အခန်း ၃၀၅

အခန်း (၃၀၅) တာဝါပေါ်တက်ခြင်း - ၁၂

“အိုး… ဝံပုလွေအဘွားကြီးပဲ”

ဖုန်းပုကြွယ်၏ အမူအရာသည် ‘ငါသဘောပေါက်သွားပြီ’ ဟု ပြောနေသည့်အလား ရှိသည်။

“ဘာအဘွားကြီးလဲ၊ ငါက အထီးကွ”

ဝံပုလွေလူသားသည် ဖုန်းပုကြွယ်၏စကားကို အတည်ကြီး ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။

“အိုး… ဝံပုလွေဆိုးကြီးပေါ့”

ဖုန်းပုကြွယ်က တစ်ဖန် ဆိုပြန်၏။

ဝံပုလွေလူသားက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“မိုက်မဲတဲ့ အစွဲအလမ်းတွေပါပဲ၊ ‘ဝံပုလွေဆိုးကြီး’ ဆိုတဲ့ နာမည်မျိုး ဘယ်မှာရှိပါ့မလဲ၊ မင်းအမေက မင်းကို ‘လူပျိုကြီး’ လို့ နာမည်ပေးပါ့မလား”

“အိုး… မီးခိုးရောင်ဝံပုလွေကြီးပေါ့”

ဖုန်းပုကြွယ်က ထပ်မံ၍ ဆိုပြန်သည်။

“လျှောက်ပြောမနေနဲ့၊ ငါက ဝံပုလွေမဟုတ်ဘူး၊ ဝံပုလွေလူသားကွ”

ဝံပုလွေလူသားက ထပ်မံ၍ ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။

“ဝံပုလွေလူသားတွေဆိုတာ လပြည့်ညကျမှ ဝံပုလွေအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး သာမန်အချိန်တွေမှာ လူသားပုံစံနဲ့ပဲ ရှိနေရတာ မဟုတ်ဘူးလား”

ဖုန်းပုကြွယ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ငါက မွေးကတည်းက ဒီပုံစံနဲ့ မွေးလာတာ၊ မင်းမှာ ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ”

ဝံပုလွေလူသားက ပြန်လည်ခြေပလိုက်သည်။

“အိုး… ဒါဆို မင်းက မွေးကတည်းက တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် တစ်သောင်းရှိတဲ့ စူပါဝံပုလွေလူသားပေါ့…”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် အလေးအနက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

“မင်းပြောနေတာ ဘရိုလီ (Broly) မဟုတ်လား…”

ချိုးဖုန်းက ဘေးကနေ ဝင်ရောက်ဝေဖန်လိုက်သည်။

“မင်းတို့က ငါ့ကို အိပ်ရာနှိုးလိုက်ရုံတင်မကဘူး၊ အခုလည်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေကြတယ်… တကယ့်ကို မောက်မာလွန်းတာပဲ…”

ဝံပုလွေလူသား၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွား၏။

“ငါ မင်းတို့ကို စားပစ်မှာ မကြောက်ဘူးလား”

“ရဲတိုက်အောက်က ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာတော့ သွေးပူနေသေးတဲ့ အလောင်းတစ်လောင်း ရှိတယ်၊ တကယ်လို့ မင်း လူသားစားချင်တယ်ဆိုရင် အဲဒီကိုသွားဖို့ စဉ်းစားလို့ရတယ်”

ဖုန်းပုကြွယ်က ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်ပြောကြားလိုက်၏။

“မင်းက Don Quixote ကို အလွယ်တကူပဲ ရောင်းစားလိုက်ပြီပေါ့…”

ကျိချန်က စကားပြောရင်း နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားရသည်။

“တကယ်လို့ မင်းက လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် သတ်စားရတဲ့အသားကို ကြိုက်တယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒီမြေပြင်ပေါ်မှာနေတဲ့ ဂျက်လို့ခေါ်တဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို အကြံပြုချင်ပါတယ်၊ သူမှာ နွားမတစ်ကောင်ရှိပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိနေတုန်းပဲဖြစ်တဲ့ မုဆိုးမအမေတစ်ယောက်လည်း ရှိတယ်၊ မင်း သူ့ကို ကြိုက်သလို လုပ်လို့ရတယ်”

ဖုန်းပုကြွယ်က ထပ်လောင်း၍ အရောင်းမြှင့်တင်ပေးလိုက်ပြန်၏။

ဟုန်ဟူသည် ချက်ချင်း မှင်သက်သွားရလေသည်။

“ညီအစ်ကိုကြွယ်… ငါ့အထင်တော့ ဝံပုလွေတွေက မင်းထက် ပိုပြီး ကြင်နာတတ်ဦးမယ် ထင်တယ်…”

“တကယ်လို့ မင်းက ရှားပါးတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို စားချင်တယ်ဆိုရင်တော့…”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ၏ ဇွတ်အတင်း အရောင်းမြှင့်တင်မှုကို မရပ်တန့်ဘဲ ဆက်လက်ပြောဆိုပြန်သည်။

“လေရဟတ်အောက်က မြေအောက်ခန်းထဲမှာ သေနေတဲ့ ခြင်္သေ့တစ်ကောင် ရှိတယ်”

ဝံပုလွေလူသားမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။ သူသည် စမ်းသပ်ကြည့်သည့် သဘောမျိုးဖြင့် တစ်ဖန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်လေ၏။

“ငါက မိန်းကလေးငယ်လေးတွေကိုပဲ စားချင်တာ”

ဖုန်းပုကြွယ် တည်ငြိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။

“ငါလည်း အဲဒါကို ပြောမလို့ပဲ… ခြင်္သေ့အလောင်းဘေးနားမှာ မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ယောက် ရှိတယ်၊ သူ သေနေတာ တော်တော်ကြာပြီဆိုပေမဲ့ အလောင်းကတော့ မပုပ်သိုးသေးဘူး၊ တကယ်လို့ မင်းမှာ ထူးခြားတဲ့ ဝါသနာမျိုး ရှိနေရင်တော့…”

“ဟေး”

ချိုးဖုန်းက အစ်ကိုကြွယ်ကို အလျင်အမြန် လှမ်းတားလိုက်ရသည်။

“အစ်ကိုဖုန်း၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေးစားပါဦး”

“ဟူး…”

ဝံပုလွေလူသားသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားရသည်။

“ငါက တကယ့်ကို ခြိမ်းခြောက်မှုမရှိတဲ့ ဝံပုလွေလူသားတစ်ကောင် ဖြစ်နေတာလား…”

“မဟုတ်ပါဘူး… ဒါက မင်းရဲ့ ပြဿနာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်”

ဟုန်ဟူက ဆိုသည်။

သို့သော် ဝံပုလွေလူသားသည် သူ့စကားကို မကြားသည့်အလား သူ့ဘာသာ ဆက်လက် ရေရွတ်နေမိသည်။

“အစကတည်းက ငါ့ရဲ့ ဇာတိချက်ကြွေ တောအုပ်ထဲမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေခဲ့သင့်တာ၊ ယုန်တွေ၊ သမင်တွေ၊ ပိုးကောင်တွေ၊ တောရိုင်းသစ်သီးတွေကို စားပြီး နေရင်လည်း အဆင်ပြေနေတာပဲဥစ္စာ၊ ဘာလို့များ အပြင်ထွက်ပြီး လူတွေကို စားဖို့ ကြံစည်မိပါလိမ့်၊ အခုတော့ ဒီလိုမျိုး အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်လို မွေးမြူခံထားရပြီး ဒီပန်းရောင်ရေချိုးဝတ်စုံကြီးကိုတောင် ဝတ်နေရတယ်…”

“ဟို… မစ္စတာ ဝံပုလွေလူသား၊ မင်းကို အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လို မွေးမြူထားတာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား”

ကျိချန်က စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဘီလူးကြီးလား”

“ဘာဘီလူးလဲ၊ ဘယ်မှာ ဘီလူးရှိလို့လဲ”

ဝံပုလွေလူသားက ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

“ဒါဆို မင်းပြောချင်တာက…”

ကျိချန်က ဆိုသည်။

“အနီရောင်ခေါင်းစွပ်မလေး (Little Red Riding Hood) ပဲ”

ဝံပုလွေလူသားက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

“အင်း…”

ကစားသမား လေးဦးလုံးသည် တွေးတောမှုထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကျရောက်သွားကြသည်။

“အဲဒီ ကောင်မလေးလေးက… သေချာပေါက် မိစ္ဆာတွေရဲ့ ပြယုဂ်ပဲ”

ဝံပုလွေလူသား၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် နာကျင်မှုများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ရှည်လျားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည်လည်း တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။

“အဲဒီ ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေးနဲ့ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ မျက်နှာလေးအောက်မှာ အတုမရှိတဲ့ လျင်မြန်မှု၊ အံ့မခန်း တိုက်ခိုက်ရေးဗီဇနဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး သွေးဆာတတ်တဲ့ သဘာဝတွေ ရှိနေတာ… သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်က အတုမရှိသလို အပြစ်ပြောစရာလည်း မရှိဘူး၊ ဘော့စ်ကလွဲရင် ဒီနေရာမှာ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်တဲ့သူ မရှိဘူး”

“ဘော့စ် ဟုတ်လား”

ဟုန်ဟူက ထက်မြက်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မင်းပြောတာက… ဒီစုံထောက်ကလပ်ရဲ့ ပိုင်ရှင်ကို ပြောတာလား”

“သေချာတာပေါ့၊ သူပဲ ဖြစ်မှာပေါ့၊ ဒီနေရာမှာ တခြားဘော့စ် ရှိသေးလို့လား”

“မစ္စတာ ဝံပုလွေလူသား၊ မင်းရဲ့ အခြေအနေကို ငါ ကိုယ်ချင်းစာပါတယ်”

ဖုန်းပုကြွယ်က တစ်ဖန် ဆိုပြန်သည်။

“ငါတို့က အခု စုံထောက်ကလပ်ရဲ့ ပိုင်ရှင်ကို သွားတွေ့ဖို့ လမ်းရှာနေတာလေ၊ တကယ်လို့ မင်း အပေါ်ကို တက်ရမယ့် လမ်းကြောင်းကို ပြောပြနိုင်ရင် ငါ သူနဲ့ စကားပြောတဲ့အခါ အနီရောင်ခေါင်းစွပ်မလေးကို မင်းကို လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်”

ဝံပုလွေလူသားက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ပိုင်ရှင်က သတ္တမအထပ်မှာ ရှိတာ…”

သူသည် သူ့လက်သည်းများဖြင့် အခန်း၏ အခြားတစ်ဖက်ရှိ တံခါးတစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“မင်းတို့ အပေါ်ကို တက်ချင်ရင် အဲဒီတံခါးကနေ ထွက်သွားလိုက်၊ စင်္ကြံလမ်းရဲ့ အဆုံးအထိ လျှောက်သွားပြီး ဘယ်ဘက်ကိုကွေ့ပြီး အပေါ်ကို တက်သွားလိုက်၊ အဲဒါက ရဲတိုက်ရဲ့ အမိုးအောက်ထပ်ခိုးပဲ၊ အမိုးအောက်ထပ်ခိုးခန်းထဲမှာ မှန်ပြတင်းပေါက်တစ်ခုရှိပြီး အဲဒီပြတင်းပေါက်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ပဉ္စမထပ်ကို ဦးတည်ထားတဲ့ လှေကားတစ်ခု ရှိတယ်၊ ပဉ္စမထပ်မှာ ဘာတွေရှိလဲဆိုတာတော့ ငါမသိဘူး”

“အမ်… ငါပြောတာက… မင်းက တော်တော်လေး လွတ်လပ်နေတဲ့ ပုံပဲကို၊ ဘာလို့ ထွက်မပြေးတာလဲ”

ချိုးဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်၏။

ဝံပုလွေလူသားက ပြန်ဖြေ၏။

“ငါ အဲဒီလှေကားအတိုင်း တက်ခဲ့ဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပဉ္စမထပ်ကိုသွားတဲ့ တံခါးအသေးလေးက အရမ်းကျဉ်းလွန်းလို့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က ညှပ်ပြီး ဖြတ်လို့မရဘူး ဖြစ်နေတာ”

သူ ခဏရပ်လိုက်သည်။

“ဒါ့အပြင် ငါ့ရဲ့ အိမ်က ရဲတိုက်အောက်က မြေပြင်ပေါ်မှာ ရှိတာလေ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီရဲတိုက်က တိမ်တိုက်တွေပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတာ၊ ငါက ဒီအတိုင်း အောက်ကို ခုန်ချလို့မှ မရတာ၊ ဟုတ်တယ်မလား”

“ငါတို့ အပေါ်တက်လာတုန်းက မှော်ပဲစေ့တွေသုံးပြီး ဧရာမပဲပင်ကြီးကို ပေါက်စေခဲ့တာ”

ချိုးဖုန်းက ဆိုသည်။

“မင်း အခုဆိုရင် အဲဒီပဲပင်အတိုင်း အောက်ဆင်းသွားလို့ ရလောက်ပြီ”

“တကယ်လား”

ဝံပုလွေလူသား၏ မျက်ဝန်းများက တောက်ပသွားခဲ့သည်။

“ဘယ်မှာလဲ၊ ငါ့ကို ပြစမ်း”

သူသည် ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာပြီး ချိုးဖုန်း၏ လက်မောင်းကိုဆွဲကာ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ အတင်းအကျပ် ဆွဲထုတ်သွားတော့သည်။

ဝံပုလွေလူသား၏ အရှိန်နှင့် ခွန်အားသည် မယုံနိုင်စရာကောင်းလှသဖြင့် ချိုးဖုန်းတစ်ယောက် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရသေးမီ အခန်း၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရလေသည်။ ချိုးဖုန်းအား ထိတ်လန့်သွားစေသည်မှာ… ဝံပုလွေလူသား၏ ဤလုပ်ရပ်သည် ရန်လိုသောရည်ရွယ်ချက်မရှိဟု ထင်ရသော်လည်း သူ၏ အသက်အမှတ် ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ချက်ချင်း လျော့ပါးသွားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒီကောင်က တကယ်လို့ ရန်လိုတတ်တဲ့သတ္တဝါဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် မီနီဘော့စ်အဆင့်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်…”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီးနောက် သူ့ဘေးရှိ ကျိချန်နှင့် ဟုန်ဟူတို့ကို တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်၏။

“ဟုတ်တယ်… မင်း အရင်က သူ့ကို ဒေါသထွက်စေမယ့် လုပ်ရပ်တွေ လျှောက်လုပ်ခဲ့တာကို တွေးမိရုံနဲ့တင် ငါ့မှာ ချွေးစေးတွေတောင် ထွက်လာတယ်…”

ဟုန်ဟူက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ကြည့်… အဲဒီမှာ ရှိနေတာပဲ၊ တော်တော်လေး ထင်ရှားပါတယ်”

ချိုးဖုန်းသည် အခုအချိန်တွင် အလွန် ထိတ်လန့်နေခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဝံပုလွေလူသား ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာပါက သူသည် အနီးကပ်အနေအထားတွင် သေချာပေါက် ချက်ချင်း သေဆုံးသွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဝံပုလွေလူသားအား ပဲပင်ပင်စည် ရှိရာနေရာကို အလွန်ယဉ်ကျေးသောလေသံဖြင့် ညွှန်ပြပေးလိုက်လေသည်။

“ဟားဟားဟား…”

ဝံပုလွေလူသားက ရယ်မောလိုက်သည်။

“ကောင်းလိုက်တာ”

ထိုအပြုံးသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှသာ ခံလိုက်ပြီး သူ့အမူအရာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

“ငါ အချိန်ဆွဲနေလို့ မရတော့ဘူး၊ ငါ အမြန်သွားမှ ဖြစ်မယ်၊ တကယ်လို့ အနီရောင်ခေါင်းစွပ်မလေး ပြန်လာရင် သူ သေချာပေါက် ပဲပင်ကို ခုတ်လှဲပစ်လိမ့်မယ်”

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ကျေးဇူးပါပဲ၊ မင်းတို့လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ကြဦး”

ထို့နောက် သူသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ ခုန်ထွက်သွားပြီး ရဲတိုက်၏ ပြင်ပနံရံအစွန်းပေါ်သို့ နင်းမိကာ အရှိန်သတ်လျက် အောင်မြင်စွာ ဆင်းသက်နိုင်လိုက်သည်။

ကစားသမားလေးဦးလုံးသည် ပြတင်းပေါက်ဝတွင် စုရုံးကာ အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဝံပုလွေလူသားသည် တိမ်တိုက်များပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ခြေလေးဖက်လုံးကို အသုံးပြုကာ သူ၏ ရေချိုးဝတ်စုံနှင့် ရေချိုးဦးထုပ်ကိုပင် ချွတ်ရန်မေ့လျော့နေဟန်ဖြင့် လွတ်လပ်မှုရှိရာ ပဲပင်ဆီသို့ လေအလျင်အလား မြန်ဆန်စွာပြေးလွှားသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

“အနီရောင်ခေါင်းစွပ်မလေးကိုရဲ့ ဝံပုလွေအဘွားကြီးတောင် အဲဒီလောက် ကြောက်နေရတာလား…”

ဟုန်ဟူသည် လွတ်လပ်မှုဆီသို့ ဦးတည်ပြေးလွှားနေသော ဝံပုလွေလူသား၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“ဒါနဲ့ ပြောရမယ်ဆိုရင်၊ သူ အခုလေးတင် အနီရောင်ခေါင်းစွပ်မလေးက ‘ပြန်လာလိမ့်မယ်’ လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား”

ကျိချန်က သတိပေးလိုက်သည်။

“ငါ တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားမိတာကတော့ အနီရောင်ခေါင်းစွပ်မလေးက ဒီရဲတိုက်ရှိနေတဲ့ တိမ်တိုက်တွေပေါ်ကနေ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ထွက်သွားတာလဲ ဆိုတာပဲ”

ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။

“ဒါဟာ ပျံသန်းခြင်းအတတ်ပညာများ ဖြစ်နေမလား”

“မင်း ဒရာဂွန်ဘော (Dragon Ball) အကြောင်းတွေကို မပြောဘဲ နေလို့မရဘူးလား”

ချိုးဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

“ရတာပေါ့”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် သဘောတူလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် လေသံပြောင်းကာ ဆိုပြန်သည်။

“ဒါဆိုရင် သူ့ရဲ့ စုန်းကဝေဝိညာဉ်တွေထဲက တစ်ခုက ပျံသန်းနိုင်တဲ့စွမ်းရည် ရှိနေတာမျိုးလား”

ချိုးဖုန်းသည် စိတ်ဓာတ်ကျသွားရပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ့နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။

“ငါတို့ ဒရာဂွန်ဘောရဲ့ နောက်ခံအကြောင်းအရာကိုပဲ ဆက်ပြောရအောင်…”