောနေတဲ့ အီမိုဂျီ]"

ချီမော့ : "မင်းရဲ့ အပေါ်ယံ နှစ်သက်မှု နှစ်ခုအကြောင်း မင်းပြောခဲ့တာ။"

ရှန်းမူမူ: ???

သူမ ပိုပြီး မစဉ်းစားနိုင်ခင်မှာပဲ သုညများစွာပါသော လွှဲပြောင်းငွေပမာဏပါသည့် အနီရောင်အိတ်များ ဆက်တိုက်ဆိုသလို မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်၊ ခုနစ်ခု သို့မဟုတ် ရှစ်ခု ဆက်တိုက် ဖြစ်သည်။

ရှန်းမူမူသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းများသည် ငွေလွှဲမှုကို လက်ခံရန် အလိုအလျောက် နှိပ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အနီရောင်အိတ်များ ဆက်လက် ဝင်လာသည်။ သူမ အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည် "ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

ချီမော့က တစ်စက္ကန့်အတွင်း ပြန်ဖြေသည်: "မင်းရဲ့ နှစ်သက်မှုတွေကို လိုက်လျောနေတာလေ။"

ရှန်းမူမူ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် နှေးသွားပြီး သူမ၏ ပါးချိုင့်များသည် မသိလိုက်ဘဲ နစ်ဝင်သွားသည်။

သူမ စိတ်ထဲတွင် ကဲ့ရဲ့လိုက်သည်: "လိမ္မာပါးနပ်တဲ့ မြေခွေးအိုကြီး၊ အမြဲတမ်း ဒီလိုဆန်းပြားတဲ့ လှည့်ကွက်တွေနဲ့ လာလုပ်နေတာပဲ။"

တစ်ဖက်တွင် စုထင်းရန်သည် ဝိုင်ခွက်များကို ရွေးချယ်ပြီး ရှန်းမူမူကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှန်းမူမူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လုံးဝ တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရသည်။ သူမသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမ၏ လက်ချောင်းများသည် မျက်နှာပြင်ကို ဆက်တိုက် ထိုးနေသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ မူမူ။ ဘယ်သူ့ဆီက စာလဲ။" မူမူ အရမ်းတည်ကြည်နေသည်ဟု ခံစားရသော စုထင်းရန်က အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။

ရှန်းမူမူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်: "ချီမော့"

စုထင်းရန်က စိုးရိမ်ဟန်ဖြင့် ကြည့်ကာ "မူမူ၊ မင်း ဒီရက်ပိုင်း ငါ့ကို အဖော်ပြုပေးနေတာ၊ ချီမော့က မင်း သူ့ကို လျစ်လျူရှုတာကို စိတ်ဆိုးနေတာ မဟုတ်ဘူးမလား။ ချီမော့က တော်တော်အေးစက်တယ်လို့ ငါ မှတ်မိတယ်။ သူ စိတ်ဆိုးသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

သူမ စကားမဆုံးခင် ရှန်းမူမူက ရယ်မောရင်း လက်ဝှေ့ရမ်းကာ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"သူ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ဆိုးနိုင်မှာလဲ။ သူက တော်တော်လေး ဖော်ရွေတာကို။"

***

အခန်း ( ၁၆၄ ) – ရှန်းမူမူ မူးနေပြီ

ဝိုင်ပုလင်း အနည်းငယ် တိမ်းစောင်းသွားသည်။

စုထင်းရန်သည် ခွက်ထဲသို့ ဝိုင်ထည့်ရန် ပြင်နေသည်။

ဖြူဖွေးသော လက်တစ်ဖက် ဆန့်တန်းလာပြီး ပုလင်းကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ဒါကို မသောက်နဲ့။ ကျားမူနဲ့ လီလီကို ဖုန်းဆက်ပြီး အပြင်ထွက်ပြီး သောက်ကြရအောင်။"

ရှန်းမူမူ၏ မျက်လုံးများ ကွေးညွတ်သွားပြီး သူမသည် ထီပေါက်သွားသကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ငွေကြေးအမြောက်အမြား ရရှိလာသောကြောင့် သူမသည် ပျော်ပါးလိုသည်။

"မင်းရဲ့ တစ်ကိုယ်ရေဘဝကို ပြန်ရောက်တာကို ဂုဏ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ ဒီည သောက်တာ ငါ့ဘက်က ကျခံမယ်။ မူးတဲ့အထိ မရပ်ဘူး။"

ဤအရာကို ကြားသောအခါ စုထင်းရန် လည်း စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ "မူးတဲ့အထိ မရပ်ဘူး။"

ည ၁၀ နာရီ။

မြို့တော်ရှိ အဆင့်မြင့် ကလပ်တစ်ခု၏ အပေါ်ဆုံးထပ်။

ကိုယ်ဟန်အချိုးအစား လှပပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော စိတ်နေသဘောထားရှိသည့် အမျိုးသမီးလေးဦးသည် ဓာတ်လှေကားမှ ထွက်လာသည်။

ကြယ်ရောင်ကောင်းကင်ပုံစံ စင်္ကြံကို ဖြတ်သွားခြင်းသည် အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းနှင့် တူသည်။

မီးအလင်းရောင်များသည် တောက်ပပြီး မှုန်ဝါးနေသည်။

လေထဲတွင် အရက်နှင့် ဆေးလိပ်နံ့များ ရောယှက်နေသည်။

နားမခံသာသော တေးဂီတသံသည် နေရာတိုင်းမှ ဖန်ခွက်များ တိုက်မိသံကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။

ဘားတွင် ငယ်ရွယ်ချောမောသော ဘားတင်ဒါသည် မှော်အတတ်များ ပြသနေသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားကာ အားပြင်းသော အရက်များကို ရောစပ်နေသည်။

ချောင်လီက ဦးဆောင်ကာ စားပွဲထိုးတစ်ဦးကို လက်ဝှေ့ရမ်းပြကာ သီးသန့်အခန်းသို့ ခေါ်သွားခိုင်းသည်။

ဘားအကြောင်းကို အသိဆုံးသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ချောင်လီသည် ရှင်းပြရန် တာဝန်ယူခဲ့သည်။

သူမက လျှို့ဝှက်ဆန်စွာ ပြောသည်။

"ဒီဘားက မကြာသေးခင်ကမှ အသစ်ဖွင့်တာ။ စကားတစ်ခွန်းတည်း ပြောမယ် ။ အံ့သြစရာပဲ။"

"ဘာတွေ အံ့သြစရာ ကောင်းတာလဲ။" ချင်ကျားမူက မျက်ခုံးပင့်ကာ စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

ချောင်လီ: "ဒီနေ့ခေတ် လူငယ်တွေကြားမှာ ရေပန်းစားတယ်။ ချောမောလှပတဲ့ ယောက်ျားလေးတွေနဲ့ မိန်းကလေးတွေ အများကြီးပဲ။ ဒါဟာ မြို့တော်မှာ ဆွဲဆောင်မှု အမြင့်ဆုံး ဘားလို့ ပြောရင် မမှားဘူး။"

ချင်ကျားမူက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တာပေါ့၊ အခု ငါတို့ ရောက်လာပြီဆိုတော့ ဆွဲဆောင်မှုကို မြှင့်တင်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ မဟုတ်လား။"

ကျန်သူများက ချင်ကျားမူ၏ နောက်ပြောင်မှုကို ရယ်မောကာ သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အရက်များကို စတင်ထည့်ကာ မိန်းကလေးများ အပြင်ထွက်သည့် ပုံစံသို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

ချောင်လီသည် စုထင်းရန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“အစ်မ ထင်းရန်၊ ဒီည ကျွန်မတို့ အဓိက ဒီကို လာတာက မျက်စိပသာဒဖြစ်စေမယ့်သူတွေကို ကြည့်ဖို့ပဲ။"

"ကြံ့ခိုင်တဲ့ အမျိုးအစားတွေ၊ စာဖတ်တဲ့ အမျိုးအစားတွေ၊ ဆိုးသွမ်းတဲ့ အမျိုးအစားတွေ၊ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အမျိုးအစားတွေ ဒီမှာ အကုန်ရှိတယ်။ အစ်မ ဘယ်အမျိုးအစားကို ကြိုက်နှစ်သက်လဲ။”

အေးဆေးတည်ငြိမ်သော စုထင်းရန်သည် ဤအရာကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်။

ဒါဟာ သူမ ဘားကို ပထမဆုံး လာဖူးတာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းဟောင်းနှင့်အတူ တိတ်ဆိတ်သော ဘားများနှင့် အပန်းဖြေနေရာအချို့ကိုသာ သွားခဲ့ဖူးသည်။ ဤနေရာ၏ အခြေအနေသည် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသည်။

ရှန်းမူမူသည် သူမ၏ မသက်မသာဖြစ်မှုကို သတိပြုမိပြီး သူမ၏ လက်မောင်းကို တံတောင်ဖြင့် တို့ကာ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"ချောင်လီ ပြောတာ မှန်တယ် ထင်းရန်။ နင် အရင်က အိမ်မှာပဲ အောင်းနေတော့ မသိဘူး ။ ဒီနေ့ခေတ် လူငယ်တွေက အစ်မကြီးတွေကို တကယ် ကြိုက်ကြတာ၊ အထူးသဖြင့် နင့်လို ချမ်းသာပြီး ကွာရှင်းထားတဲ့ အမျိုးသမီးတွေကိုပေါ့။"

ရှန်းမူမူက သူမ၏ မေးစေ့ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ညွှန်ပြသည်။ "အခု 'ငါက ဘီလီယံနဲ့ချီတန်တဲ့ ချမ်းသာတဲ့ ကွာရှင်းထားပြီး အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါ' လို့ အော်လိုက်ရင် ဒီမှာ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ယောက်ျားလေး အနည်းဆုံး ဆယ်ယောက်လောက် 'ချမ်းသာတဲ့ မမ၊ ဗိုက်ဆာတယ်' လို့ အော်ပြီး မင်းနောက်ကို လိုက်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ပြောရဲတယ်။"

စုထင်းရန်သည် "အခုမှ မဟုတ်တာတွေ မပြောနဲ့" ဟု ဆိုလိုသည့် အမူအရာဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ ပါးစပ်ဖွင့်ကာ "ဒီည ငါတို့ ဒီကို သောက်ဖို့နဲ့ စကားပြောဖို့ပဲ လာတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

သူမသည် မကြာမီတွင် လူသစ်တစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံရန် အဆင်သင့် မဖြစ်သေးပါ။

စုထင်းရန် နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောဆိုလာသည်ကို မြင်သော ရှန်းမူမူသည် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

အခြေအနေကို ပို၍ ပျော်ရွှင်စေရန် သူမက နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ "သောက်ရုံသက်သက်ပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် မင်း 'ပျော်စရာ' တစ်ခုခုအတွက် ပိုက်ဆံသုံးချင်လို့လား။"

သူမ "ပျော်စရာအတွက် ပိုက်ဆံသုံး" ဟူသော စကားလုံးများ မထွက်ခင် စုထင်းရန်က သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။

စုထင်းရန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိဝီရိယရှိစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"မူမူ၊ တိုးတိုးပြော။ အရမ်းမပြောနဲ့၊ တစ်ကိုယ်ရေဘဝကို ရောက်ပြီးပြီးချင်း လူမှုရေးအရ သေသွားတာမျိုး မဖြစ်ချင်ဘူး။"

ရှန်းမူမူ၏ မျက်လုံးများသည် လခြမ်းပုံသဏ္ဌာန် ပြုံးနေသည်။ သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားသောကြောင့် သူမ၏ ခပ်တိုးတိုးအသံ ထွက်လာသည်။

"အိုကေ အိုကေ၊ ငါ မပြောတော့ဘူး၊ ငါ မပြောတော့ဘူး။"

သူတို့ နောက်ပြောင်နေစဉ် ချောမောသော လူငယ်နှစ်ဦး လျှောက်သွားသည်။

သူတို့၏ အကြည့်များသည် သူတို့၏ စားပွဲဆီသို့ ဆက်တိုက် ရွေ့လျားနေပြီး လာရောက် စကားပြောလိုသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူတို့သည် သူတို့ဘေးရှိ ဗလာကျင်းသော အခန်းတွင်ပင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ မရိုးသားသော ရည်ရွယ်ချက်များကို မြင်သော ချင်ကျားမူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူတို့ကို စိုက်ကြည့်ခြင်း မပြုဘဲ မနေနိုင်တော့ပါ။

"ဘာကြည့်နေတာလဲ။ မင်းရဲ့ အိမ်စာတွေ ပြီးပြီလား။"

ထိုကောင်လေးနှစ်ဦးသည် အံ့အားသင့်စွာ တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် အလျင်အမြန် စားပွဲပြောင်းလိုက်ကြသည်။

ဤအရာကို မြင်သောအခါ ကျန်အမျိုးသမီးသုံးဦးသည် ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုညသည် တကယ်ပင် ချောမောသော ယောက်ျားလေးများကို ကြည့်ရှုရန်သက်သက် ဖြစ်သွားသည်။

စကားပြောခြင်း၊ သောက်ခြင်း၊ သောက်ကစားခြင်းများဖြင့် သူတို့သည် ပျော်ရွှင်စွာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင်။

မြို့တော် နိုင်ငံတကာလေဆိပ်။

လူတစ်ဦး ဆိုက်ရောက်ခန်းမှ ထွက်လာသည်။

အရပ်ရှည်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းကာ သန့်စင်သော အသွင်အပြင် ရှိသည်။

သူသည် သူ၏ ဝတ်စုံအင်္ကျီကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်မောင်းပေါ်တွင် လွှဲထားပြီး သူ၏ ရှပ်အင်္ကျီအဖြူမှတစ်ဆင့် ကြွက်သားထုထည်ကို ဖော်ပြနေသည်။

လေယာဉ်တစ်စီးလုံး သူ၏ ကုမ္ပဏီအတွက် ပရောဂျက်အစီရင်ခံစာများကို ဖတ်ပြီးနောက် သူသည် ငွေရောင်ဘောင်ပါသော မျက်မှန်ကို ဆက်လက်တပ်ဆင်ထားသည်။

ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး အထီးကျန်ဆန်သော လေထုသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူများ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သည်။

ချီမော့သည် ဘောင်းဘီအိတ်ထဲမှ ဖုန်းကို ထုတ်ကာ မျက်လုံးကို လျှော့လိုက်သည်။

ဝီချက်စ်ကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းအိမ်များတွင် ရှုပ်ထွေးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာသည်။

ရှန်းမူမူသည် သူပေးပို့သော အနီရောင်အိတ်ထဲမှ ငွေအားလုံးကို ယူသွားသော်လည်း သူပို့ထားသော စာကို ပြန်မဖြေခဲ့ပါ။

သူသည် ဝီချက်စ်တွင် ယနေ့ည အိမ်ပြန်လာမည်ဟု သူမအား ပြောခဲ့သည်။

သူမ မမြင်ရသေးပုံရသည်။

ချီမော့သည် မျက်မှန်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချွတ်ကာ နှာခေါင်းရိုးကို ညှစ်လိုက်သည်။

လေဆိပ်တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရှောင်ဝမ်သည် ခဏကြာ စောင့်နေခဲ့သည်။

သူဌေးထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ သူ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ယူပြီး ကားတံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

ခရီးဆောင်အိတ်ကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ရှောင်ဝမ်သည် ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

သူသည် နောက်ဘက်ကို အနည်းငယ် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူဌေးသည် မျက်ခုံးအနည်းငယ် ရှုံ့ကာ ဖုန်းကို ကြည့်နေသည်ကို သူ မြင်နိုင်သည်။

နှစ်ချက် သုံးချက် နှိပ်ပြီးနောက် ဖုန်းကို နားသို့ မြှောက်လိုက်သည်။

ခဏစောင့်ပြီးနောက် ဖုန်းကို ပြန်ချလိုက်သည်။

ရှောင်ဝမ်၏ စူးစမ်းတတ်သော မျက်လုံးများ လှည့်သွားသော်လည်း သူ ဘာမှ မပြောခဲ့ပါ။ သူသည် ကားကို စတင်မောင်းနှင်လိုက်သည်။

သူသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သင်ခန်းစာ ရခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူဌေး ဘယ်ကို သွားချင်လဲ မမေးဘဲ ရှီယွီယွဲ့ဗီလာဝင်းဆီသို့ တည့်တည့် မောင်းသွားသည်။

သူလေ့လာတွေ့ရှိချက်အရ ဥက္ကဋ္ဌချီသည် ကုမ္ပဏီတွင် ကြာမြင့်စွာ မနေခဲ့ပါ။

သူ အားလပ်ချိန် ရတိုင်း အိမ်ကိုသာ ပြန်သွားလေ့ ရှိသည်။

ဒီတစ်ခါလည်း အတူတူပဲ ဖြစ်ရမယ်။

ဘားတွင်။

ရှန်းမူမူနှင့် ချင်ကျားမူတို့သည် သောက်စားခြင်းတွင် အာရုံနစ်မြောနေကြသည်။

ချောင်လီသည် စုထင်းရန်ကို လျှောက်သွားနေသော ချောမောသော ယောက်ျားလေးများကို ကြည့်ခိုင်းနေသည်။

လေးယောက်စလုံး စားပွဲပေါ်ရှိ ဖုန်းတစ်လုံး အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လင်းနေသည်ကို သတိမထားမိကြပေ။

ရှန်းမူမူသည် စားသောက်ခြင်းကို နှစ်သက်သည်။ သူမသည် သောက်စားပွဲတွင် ချင်ကျားမူကို ဆက်တိုက် ရှုံးနိမ့်နေပြီး အရှုံးကို ဝန်မခံလိုပေ။

နောက်ထပ် အနည်းငယ် အလှည့်များအပြီးတွင် ကော့တေးများစွာ သောက်ပြီးပြီဖြစ်သည်။

ကော့တေးများသည် အရက်ပါဝင်မှု မြင့်မားသော်လည်း ချောမွေ့စွာ မျိုချနိုင်သည်။

သူမ မသိလိုက်ခင်မှာပင် မူးနေပြီဖြစ်သည်။

ရှန်းမူမူ၏ ဖြူဖွေးသော အသားအရေသည် အနည်းငယ် ပန်းရောင်သန်းနေပြီး သူမကို ပို၍ ကြည်လင်တောက်ပစေသည်။

သို့သော် ဘား၏ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်တွင် နီညိုရောင်များသည် သူမ၏ နီရဲနေသော မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။

လေးယောက်သား တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြပြီး တစ်ယောက်မှ မမူးသေးဟု ထင်နေကြသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် နောက်တစ်ကြော့ ကော့တေးများကို ရက်ရောစွာ မှာလိုက်ကြသည်။

စုထင်းရန်သည် ကြားတွင် အိမ်သာခန်းသို့ သွားသည်။

ရှန်းမူမူနှင့် ချင်ကျားမူတို့သည် သောက်စားခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အငယ်ဆုံး ချောင်လီကို နှစ်ဖက်မှ ဆွဲလိုက်ကြသည်။

"လီလီ၊ မင်း ဘယ်သူ့ကို စိတ်ဝင်စားလဲ ပြောပြ။ အစ်မက သူ့ရဲ့ ဝီချက်စ်ကို သွားယူပေးမယ်" ချင်ကျားမူက သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။

ဤအရာကို ကြားသောအခါ ရှန်းမူမူသည် မပျော်ရွှင်တော့ပါ။

သူမသည် စားပွဲပေါ်မှ ဖုန်းကို ကောက်ယူကာ အလျင်အမြန် လော့ခ်ဖွင့်လိုက်သည်။

ချန်ကျိုး၏ ငယ်ဘဝပုံများကို ကြည့်ရှုရန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ လွဲချော်သွားသော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများကို သူမ သတိမထားမိခဲ့ပါ။

အယ်လ်ဘမ်ကို လှန်လှောကြည့်ပြီးနောက် ကလေး ချန်ကျိုးသည် ခြေထောက်ခွဲထားသော ဘောင်းဘီတိုကို ဝတ်ဆင်ကာ ကလေးလမ်းလျှောက်စက်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် ဓာတ်ပုံကို တွေ့လိုက်သည်။

သူမသည် ဖုန်းကို ချောင်လီ၏ မျက်နှာဆီသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

"အစ်မကျားမူ ပြောတာကို နားမထောင်နဲ့။ လီလီ၊ ဒါကို ကြည့်ပါဦး၊ မင်း သူ့ကို ကြိုက်လား။"

ချောင်လီ: "…."

မျက်ဝန်း အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။ (ပုံ)

"အစ်မ၊ မနောက်ပါနဲ့၊ ဒါ ချန်ကျိုး မဟုတ်ဘူးလား။"

မူးဝေနေသော ရှန်းမူမူသည် တစ်စက္ကန့်အတွင်း မတ်တတ်ထိုင်လိုက်သည်။

ချောင်လီကို လက်ရဖမ်းမိသကဲ့သို့ သူမသည် စကားကို မပီမသ ပြောလိုက်သည်။

"ဪ... ဟိုး...၊ ဒီလိုဝတ်ထားတောင် မင်း သူ့ကို မှတ်မိနိုင်တယ်။"

သူမ စကားပြောနေစဉ် ချောင်လီ၏ နားရွက်များသည် ရုတ်တရက် နီရဲသွားသည်။

သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သော ရှန်းမူမူသည် ပို၍ ပျော်ရွှင်သွားသည်။

ရော့ကာမိန်းကလေးပင် ရှက်တတ်သည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူမသည် ဖုန်းကို ပို၍ နီးကပ်စွာ တွန်းလိုက်ပြီး ချောင်လီ၏ နှာခေါင်းကိုပင် ထိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ မူးနေသော သူမက မေးမြန်းသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ နင် ဘယ်လိုထင်လဲ၊ ငါ့မောင် ချောလား မချောဘူးလား။"

ထိုအချိန်တွင် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် စာတစ်စောင် ပေါ်လာသည်။

ချောင်လီ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု တွေ့သွားသည်။

"အစ်မ၊ မင်း ဝီချက်စ်စာအသစ် တစ်ခု ရောက်နေတယ်။"

မူးဝေနေဆဲ ရှန်းမူမူသည် မကျေမနပ် ရေရွတ်ရင်း ဖြည်းညှင်းစွာ နှိပ်၍ ဖွင့်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ၊ ဒီလောက်နောက်ကျမှ စာပို့ပြီး ငါတို့ သောက်နေတာကို အနှောင့်အယှက်ပေးနေတာ။ အရေးကြီးကိစ္စရှိနေရင် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။"

***