အခန်း (၁၆၇-၁၆၉)

အခန်း ( ၁၆၇ ) – အတူတူရှိကြပါစို့

ရှန်းမူမူသည် သူ၏ ရုတ်တရက် လုပ်ရပ်ကြောင့် အံ့အားသင့်စွာ အသက်ရှူသံ မြန်ဆန်သွားသည်။

တံခါးနှင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ကြားတွင် ပိတ်မိနေသော ရှန်းမူမူသည် ဆုတ်ခွာရန် နေရာမရှိတော့ပေ။ သူမ၏ နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်ဆန်သွားသည်။

အိပ်ခန်းကို အလင်းရောင်ကွင်းများဖြင့်သာ ထွန်းလင်းထားပြီး မှိန်ဖျော့သော အရောင်ကို ပေးသည်။

အပေါ်မှ အလင်းတန်းတစ်ခု၏ အလင်းရောင်သည် ချီမော့၏ ချောမောသော အသွင်အပြင်ကို ပို၍ ထင်ရှားစေသည်။

သူ၏ မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများသည် နက်ရှိုင်းစွာ နစ်ဝင်နေပြီး နှာတံသည် မြင့်မားသည်။

သူမ၏ အာရုံများကို တိုက်ခိုက်နေသည်။

သူမ၏ နှလုံးသားသည် သူမ၏ ဆန္ဒနှင့်ဆန့်ကျင်စွာ ပို၍ မြန်ဆန်စွာ ခုန်နေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ချီမော့၏ အရပ်ရှည်သော ကိုယ်ထည်သည် အနည်းငယ် ကိုင်းညွှတ်သွားပြီး သူ၏ ရှည်လျားသော လက်ချောင်းများသည် သူ၏ လည်စည်းကို ပျင်းရိစွာ ဖြေလျော့လိုက်သည်။

တောင်ကဲ့သို့ သူ၏ ခန့်ညားထည်ဝါသော ကိုယ်ရောင်သည် သူမအပေါ် လွှမ်းမိုးထားသည်။

အလင်းရောင်အများစုကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။

မှင်နက်ရောင် မျက်လုံးများ မှောင်မိုက်လာသည်။

တဖြည်းဖြည်း ပို၍ နီးကပ်လာသည်။

နူးညံ့သော အနမ်းတစ်ခု ကျရောက်လာသည်။

အလွန်ပေါ့ပါးသော၊ စမ်းတဝါးဝါး ရှိ၏။

သူမ၏ မျက်ခုံး၊ မျက်လုံးထောင့်များကို ပွတ်သပ်ကာ ပေါ့ပါးစွာ နမ်းရှိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ နီရဲသော နှုတ်ခမ်းများတွင် ရပ်တန့်သွားကာ ထွက်ခွာရန် ငြင်းဆန်သည်။

သူမ၏ ဦးခေါင်းနောက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်သည် သူမကို နေရာတွင် ထိန်းထားကာ ခေါင်းကို နောက်သို့ လှန်ခိုင်းသည်။

ရှန်းမူမူ၏ ကျောသည် ရေခဲတမျှ အေးစက်သော တံခါးနှင့် ကပ်ထားသည်။

သူမ၏ လက်ဖဝါးများသည် ဘေးတွင် တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး ချွေးစေးများ စိုရွှဲနေသည်။

သို့သော် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ပူနွေးပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံသည် ပူနွေးကာ လျစ်လျူရှုရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

အာဏာစက်နှင့် နူးညံ့မှုတို့ ရောယှက်နေသည်။

၎င်းသည် ချီမော့၏ အနမ်းနှင့် အလွန်တူသည်။

သူမ၏ ဆုပ်ထားသော လက်သီးများသည် တဖြည်းဖြည်း လျော့ရဲသွားပြီး ရှည်လျားသော မျက်တောင်များသည် ညင်သာစွာ လှုပ်ခတ်နေသည်။

သူမ၏ အသက်ရှူသံ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ပြောလိုသော စကားများသည် နူးညံ့သော ညည်းသံများဖြင့် မြိုချခံလိုက်ရသည်။

ထိုလူပတ်လည်တွင် သင်းပျံ့နေသော သန့်ရှင်းလန်းဆန်းသော အနံ့သည် သူမ၏ အာရုံများကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။

အရက်မူးနေပြီး ဤမျှ နူးညံ့စွာ အနမ်းခံရသောကြောင့် သူမသည် ပို၍ ဝေဝါးကာ တစ်ကိုယ်လုံး အားနည်းသွားသည်။

ခဏကြာသောအခါ ချီမော့သည် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှ အနည်းငယ် ခွာသွားသည်။

ရှန်းမူမူ၏ မျက်နှာသည် နီရဲရဲသန်းနေသည်။

သူမ အသက်ရှူမဝဖြစ်ကာ ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

သူမသည် အသက်ရှူမှန်လာသောအခါ ခပ်ဖွဖွ အသက်ရှူလိုက်သည်။

ထိုလူ၏ ဖြောင့်မတ်သော နှာတံသည် သူမ၏ ပါးပြင်ကို ထိတွေ့ကာ သူလည်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် အသက်ရှူနေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများသည် တပ်မက်မှုဖြင့် မှောင်မိုက်နေပြီး သူ၏ အကြည့်သည် အောက်သို့ ရွေ့လျားသွားသည်။

သူမ၏ အသက်ရှူတိုင်း မြင့်တက်ကျဆင်းနေသော နူးညံ့ကွေးကောက်သော လည်ပင်းရိုးများကို မြင်သောအခါ အကြည့်တွေက နက်ရှိုင်းလာ၏။

ရှန်းမူမူသည် သူမ၏ ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်နေသော အသက်ရှူသံများ ပို၍ ပူလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အပူချိန် တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသည်။

ထိုလူ၏ တိုးလျပြီး သွေးဆောင်သော အသံသည် လွင့်စင်လာသည်။

"မင်း အခုနက သုံးမှတ်ပေးမယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။"

ရှန်းမူမူ၏ အသက်ရှူသံ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ သူမသည် ရုတ်တရက် သူ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် လှည့်လိုက်သည်။

သူတို့၏ အကြည့်များ ဆုံတွေ့သွားသည်။

"အခု ကိုယ် အမှတ်ပြည့် ရနေပြီ" ဟု သူက ပြောသည်။

ရှန်းမူမူသည် သူ၏ စကားများကြောင့် တောင့်တင်းသွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

သူမ၏ အကြည့်ထဲတွင် ရှက်ရွံ့ခြင်း၊ မယုံကြည်ခြင်းများ ရှိသည်။

လိမ္မာပါးနပ်သော မြေခွေးအိုကြီးသည် သူမ၏ အရက်မူးဝေနေသော စကားများကို ထိုသို့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခဲ့သည်။

ချီမော့သည် ကိုယ်ဟန်မတ်မတ်ဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူက သူ့လက်ကို မြှောက်ပြီး လက်ကြယ်သီးတွေကို ဖြုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ သွယ်လျပြီး အချိုးအစားကျသော လက်ချောင်းများဖြင့် သူ့ဘက်ဖက်လက်ပေါ်ရှိ အင်္ကျီကြယ်သီးကို အမြန်ဖြုတ်လိုက်သည်။

ရှန်းမူမူသည် သူမ၏ နောက်ကျောဖြင့် တံခါးကို ဖိထားပြီး သူ့အကြည့်တွေကြောင့် ပူလောင်နေသလို ခံစားရသည်။

သူ့အကြည့်တွေထဲမှာ စိတ်ဆန္ဒတွေ တိုးပွားလာတာကို သတိထားမိပြီး သူမ လေသံပျော့သွားသည်။

“ရှင်… ဘာလုပ်နေတာလဲ။”

ချီမော့သည် သူမကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ကြည့်နေကာ ဘာမှ မပြောပေ။

သူက ရပ်တန့်မနေဘဲ သူညာဖက်လက်ပေါ်ရှိ အင်္ကျီကြယ်သီးကို ဖြုတ်လိုက်သည်။

ရှန်းမူမူက ကြောက်ရွံ့ပြီး ချီတုံချတုံနှင့် ပြောသည်။

“ကျွန်မတို့က စာချုပ်အရ စုံတွဲတွေပဲ၊ ဒါက…”

“စာချုပ်အရလား…”

ချီမော့၏ ကျောက်မီးသွေးကဲ့သို့ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများသည် ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူမ၏ စကားကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံး စကားလုံးကို ဆွဲထုတ်ကာ "အဲဒါကို ကိုယ် အတော်ကြာပြီကတည်းက ဆုတ်ဖြဲပြီးပြီ။"

ရှန်းမူမူ: "…"

သူ၏ ညာဘက်လက်ကောက်ဝတ်ကို နောက်ဆုံးတွင် ဖြည်လိုက်ပြီး ချီမော့သည် လည်စည်းကို ဖြေလျော့ရန် လက်ကို ထပ်မြှောက်လိုက်သည်။

သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ တိုးကပ်လာပြီး သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာသည် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်။

သူ၏ အင်္ကျီကြယ်သီး အနည်းငယ် ဖြည်ထားသောကြောင့် သူ၏ ချောမောဆွဲဆောင်မှုရှိသော လည်ပင်းရိုးများသည် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖုံးကွယ်ထားသည်။

သို့သော် ရှန်းမူမူသည် ကြည့်ရှုရန် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေပြီး သူမ၏ နှလုံးသားသည် ရင်ဘတ်မှ လွတ်ထွက်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

ထိုလူ၏ အသက်ရှူသံသည် သူမအပေါ် လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လွှမ်းခြုံသွားသည်။

သူသည် သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူ့ကို ဟန့်တားမည့် လည်စည်းကြယ်သီးများ မရှိသောကြောင့် သူမ၏ လက်ကို သူမ၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ယူဆောင်သွားသည်။

သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တံခါးနှင့် ကပ်ထားလိုက်သည်။

သူမ၏ သွယ်လျသော၊ နှင်းဖြူရောင် လက်မောင်းနှင့် သူ၏ ကြွက်သားထုထည်ရှိသော လက်မောင်းတို့သည် ထင်ရှားသော ကွာခြားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

သူ၏ လက်သည် အပေါ်သို့ လျှောတက်သွားကာ သူမ၏ လက်ချောင်းများကို တစ်ချောင်းချင်း ခွဲထုတ်ပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချိတ်ဆက်လိုက်သည်။ ရှန်းမူမူသည် အကြိမ်အနည်းငယ် ရုန်းကန်ကြည့်သော်လည်း သူမ၏ လက်သည် သံကြိုးဖြင့် ပတ်ထားသကဲ့သို့ လှုပ်ရှား၍ မရကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

သူမသည် ထိုလူ၏ မျက်နှာသည် သူမ၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် တဖြည်းဖြည်း ပို၍ နီးကပ်လာသည်ကိုသာ ခွင့်ပြုနိုင်တော့သည်။

“ရှင်”

သူမ၏ မပြီးဆုံးသေးသော စကားများသည် နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူ၏ အနမ်း ကျရောက်လာသည်။

ရှန်းမူမူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားပြီး သူမ၏ လည်ချောင်းမှ အလိုအလျောက် အော်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ၎င်းသည် ခဏတာ အရသာခံရုံသာ မဟုတ်တော့ပေ။

လွတ်မြောက်လာသော လှောင်အိမ်ထဲမှ သားရဲကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းရက်စက်သည်။

သူသည် ကြာမြင့်စွာ မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သည်။

သူ့နှလုံးသားထဲတွင် အောင့်ထားသော ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်သည် ထိန်းချုပ်မှုမရှိဘဲ ဟိန်းဟောက်ထွက်လာသည်။

သူ၏ ငြိမ်သက်နေသော နှလုံးသားသည် လုံးဝ နှောင့်ယှက်ခံရပြီး မုန်တိုင်းထန်စွာ လှည့်ပတ်နေသည်။

ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်များသော လူ၊ သဘာဝအားဖြင့် ဝံပုလွေသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ သားကောင်ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးသည့်ဘက်ခြမ်းကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။

တဖြည်းဖြည်း အနမ်းကို နက်ရှိုင်းစေသည်။

သူမခန္ဓာကိုယ်၏ လက်မတိုင်းကို သူ၏ အမှတ်အသားဖြင့် မှတ်သားလိုသကဲ့သို့ပင်ရှိ၏။

ရှုပ်ထွေးသော အသက်ရှူသံများတွင် ရှန်းမူမူ၏ နှလုံးသားသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို လေးလံစွာ အခုန်မြန်နေသည်။

မသိစိတ်ဖြင့် သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။

သူ၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည် ရှိသည်။

ကျန်ရစ်သော နူးညံ့မှု၊ ထိန်းချုပ်မှု သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်မှု မရှိ။

သူမ၏ ခုခံကာကွယ်မှု အနည်းငယ် ပြိုလဲသွားခြင်းသာ ဖြစ်၏။

ရင်ခုန်လှုပ်ရှားဖွယ် တုန်ခါမှုများသည် သူမကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ခဏကြာသော် ရှန်းမူမူသည် သူမကို ဖိထားသော လက်ကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း ဆုပ်ကိုင်မှုကို လျှော့လိုက်သည်ကို သတိပြုမိသည်။

အသားမာများသော လက်ချောင်းထိပ်များသည် သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များကို ညင်သာစွာ ညှစ်ကာ သူမ၏ လက်ဖဝါးကို ပွတ်သပ်သွားသည်။

ယားယံသော ခံစားမှုများသည် သူမ၏ လက်ဖဝါးမှ အပြင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

သူမသည် အလိုအလျောက် လက်ကို ပြန်ဆွဲလိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သူ့လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်လိုက်သည်။

သူမ၏ အရိုးမဲ့သော လက်များသည် သူ့ကို အလွန်ပေါ့ပါးစွာ သိုင်းဖက်ထားသောကြောင့် ချီမော့၏ အကြည့်သည် မှောင်မိုက်သွားသည်။

သူ၏ နွေးထွေးသော လက်ဖဝါးများသည် သူမ၏ ခါးအောက်ပိုင်းသို့ လျှောဆင်းသွားပြီး ညင်သာစွာ ဆွဲယူလိုက်သည်။

ထိုလူ၏ လက်ဖဝါးများသည် မီးဖိုကဲ့သို့ ပူပြင်းသည်။

ရှန်းမူမူ၏ ပါးပြင်များသည်လည်း အလားတူ ပူပြင်းနေသည်။

ဝေဝါးသော အခြေအနေတွင် ရှန်းမူမူသည် သူမသည် ယခု မီးခြစ်ခြစ်လိုက်လျှင် သူမ၏ မျက်နှာသည် မီးလောင်နိုင်သည်ဟုပင် ထင်ခဲ့သည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အားလျော့နေပြီး အလွန်ကြီးမားသော အလေးချိန်မဲ့ခြင်းသော ခံစားချက် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ကျယ်ပြောသော ပခုံးများကို မှီတွယ်ထားမှသာ လဲကျခြင်းမှ ကာကွယ်နိုင်သကဲ့သို့ပင်။

သူမ၏ စိတ်သည် ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း သူမ၏ အတွေးများသည် ယခင်ကထက် ပို၍ ရှင်းလင်းလာသည်။

ဤသည်မှာ ထိုအချိန်ဖြစ်ကြောင်း သူမ ကောင်းစွာ သတိပြုမိသည်။

သူမသည် သတိပေးချက်အားလုံးကို လေထဲသို့ လွှင့်ပစ်ကာ သူနှင့် အတူရှိရန် ဆန္ဒရှိသည့် အချိန် ဖြစ်သည်။

သူမသည် သူ၏ လွှမ်းမိုးသော အနမ်းကို ဆန္ဒအလျောက် လက်ခံကာ သူမကို ဆုတ်ခွာရန် အခွင့်အရေး မပေးခဲ့သည့် အချိန် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုကြားမှ နောက်ဆုံးတွင် သူ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားသည့် အချိန် ဖြစ်သည်။

အချိန်အတော်ကြာ ကုန်လွန်သွားသည်။

ချီမော့သည် အနမ်းမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ခွာထွက်ကာ သူမ၏ မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ကိုင်ကာ သူမကို တည့်တည့်ကြည့်ခိုင်းသည်။

သူ၏ ကျောက်မျက်ရောင် မျက်လုံးများသည် ညကောင်းကင်တွင် မြှုပ်နှံထားသော ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။

သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အနည်းငယ်မျှ မသိသာသော တပ်မက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုလည်း ပါဝင်နေပြီး တလှည့်စီ လင်းလက်နေသည်။

မပြောနိုင်လောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။

သူ၏ အသံသည် နိမ့်၍ ခပ်ဟိုက်ဟိုက် ဖြစ်နေပြီး သူက မေးသည်။

"ကိုယ် မင်းကို ဖမ်းမိပြီလား။"

နောက်ကျနေသော မေးခွန်း။ သူ၏ မိမိကိုယ်ကို ဖော်ပြရန် ညံ့ဖျင်းသော ကြိုးပမ်းမှုဖြစ်၏။

မသေချာမရေရာသောကြောင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းမှ အဖြေကို ကြားချင်သည်။

အခန်းထဲရှိ လေသည် ပူအိုက်နေပြီး ရှန်းမူမူ၏ နဖူးတွင် ချွေးစေးများ စို့လာသည်။

ဆံစများက သူမ၏ လှပကွေးကောက်သော လည်ပင်းရိုးများပေါ်တွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ကွေးကောက်နေသည်။

ရှည်လျားသော မျက်တောင်များ ညင်သာစွာ လှုပ်ခတ်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများသည် လှိုင်းထနေသော ရေပြင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

နားရွက်ဖျားမှ နားရွက်အထိ နီရဲလာပြီး သူမ၏ ဖြူဖွေးသော မျက်နှာကို နီမြန်းစေသည်။

အသက်ရှူသံ မမှန်မကန်ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ နီရဲတောက်ပြောင်ကာ စိုစွတ်နူးညံ့နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမသည် သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မည်မျှ ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်ကို သူမ မသိပါ။

သူ့ကို အနည်းငယ် ညှဉ်းပန်းလိုသော ဆန္ဒကို မခံနိုင်အောင် ဖြစ်စေသည်။

ချီမော့၏ နက်ရှိုင်းမှောင်မိုက်သော မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင် တောက်ပနေသည်။

သူ၏ လည်ဇလုပ် လှုပ်ရှားသွားပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် မျိုချလိုက်ကာ သူမကို စူးစိုက်ကြည့်နေစဉ် အသက်ရှူသံသည် မမှန်မကန် ဖြစ်လာသည်။

သူမ၏ အဖြေကို စောင့်နေသည်။

ရှန်းမူမူသည် ထိုကျောက်မီးသွေးကဲ့သို့ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူမ၏ နှလုံးခုန်သံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနိုင်ပြီး တစ်ချက်စီသည် သူမ၏ နှလုံးသားနံရံ၏ အကြွင်းအကျန်များကို ချိုးဖျက်ပစ်နေသည်။

ဆယ်စက္ကန့်ကျော် ကြာသွားသည်။

သို့သော် ရာစုနှစ်တစ်ခုနှင့် တူသည်။

သူမသည် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချကာ သူ၏ ပူပြင်းသော မျက်လုံးများကို တည်ငြိမ်စွာ ပြန်လည် ဆုံတွေ့လိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်ခွံများသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်သွားပြီး ပြန်ပွင့်လာသည်။

သူမ၏ မေးစေ့သည် အနည်းငယ် ငုံ့သွားပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် သဘောတူညီမှုဖြင့် ကွေးညွှတ်သွားသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ဟုတ်ကဲ့။ အတူတူ နေကြရအောင်။

***

အခန်း ( ၁၆၈ ) – သူတို့ နှစ်ဦးသား ဆက်ဆံရေးကို အတည်ပြုပြီးမှ ဒါက အရမ်းရှက်ဖို့ကောင်းတယ်။ သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို ချိုမြိန်တဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်တော့မှာလဲ။

နောက်တစ်နေ့။

ရှန်းမူမူသည် ဒုတိယထပ် စင်္ကြံကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေသော အိမ်ဖော်၏ အသံကြောင့် နိုးလာသည်။

သူမသည် အိပ်ချင်မူးတူး မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး စိတ်ကြည်လင်လာသည်နှင့်အမျှ မနေ့ညက မြင်ကွင်းများ သူမ၏ ခေါင်းထဲသို့ ရောက်လာသည်။

သူမသည် ရုတ်တရက် စောင်ကို လှန်ချကာ ထိုင်လိုက်သည်။

အိပ်ရာဝင်ရာမှ ကျန်ရစ်ခဲ့သော အရေးအကြောင်းများရှိသည့် သူမ၏ ပါးပြင်တွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော နီရဲရဲများ ပေါ်လာသည်။

သူတို့ မနေ့ညက ဘယ်လောက်ကြာကြာ နမ်းခဲ့သည်ကို သူမ မမှတ်မိတော့ပါ။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် နှုတ်ခမ်းကို ခွာရန် ဆန္ဒရှိလာပြီး သူမကို လက်မောင်းထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ ဖက်ထားသည်ကိုသာ သူမ မှတ်မိတော့သည်။

သူမကို ဘယ်တော့မှ လုံလောက်အောင် ဖက်ထားနိုင်မည်မဟုတ်သကဲ့သို့။

သူမ၏ မေးစေ့သည် သူ၏ ကျယ်ပြောသော ပခုံးပေါ်တွင် တင်ထားပြီး သူမထံမှ ယူဆောင်သွားသော လေသည် တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။

သူမ၏ အသက်ရှူသံသည် အလွန်ရှုပ်ထွေးနေဆဲဖြစ်ပြီး တစ်ချိန်လုံး အသက်ရှူမဝဖြစ်နေသည်။

သူမ၏ အသက်ရှူသံကို ငြိမ်သက်စေရန် ကူညီသကဲ့သို့ သူသည် သူမ၏ ကျောကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပုတ်ပေးနေသည်။

သို့သော် သူမ၏ ခါးကို ဝိုင်းရံထားသော လက်သည် တင်းကျပ်လာပြီး သူမ အသက်ရှူရန် ပို၍ ခက်ခဲလာသည်။

အကျိုးမဖြစ်ထွန်းပေ။

ရှန်းမူမူသည် ချီမော့ နံနက်စောစော အလုပ်သွားသည်ကိုလည်း မှတ်မိသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမသည် နိုးတစ်ဝက် အိပ်တစ်ဝက်ဖြစ်နေသည်။

သူမဘေးတွင် စောင်လှုပ်ရှားသံကို ကြားသော်လည်း မျက်လုံးဖွင့်ရန် ပျင်းရိနေသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သူမ ခံစားနိုင်ဆဲဖြစ်သည်။

သူမ၏ မူးဝေနေသော အခြေအနေတွင် သူမဘေးရှိ မွေ့ယာသည် နိမ့်ကျသွားပြီး သူမ၏ မျက်ခွံပေါ်ရှိ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်ကို မှောင်မိုက်သော အရိပ်တစ်ခုက ပိတ်ဆို့ထားသည်။

အရိပ်သည် တဖြည်းဖြည်း ပို၍ နီးကပ်လာသည်။

သူမ၏ နဖူးကို နွေးထွေးသော နှုတ်ခမ်းတစ်စုံက ထိတွေ့လိုက်သည်။

ခဏတာဖြစ်ပြီး အလျင်အမြန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူမသည် လုံးဝ မနိုးသေးဘဲ လှည့်လိုက်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမပတ်လည်ရှိ စောင်များကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖိပေးသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

နွေးထွေးသက်တောင့်သက်သာရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်သည် သူမကို ငိုက်မျဉ်းစေသည်။

သူမသည် မျက်လုံးဖွင့်ကာ တစ်ချက်ကြည့်ရန်ပင် အားအင်မရှိပါ။

သူမ၏ နားရွက်ထဲတွင် အမျိုးမျိုးသော တရှပ်ရှပ်မြည်သံများ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေသည်။

ရေချိုးခန်းထဲတွင် ရေစီးသံ တဖြောက်ဖြောက်။

ခါးပတ်ကို ပိတ်လိုက်သည့် သတ္တုသံ။

နာရီသိုင်းကြိုး ချိန်ညှိသံ အလွန်နူးညံ့သော တချွင်ချွင်မြည်သံ။

ထိုလူသည် အိပ်ခန်းမှ ထွက်သွားသောအခါ သော့ခတ်သံ။

ရှန်းမူမူသည် ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များကို ကုတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ ခေါင်းသည် တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်လာသည်နှင့်အမျှ မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစများ ပို၍ ပို၍ ပေါ်လာသည်။

အလွန်ရှင်းလင်းသည်။

ချီမော့က သူမကို တံခါးနှင့် ကပ်ထားပြီး နမ်းခဲ့သည်ကို သူမ မှတ်မိသည်။

သူမကို မနမ်းခင် သူ၏ အင်္ကျီလက်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ဖြေလျော့ခဲ့ပုံကို သူမ မှတ်မိသည်။

နှစ်မျိုးစလုံးသည် လှုံ့ဆော်မှုနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။

အိုး ဘုရားရေ။

၎င်းသည် သူမ၏ အလှတရားစံနှုန်းများကို လုံးဝ ချိုးဖျက်ပစ်ခဲ့သည်။

လည်စည်းကြယ်သီးများကို ဖြေလျော့မည့်အစား သူမ၏ နှလုံးသားပတ်လည်ရှိ တင်းကျပ်သော ကြိုးများကို ဖြေလျော့လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ သမင်ကို ငါးကီလိုမီတာအထိ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြေးလွှားခွင့်ပြုလိုက်မိသည်။

သူမသည် ထိုပုံရိပ်ကို သူမ၏ စိတ်ထဲမှ နောက်ဆုံးတွင် ဖယ်ထုတ်ပြီး လန်းဆန်းစေရန် ထတော့မည့်အချိန်တွင် သူမ၏ အကြည့်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ အထက်သို့ လှုပ်ရှားမှုကို ရပ်လိုက်သည်။

သူမသည် အရင်က ကားထဲတွင် ချီမော့၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးပြီး ညှစ်ခဲ့သည်ကို ရုတ်တရက် မှတ်မိသွားသည်။

ပြီးတော့ သူမ ပြောခဲ့တဲ့ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ စကားတွေကိုရော။

"ရင်ဘတ်ကြွက်သားတွေ မဆိုးဘူး၊ တောင့်တင်းပြီး ကောင်းတယ်။"

"နည်းနည်းလေး ထိတာ ဘာမှားလို့လဲ။"

ရှန်းမူမူ: "……"

သူမသည် ငုံ့ကာ ခေါင်းကို စောင်ထဲ မြှုပ်ထားလိုက်သည်။

သူမ၏ ဝေဝါးသော ခေါင်းသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လူးလွန့်နေပြီး မွေ့ယာကို အားလျော့စွာ နှစ်ချက် သုံးချက် ထိုးလိုက်သည်။

အား...။

သူမ မရှင်ချင်တော့ဘူး။

သူတို့ နှစ်ဦးသား ဆက်ဆံရေးကို အတည်ပြုပြီးမှ ဒါက အရမ်းရှက်ဖို့ကောင်းတယ်။ သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို ချိုမြိန်တဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်တော့မှာလဲ။

ငရဲလိုပဲ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းတယ်။

"တောက် တောက်"

တံခါးအပြင်ဘက်မှ နှစ်ချက် ခေါက်သံ ကြားရသည်။

သူမ၏ ခေါင်းသည် စောင်များကြားမှ ထွက်လာသည်။

အိမ်တော်ထိန်းကျန်း၏ အသံကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။

"သခင်မလေး၊ နိုးနေပြီ မဟုတ်လား။"

အိမ်တော်ထိန်းကျန်းသည် အချိန်ကို ခန့်မှန်းပြီး သူ၏ အိပ်ရာနိုးပေးသော ဝန်ဆောင်မှုကို ဆောင်ရွက်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းကျန်းသည် လက်နောက်ပစ်လျက် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်။

"သခင်မလေး၊ သခင်လေးက သခင်မလေးရဲ့ အစာအိမ်အတွက် အရက်နာကျသက်သာစေတဲ့ ဟင်းချိုနဲ့ ပြောင်းဆန်ပြုတ် ပြင်ဆင်ခိုင်းထားတယ်။"

ရှန်းမူမူသည် ခဏတာမျှ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ရုတ်တရက် နွေးထွေးမှုတစ်ခု သူမ၏ နှလုံးသားထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာသည်။

ထိုလူ၏ ဂရုတစိုက် စီစဉ်ပေးမှုများကြောင့် သူမ ရင်ထဲထိသွားသည်။

"သခင်မလေး၊ မနက်စာကို အိပ်ခန်းထဲမှာ ဒါမှမဟုတ် ထမင်းစားခန်းမှာ သုံးဆောင်လိုပါသလား။" အိမ်တော်ထိန်းကျန်းက ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

"ထမင်းစားခန်းက အဆင်ပြေပါတယ်။"

သန့်စင်ပြီးနောက် ရှန်းမူမူသည် မနက်စာအတွက် ထမင်းစားခန်းသို့ ရောက်လာသည်။

သူမ၏ စိတ်သည် မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်လည်တွေးတောနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။

ချီမော့နှင့် သူမ၏ ဆက်ဆံရေး ပြောင်းလဲသွားသည်ကို လက်ခံရန် သူမ အားတင်းနေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူမ၏ ရိုင်းစိုင်းသော ပုံရိပ်ကို ပြောင်းပြန်လှန်ရန် သူမ ဘာလုပ်ရမည်ကို စဉ်းစားနေသည်။

သူမသည် လက်ကောက်ဝတ်ကို စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ မြှောက်ကာ ဇွန်းနှင့် ပြောင်းဆန်ပြုတ်ကို ခံတွင်းထဲ ထည့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူမ ရပ်တန့်သွားပြီး အိမ်တော်ထိန်းကျန်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ပြောင်းဆန်ပြုတ်ထဲမှာ သကြား အရမ်းများနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

အိမ်တော်ထိန်းကျန်းသည် အံ့အားသင့်ပြီး တုန်လှုပ်သွားသည်။ "သခင်မလေး၊ ပြောင်းဆန်ပြုတ်ထဲမှာ သကြား လုံးဝ မထည့်ထားပါဘူး။"

"ဟင်။" ရှန်းမူမူက ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

ဘာလို့ သူ့အတွက် အရမ်းချိုနေတာလဲ။

သူမ မစဉ်းစားနိုင်ခင် ချီရှောင်ပိုင်၏ အခန်းတံခါး ပွင့်သွားသည်။

ဆယ်ကျော်သက်လေးသည် အနက်ရောင် တီရှပ်နှင့် မီးခိုးရောင် ဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူသည် ဇက်ကို ချိုးလိုက်သည်။

ပြီးတော့ ပျင်းရိစွာ သမ်းဝေရင်း ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

ပျင်းရိစွာ သမ်းဝေသံသည် ထမင်းစားခန်း၏ ဤဘက်သို့ လွင့်စင်လာသည်။

ရှန်းမူမူ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ချီရှောင်ပိုင်၏ သူမဘက်သို့ လာနေသော အကြည့်နှင့် တိုက်ဆိုင်သွားသည်။

သူတို့၏ အကြည့်ချင်း ဆုံတွေ့သွားပြီး ချီရှောင်ပိုင်၏ မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်း တောက်ပသွားသည်။

ရှန်းမူမူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာနံနက်ပါ ရှောင်ချီအာ။ လာ မနက်စာ အတူတူ စားကြရအောင်။"

ယနေ့သည် တနင်္ဂနွေနေ့ဖြစ်သောကြောင့် ချီရှောင်ပိုင်သည် ကျောင်းသို့ အလျင်အမြန် သွားမည့်အစား သင့်လျော်သော မနက်စာကို ထိုင်စားရန် ရှားပါးသော အခွင့်အရေး ရခဲ့သည်။

ချီရှောင်ပိုင် လျှောက်လာပြီး ထိုင်ခုံကို ဆွဲထုတ်ကာ ထိုင်လိုက်သည်။

သူသည် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်သော်လည်း တူကို ကောက်ယူ၍ စားရန် မလှုပ်ရှားခဲ့ပါ။

အစား သူသည် ရှန်းမူမူကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေသည်။

သူသည် လက်ကို ဆန့်တန်းကာ မာနထောင်လွှားစွာ ပြောသည်။

“ခင်ဗျား ခိုင်းတာ အကုန်လုပ်ပြီးပြီ၊ အခု ပေးလိုက်တော့။"

"?" ရှန်းမူမူက သူ၏ ဆန့်တန်းထားသော လက်ဖဝါးကို ကြည့်ပြီးနောက် ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် သူ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဟင်။ ဘာကို ပေးရမှာလဲ။"

ချီရှောင်ပိုင်: “ခင်ဗျား မနေ့ညက ပြောခဲ့တာ။ လေ့ကျင့်ခန်း နှစ်စုံ ထပ်လုပ်ရင် ဒီမနက် Lego အကန့်အသတ်ထုတ် သုံးစုံ ရမယ်လို့ ပြောထားတယ်လေ။"

ရှန်းမူမူ: "……" သူမ အဲဒီလို ဘယ်တုန်းက ပြောခဲ့တာလဲ။

သူမ၏ အံ့အားသင့်သော အမူအရာကို မြင်သော ချီရှောင်ပိုင်သည် သူ၏ နူးညံ့သော ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။

"ဟေ့၊ ခင်ဗျား ပြောစကားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းနေတာ မဟုတ်ဘူးမလား။"

ရှန်းမူမူသည် အံ့သြစွာ မျက်တောင်ခတ်ကာ မနက်စာကို တစ်လုပ် မျိုချပြီး မေးလိုက်သည်။

"အရင်ဆုံး ပြောဘူးလား မပြောဖူးဘူးလားဆိုတာ မေးကြည့်ပါဦး၊ ပြီးမှ အကျိုးအကြောင်းကို ပြောလေ၊ ငါ မင်းကို အဲဒါ ဘယ်တုန်းက ကတိပေးခဲ့လဲ။"

ချီရှောင်ပိုင်သည် မယုံနိုင်စွာ ခေါင်းခါယမ်းကာ သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်သည်။

"ကတိပျက်တာလား။"

"ဒါက လူကြီးတွေရဲ့ သဘောသဘာဝ ဖြစ်ရမယ်။"

"ပြီးတော့ ကျွန်တော် မနေ့ညက မနက် ၄ နာရီအထိ နိုးနေခဲ့တာ။"

သူသည် တိုးတိုးလေး ညည်းညူရင်း ဖုန်းကို ထုတ်ကာ သူမဆီသို့ လှမ်းပေးလိုက်သည်ေ "ကိုယ်တိုင် ကြည့်လိုက်တော့။"

ရှန်းမူမူသည် မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ရန် နောက်သို့ မှီလိုက်သည်။

၎င်းသည် ချီရှောင်ပိုင် နှင့် သူမ၏ ဝီချက်စ်စကားပြောခန်း ဖြစ်သည်။

"ဆန္ဒပြည့်ဝစေသော မေမေငယ်လေး: ရှောင်ချီအာ၊ မင်း အရမ်းတော်တာပဲ။ ဘယ်လောက် ကောင်းတဲ့၊ ယဉ်ကျေးတဲ့ ကလေးလေးလဲ။"

"ဆန္ဒပြည့်ဝစေသော မေမေငယ်လေး: ဆက်ကြိုးစားပါ။ လေ့ကျင့်ခန်း နှစ်စုံ ထပ်လုပ်ရင် မနက်ဖြန် နိုးလာရင် Lego အကန့်အသတ်ထုတ် သုံးစုံ ရလိမ့်မယ်။"

"ဆန္ဒပြည့်ဝစေသော မေမေငယ်လေး: မင်းကို ငါ ယုံကြည်တယ်။ (ပုံ)"

ရှန်းမူမူသည် မျက်လုံးပြူးကြည့်နေသည်။

စာများကို ကြည့်လိုက်တော့ သူမ ပို့ခဲ့ပုံရသည်။

သူမ မူးနေတုန်း ဒီတိုင်း ပို့ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

ရှန်းမူမူ၏ အကြည့်သည် ချီရှောင်ပိုင် ဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။

သူမသည် တွန့်ဆုတ်နေပြီး ရှင်းပြတော့မယ့်ဟန်ပြင်လိုက်သည်။ "အင်း…။ ဒါက…။ ကောင်းပြီ။ တကယ်တော့။"

ချီရှောင်ပိုင်က ဖုန်းကို သိမ်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ မှောင်မိုက်သွားသည်။ "ခင်ဗျား စာပို့တုန်းက မူးနေတယ်လို့ မပြောနဲ့နော်။ အဲဒီ အကြောင်းပြချက်က အရမ်းညံ့တယ်၊ ကျွန်တော် မယုံဘူး။"

ရှန်းမူမူ: "….."

သူမကို ဖောက်ထွင်းမြင်သွားတာလား။။။

ချီရှောင်ပိုင်က မျက်နှာပြင်ကို နှစ်ချက် သုံးချက် ပွတ်ဆွဲပြီး စိတ်မကောင်းသော လေသံဖြင့် ဆုံးမစကား စပြောသည်။

"အဲဒီစာတွေ ဘယ်လောက် ကလေးဆန်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် မပြောတော့ဘူး၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို သုံးနှစ်သားလေးလို ဆက်ဆံနေတာ"

ရှန်းမူမူ: "….."

မပြောတော့ဘူးလား။

"အဓိက အချက်ကတော့ ခင်ဗျား ခိုင်းတဲ့အတိုင်း လေ့ကျင့်ခန်းစာရွက်တွေ လုပ်ပြီးပြီ။ အလကား လုပ်ခိုင်းလို့ မရဘူး မဟုတ်လား။" ချီရှောင်ပိုင်က တရားမျှတစွာ ငြင်းခုံသည်။

ရှန်းမူမူသည် စက္ကန့်အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်။

"မင်း ဘာကို ဆိုလိုတယ်ဆိုတာ ငါ နားလည်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ မေးချင်တာ တစ်ခု ရှိတယ်။"

ချီရှောင်ပိုင်က လက်ဝှေ့ရမ်းလိုက်သည်။ "ပြောပါဦး။"

"ဆန္ဒပြည့်ဝစေသော မေမေငယ်လေး ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။"

***အခန်း ( ၁၆၉ ) – ကိုယ့်ကို လေ့ကျင့်ပေးပါလား

"ဪ ဒါလား။"

ချီရှောင်ပိုင်သည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် နောက်သို့ မှီထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ မူလက ဆူပုတ်သော မျက်နှာသည် ညင်သာသော အကြည့်ဖြင့် ပြောင်းလဲသွားကာ ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ပေးခဲ့တဲ့ မှတ်စုက အရမ်းလိုက်ဖက်တယ် မဟုတ်လား။"

ရှန်းမူမူ: "…."

လိုက်ဖက်တာထက် ပိုတယ်။

သူမ လူတွေအကြောင်း မှတ်စုရေးတဲ့ပုံနဲ့ လက်တွေ့ကျကျ တူညီတယ်။

သူမ၏ ဝီချက်စ်အဆက်အသွယ်များတွင် တိတ်တဆိတ် တည်ရှိနေသော "အိပ်မက်ပြည့်ဝစေသူ" ကို တွေးရင်း ရှန်းမူမူက မျက်ခုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မြှင့်လိုက်သည်။

"အိုကေ၊ ငါ ကတိပေးထားတာကို မမေ့ဘူးလို့ ပြောထားတယ်၊ စိတ်မပူနဲ့။ Lego အစုံ ရောက်တော့မယ်၊ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မင်းအတွက် ရောက်လိမ့်မယ်။"

သူလိုချင်သော အဖြေကို ကြားသောအခါ ချီရှောင်ပိုင်၏ မျက်လုံးများတွင် ပျော်ရွှင်မှု လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် မနက်စာစားရန် အာရုံစိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် ခွက်ထဲသို့ ပြောင်းဆန်ပြုတ်အချို့ ထည့်ကာ ဇွန်းမသုံးဘဲ တိုက်ရိုက် သောက်လိုက်သည်။

သို့သော် ၎င်းသည် သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် မျက်ခုံးများ ရှုံ့တွသွားသည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက်ချိုနေတာလဲ။"

ချီရှောင်ပိုင်သည် သူဘေးရှိ အိမ်တော်ထိန်းကျန်းကို လှမ်းကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"သကြား အရမ်း ထည့်လိုက်တာလား။"

"….." အိမ်တော်ထိန်းကျန်း၏ အကြည့်သည် စားပွဲရှိ လူနှစ်ဦးကြားတွင် ရွေ့လျားနေသည်။

သူသည် သူ့ဘာသာသူ တွေးနေသည်၊ ဒီမိသားစုတစ်ခုလုံး ဘာဖြစ်နေတာလဲ။

ယခုမှစ၍ မီးဖိုချောင်သို့ သခင်မလေးနှင့် သခင်လေးအတွက် ချက်ပြုတ်သည့်အခါ သကြားမထည့်ရန် အကြောင်းကြားသင့်ပါသလား။

သူတို့သည် "ဘာမှမရှိသည့်အရာမှ သကြားကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်း" ရှိပုံရသည်။

"ဪ ရှောင်ချီအာ"

ရှန်းမူမူသည် ရုတ်တရက် သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ချီရှောင်ပိုင်က ပြောင်းဆန်ပြုတ်ကို ချပြီး ပေါင်မုန့်တစ်ချပ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွဲယူလိုက်သည်။

"ဟင်။"

"မင်း မနေ့ညက လေးနာရီမှ အိပ်ရာဝင်တာ မဟုတ်လား။" ရှန်းမူမူက မျက်လုံးကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ရှန်းမူမူက သူမ၏ လေသံကို ညင်သာစွာ လျှော့လိုက်ပြီး "မင်း မအိပ်ခင် ဘာအသံတွေ ကြားသေးလဲ။"

မနေ့ညက သူတို့သည် အိပ်ခန်းတံခါးနားတွင် အတော်လေး ဆူညံခဲ့ကြသည်။

သူမ လက်ကို ပြန်ဆွဲလိုက်သောအခါ ချီမော့က ဖိထားပြီး တံခါးကို ထုလိုက်သည်။

အိပ်ခန်းကြီးသည် အောက်ထပ်ရှိ ချီရှောင်ပိုင်၏ အခန်း၏ အပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။ ရှောင်ချီအာ တစ်ခုခု ကြားသွားမည်ကို သူမ စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

ညနက်ပိုင်းတွင် တံခါးကို ခပ်ကျယ်ကျယ် ထုရိုက်နေသံ။

လူကောင်းတွေ လုပ်မယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး။

သူမနှင့် ချီမော့သည် အနမ်းများကိုသာ မျှဝေခဲ့ပြီး ဘာမှ မပိုခဲ့သော်လည်း။

သို့တိုင်။ ရှောင်ချီအာသည် အထက်တန်းကျောင်းသားဖြစ်သည်၊ သူကြားလျှင် မကောင်းပါ။

"အသံတွေလား။"

ချီရှောင်ပိုင်က မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြန်မေးသည်။

"နားကြပ်တပ်ပြီး အိမ်စာလုပ်နေတာမို့ ဘာမှ သတိမထားမိဘူး။ ဘာအသံတွေလဲ။"

ရှန်းမူမူသည် ချီရှောင်ပိုင်၏ အမူအရာကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေသည်။

ချီရှောင်ပိုင်၏ မျက်နှာတွင် မူမမှန်သော အမူအရာမရှိကြောင်းနှင့် သူ၏ မျက်လုံးများသည် အပြစ်ကင်းစင်မှုတို့ဖြင့် တောက်ပနေကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှသာ သူမ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ စာမေးပွဲအောင်တဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်။"

"ဟင်။" ချီရှောင်ပိုင်၏ မျက်လုံးများ ပို၍ပင် ကြည်လင်လာသည်။

"မင်း မနေ့ညက တကယ် အိမ်စာလုပ်နေသလားဆိုတာ စမ်းကြည့်ချင်ရုံပဲ။"

ချီရှောင်ပိုင်: "…."

လူကြီးတွေက ထူးဆန်းတဲ့ ကစားနည်းတွေ ကစားကြတာပဲ။

ထူးဆန်းစွာပင် ရှန်းမူမူသည် ချီမော့၏ အသက်အရွယ် အမှန်မှာ ( ၃၂ ) နှစ်ဖြစ်ကြောင်း သိသော်လည်း မသိစိတ်ဖြင့် သူမသည် သူ့ကို အမြဲ အသက် ( ၃၈ ) နှစ်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

အကြောင်းမှာ သူသည် အမြဲတမ်း အနောက်တိုင်းဝတ်စုံပြည့်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သော လေထုကို တစ်ကိုယ်လုံး ထုတ်လွှတ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် နှစ်ဦးသား ဆက်ဆံရေးကို အတည်ပြုပြီးနောက် ၎င်းသည် တဖြည်းဖြည်း အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

မကြာသေးမီက ရှန်းမူမူသည် ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ သံသယဝင်လာခဲ့သည်။

ဒီလူ တကယ် အသက် ( ၃၂ ) နှစ်ပဲလား။

သူ့အသက်ကို လိမ်ပြောခဲ့တာဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ရင့်ကျက်သော အသက် ( ၃၂ ) နှစ်အရွယ် အလုပ်အကိုင်ရှိသော ယောက်ျားများသည် ဆက်ဆံရေးစတင်သောအခါ ဤမျှ တွယ်ကပ်နိုင်ပါသလား။

လွန်ခဲ့သော တစ်ပတ်အတွင်း သူသည် အလုပ်ကိစ္စများ သို့မဟုတ် လူမှုရေးပွဲများ တက်ရောက်ရန် မရှိသည့်အခါတိုင်း သူမ၏ ကုမ္ပဏီအောက်ထပ်မှ လာစောင့်ပြီး သူမကို လာကြိုလေ့ ရှိသည်။

မိုးရွာသည်ဖြစ်စေ၊ နေသာသည်ဖြစ်စေ။

ထိုနေ့။

ရှန်းမူမူသည် အလုပ်ဆင်းရန် ဆယ်မိနစ်သာ ကျန်တော့သည်။

သူမ၏ ဖုန်းသည် တုန်ခါသွားပြီး စာတစ်စောင် ရောက်လာသည်။

"ချီမော့ : ကိုယ် ဒီမှာ ရောက်နေပြီ။"

သူ အောက်ထပ်တွင် အချည်းနှီး စောင့်နေသည်ကို မလိုလားသော ရှန်းမူမူသည် ကုမ္ပဏီမှ မိနစ်အနည်းငယ် စော၍ ထွက်လာခဲ့သည်။

ရုံးခန်းအဆောက်အအုံ၏ လှည့်တံခါးမှ လှမ်းထွက်လိုက်သောအခါ သူမသည် လူအုပ်ကြားတွင် ချီမော့ ကို ချက်ချင်း တွေ့လိုက်သည်။

သူ၏ ကားကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှီထားကာ သူ၏ ဝတ်စုံသည် ကြော့မော့ပြီး သပ်ရပ်သည်။

သူ၏ အေးစက်ပြီး ဖြူဖွေးသော အသားအရေသည် နေဝင်ရီတရော၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေပြီး သူ၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာသည် အလွန်ချောမောသည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် အနည်းငယ် ပြုံးနေပြီး သူ၏ အကြည့်သည် အဝေးသို့ ရောက်ရှိနေကာ အနေအထားသည် ပျင်းရိပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်သည်။

စောင့်ဆိုင်းခြင်းသည် အလွန်ပျော်စရာကောင်းသည့်အရာကဲ့သို့ပင်။

သူ၏ ထူးချွန်သော စရိုက်လက္ခဏာသည် မြေအောက်ရထားသို့ အလျင်အမြန် သွားလာနေသော ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရုံးဝန်ထမ်းများနှင့် ထင်ရှားသော ကွာခြားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

သူသည် မသက်ဆိုင်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ထင်ရှားနေသည်။

ရှန်းမူမူသည် သူမ၏ ခြေလှမ်းများကို မြှင့်တင်ကာ သူ့ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် ခေါင်းလှည့်ကာ သူမကို မြင်လိုက်သည်။

သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများသည် ချက်ချင်းပင် ရယ်မောသံဖြင့် တောက်ပလာသည်။

ရှန်းမူမူ နီးကပ်လာသောအခါ ထိုလူသည် သူမအတွက် ခရီးသည်ဘက်တံခါးကို ဖွင့်ပေးပြီးနောက် အခြားဘက်သို့ လှည့်ကာ သူကိုယ်တိုင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

သူသည် ကားကို ချက်ချင်း မမောင်းနှင်ခဲ့ပါ။

အဲဒီအစား သူမ၏ ခါးပတ်ကို ပတ်ပေးရန် ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။

သူ ကျွမ်းကျင်ပြီးသား ရင်းနှီးသော လှုပ်ရှားမှုများ ဆက်တိုက် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ ရှန်းမူမူသည် သူ၏ ဂရုတစိုက် ကြည့်ရှုမှုကို တဖြည်းဖြည်း အသားကျလာခဲ့သည်။

ပထမတွင် သူမသည် မလိုအပ်ကြောင်းနှင့် သူမတွင် လက်များရှိသောကြောင့် သူမကိုယ်တိုင် လုပ်နိုင်ကြောင်း ပြောလိမ့်မည်။

သို့သော် တစ်ကြိမ်စီ သူမသည် ခါးပတ်ကို ဆွဲယူရန် လုပ်နေစဉ် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ထိုလူက ဆုပ်ကိုင်ကာ ဖိထားလိမ့်မည်။

အမျိုးသားများနှင့် အမျိုးသမီးများကြား အင်အားကွာခြားမှုသည် ပထမဦးစွာ ထင်ရှားပြီး ချီမော့သည် ကြံ့ခိုင်ရေးကို စေ့စေ့စပ်စပ် လေ့ကျင့်သည့် အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။

သူမသည် သူ၏ လက်ကြီးမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားရန်ပင် မစဉ်းစားခဲ့ပါ။

သူမသည် ထိုလူကို တစ်ဝက်ခန့် ကိုင်းညွှတ်ကာ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ခါးပတ်ကို အလွယ်တကူ ဆွဲယူကာ လုံခြုံစွာ ပိတ်လိုက်သည်ကိုသာ ခွင့်ပြုနိုင်တော့သည်။

ဤအနေအထားသည် သူတို့နှစ်ဦးကြား အကွာအဝေးကို ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားစေသည်။

သူ၏ တည်ငြိမ်သော အသက်ရှူသံများသည် သူမ၏ နဖူးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပွတ်တိုက်သွားပြီး ယားယံစေသည်။

ဤကဲ့သို့သော အချိန်များတွင် ရှန်းမူမူသည် အမြဲတမ်း ဝေဝါးသော ခံစားချက်မျိုး ရှိတတ်သည်။

သူမသည် ခါးပတ်ကို ပတ်ခွင့်မပြုရန် အတင်းအကြပ် တောင်းဆိုပါက နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် နှလုံးသားထဲတွင် ဝံပုလွေကို လှောင်အိမ်ထဲ ထည့်ထားသော ထိုလူသည် သူမကို ကားထိုင်ခုံပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဖိချလိမ့်မည်ဟု ထင်မိသည်။

"ဘာစားချင်လဲ။"

ချီမော့၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော၊ ညင်သာသော အသံသည် ရှန်းမူမူ၏ လွင့်မျောနေသော အတွေးများကို ပြန်လည် ဆွဲငင်လိုက်သည်။

"အသားကင်" ဟု ရှန်းမူမူက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။ "ဟန့်လုံအဆောက်အအုံ တတိယထပ်၊ နာမည်က။ အာ၊ ဘာနာမည်ပါလိမ့်။ ဒီနေ့ နေ့လည်ပိုင်းမှ သေချာမှတ်ထားတာကို။"

ထိုလူ၏ မျက်လုံးများတွင် ပျော်ရွှင်မှု ရောက်ရှိလာပြီး သူသည် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ကိုယ် ရှာကြည့်ပြီး အွန်လိုင်းကနေ နံပါတ်ယူပေးမယ်။"

သူ စကားပြောပြီးနောက် တစ်ပတ်မပြည့်သေးသော သူ၏ ဖုန်းတွင် အသစ်ဒေါင်းလုဒ်လုပ်ထားသော အစားအသောက်သုံးသပ်ချက်အက်ပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်ပတ်အတွင်း သူတို့သည် အိမ်တွင် နှစ်ကြိမ်သာ ညစာစားခဲ့ကြသည်။

ကျန်အချိန်များတွင် သူတို့သည် မတူညီသော စားသောက်ဆိုင်များကို အမြဲစမ်းသပ်နေကြသည်။

ထိုနေ့ နေ့လည်ပိုင်းတွင် ရှန်းမူမူသည် အလုပ်နားချိန်၌ အနီးအနားရှိ အရသာရှိသော အနှစ်များပါသော အသစ်ဖွင့်ထားသော အသားကင်ဆိုင်အကြောင်း လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်နှစ်ဦး စကားပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူမသည် အလုပ်ဆင်းပြီး ချီမော့နှင့် ထိုနေရာတွင် သွားစားမည်ဟု ထိုအချိန်က ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

သူမသည် စုံတွဲတစ်တွဲ၏ ဆက်ဆံရေးအဆင့်များကို လေ့လာသုံးသပ်ထားသော အွန်လိုင်းဆွေးနွေးချက်များကို မြင်ဖူးသည်။

ထိုပို့စ်တွင် ဤသို့ဆိုထားသည်။

ပျို့အန်ချင်စရာကောင်းသော စုံတွဲ၏ ပထမအဆင့် - ပုံသေ ညစာစားဖော်များ ဖြစ်လာသည်။

ရှန်းမူမူသည် ထိုပို့စ်ကို မြင်သောအခါ ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်ခဲ့သည်။

အရမ်းမှန်တယ်။

ယခု သူမ စိတ်ဝင်စားသော စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုကို မြင်တိုင်း သူမ၏ ပထမဦးဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ ချီမော့နှင့် ဘယ်အချိန် သွားကြည့်နိုင်မည်နည်းဟု တွေးတောခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်းမူမူသည် ခေါင်းလှည့်ပြီး ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံရှိ ချောမောသော အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် တိကျသော စားသောက်ဆိုင်အချက်အလက်များကို ရှာဖွေပြီး ကားကို စတင်လိုက်သည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ ပုံကျလှပသော လက်မောင်းမှ ညင်သာစွာ ဆွဲလိုက်ခြင်းဖြင့် သူသည် စတီယာရင်ကို လှည့်လိုက်သည်။

ရှန်းမူမူ၏ မျက်လုံးများသည် သူ့ကို ကြည့်နေစဉ် အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားသည်။

သူမကို ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသော ချီမော့က "ဘာလဲ။" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှန်းမူမူက မသက်ဆိုင်သော အဖြေကို ပြန်ပေးသည်၊ "ပျော်တယ်။"

ချီမော့သည် ဘေးဘက်မှ သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူမ ပြုံးနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည်လည်း အနည်းငယ် ပြုံးရယ်ချင်ခြင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူသည် သူမ၏ စကားစကို ဆက်လက်ပြောကြားကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာကို ပျော်နေတာလဲ။"

ရှန်းမူမူက မာနထောင်လွှားစွာ မေးစေ့ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့ ချီအုပ်စုဥက္ကဋ္ဌကို ကျွန်မက ပိုပြီး ရိုးရှင်းလာအောင် လေ့ကျင့်ပေးနေတာ၊ အရမ်း အောင်မြင်တယ်လို့ ခံစားရတယ်။"

ရှန်းမူမူသည် လွန်ခဲ့သော တစ်ပတ်က အဆင်မပြေသော အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်တွေးမိသည်။

သူမသည် သူမ စားချင်သော ရှန့်ဟင်းလျာစားသောက်ဆိုင်၏ နာမည်ကို သူ့ထံ ပို့ခဲ့သည်။

"ရှန်းမူမူ: [စားသောက်ဆိုင် အချက်အလက်]"

"ရှန်းမူမူ: ဒီနေ့ ဒီမှာ မစားရင် သေတော့မယ်၊ တကယ်ပြောတာ။"

"ရှန်းမူမူ: သူ့ရဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် မြင့်တာကို ကြည့်ပါဦး။"

ချီမော့က ပြန်ဖြေသည်။ "အိုကေ၊ ကိုယ် စီစဉ်ပေးမယ်။"

သို့သော် သူတို့သည် ထို ရှန့်ဟင်းလျာစားသောက်ဆိုင်သို့ ရောက်သောအခါ ရှန်းမူမူသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။

နီးနီးကပ်ကပ်ပင် မရောက်သေးဘဲ စားသောက်ဆိုင်၏ အဝင်ဝတွင် ကော်ဇောနီ ခင်းထားသည်ကို အဝေးမှပင် မြင်နိုင်သည်။

ဝန်ထမ်းအားလုံးသည် ကော်ဇောနီ၏ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် တန်းစီရပ်နေကြသည်။

ကိုးဆယ်ဒီဂရီထောင့်ချိုးဖြင့် ဦးညွှတ်ကာ တစ်ညီတည်း အော်ဟစ်ကြသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌချီကို ကြိုဆိုပါတယ်၊ မစ္စချီကို ကြိုဆိုပါတယ်။"

"ဥက္ကဋ္ဌချီကို ကြိုဆိုပါတယ်၊ မစ္စချီကို ကြိုဆိုပါတယ်။"

ပွဲလမ်းသဘင် မီးရှူးမီးပန်းများ ဖောက်ခွဲသံ နှစ်ချက် ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖဲကြိုးများ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်စင်ကျလာသည်။

ရှန်းမူမူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ချီမော့၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါကို ရှင် စီစဉ်ထားတာလား။"

ချီမော့ လည်း ဘာမှန်းမသိဘဲ မျက်နှာအနည်းငယ် မဲ့ကာ ပြန်ဖြေသည်။

"ကိုယ့်ရဲ့ အမှုဆောင်လက်ထောက်ကို စားသောက်ဆိုင်ကို နေရာအတွက် ဆက်သွယ်ခိုင်းရုံပဲ၊ ဒီလိုဖြစ်လာမယ်လို့ မထင်ထားဘူး။"

နောက်ပိုင်းတွင် ထိုသီးသန့်ရှန့်ဟင်းလျာစားသောက်ဆိုင်သည် ချီမော့လို ဂုဏ်သတင်းကြီးမားသော VIP ကို တစ်ခါမှ မကြိုဆိုဖူးသောကြောင့် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားကာ ကြိုဆိုမှုတွင် လွန်လွန်ကဲကဲ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။

ရှန်းမူမူသည် သူမ၏ စိတ်ခံစားချက် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားခြင်းမှ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာရန် အချိန်အတော်ကြာ ယူခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍။

ချီမော့သည် အချက်နှစ်ချက်ကို နားလည်ခဲ့သည်။

ပထမဦးစွာ သူမနှင့် အပြင်ထွက်စားရန် သူကိုယ်တိုင် စီစဉ်ရမည်ဖြစ်ပြီး အခြားသူများကို မယုံကြည်ရချေ။

ဒုတိယအချက်မှာ သူမသည် ပုံမှန်ဧည့်သည်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူတို့ကို အထူးဆက်ဆံသော စားသောက်ဆိုင်များကို မကြိုက်ပါ။ သူတို့လည်း တန်းစီပြီး အခြားသူများကဲ့သို့ နံပါတ်ယူနိုင်လျှင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

ရှန်းမူမူသည် ချီမော့က တစ်ပတ်မပြည့်သေးသော အစားအသောက်သုံးသပ်ချက်အက်ပ်ကိုပင် မသုံးဖူးသေးသော ထိပ်တန်းဥက္ကဋ္ဌတစ်ဦးဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ယခုအခါ အက်ပ်၏ လုပ်ဆောင်ချက်အားလုံးကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုနိုင်သည်ကို တွေးကြည့်သောအခါ သူမသည် အနည်းငယ် အောင်မြင်သည်ဟု ခံစားရပြီး စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် မေးစေ့ကို မာနထောင်လွှားစွာ ပင့်မြှောက်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူမသည် ချီမော့က လက်တင်ခုံပေါ်တွင် တံတောင်ဆစ်ကို ထောက်ကာ သူမကို ကြည့်ရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်သည်။

သူမ၏ ယခင်စာကြောင်းရှိ စကားလုံးတစ်လုံးကို စဉ်းစားနေပုံရသည်။

သူ၏ အသံသည် နိမ့်၍ ခပ်ဟိုက်ဟိုက်ဖြစ်ပြီး ရယ်မောသံဖြင့် ရစ်ပတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကိုယ့်ကို လေ့ကျင့်ပေးပါလား။"

***