အခန်း ၃၀၆

အခန်း (၃၀၆) တာဝါပေါ်တက်ခြင်း - ၁၃

ဝံပုလွေလူသား ပေးခဲ့သော သဲလွန်စများအတိုင်း ကစားသမားလေးဦးသည် အမိုးထပ်ခိုးခန်းကို လျင်မြန်စွာ ရှာတွေ့ခဲ့ကြပြီး မှန်ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ လှေကားအတိုင်း အပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ကြသည်။

အခန်းအပြင်ဘက်ရှိ စင်္ကြံလမ်းသည် လမ်းခွဲများရှိနေသဖြင့် ရဲတိုက်၏ အလယ်ဗဟိုဆီသို့ ဦးတည်နေပုံရသည်။ သို့သော် သူတို့သည် ထိုလမ်းကြောင်းများကို မသွားရောက်ခဲ့ကြပါချေ။ အကြောင်းမှာ ဝံပုလွေလူသား၏ သဲလွန်စများအရ ပထမအချက်အနေဖြင့် အနီရောင်ခေါင်းစွပ်မလေးသည် အလွန်အမင်း သန်မာပြီး ရန်လိုတတ်ခြင်း၊ ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် သူမသည် ရဲတိုက်ထဲသို့ အချိန်မရွေး ပြန်ရောက်လာနိုင်ခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဂိမ်းတစ်ခု၏ ရှုထောင့်မှ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် NPC တစ်ကောင်က သင့်ကို ရှင်းလင်းသော အချက်အလက်နှစ်ခု ပေးထားပါလျက်နှင့် ၎င်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အတိုင်း လုပ်ဆောင်မည်ဆိုပါက သေချာပေါက် ကြီးမားသောအန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ချက်ချင်းသေဆုံးစေမည့် အခြေအနေကိုပင် ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် အချိန်ဆွဲမနေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်၏။

လေးဦးသား လှေကားအတိုင်း ငါးမိနစ်ကျော်ခန့် တက်လာခဲ့ကြပြီး ငြိမ်သက်နေသော တိမ်တိုက်တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းလာပြီးနောက် လှေကား၏ အဆုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။ ထိုနေရာတွင် စက်ဝိုင်းပုံအနက်ရောင်အပေါက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး လှေကား၏ ထိပ်ဖျားသည် ထိုအပေါက်၏ အစွန်းပေါ်တွင် တင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုအပေါက်သည် Warner Bros ကာတွန်းများထဲကကဲ့သို့ လေထဲတွင် ရေးဆွဲသားထားသည့် အပေါက်မျိုးနှင့် ဆင်တူပြီး ၎င်းထဲသို့ တွားသွားဝင်ရောက်နိုင်မည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်၏။

အနီးကပ် သေသေချာချာ ကြည့်ရှုစစ်ဆေးလိုက်သည့်အခါ ထိုအပေါက်သည် ထင်ထားသလောက် မကျဉ်းမြောင်းလှဘဲ အလွန်အမင်း မဝလွန်းသူတိုင်း အလွယ်တကူ ဖြတ်သန်းသွားနိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

မှန်ပေသည်… ဝံပုလွေလူသားကတော့ ဤအပေါက်ကို တိုးဝှေ့ဖြတ်သန်းနိုင်မည်မဟုတ်ပါချေ။ သူ၏ ရှေ့သို့ တိုးထွက်နေသော လည်ပင်း၊ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီးနှင့် လှေကားတက်ရသည့် အနေအထားတို့ကြောင့် သူသည် ပဉ္စမအထပ်၏ အောက်ခြေကမ္ဘာတွင် ပိတ်မိနေရန် ကံပါလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“အင်း… နောက်ထပ် မှောင်မည်းနေတဲ့ အထပ်တစ်ခုပေါ့”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ပဉ္စမအထပ်ပေါ်သို့ ပထမဆုံးတက်လိုက်ရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်က တံမြက်စည်းကို ကောက်ယူကာ ဆိုလိုက်သည် (သူသည် လှေကားထိပ်သို့ မရောက်ခင်ကတည်းက လမ်းကြောင်းရှင်းမရှင်း သိနိုင်ရန်အတွက် တံမြက်စည်းကို အပေါ်သို့ အရင် ပစ်တင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်)။

ဟုန်ဟူ၊ ချိုးဖုန်းနှင့် ကျိချန်တို့သည်လည်း သူ့နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာကြပြီး ပဉ္စမအထပ်ထဲသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

“အခုဆိုရင် ငါတို့ သိလိုက်ရတာက ဒီအဆောက်အအုံဟာ… တကယ်လို့ ဒါကို အဆောက်အအုံလို့ ခေါ်လို့ရဦးမယ်ဆိုရင်ပေါ့၊ စုစုပေါင်း ခုနစ်ထပ်ပဲ ရှိတာပဲ”

ဟုန်ဟူက ဆိုသည်။

“ဒါဆို အခုအချိန်အထိ ငါတို့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းက ခုနစ်ပုံလေးပုံလောက် ပြီးသွားပြီပေါ့”

“မင်း မှားနေပြီ”

အမြဲတမ်း စိတ်ရှည်ပြီး လုံးဝကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်တတ်သော ကျိချန်က ပြန်လည်ခြေပလိုက်သည်။

“စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ်လေ… ‘ခရီးတစ်ခုရဲ့ နောက်ဆုံးဆယ်မိုင်က အခက်ခဲဆုံးပဲ’ တဲ့၊ အရာတစ်ခုခုက အဆုံးသတ်နဲ့ နီးကပ်လာလေလေ၊ မင်းအနေနဲ့ ပိုပြီး စိတ်မလောဖို့ လိုအပ်လေလေပဲ၊ ဒါက ဘောလုံးပွဲတစ်ပွဲရဲ့ အချိန်ပိုချိန်မျိုးနဲ့ တူတယ်၊ တကယ်လို့ တစ်သင်းလုံးက ‘မကြာခင် ပြီးတော့မှာပဲ’ ဆိုပြီး တွေးနေကြရင် ဂိုးပေးလိုက်ရမယ့် အန္တရာယ်က အဆမတန် မြင့်တက်သွားတတ်တယ်”

“ငါ သဘောတူတယ်”

ဖုန်းပုကြွယ်က ဆို၏။

“သည်းထိတ်ရင်ဖို သရဲကား တော်တော်များများမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေဟာ နောက်ဆုံး မိနစ်ပိုင်းအလိုမှာ ပေါ့ဆလိုက်ကြလို့ပဲ အကုန်လုံး သေကုန်ကြတာ”

သူစကားပြောရင်း သူ၏ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ထပ်မံထုတ်ယူကာ အလင်းပေးလိုက်လေသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် အစောပိုင်းက ဟုန်ဟူကို ပေးထားခဲ့သည့် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ပြန်မယူခဲ့ပါချေ။ သူသည် စတုတ္ထအထပ်သို့ ရောက်ကတည်းက သူ့ဓာတ်မီးကိုသာ ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဟုန်ဟူလည်း သူ၏ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ထုတ်ယူကာ ဖွင့်လိုက်သည်။

သူတို့ ပထမဆုံး လုပ်ဆောင်သည့်အရာကတော့ အတူတူပင် ဖြစ်သည်…။ အားလုံးသည် မိမိတို့၏ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးများဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အရင်ဆုံး ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ကြပြီးနောက် မျက်နှာကျက်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ထိုးကြည့်လိုက်ကြခြင်းဖြစ်၏။

ဤအထပ်၏ မျက်နှာကျက်နှင့် ကြမ်းပြင်သည် ပထမထပ်၏ အနေအထားအတိုင်း ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်နေလေသည်။ ကြမ်းပြင်တွင် ကြွေပြားများ ခင်းကျင်းထားပြီး မျက်နှာကျက်၏ အမြင့်ကတော့ လေးမီတာကျော်ရုံသာ ရှိ၏။ လက်နှိပ်ဓာတ်မီး၏ အလင်းတန်းဖြင့် ဘေးပတ်ပတ်လည်က နံရံများကို မမြင်ရသေးသဖြင့် ယင်းမှာ အတော်လေး ကျယ်ဝန်းသော နေရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။

“ဘယ်လိုလဲ… ထုံးစံအတိုင်းပဲ ငါပဲ အရင်ဆုံး တစ်ယောက်တည်းပတ်ပြီး သွားကြည့်…”

ဖုန်းပုကြွယ်၏ စကားသည် အမှောင်ထုထဲက ထွက်ပေါ်လာသော အသံတစ်ခုကြောင့် ကြားဖြတ်ခံလိုက်ရလေသည်။

“လူကြီးမင်းတို့ရှင်”

မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်၏ အပြစ်ကင်းစင်သော အသံလေး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤစကားလုံးများသည် ကစားသမား သုံးဦးစလုံး၏ ကျောရိုးများကို စိမ့်တက်သွားစေပြီး သူတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုအဆင့်သည် ချက်ချင်းပင် ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်အထိ မြင့်တက်သွားရသည်။ ဖုန်းပုကြွယ်သည် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိသော်လည်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူသည် ‘အနီရောင်ခေါင်းစွပ်မလေးက ငါတို့ကို ဒီမှာ စောင့်နေတာလား’ ဟု တွေးတောလိုက်မိသည်။

ဖျောက်… ခပ်ဖွဖွအသံတစ်ခုနှင့်အတူ အမှောင်ထုထဲတွင် သေးငယ်သော မီးတောက်လေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ထိုမီးတောက်လေးသည် အစပိုင်းတွင် ဆန်စေ့တစ်စေ့စာလောက်သာ ရှိသော်လည်း စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် လျင်မြန်စွာ ပြန့်ကားသွားပြီး အထပ်တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေ၏…။

လူတိုင်း၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် အညိုရောင်ဝတ်ရုံလေးကို ခြုံစောင်းထားသည့် အရပ်ပုပုပုံရိပ်လေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ပါးပြင်လေးများသည် နီမြန်းနေပြီး ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဝတ်အစားများမှာ ပါးလျပြီး ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြဲနေကာ ခြေဗလာနှင့် ဖြစ်နေလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်မလေးသည် သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်ထဲတွင် ခြင်းတောင်းလေးတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ညာဘက်လက်ထဲတွင်တော့… တောက်လောင်နေသည့် မီးခြစ်ဆံတစ်ခုကို ကိုင်ထားလေသည်။

“ဒါက အနီရောင်ခေါင်းစွပ်မလေးမဟုတ်ပုံပဲ၊ ဒါပေမဲ့…”

ချိုးဖုန်းက သူ၏ သုံးသပ်ချက်ကို ပြောဆိုရန်အတွက် လေသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။

“အိုး… ငါ သဘောပေါက်ပြီ”

ဖုန်းပုကြွယ်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ သူ၊ ဟုန်ဟူနှင့် ကျိချန်တို့၏ အမူအရာများကို ကြည့်ရသလောက် သူမက မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သဘာဝအတိုင်း သိရှိကြပြီး ဖြစ်သည်။

“မီးခြစ်ဆံလေးတွေ ဝယ်ပါဦးလားရှင်”

ကောင်မလေးသည် ကစားသမားများထံသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးလာရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကစားသမားလေးဦးလုံး ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဘဲ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ကျေးဇူးပြုပြီး သမီးရဲ့ မီးခြစ်ဆံလေးတစ်ဘူးလောက် ဝယ်ပါဦးရှင်”

သူမက တောင်းပန်တိုးလျှိုးသော လေသံဖြင့် ထပ်မံ၍ ဆိုပြန်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချိုးဖုန်းသည် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရသည်။ သူသည် ရှေ့သို့လှမ်းလာရင်း သူ့အိတ်ကတ်ထဲက ငွေရောင်မှော်ဖိနပ်များကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“ဒီဖိနပ်တွေနဲ့ မီးခြစ်ဆံတစ်ဘူးကို လဲလို့ရမလား”

ကောင်မလေးသည် သူကမ်းပေးလာသည့် ငွေရောင်မှော်ဖိနပ်များကို ကြည့်ပြီး ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားလေသည်။

“တကယ်လားရှင်၊ လူကြီးမင်း… ဒီဖိနပ်တွေက တော်တော်လေး တန်ဖိုးကြီးမယ့်ပုံပဲနော်”

သူမသည် သစ္စာရှိပြီး ရိုးသားသော ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ပုံရ၏။

“ရပါတယ်၊ ဒါက မျှတတဲ့ လဲလှယ်မှုတစ်ခုလို့ ငါထင်ပါတယ်”

ချိုးဖုန်းက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်လည်း… ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် လူကြီးမင်းရှင့်”

ကောင်မလေးက ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်၏။

ထိုအချိန်မှာတင် သူမလက်ထဲရှိ မီးခြစ်ဆံသည် ငြိမ်းသေသွားပြီး အထပ်တစ်ခုလုံး အမှောင်ထုထဲသို့ ပြန်လည်ကျရောက်သွားလေသည်။

ချိုးဖုန်း၏ အမြင်အာရုံမှာ ချက်ချင်းမှောင်မည်းသွားသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ့အသင်းဖော်များက ချက်ချင်း အနားသို့ ပြေးဝင်လာကြ၏။ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးများက ချိုးဖုန်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလင်းပေးလိုက်ချိန်တွင် ကောင်မလေးက ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သလို ချိုးဖုန်းလက်ထဲက ဖိနပ်များလည်း ပျောက်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

“ဟိုမှာ”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ၏ ထက်မြက်လှသော မျက်လုံးများဖြင့် သဲလွန်စတစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ တွေ့ရှိသွား၏။

ကောင်မလေး ပထမဆုံး ထွက်ပေါ်လာသည့်နေရာတွင် မီးခြစ်ဆံဘူးတစ်ဘူး ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ ကြွေပြားပေါ်တွင်မူ မီးခိုးများဖြင့် ရေးသားပုံရသော စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ရှိနေ၏။ ၎င်းက လက်တင်ဘာသာစကား ဖြစ်ပုံရပြီး စနစ်ကတော့ အောက်ပါအတိုင်း ပြန်ဆိုပေးထားသည်။

[စိတ်ကူးယဉ်မှုတွေကနေ ဖန်တီးလိုက်တဲ့ အလင်းရောင်ဆိုတာ… နောက်ဆုံးတော့လည်း ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသက်သက်မျှသာ။]

စာကို ဖတ်ပြီးနောက်တွင်မူ ကျိချန်က ဆိုသည်။

“ငါသဘောပေါက်ပြီ… မှော်ဖိနပ်တွေကို ဒီနေရာမှာ သုံးရတာကိုး၊ ငါက အစကတော့ စင်ဒရဲလားလိုမျိုး ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတာ”

ချိုးဖုန်းက ကြမ်းပြင်ပေါ်က မီးခြစ်ဆံဘူးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

“ငါက ခုနက ရုတ်တရက် စိတ်ကူးတစ်ခု ရသွားလို့ပါ၊ သူက ခြေဗလာနဲ့ ဖြစ်နေတာမြင်တော့ အဲဒီဖိနပ်တွေကို သတိရမိသွားတာ”

“လိုလီနဲ့ ခြေသလုံးကို စွဲလန်းတဲ့ ဝါသနာပေါ့…”

ဖုန်းပုကြွယ်က သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ဆိုသည်။

“မင်းက ဘာလို့ အရာရာတိုင်းကို ဒီလောက်အောက်တန်းကျပြီး ရယ်စရာကောင်းအောင် လျှောက်တွေးနိုင်ရတာလဲ…”

ချိုးဖုန်းက ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ခုနက အလင်းရောင်လင်းထိန်သွားတဲ့ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေသေချာချာ အကဲခတ်လိုက်မိကြလား”

ဟုန်ဟူက စကားဝိုင်းကို လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လိုက်သည်။

ကျိချန်က ပြောသည်။

“အင်း… ငါတို့ မြင်လိုက်ရတယ်၊ အထပ်တစ်ခုလုံးက ဗလာကျင်းနေတာပဲ၊ ဟိုဘက်ကလွဲရင်ပေါ့…”

သူက သူ့လက်ကိုမြှောက်၍ လမ်းကြောင်းတစ်ခုဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“အဲဒီမှာ တံခါးတစ်ချပ် ရှိတယ်”

“အင်း… ငါ အကဲခတ်မိတာနဲ့ အတူတူပဲ”

ဟုန်ဟူက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ဒါဆို… ငါတို့ အဲဒီကို တိုက်ရိုက်ပဲ သွားကြမလား”

“ငါ မီးခြစ်ဆံတစ်ချောင်းကို ညှိလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို နောက်တစ်ခေါင် ထပ်ကြည့်ကြမလား”

ချိုးဖုန်းက မီးခြစ်ဆံဘူးကို ဖွင့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ မီးခြစ်ဆံဘူးထဲတွင် မီးခြစ်ဆံလေးချောင်းသာ ရှိနေလေသည်…။

“ဟား၊ ဘာမှ ပြောမနေနဲ့တော့… ငါတို့ တစ်ယောက်တစ်ချောင်းစီ ယူလိုက်ကြရအောင်”

ဖုန်းပုကြွယ်က မီးခြစ်ဆံဘူးကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း တိုက်ရိုက်ပင် ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်သုံးဦးကလည်း ဘာမှပြန်မပြောကြပါချေ။ ပစ္စည်းတစ်ခု၏ အရေအတွက်နှင့် ကစားသမားအရေအတွက် အတိအကျ တူညီနေခြင်းက ဘာကို ဆိုလိုကြောင်း သူတို့အားလုံး သဘောပေါက်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အခြေအနေက ထိုသို့ဖြစ်လာသဖြင့် သူတို့သည် မိမိတို့၏ အကန့်အသတ်ရှိသော ပစ္စည်းများကို ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလင်းပေးရန်အတွက် အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်မည် မဟုတ်ပါချေ။ လက်နှိပ်ဓာတ်မီး၏ အလင်းတန်းကို အားကိုးလျက် လေးယောက်သားသည် ကျိချန်ညွှန်ပြခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်လာကြရာ မကြာမီ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာကြလေသည်။

“ဓာတ်လှေကားတစ်ခုပဲ…”

ကျိချန်က သတ္တုတံခါးကို ကြည့်ရင်း ဆို၏။

အပြင်ဘက်မှ ကြည့်မည်ဆိုပါက ဤတံခါးသည် လော့ဂ်အင်နေရာထဲက ဓာတ်လှေကားတံခါးနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေလေသည်။ တံခါး၏ ဘေးနားတွင် ခလုတ်တစ်ခုသာရှိပြီး ၎င်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကတော့ ရှင်းလင်းပါသည်။

တင်း။

ဟုန်ဟူ ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ပြီးနောက် ဓာတ်လှေကားတံခါးသည် ဘေးနှစ်ဖက်သို့ ပွင့်ဟသွားသည်။

လေးဦးသားအထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်ကြသော်လည်း အတွင်းပိုင်းတွင်မူ ဘာထိန်းချုပ်ခလုတ်မျှ မရှိကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ငါးစက္ကန့် သို့မဟုတ် ခြောက်စက္ကန့်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် တံခါးများသည် အလိုအလျောက် ပြန်ပိတ်သွားပြီး ထို့နောက် ဓာတ်လှေကားသည် အပေါ်သို့ စတင်ရွေ့လျားတော့သည်။ ယင်းမှာ အဝေးထိန်းစနစ်ဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားခြင်းလား သို့မဟုတ် အတွင်းပိုင်းက ကိုယ်အလေးချိန်အပေါ် မူတည်ပြီး အလိုအလျောက် မောင်းနှင်နေခြင်းလားကို မရှင်းလင်းချေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤစိတ်ကူးယဉ်ဆန်လှသော ဇာတ်ဝင်ခန်းထဲတွင် ဓာတ်လှေကား၌ ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ် ရှိနေလျှင်ပင် အံ့ဩစရာ မရှိပါချေ။

ခေတ္တမျှ ရွေ့လျားပြီးနောက် အထပ်တစ်ထပ်စာလောက်သာ ရှိမည့်အချိန်တွင် ဓာတ်လှေကားက ရပ်တန့်သွားပြီး တံခါးများ အလိုအလျောက် ပြန်ပွင့်သွားပြန်သည်။

ကစားသမားများသည် ဆဋ္ဌမအထပ်၏ ဧရိယာထဲသို့ ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ လှမ်းဝင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

“စကားမစပ်… ငါ အစက တွေးခဲ့တဲ့ မကိန်းအထပ်နဲ့ စုံကိန်းအထပ်တွေရဲ့ သီအိုရီကတော့ လုံးဝကို မှားနေတာပဲ…”

ဟုန်ဟူက ဓာတ်လှေကားထဲကနေ လှမ်းထွက်ရင်း ဆို၏။

“ဒါတော့ မှန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့…”

ချိုးဖုန်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ပထမထပ်ကနေ အခုအထိ တက်လာခဲ့ရတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်မှာ အခက်အခဲက အတော်လေး နည်းလွန်းတယ်လို့ ထင်ရတယ်။ SCP-233 ကလွဲရင် တခြား ထူးထူးခြားခြား ခက်ခဲတဲ့ ပဟေဠိတွေ မရှိခဲ့သလို ဘာတိုက်ပွဲမှလည်း မရင်ဆိုင်ခဲ့ရဘူး”

“အဲလိုတော့လည်း မဟုတ်သေးဘူး”

ဖုန်းပုကြွယ် ငြင်းလိုက်သည်။

“ငါတို့ဟာ ‘ချက်ချင်းသေဆုံးစေနိုင်တဲ့’ ထောင်ချောက် တော်တော်များများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုမှ အစမပျိုးမိခဲ့လို့သာ မင်းက ဒါကို လွယ်တယ်လို့ ထင်နေတာ”

သူ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“SCP ကို ခေတ္တဖယ်ထားဦး… စောစောက ဝံပုလွေလူသားဆိုရင် တစ်သင်းလုံးကို အလွယ်တကူ သုတ်သင်နိုင်တဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးမျိုးပဲ၊ ပြီးတော့… အခု ငါတို့ သိလိုက်ရတာက ဖိနပ်တွေကို မီးခြစ်ဆံရောင်းတဲ့ ကောင်မလေးကို ပေးရမယ်ဆိုတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့… တကယ်လို့ ငါတို့က အဲဒီတုန်းက ပစ္စည်းအမှားတစ်ခုခုကို ပေးမိလိုက်ရင်ဖြစ်ဖြစ် ဒါမှမဟုတ် မီးခြစ်ဆံမငြိမ်းခင်မှာ သူ့ရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို ဘာမှ မတုံ့ပြန်ခဲ့ရင်ဖြစ်ဖြစ်…”

“ဒါတော့ ယုတ္တိရှိပါတယ်…”

ကျိချန်က ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။

“ဘေးကင်းလုံခြုံတယ်လို့ ထင်ရတဲ့ အခြေအနေမျိုးရဲ့ အောက်မှာ တစ်သင်းလုံးကို ချက်ချင်း သေဆုံးသွားစေနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ဆက်တင်တွေ အများကြီး ရှိနေနိုင်တယ်၊ အခုအချိန်ကစပြီး ငါတို့ လုံးဝ ပေါ့ဆလို့ မရတော့ဘူး…”

လေးဦးသား စကားပြောဆိုနေကြရင်း ဆဋ္ဌမအထပ်တစ်ခုလုံး၏ အနေအထားကို အကဲခတ်ပြီး ဖြစ်ပေသည်။

ဤအထပ်၏ အပြင်အဆင်သည် စတုတ္ထအထပ်နှင့် ဆင်တူသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကတော့ အလွန်အမင်း ကွဲပြားခြားနားလှသည်။

ဆဋ္ဌမအထပ်၏ ကြမ်းပြင်သည် ရွှံ့ညွှန်ထူထပ်သော စိမ့်တောကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပြီး ခြေချနိုင်မည့် နေရာမှာ အလွန်အမင်း ကန့်သတ်ချက်ရှိနေလေသည်။ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ နံရံလေးခုပေါ်တွင်မူ မှောင်မည်းနေသော တောအုပ်များနှင့် မြင့်မားလှသော တောင်တန်းကြီးများ၏ အရိပ်များကို ဆေးဖြင့် ရေးဆွဲထား၏။ အထက်က မျက်နှာကျက်ပေါ်တွင်မူ ညကောင်းကင်ယံကို သရုပ်ဖော်ထားပြီး ရှည်လျားလှသော တိမ်တိုက်အချို့နှင့် မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်တာရာများ ရှိနေကြသည်။

မျက်နှာကျက်နှင့် နံရံနှစ်ခု ဆုံစည်းရာ ထောင့်တစ်ခုတွင်တော့ စက္ကူဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် လပြည့်ဝန်းကြီးတစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး ၎င်း၏ အေးစက်လှသော အလင်းတန်းများသည် စိမ့်တောကြီးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံလျက်ရှိသည်။

အပေါ်ထပ်သို့ တက်ရမည့် လမ်းကြောင်းသည် အတော်လေးရှင်းလင်းနေပြီး ဓာတ်လှေကား၏ ဆန့်ကျင်ဘက်နံရံပေါ်တွင် တည်ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် ကွေ့ကောက်နေသော ကျောက်လှေကားတစ်ခုကို ဆေးဖြင့် ရေးဆွဲထားပြီး အောက်ခြေက လှေကားထစ်ငါးထစ် သို့မဟုတ် ခြောက်ထစ်ခန့်သည် နံရံမှ ထွက်ပေါ်နေကာ သုံးဖက်မြင်နေရာလွတ်နှင့် ဆက်သွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအထပ်တွင် ကစားသမားများ၏ ရွေ့လျားမှုစွမ်းရည်သည် ကန့်သတ်ခံထားရသဖြင့် ဆန့်ကျင်ဘက်နံရံရှိ လှေကားဆီသို့ ဦးတည်သွားနိုင်ရန်အတွက် အတန်အသင့်ခြောက်သွေ့သော ခြေချစရာနေရာများကိုသာ အသုံးပြု၍ ရှေ့သို့လှမ်းတက်ရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပါချေ။

“ခြေလှမ်းတွေကို သေချာ သတိထားကြဦး”

အရှေ့မှ လမ်းပြလာသော ဟုန်ဟူက သတိပေးလိုက်သည်။

“အခု ငါတို့မှာ ဘာအထောက်အကူပြုပစ္စည်းမှ မရှိဘူး၊ တကယ်လို့ ဘေးကို ချော်လဲပြီး စိမ့်တောထဲ ကျသွားမယ်ဆိုရင် ပြန်ရုန်းထွက်ဖို့ တော်တော်လေး ခက်လိမ့်မယ်”

“ဟေး… မင်းတို့ အသံတစ်ခုခု ကြားမိလိုက်လား”

ဖုန်းပုကြွယ် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ပြောလိုက်လေသည်။