အခန်း ၃၀၁

အခန်း (၃၀၁) တာဝါပေါ်တက်ခြင်း - ၈

“အခြေအနေတွေက ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ကုန်ရတာလဲ…”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် အမှောင်ထုထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

“တကယ်ဆို အခုအချိန်မှာ ငါက ဘေးလူတစ်ယောက်လို အေးအေးဆေးဆေး စောင့်ကြည့်နေရမှာ…”

သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“အင်း… ငါ့လို ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ လူတစ်ယောက်က ဘယ်နေရာမှာပဲ ပုန်းပုန်း၊ အမှောင်ထဲက ပိုးစုန်းကြူးလေးလို အမြဲတမ်း တောက်ပနေတော့တာပဲ… ငါ့ရဲ့ ညှို့ဓာတ်ပြင်းတဲ့ မျက်ဝန်းတွေ၊ မုတ်ဆိတ်မွေးစိမ်းစိမ်းတွေနဲ့ အံ့မခန်း စွမ်းရည်တွေက ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ကုန်ကြပြီ”

သူသည် သူ့ဘာသာ ရယ်စရာအဖြစ် ဤစကားလုံးများကို တိုးတိုးရေရွတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်က မှောင်မည်းနေသဖြင့် (အမြင်အာရုံ ကန့်သတ်ချက်ကြောင့် အကြားအာရုံ ပိုမိုထက်မြက်နေခြင်း)၊ ထို့ပြင် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလုံပိတ်ဖြစ်သော်လည်း ကျယ်ဝန်းလှသဖြင့် (အသံက ပိုမိုဝေးကွာစွာ ပျံ့လွင့်နိုင်ခြင်း) ကြောင့် ဖုန်းပုကြွယ်၏ ရေရွတ်သံ စကားလုံးတိုင်းမှာ အဝေးရှိ သူ့အသင်းဖော်သုံးဦး၏ နားထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

“ဒီလောက် အရေထူတဲ့လူမျိုး… ငါ့တစ်သက်မှာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး”

ချိုးဖုန်းက ခပ်တိုးတိုး မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

“ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာတောင် သူက ဘာမှမဖြစ်သလို အေးအေးဆေးဆေး ပြောနိုင်သေးတယ်ဆိုတော့…”

ကျိချန်က ဆိုသည်။

“သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုကို သက်သေပြနေတာပဲ”

ဟုန်ဟူကလည်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“သူက ခန့်မှန်းရ တော်တော်ခက်တယ်…”

သူ ဖြည့်စွက်ပြောကြားရင်း မသိစိတ်က တုန်ရင်မိသွားသဖြင့် သူ့မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်သည်။

“သူက ငါရင်ဆိုင်ရမှာ အကြောက်ဆုံး ပြိုင်ဘက်မျိုးပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်…”

“ငါလည်း အတူတူပဲ”

ချိုးဖုန်းက ပြန်ပြော၏။

“တကယ်လို့ သတ်ဖြတ်ခြင်းဂိမ်းထဲမှာ ဒီလိုကောင်မျိုးက တစ်ဖက်အသင်းမှာ ရှိနေရင် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာ စိတ်ကူးကြည့်ဖို့တောင် ခက်တယ်”

ဤအချက်တွင် ဗျူဟာသမားသုံးဦးစလုံး တစ်ထပ်တည်း တူညီစွာ သဘောတူကြသည်။ ကျိချန်ကလည်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်လို့ သူသာ အသင်းဖော်မဟုတ်ဘဲ ပြိုင်ဘက်ဖြစ်နေရင် အခြေအနေက တကယ့်ကို ဆိုးရွားသွားလိမ့်မယ်… မင်းတို့ သတိထားမိလား၊ လုပ်ရပ်တွေပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဗျူဟာတွေပဲ ဖြစ်ဖြစ် အစ်ကိုကြွယ်ရဲ့ ချဉ်းကပ်ပုံက ခန့်မှန်းရခက်တယ်လို့ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာ၊ ပြန်ကြည့်ရင် သူလုပ်ခဲ့သမျှ အရာတိုင်းက အနည်းနဲ့အများတော့ ထိရောက်မှု ရှိခဲ့တာချည်းပဲ… ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ဟာသဉာဏ်ကတော့ ချွင်းချက်ပေါ့လေ”

“အကြံအစည်တွေ လုပ်တတ်တဲ့သူတွေက ပါးနပ်ပြီး ကောက်ကျစ်တဲ့ အကွက်တွေကို သုံးတတ်ကြတယ်၊ ဗျူဟာအတိုင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း သုံးတဲ့သူတွေကတော့ အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်တတ်ကြတယ်”

ဟုန်ဟူက တွေးတောရင်း ဆိုသည်။

“ပထမနည်းလမ်းက မကောင်းတဲ့လမ်းကြောင်းပဲ၊ များသောအားဖြင့် ခွန်အားမလုံလောက်မှုကို ပါးနပ်တဲ့လှည့်ကွက်တွေနဲ့ အစားထိုးဖို့ သုံးကြတာပေါ့၊ အောင်မြင်ခဲ့ရင်တောင် ယာယီပဲ ဖြစ်ပြီး ဟာကွက်တွေ အများကြီး ရှိနေတတ်တယ်၊ တစ်ဖက်လူ ရိပ်မိသွားတာနဲ့ အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်တယ်၊ ဒုတိယနည်းလမ်းကတော့ အခြေအနေကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ပြီး ဘာခြေရာလက်ရာမှ မချန်ထားတဲ့ လမ်းမှန်ပဲ၊ အဲဒါက တားဆီးလို့မရတဲ့ ဗျူဟာတွေရဲ့ ဘုရင်ပဲ”

သူက ခဏရပ်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

“ယုတ္တိဗေဒအရ ဆိုရင် ငါတို့လို ဗျူဟာမြောက် ကစားသမားတွေက ဒုတိယနည်းလမ်းကိုပဲ လျှောက်လှမ်းသင့်တာ၊ ဒါပေမဲ့… အစ်ကိုဖုန်းကတော့…”

“သူကတော့ လမ်းကောက်ကြီးထဲကို ပိုပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်သွားနေသလိုပဲ…”

ချိုးဖုန်းက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

ဟုန်ဟူက “လှည့်ကွက်တွေ ကြံစည်နိုင်တဲ့သူက ထက်မြက်တယ်၊ ဗျူဟာတွေကို ခင်းကျင်းနိုင်တဲ့သူက ကြောက်စရာကောင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ လူတစ်ယောက်က သူကြံစည်သမျှ လှည့်ကွက်တိုင်းကို ရာနှုန်းပြည့် အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ရင်တော့ သူ့ကို ‘နတ်ဗျူဟာရှင်’ လို့ ခေါ်ရလိမ့်မယ်”

“ဟဲ… ဒါကသာ သုံးပြည်ထောင်ခေတ်အခြေခံ ဝတ္ထုကမ္ဘာ ဖြစ်နေရင် အစ်ကိုဖုန်းက စစ်သူကြီးတွေကို ပိုးအိတ်လေးတွေပေးပြီး ဘယ်နေရာရောက်ရင် ဘယ်အိတ်ကို ဖွင့်ဖတ်ဆိုပြီး သူ့ရဲ့ အံ့မခန်း ဗျူဟာစွမ်းရည်တွေကို ကြွားဝါမယ့် လူစားမျိုးပဲ”

ချိုးဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

သုံးဦးသားသည် အစ်ကိုကြွယ်အကြောင်းကို လေသံတိုးတိုးဖြင့် ဆွေးနွေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် စက်ဝိုင်းပုံအပေါက်ဝ၏ အစွန်းတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေကြသဖြင့် သူတို့အသံကို တိုးညင်းစွာထိန်းထားပြီး အောက်သို့ မျက်နှာမူထားသရွေ့ သူတို့၏ စကားသံများက အဝေးသို့ ပျံ့လွင့်သွားမည် မဟုတ်ပါချေ။ ထို့ကြောင့် ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူတို့ပြောသမျှ စကားတစ်ခွန်းမှ မကြားလိုက်ရပေ။ အကယ်၍ အစ်ကိုကြွယ်သာ ကြားသွားခဲ့လျှင် သူသည် ရှက်ရွံ့မည့်အစား ပို၍ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသွားကာ ပိုမို ဘဝင်မြင့်သွားပေလိမ့်မည်…။

ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ့အသင်းဖော်များထံသို့ အေးအေးလူလူဖြင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာလေသည်။ သူ့အမူအရာကို ကြည့်ရသလောက် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံ ရသည်။

“ဘာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့တဲ့ ပုံပဲ”

ချိုးဖုန်းက ဆိုသည်။

“ဟီးဟီး…”

ကျိချန်က ရယ်မောလိုက်သည်။

“တကယ်တော့ အစ်ကိုဖုန်း ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ဘေးကင်းကင်း ပြန်ရောက်လာတာနဲ့တင် အမြတ်ပါပဲ၊ အနည်းဆုံးတော့ ဒီအထပ်က လောလောဆယ် ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိသေးဘူးဆိုတာ သက်သေပြလိုက်တာပဲလေ”

“နောက်တစ်ဆင့်အနေနဲ့ ငါတို့ နှစ်ဖွဲ့ခွဲပြီး သေသေချာချာ ထပ်ရှာကြည့်ကြတာပေါ့၊ သဲလွန်စအချို့…”

ဟုန်ဟူ စကားမဆုံးသေးမီမှာပင် ဖုန်းပုကြွယ်က “ငါ အဲဒီဘက်မှာ အလောင်းတစ်လောင်း တွေ့ခဲ့တယ်” ဟု ကြားဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး အမှောင်ထုထဲသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

ဤစကားလုံးများမှာ ဆောင်းတွင်းကြီးတွင် သူ့အသင်းဖော်များ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ရေအေးတစ်ပုံးဖြင့် လောင်းချလိုက်သလိုမျိုး ဖြစ်သွားရတော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် ရေခဲမှတ်အထိ ကျဆင်းသွားပြီး အားလုံး နှုတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“အတိအကျ ပြောရရင်တော့ တော်တော်လေးပြည့်စုံတဲ့ လူသတ်မှုဖြစ်ပွားရာနေရာတစ်ခုကို တွေ့ခဲ့တာပေါ့”

ထိုသုံးဦးမှာ သူတို့၏ အမြင်များကို မပြောသေးဘဲ သူ့စကားဆုံးသည်အထိ နားထောင်ရန် ငြိမ်သက်နေကြသည်။

“ပြီးတော့…”

ဖုန်းပုကြွယ်၏ စကားတွင် နောက်ဆက်တွဲရှိနေသေးသည်ဖြစ်ရာ သူက အခြားတစ်ဖက်သို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြပြန်သည်။

“ငါ အဲဒီဘက်မှာ လူသတ်သမားတွေရဲ့ အလောင်းတွေကိုလည်း တွေ့ခဲ့သေးတယ်…”

“လူသတ်သမားတွေလား”

ချိုးဖုန်းက ထပ်ဆင့်ရေရွတ်လိုက်ရင်း “လူသတ်သမားတွေ… ‘သူတို့’ ဟုတ်လား”

“ဟုတ်တယ်၊ ငါ့ရဲ့ ပဏာမ စစ်ဆေးချက်အရဆိုရင် လူသတ်သမားလေးယောက် ပူးပေါင်းပြီး သတ်ခဲ့တာလို့ ခန့်မှန်းရတယ်”

ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။

“အဲဒီ လူသတ်သမား လေးယောက်စလုံးက အခင်းဖြစ်ပွားတဲ့ နေရာနားမှာတင် သေနေတာလား”

ဟုန်ဟူက ကြားဖြတ်မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ နှစ်ယောက်ပဲ သေတာ”

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြောလိုက်သည်။

“ကျန်တဲ့နှစ်ယောက်ကတော့ စတုတ္ထထပ်ကို ထွက်ပြေးသွားကြပြီ”

“ဘာ… မင်း စတုတ္ထထပ်ကို တက်မယ့်လမ်းကို ရှာတွေ့ခဲ့တာလား”

ကျိချန်က မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဟိုဘက်မှာ အပေါ်ကို တက်သွားတဲ့ ကြောင်လိမ်လှေကားတစ်ခု ရှိတယ်”

ဖုန်းပုကြွယ်က တတိယမြောက် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“လွတ်မြောက်သွားတဲ့ လူသတ်သမား နှစ်ယောက်က လှေကားပေါ် တက်သွားတဲ့အချိန်မှာ ခြေရာလက်ရာတွေ ချန်ထားခဲ့တာမို့ ခွဲခြားရ လွယ်ကူပါတယ်”

သူက ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး “သူတို့နောက်ကို ဇွတ်လိုက်သွားဖို့ မသင့်တော်တာကြောင့် အချက်အလက်တွေကို မင်းတို့နဲ့ လာပြီး မျှဝေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပဲ”

သူ ပြောပြီးနောက် သူ့အသင်းဖော်များမှာ တစ်ဖန်ပြန်လည် အတွေးနက်သွားကြပြန်သည်။

တစ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ်က ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ… အခုဆို အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်လောက်ပြီ ထင်တယ်၊ ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့ကြ၊ အခင်းဖြစ်ပွားတဲ့နေရာတွေကို အစဉ်လိုက် လိုက်ပြပေးမယ်”

“အစဉ်လိုက်” ဆိုသည့် စကားလုံးမှာ အလွန် အရေးပါပေသည်။ ကျန်သုံးဦးလုံးသည် ဖုန်းပုကြွယ်အနေဖြင့် ဤနေရာသုံးခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းမှာ သူဖော်ပြခဲ့သည့် အစီအစဉ်အတိုင်း မဟုတ်နိုင်သော်လည်း သူ၏ စောင့်ကြည့်လေ့လာမှုများမှတစ်ဆင့် ဖြစ်ရပ်များ၏ အစီအစဉ်ကို တွဲစပ်ပြီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း နားလည်လိုက်ကြရာ အစဉ်လိုက်မှာ “ပထမဆုံး လူသတ်မှု ဖြစ်ပွားရာနေရာ၊ ဒုတိယမြောက် လူသတ်မှု ဖြစ်ပွားရာနေရာ၊ စတုတ္ထထပ်သို့ တက်မယ့်လမ်းကြောင်း” ဖြစ်ပေသည်။

ထိုသုံးဦးသည် ဖုန်းပုကြွယ်နောက်မှ လိုက်ပါရင်း တတိယထပ်၏ ထောင့်တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ လမ်းတစ်ဝက်တွင်ပင် သူတို့သည် မနှစ်မြို့ဖွယ် အနံ့အသက်ဆိုးတစ်ခုကို ရရှိလိုက်ကြရာ ၎င်းမှာ အလောင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အနံ့ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မကြာမီပင် သူတို့၏ လက်နှိပ်ဓာတ်မီး အလင်းတန်းများအောက်တွင် ကြွေပြားများပေါ်၌ ပက်လက်လဲလျောင်းနေသော အလောင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သေဆုံးသူမှာ… အင်း… စုန်းမတစ်ယောက်ဟုသာ ဆိုကြပါစို့။

သူမသည် ကြမ်းတမ်းသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ ဝတ်ရုံက စုတ်ပြတ်ညစ်ပတ်ကာ နံစော်နေလေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် အလွန်အမင်း အရုပ်ဆိုးလှပြီး အလယ်တွင် ဧရာမနှာခေါင်းကောက်ကောက်ကြီး ရှိနေကာ သူမ၏ နှာခေါင်းထိပ်နှင့် မေးစေ့တွင် ပြည်တည်နေသော အဖုကြီးနှစ်ခု ပြူးထွက်နေသည်။ ထူထပ်လှသော အရေးအကြောင်းများမှာ အမာရွတ်များကဲ့သို့ ထင်ရှားနေပြီး ပြူးထွက်နေသော သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ သေဆုံးသွားသည့်တိုင် ပိတ်မသွားခဲ့ချေ။

မှန်ပေသည်၊ သူမ၏ ထူးခြားသောဝတ်စုံနှင့် ရုပ်အသွင်အပြင်တစ်ခုတည်းဖြင့် စုန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေမပြနိုင်ဟု သင်ထင်မိပါက… ထိုအလောင်းဘေးတွင် ဦးထုပ်တစ်လုံး၊ တံမြက်စည်းတစ်ချောင်းနှင့် ပန်းသီးတစ်လုံးတို့ လဲလျောင်းလျက် ရှိနေပါသည်။

ထိုဦးထုပ်မှာ အနက်ရောင် ဦးထုတ်ချွန်၊ အနားကျယ် ဦးထုပ်ဖြစ်ပြီး တံမြက်စည်းမှာ မစ္စတာပေါ်တာ(ဟယ်ရီပေါ်တာ) မကြာခဏ စီးနင်းတတ်သည့် သစ်သားတံမြက်စည်းမျိုး ဖြစ်ကာ ပန်းသီးမှာမူ သစ်ပင်မှ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဆွတ်ခူးလာသကဲ့သို့ နီရဲကာ ပြည့်ဖြိုးနေလေသည်။

“ငါ ပြောပြမယ်၊ သေစေနိုင်တဲ့ဒဏ်ရာ နှစ်နေရာ ရှိတယ်”

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြောရင်း အလောင်းဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်သည်။ သေဆုံးနေသော အလောင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အနံ့ဆိုးကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း သူသည် မည်သည့် ဖိအားမှမရှိဘဲ ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ပြီးတော့ နှစ်ခုစလုံးက သိသာထင်ရှားတယ်”

သူသည် သူ၏ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို မြှောက်ကာ စုန်းမ၏ ဦးခေါင်းထိပ်သို့ အလင်းတန်းကို စုစည်းလိုက်သည်။ အလင်းရောင်အောက်တွင် မြင်တွေ့ရသည်ကား အလောင်း၏ ဦးခေါင်းခွံသည် ကွဲအက်နေပြီး ဦးနှောက်နှင့် သွေးများမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ စီးကျနေသဖြင့် ဦးနှောက်မှာမူ မည်သည့်နေရာတွင်မှ ရှာမတွေ့တော့ချေ။

“ပထမတစ်နေရာကတော့ ခေါင်းပဲ၊ တစ်ယောက်ယောက်က ထက်မြက်တဲ့ လက်နက်ကိုသုံးပြီး သူ့ရဲ့ ဦးရေကြောင်းအတိုင်း ခေါင်းခွံကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်တာ”

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြောသည်။

“ဦးနှောက်က ဘယ်ရောက်သွားလဲဆိုတာကိုတော့… ခဏနေရင် သိရလိမ့်မယ်”

ဖုန်းပုကြွယ်၏ ဘာမှမဖြစ်သလို တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြနေမှုနှင့် တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့သည့် အမူအရာကို ကြည့်ပြီး သူ့အသင်းဖော်သုံးဦးမှာ ရိုသေလေးစားစိတ်များ ဝင်လာကြတော့သည်။

“ဒုတိယ နေရာကတော့ ရင်ဘတ်အချိုင့်ပဲ”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးအလင်းကို အောက်သို့ နှိမ့်၍ စုန်းမ၏ ရင်ခေါင်းဆီသို့ ထိုးလိုက်သည်။

စုန်းမ၏ ရင်ဘတ်သည် ဟပြဲနေပြီး နံရိုးများကို ဆွဲဖြဲထားခံထားရသဖြင့် အတွင်းကလီစာများ ပြူးထွက်နေလေသည်။

“သူ့ရဲ့ နှလုံးနဲ့ သည်းခြေကို ထုတ်ယူသွားကြတာ”

ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။

“တခြားအင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတွေကတော့ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပျက်စီးနေပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ အတွင်းထဲမှာ ကျန်နေသေးတယ်”

“ဒါနဲ့… လူသတ်သမား လေးယောက် ရှိတယ်ဆိုတာကို မင်း ဘယ်လို သိလိုက်တာလဲ”

ချိုးဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

“အိုး… သဲလွန်စတွေက တော်တော်လေး ထင်ရှားပါတယ်”

ဖုန်းပုကြွယ် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

“ပထမဆုံးအနေနဲ့ သံသယဖြစ်စရာမလိုဘဲ ဒါက စုန်းမတစ်ကောင်ပဲ”

သူက ပြောရင်း လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ကောက်ကိုင်ကာ အလောင်းနှင့် နှစ်မီတာခန့်သာ ဝေးသော နံရံတစ်ခုဆီသို့ အလင်းပြလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အသင်းဖော်သုံးဦးစလုံး အံ့ဩသွားကြသည်။ အကြောင်းမှာ နံရံပေါ်တွင် သွေးဖြင့် ရေးသားထားသော စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုစာလုံးများမှာ အင်္ဂလိပ်လို ရေးထားခြင်းဖြစ်ပြီး စနစ်မီနူးတွင် ဘာသာပြန်ချက် ပါရှိနေသည်။ ၎င်း၏ အကြောင်းအရာမှာ “ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ကိုယ့်အိမ်ထက် ကောင်းတဲ့နေရာ မရှိပါဘူး…” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

“ဒုတိယအနေနဲ့ ဒါက သဲလွန်စပဲ”

ဖုန်းပုကြွယ်က ဆက်ပြောသည်။

“ဟေး… ဒါများ ဖြစ်နိုင်မလား…”

ကျိချန် သဘောပေါက်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျန်နှစ်ဦးမှာမူ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပုံ ရသည်။

“မှန်တယ်၊ ဒါက The Wizard of Oz ဇာတ်သိမ်းပိုင်းက ဒေါ်ရသီ (Dorothy) ရဲ့ စကားစုပဲ”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် စုန်းမ၏ ခြေထောက်များဆီသို့ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးဖြင့် ပြန်ထိုးပြလိုက်သည်။

“တွေ့လား၊ သူ ခြေအိတ်၊ ဖိနပ်တွေ ဝတ်မထားဘူး၊ ဒါက သက်သေပဲ မဟုတ်လား”

“နောက်နေတာလားဟ…”

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချိုးဖုန်းနှင့် ဟုန်ဟူတို့လည်း ဖုန်းပုကြွယ် ပြောနေသည့် “လူသတ်သမား လေးယောက်” မှာ မည်သူများဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိသွားကြတော့သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဒီပဟေဠိက ဟာသတစ်ခုလို ရိုးရှင်းတယ်”

ဖုန်းပုကြွယ်က အလောင်းဆီသို့ မီးထိုးထားရင်း ရှင်းပြသည်။

“သူတို့လေးယောက်က စုန်းမကို ဝိုင်းဖမ်းလိုက်ကြပြီး ခြင်္သေ့က သူ့ရဲ့ ရင်ခေါင်းကို ဆွဲဖြဲပြီး ‘သည်းခြေ’ ကို ယူတယ်၊ သံဖြူလူသားက ‘နှလုံး’ ကို တူးထုတ်တယ်၊ ပြီးတော့ စာခြောက်ရုပ်က ‘ဦးနှောက်’ ကို ယူနိုင်ဖို့အတွက် စုန်းမရဲ့ ဦးခေါင်းခွံကို ပုဆိန်နဲ့ ရိုက်ခွဲလိုက်တာပဲ၊ ဒေါ်ရသီကတော့ စုန်းမရဲ့ မှော်ဖိနပ်ကို ယူသွားခဲ့တယ်”

သူသည် အလွန်ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပြီး နံရံပေါ်က စာသားကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

“လူသတ်မှု ဖြစ်ပွားတဲ့နေရာက နံရံတွေပေါ်မှာ စာရေးတတ်တဲ့ လူဆယ်ယောက်မှာ ကိုးယောက်က အပိုလုပ်တတ်တဲ့ ငတုံးတွေဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့တစ်ယောက်ကတော့ ပါရမီရှင်ပဲ”

သူက နှုတ်ခမ်းကို စူ၍ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒီစာကြောင်းကတော့ ငါ့ကို စဉ်းစားရခက်စေတယ်”

သူသည် သူ့အသင်းဖော်များကို မေးခွန်းထုတ်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

“မင်းတို့ကော ဘယ်လိုထင်လဲ”

“ငါ့အမြင်ကတော့… မင်းက အရမ်းတည်ငြိမ်လွန်းနေတာပဲ မဟုတ်လား”

ချိုးဖုန်းက ဆိုသည်။

“ ‘နောက်နေတာ မဟုတ်လား’ လို့ ပြောတာက လက်ရှိအခြေအနေကြီးက ငါ့ကလေးဘဝရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဖျက်ဆီးနေလို့ကွ”

“အိုး… မင်းက အဲ့ဒါကို ပြောချင်တာကိုး”

ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။

“ကံဆိုးတာကတော့ ငါက ငယ်ငယ်တုန်းက ဒီလို ကလေးစာပေမျိုးကို ဖတ်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ အထင်မကြီးခဲ့ဘူး…”

“အနုပညာရှင်တွေက နည်းနည်းတော့ မူမမှန်တာတွေချည်းပဲ…”

ဟုန်ဟူက အေးစက်စွာ မှတ်ချက်ချလိုက်ပြီးနောက် စကားဝိုင်းကို လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ်သို့ ပြန်ဆွဲတင်လိုက်သည်။

“ဒီသွေးနဲ့ရေးထားတဲ့ စာကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့… ငါ့အမြင်အရ ဖြစ်နိုင်ခြေနှစ်ခု ရှိတယ်”

သူ ခဏရပ်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။

“ပထမတစ်ခုက လူသတ်သမားက The Wizard of Oz ထဲက လေးယောက်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး၊ ဒီစာကြောင်းက ငါတို့ကို လမ်းလွဲစေဖို့ တကယ့်တရားခံက ချန်ထားခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒုတိယတစ်ခုကတော့ ဒေါ်ရသီတို့အဖွဲ့က စုန်းမကို တကယ်သတ်ခဲ့တယ်လို့ ယူဆရင်… ဒီစာကြောင်းက ဘယ်သူမှ ရေးထားတာမဟုတ်ဘဲ စနစ်က ပေးထားတဲ့ သဲလွန်စ ဖြစ်နိုင်တယ်”

“အင်း… ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး အတွေးနဲ့ တူတူပါပဲ”

ဖုန်းပုကြွယ်က ခေါင်းညိတ်သည်။

“ကဲ… ဒါဆို ဒုတိယနေရာကို သွားကြရအောင်”

သူသည် အလောင်းအား လက်နှိပ်ဓာတ်မီးဖြင့် ပြန်ထိုးလိုက်ရင်း “အိုး… ဒါနဲ့ အခုဆို အခင်းဖြစ်ပွားတဲ့နေရာက မူလအတိုင်းရှိနေဖို့ မလိုတော့ဘူး၊ ယူလို့ရတာအကုန် ယူထားကြ၊ အသုံးဝင်လာနိုင်တယ်”

ထို့ကြောင့် ဖုန်းပုကြွယ်မှလွဲ၍ ကျန်သုံးဦးလုံးသည် ပစ္စည်းတစ်ခုစီ ကောက်ယူလိုက်ကြသည်။

ဟုန်ဟူသည် လက်တစ်ဖက်တွင် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ကိုင်ထားရသဖြင့် အသေးဆုံးဖြစ်သော ပန်းသီးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ချိုးဖုန်းမှာမူ ဖုန်းပုကြွယ်၏ အကြံပြုချက်အရ တံမြက်စည်းကို ကောက်ယူခဲ့သည် (ချိုးဖုန်းက ဘာလို့လဲဟု မေးသောအခါ ဖုန်းပုကြွယ်က ‘ဆောင်းဦးလေညင်းက သစ်ရွက်ကြွေတွေကို လှည်းကျင်းတတ်တာမို့လို့လေ’ ဟု ပြန်ဖြေခဲ့သည်)။ ကျိချန်ကမူ စုန်းမ၏ အနားကျယ် ဦးထုပ်ချွန်ကို ယူလိုက်သည်။

ဤပစ္စည်းသုံးခု၏ ဖော်ပြချက်များမှာ ဤဇာတ်ညွှန်း၏ ယေဘုယျ ပုံစံအတိုင်းပင် ထိန်းသိမ်းထား၏…။ ဆိုလိုသည်မှာ ၎င်းတို့က သင့်အား သဲလွန်စများ တိုက်ရိုက်ပေးမည် မဟုတ်ပါချေ။ ၎င်းတို့ကို မည်သို့ အသုံးပြုရမည်ကို မိမိဘာသာ စဉ်းစားရမည် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဒုတိယမြောက် နောက်ဆုံးစည်းကမ်းချက်တွင် ၎င်းတို့ကို ဇာတ်လမ်းပြင်ပသို့ ယူဆောင်သွား၍ မရဟု သတ်မှတ်ထားသဖြင့် ၎င်းတို့မှာ အသုံးဝင်နိုင်ချေရှိကြောင်း သက်သေပြနေပေသည်။

“ဒီ သွေးစွန်းနေတဲ့ ခြေရာတွေကို ကြည့်လိုက်…”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ့အသင်းဖော်များကို ဒုတိယမြောက် လူသတ်မှုနေရာဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားရင်း စကျင်ကျောက်ပြားများပေါ်သို့ လက်နှိပ်ဓာတ်မီး ထိုးပြလိုက်သည်။

“အသိသာဆုံးက ခြင်္သေ့ခြေရာတွေပဲ၊ အဲဒီနောက်မှာတော့ သံဖြူလူသားရဲ့ ခြေရာတွေ ရှိတယ်”

သူ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“ဒီ ပိုတိမ်တဲ့ ပိတ်ဖိနပ်ခြေရာတွေက စာခြောက်ရုပ်ရဲ့ ခြေရာတွေပဲ၊ ကျန်တဲ့ ခြေရာအသေးလေး နှစ်တန်းကတော့ ဒေါ်ရသီရဲ့ ခြေရာတွေပေါ့”

သူတို့သည် နံရံအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့ကြရာ မသိလိုက်မီမှာပင် အလောင်းများ ရှိနေသည့် ဒုတိယမြောက်နေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး ၎င်းမှာ စုန်းမသေဆုံးခဲ့သည့် နေရာနှင့် မီတာတစ်ရာခန့်သာ ကွာဝေးလေသည်။

“ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ…”

ချိုးဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့ရှေ့၌ အလောင်းနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်ခုမှာ အပြာရောင် ဂါဝန်နှင့် အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ခုမှာမူ ဧရာမ ခြင်္သေ့ကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် အစီအစဉ်တင်ဆက်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ရှေ့တက်လိုက်ပြီး စိတ်ဝင်တစားဖြင့် စတင် ပြောကြားတော့သည်။

“ဒေါ်ရသီက ခြင်္သေ့အကိုက်ခံရလို့ သေသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”

သူက အလောင်း၏ ဦးခေါင်းဆီသို့ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

“သူ့လည်ပင်းက အသားနဲ့ အရိုးတွေပါ ဆွဲဖြဲပြီး အကိုက်ခံထားရတာ၊ သူ့ရဲ့မျက်နှာကလည်း သည်းထိတ်ရင်ဖိုရုပ်ရှင်ထဲက ဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်လို ဆွဲခွာခံထားရတယ်”

သူက ခေါင်းလွှဲလိုက်သည်။ ဒေါ်ရသီ၏ အလောင်းဘေးတွင် ပြန့်ကျဲနေသော ငွေရောင် ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်တစ်စုံကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း “ဒါက စုန်းမရဲ့ ဖိနပ်တွေ ဖြစ်ရမယ်၊ ကြည့်ရတာ သူက စုန်းမကို သတ်ပြီးပြီးချင်း ချက်ချင်းမဝတ်ခဲ့ဘဲ ဒီအတိုင်းပဲ သယ်လာခဲ့ပုံရတယ်”

“နေပါဦး…”

ကျိချန်က ဆိုသည်။

“ငါ မှတ်မိသလောက်ကတော့… The Wizard of Oz ထဲမှာ အရှေ့ဘက်စုန်းမရဲ့ မှော်ဖိနပ်က အနီရောင် မဟုတ်ဘူးလား”

“အဲဒါက အများစု အမှတ်မှားနေကြတာပါ”

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

“တကယ်တော့ လိုင်မန်ဖရန့်ဘွန်ရဲ့ မူရင်းဝတ္ထုထဲမှာ ဖိနပ်တွေက ငွေရောင်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ၁၉၃၉ ခုနှစ်က ရိုက်ကူးခဲ့တဲ့ ‘The Wizard of Oz’ ရုပ်ရှင်က အရမ်းခေတ်စားခဲ့တာမို့လို့ နောက်ပိုင်း ထွက်လာတဲ့ ရုပ်ရှင်နဲ့ ရုပ်သံဇာတ်လမ်း အများစုက အဲဒီလွှမ်းမိုးမှုကြောင့် စုန်းမရဲ့ ဖိနပ်ကို အနီရောင်လို့ သတ်မှတ်ခဲ့ကြတာ”

“မင်းက ဒါကိုတောင် သိနေတာပဲ…”

ဟုန်ဟူပင်လျှင် ဖုန်းပုကြွယ်၏ ကျယ်ပြန့်လှသော ဗဟုသုတအပေါ် အံ့ဩမှင်သက်သွားရသည်။

“ဒါက သာမန် ဗဟုသုတလေးပါ”

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြန်ဖြေသည်။

“ဘာသာမန် ဗဟုသုတလဲ… မင်းသာ မပြောရင် ‘The Wizard of Oz’ ရဲ့ စာရေးဆရာက ဘယ်သူလဲဆိုတာတောင် ငါသိမှာ မဟုတ်ဘူး…”

ချိုးဖုန်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို ငါလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့အတွက်တော့ သာမန်ဗဟုသုတလေးပဲလေ”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ခြင်္သေ့အလောင်းဆီသို့ တစ်ဖန် သွားလိုက်ပြန်သည်။

“ဒီကောင့်ကို တစ်ချက် ကြည့်ကြည့်ရအောင်”

“ဒီကောင်က ပုဆိန်နဲ့ ခုတ်သတ်ခံထားရတာ သိသာတယ်”

ဟုန်ဟူက ခြင်္သေ့အလောင်းကို ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။

“ပြီးတော့ ဒဏ်ရာတွေရဲ့ ထောင့်ချိုးနဲ့ အနက်၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်က သွေးကွက်တွေကို ကြည့်ရသလောက် သူမသေခင် ပုဆိန်ကိုင်ထားတဲ့လူနဲ့ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပုံရတယ်”

ကျိချန်ကလည်း ထပ်လောင်းပြောကြား၏။

“ဒဏ်ရာတွေကိုပဲ ကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်ရရင်တော့… ဒေါ်ရသီကို သတ်ခဲ့တာက ခြင်္သေ့ဖြစ်ပြီး ခြင်္သေ့ကို ပြန်သတ်ခဲ့တာက သံဖြူလူသားဖြစ်တာ သံသယဖြစ်စရာ မရှိဘူး”

“သံဖြူလူသားနဲ့ စာခြောက်ရုပ်က ခြင်္သေ့ကို ပူးပေါင်းသတ်ခဲ့တာလို့ ပြောရင် ပိုမှန်လိမ့်မယ်”

ဖုန်းပုကြွယ်က ဖြည့်စွက်လိုက်သည်။

“ကြည့်လိုက်…”

သူ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချပြီး လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ချထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့လက်များဖြင့် ခြင်္သေ့၏ ဦးခေါင်းကို သိုင်းဖက်ကာ သားရဲ၏ ပါးစပ်ကို ဆွဲဖြဲလိုက်လေသည်။

“သူ့ပါးစပ်ထဲက ကောက်ရိုးတွေကို မြင်လား”

“အိုကေ အိုကေ… ဒီလောက် အတည်ကြီး မလုပ်ပါနဲ့ကွာ…”

ချိုးဖုန်းက ဖျောင်းဖျလိုက်ရသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ခြင်္သေ့၏ ပါးစပ်ကို ပြန်ပိတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ့အဝတ်အစားများပေါ်ရှိ ခြင်္သေ့လည်ဆံမွေးများကို ခါထုတ်လိုက်သော်လည်း သူ့လက်များတွင် သွေးများ ပေကျံသွားခဲ့သည်။ သူသည် ၎င်းကို သိပ်ဂရုမစိုက်ဘဲ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ စာခြောက်ရုပ်ရဲ့ ခွန်အားက ခြင်္သေ့အပေါ် ဘာသက်ရောက်မှု ရှိမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်၊ တိုက်ခိုက်မှုမှာ သူပါခဲ့ရင်တောင် အရေပြားပေါ်က အပေါ်ယံဒဏ်ရာလောက်ပဲ ပေးနိုင်မှာ၊ လက်တွေ့မှာတော့ ခြင်္သေ့ကို သတ်ခဲ့တာက သံဖြူလူသားပဲ”

“ဒီမှာလည်း စာတစ်ကြောင်း ရှိသေးတယ်…”

ဟုန်ဟူက ဆိုရင်း သူ၏လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို နံရံဆီသို့ ထိုးပြလိုက်သည်။

ဤနေရာရှိ နံရံပေါ်တွင်လည်း သွေးဖြင့် ရေးသားထားသော စကားလုံးများ ရှိနေလေသည်။

“အာ… ဟုတ်သားပဲ”

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြန်ဖြေ၏။

“ဒါကလည်း တော်တော်လေးထိရောက်တဲ့ သဲလွန်စပဲ”

အစ်ကိုကြွယ်မှလွဲ၍ ကျန်သုံးဦးမှာ ထိုစာတန်းကို အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေကြပြီးနောက် ကျိချန်က ပထမဆုံး စကားစလာသည်။

“ဒီစာကြောင်းရဲ့ ဒဿနပိုင်းဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်တွေကို ခဏဖယ်ထားရင်တောင်… သူ့ရဲ့ တင်စားချက် အဓိပ္ပာယ်ကတော့…”

သူက တစ်စက္ကန့်မျှ အရှိန်သတ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြော၏။

“ခြင်္သေ့က ‘သတ္တိ’ ကို ရသွားတာကြောင့် ဒေါ်ရသီကို စားချင်စိတ် ပေါ်လာခဲ့တာ၊ ‘အသိစိတ်’ ရှိတဲ့ သံဖြူလူသားနဲ့ ‘ဦးနှောက်’ ရှိတဲ့ စာခြောက်ရုပ်တို့က ဒါကို မြင်တွေ့သွားတဲ့အခါ ခြင်္သေ့ကို သတ်ပစ်လိုက်ကြတာပဲ”

“အပေါ်ယံ ကြည့်ရင်တော့… တကယ်ပဲ အဲဒီလို ပုံစံမျိုးပါပဲ”

ဟုန်ဟူက ဖြည့်စွက်သည်။

“အိုး… အပေါ်ယံ ဟုတ်လား”

ကျိချန်က သံသယစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ချိုးဖုန်းကလည်း ဘေးမှနေ၍ ဖတ်ပြလိုက်ရင်း “သေချာ စိစစ်ကြည့်ရင်တော့… သံသယဖြစ်စရာ အချက်တွေ အများကြီး ရှိနေတယ်”

“ဥပမာ ဘာတွေလဲ”

ကျိချန်က မေးသည်။

ဟုန်ဟူက ပြန်ဖြေ၏။

“တကယ်လို့ ခြင်္သေ့က သတ္တိမရှိခင်မှာ လူတွေကို တိုက်ခိုက်ရဲတဲ့ သတ္တိမရှိဘူးဆိုရင် စုန်းမသေဆုံးမှုကို မင်းဘယ်လို ရှင်းပြမလဲ”

သူက သူ့မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်သည်။

“ထပ်ပြီးတော့၊ ဒေါ်ရသီက စုန်းမရဲ့ မှော်ဖိနပ်ကို ရခဲ့တာပဲ၊ ဘာလို့ ထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာ အဲဒါကို မဝတ်ခဲ့တာလဲ၊ အဲဒီဖိနပ်က မှော်နဲ့ တယ်လီပို့လုပ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူးလား”

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြောလိုက်သည်။

“အင်း… ဒီမေးခွန်းတွေကို လောလောဆယ် ဘေးဖယ်ထားကြရအောင်”

သူပြောရင်း ကိုယ်ကိုငုံ့ကာ ငွေရောင်မှော်ဖိနပ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

“ပထမဆုံး စတုတ္ထထပ်ကိုတက်မယ့် လှေကားဆီ သွားကြရအောင်”