အခန်း (၁၇၀-၁၇၁)

အခန်း ( ၁၇၀ ) – နှောင်းပိုင်းအဆင့် အချစ်ရူးရောဂါ ရှိနေတဲ့ မစ္စတာချီ

ချီမော့၏ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများသည် အပြုံးအရိပ်အယောင်တစ်ခုဖြင့် တောက်ပနေသည်။

ရှန်းမူမူသည် သူမ အလွန်အကျွံ ကြွားဝါခဲ့မိကြောင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

ထိုစကားလုံးသည် အတော်လေး မရေရာပါ။

လူတွေကို မသိစိတ်နဲ့ ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေကို တွေးမိစေတယ်။

"ဪ၊ လေ့ကျင့်ပေးတာ မဟုတ်ဘူး။"

ရှန်းမူမူက ခေါင်းကို အသည်းအသန် ခြစ်လိုက်သည်။

သူမသည် ထိုအရာကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရန် စကားလုံးများကို စုစည်းရန် ရုန်းကန်နေသည်။

"လေ့ကျင့်တာလား။ အဲဒါလည်း မဟုတ်ဘူး။"

"အင်း။ ကျွန်မ စဉ်းစားပါရစေ။ သိမ်မွေ့တဲ့ လွှမ်းမိုးမှုမျိုးလား။"

ချီမော့က သူမကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေပြီး မျက်ခုံးထိပ်များသည် အနည်းငယ် မြင့်တက်နေကာ မျက်လုံးများသည် ချိတ်များကို ဖုံးကွယ်ထားပုံရသည်။

သူသည် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမကို လွှတ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောသည်။

"နောက်ထပ် မစဉ်းစားနဲ့တော့၊ နောက်မှ ဘာသောက်ချင်လဲပဲ စဉ်းစားထားလေ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ရှေ့ရှိ အသားကင်ဆိုင်ပတ်လည်ရှိ အရက်ဆိုင်များကို သူမ ကြည့်ရှုရန် ဖုန်းကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။

ရှန်းမူမူက မျက်တောင်ခတ်ကာ သက်ပြင်းကို ညင်သာစွာ ချလိုက်သည်။

ချီမော့က အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲရန် ဦးဆောင်ခဲ့သောကြောင့် သူမလည်း ထိုအကြောင်းကို ဆက်မစဉ်းစားတော့ပါ။

သူမသည် ဖုန်းကို ယူကာ အရက်ဆိုင်များကို လှန်လှောကြည့်ရှုနေသည်။

ရှေ့တွင် မီးနီနေပြီး Bugatti သည် မျဉ်းကြားဖြတ်လမ်းတွင် ရပ်လိုက်သည်။

ရှန်းမူမူသည် နောက်မှ ဘာသောက်ချင်သည်ကို မကြာမီ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ဖုန်းကို ပိတ်ကာ သူတို့ကြားရှိ အလယ်လက်တင်ခုံသေတ္တာထဲတွင် ထည့်လိုက်သည်။

သူမသည် လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ထိုလူ၏ လက်သည် ရုတ်တရက် လှမ်းလာသည်။

သူ၏ လက်အရှည်ကို အသုံးချကာ သူမ၏ လက်ကို အလွယ်တကူ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ရှန်းမူမူသည် ခဏတာ တောင့်တင်းသွားပြီး မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ချီမော့သည် ရှေ့သို့ တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူမ၏ အကြည့်ကို သတိမထားမိသကဲ့သို့ ရှေ့ရှိ ရိုးရှင်းသော ယာဉ်ကြောအခြေအနေကိုသာ အာရုံစိုက်နေသည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် မသိမသာ ကွေးညွှတ်သွားသည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ နီယွန်မီးများအောက်တွင် သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများနှင့် ပုံဖော်ထားသော အသွင်အပြင်များသည် အလွန်ချောမောလှပသောကြောင့် အမှန်တကယ် မဟုတ်သကဲ့သို့ပင်။

သူ၏ သွယ်လျပြီး အချိုးအစားကျသော လက်ချောင်းများသည် သူမ၏ လက်ဖဝါးမှ အပေါ်သို့ လျှောတက်သွားသည်။

သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်နေသည်။

၎င်းတို့ကို ပွတ်သပ်ကစားနေသည်။

သူမ၏ လက်သည် မီးနီတွင် အချိန်ကုန်စေရန် သူ့အတွက် ကစားစရာလေးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

ရှန်းမူမူ၏ နှလုံးသားသည် အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူမသည် သားရေထိုင်ခုံပေါ်သို့ နောက်သို့ မှီလိုက်သည်။

သူမရှေ့ရှိ စေ့စပ်သေချာစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော၊ သိမ်မွေ့သော ထိုလူ၏ ပုံရိပ်ကို တိတ်တဆိတ် ခံစားနေသည်။

ဤလူသည် အချစ်ရေးကို မည်သို့ ချဉ်းကပ်သည်မှာ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် လူတစ်ယောက်နှင့် တူသည်။

ရုတ်တရက် သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဘာမှမဟုတ်သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေသည်။

ထူးဆန်းစွာ သူမသည် ၎င်းကို ကလေးဆန်သည်ဟု လုံးဝ မထင်ခဲ့ပါ။

သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ချိုမြိန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားသည်။

သူမ၏ နားရွက်ဖျားများသည် အနည်းငယ် နီရဲလာပြီး ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ ခေါင်းစောင်းလိုက်သည်။

သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များကို သူ့အား ကစားခွင့်ပြုလိုက်သည်။

နေဝင်ရီတရောသည် တဖြည်းဖြည်း နိမ့်ကျလာပြီး လေသည် ကားထဲသို့ တိုက်ခတ်လာသည်။

ဆောင်းဦးလေသည် ခြောက်သွေ့သော မြက်ပင်နှင့် သစ်ပင်ရနံ့ကို သယ်ဆောင်လာသည်။

အနည်းငယ်မျှသော မီးပွားလေးဖြင့်ပင် လောင်ကျွမ်းနိုင်လောက်အောင် ခြောက်သွေ့သည်။

လေသည် သူမ၏ ဆံပင်ကို ရှုပ်ပွစေသော်လည်း သူမသည် ပြန်ပြင်ရန် မကြိုးစားခဲ့ပါ။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ညင်သာစွာ စေ့ထားသည်။

သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးသော ခံစားမှုသည် အလွန်သိမ်မွေ့သည်။

လုပ်ဆောင်ချက်သည် အလွန်ပေါ့ပါးသော်လည်း ထူးခြားသော ခံစားချက်ကို ပေးသည်။

သူမကို အခြားအရာတစ်ခုခုကို အာရုံစိုက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပါ။

သူမ အွန်လိုင်းတွင် မြင်ခဲ့သော ပို့စ်တစ်ခု ရုတ်တရက် သူမ၏ စိတ်ထဲသို့ ရောက်လာသည်။

ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော ချစ်ခင်စုံမက်သော စုံတွဲ၏ လက္ခဏာများ၊ အဆင့် ၂။ အချိန်တိုင်း ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိတွေ့မှုကို လိုချင်ခြင်း။

ရှန်းမူမူ: "…."

နောက်တစ်ကြိမ် ပန်းတိုင်သို့ ရောက်သည်။

သူတို့ စားသောက်ပြီး ထွက်လာသောအခါ ညသည် လုံးဝ မှောင်မိုက်သွားပြီဖြစ်သည်။

မှုန်ဝါးသော ညအောက်တွင် လခြမ်းသည် ချိတ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဆွဲထားသည်။

ကားကို ပွင့်လင်းသော ကွင်းပြင်တွင် ရပ်ထားသည်။

နှစ်ဦးသားသည် ကားကို ယူရန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လျှောက်သွားကြသည်။

လမ်းပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်သူများစွာရှိပြီး လက်ချင်းချိတ်ကာ လျှောက်နေသော စုံတွဲများလည်း အနည်းငယ် မဟုတ်ပါ။

သူတို့သည် လမ်းပေါ်တွင် ကြည့်အကောင်းဆုံး စုံတွဲ ဖြစ်သည်။

အသွင်အပြင်နှင့် ကိုယ်ခန္ဓာ အပြည့်အဝ လိုက်ဖက်ညီပြီး သူတို့၏ စိတ်နေသဘောထားသည် ပို၍ပင် ထူးချွန်သည်။

ဖြတ်သွားဖြတ်လာများသည် တစ်ခါတစ်ရံ သူတို့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ကာ ဤလှပသော စုံတွဲကြားရှိ ရိုမန်တစ်ဆန်သော၊ ချစ်ခင်သော စကားပြောဆိုမှုကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်ခြင်းကို မခံနိုင်ကြပေ။

သို့သော် လက်တွေ့မှာ စိတ်ကူးယဉ်ထားသကဲ့သို့ မဟုတ်ချေ။

ရှန်းမူမူက ခေါင်းကို လှည့်ကာ သူမ၏ ရှည်လျားသော ဆံပင်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့ ချလိုက်သည်။

သူမသည် ဆံပင်တစ်ပင်ကို ကောက်ယူကာ ရှူရှိုက်ရန် ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။

ခဏလေးအတွင်း သူမ၏ မျက်ခုံးများ ရှုံ့သွားသည်။

"ကျွန်မဆံပင်မှာ အသားကင်မီးခိုးနံ့တွေ စွဲနေတယ်၊ အရမ်းနံတယ်။"

သူမ စကားဆုံးသည်နှင့် ပခုံးတစ်ဖက်က သူမကို ပွေ့ဖက်ကာ သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

သူသည် ငုံ့ကာ သူမ၏ ဆံပင်ကို နမ်းရှိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"မနံဘူး။"

"ရှန်းမူမူသည် ရုတ်တရက် နီးကပ်လာသော အကွာအဝေးနှင့် သူ၏ ချစ်သူရူးသွပ်သော တုံ့ပြန်မှုကြောင့် စကားမပြောနိုင်ဘဲ တောင့်တင်းသွားသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မော့ကြည့်ကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင်လည်း နံနေလို့ ခွဲခြားလို့ မရတာလေ။"

ချီမော့သည် ခဏတာမျှ ကြက်သေသေသွားသည်။

မကြာမီ သူ၏ ကျောက်မီးသွေးကဲ့သို့ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများသည် ရယ်မောသံများဖြင့် တောက်ပလာသည်။

သူသည် မသိမသာ ခေါင်းညိတ်ကာ အသံနိမ့်ဖြင့် "ဒါဆို အတူတူ နံကြတာပေါ့" ဟု ပြောသည်။

ရှန်းမူမူ: "…."

ရှန်းမူမူသည် သူ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ပြောခြင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ။

"ချီမော့၊ ရှင့်ကိုတော့ ကျွန်မ လုံးဝ မနိုင်တော့ဘူး။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချီမော့၏ မျက်ခုံးသည် စိတ်ကောင်းဝင်ကာ မြင့်တက်သွားပြီး မျက်လုံးများဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "……"

ရှန်းမူမူ: "ရှင့်ကို နှောင်းပိုင်းအချစ်ရူးရောဂါအဆင့်လို့ တရားဝင် စစ်ဆေးတွေ့ရှိထားတယ်၊ ဒါက အတော်လေး ကြောက်စရာကောင်းတယ်။"

"မဟုတ်ဘူး" ဟု ချီမော့က ချက်ချင်း ငြင်းဆိုသည်။

ရှန်းမူမူက ခေါင်းကို နောက်သို့ လှန်ကာ "ပြီးတော့ ရှင် အခုထိ ဝန်မခံသေးဘူးလား။" ဟူသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်သည်။

သူမ ကြည့်ဖူးသမျှ ရုပ်ရှင်နှင့် တီဗီရှိုးများတွင် မည်သည့်မိသားစု၏ CEO က "အတူတူ နံကြတာပေါ့" ဟူသော စကားမျိုးကို ပြောမည် မဟုတ်ပေ။

သူမကို ဘယ်လို စနောက်ရမလဲဟု တွေးနေစဉ် သူမ၏ ခေါင်းပေါ်မှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး၊ အနည်းငယ် မာနထောင်လွှားသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အစောပိုင်းအဆင့်လောက်ပဲ ရှိသေးတယ်။"

နောက်ကျမှ ချစ်သူရူး ရောဂါအဆင့်သို့ မရောက်သေးပါ။

"…….." ရှန်းမူမူ၏ အသက်ရှူသံ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

အသက်ကြီးသော ယောက်ျားများ ချစ်မိသောအခါ မည်သည့် စကားမျိုးကိုမဆို ပြောရဲကြသည်။

နှစ်ဦးသား ကားဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ချီမော့ ကားသော့ကို ထုတ်လိုက်သည်။

ဘီပီသံနှင့်အတူ Bugatti ၏ ရှေ့မီးများသည် နှစ်ချက် တောက်ပသွားသည်။

ကားထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် သူသည် သူမ၏ ခါးပတ်ကို ပတ်ပေးလိုက်သည်။

ရှန်းမူမူသည် သူမ၏ အိတ်ထဲမှ မှန်သေးသေးလေးကို ထုတ်ကာ စားနေစဉ် ပျက်သွားသော နှုတ်ခမ်းနီကို ပြန်ဆိုးရန် ရည်ရွယ်သည်။

ချီမော့သည် ကားကို မနှိုးသေးဘဲ ထိုင်ခုံတွင် နောက်သို့ မှီကာ စိတ်ရှည်စွာ စောင့်နေသည်။

ရုတ်တရက် သူက "ရုပ်ရှင်ကြည့်ချင်လား။" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်းမူမူ၏ နှုတ်ခမ်းနီဆိုးခြင်းသည် ရပ်တန့်သွားပြီး သူမသည် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် အော်ရယ်ခြင်းမှ အနည်းငယ်သာ ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။

သူ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ဒီလိုမေးတာလဲဆိုတာ သူမ ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။

စောစောက စားနေစဉ် ဘေးစားပွဲမှ စုံတွဲ၏ စကားပြောသံ လွင့်လာသည်။

မိန်းကလေးက သူမ၏ ချစ်သူသည် အလုပ်များလွန်းသည်ဟု ညည်းညူကာ ရိုမန်တစ်ဆန်သော ရုပ်ရှင်အသစ် စတင်ပြသသည့် ရက်သတ္တပတ်ရက်များကို ရှင်းလင်းပေးရန် တောင်းဆိုနေသည်။

ထိုကောင်လေးသည် ထိုအမျိုးအစားကို စိတ်မဝင်စားပုံရပြီး သူ၏ ချစ်သူကို မေးသည်။

"နောက်တစ်ခု ပြောင်းကြည့်ရအောင်လေ။ Iron Blood Squad 2 လည်း မကြာခင် ဖွင့်တော့မှာ။"

ထိုမိန်းကလေးသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် နှာမှုတ်ကာ "ချိန်းတွေ့တဲ့အခါ ရိုမန်တစ်ဆန်တဲ့ ရုပ်ရှင်မကြည့်တဲ့လူမျိုးက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ၊ ရှင်နဲ့အတူရှိရတာက ရိုမန်တစ်ဆန်တာ လုံးဝ မရှိဘူး။"

ထိုအချိန်တွင် ရှန်းမူမူ၏ အကြည့်သည် မရည်ရွယ်ဘဲ ချီမော့ဆီသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။

ခန့်ညားထည်ဝါသော ထိုလူသည် အသားကင်ညှပ်ကို ကိုင်ကာ အမဲသားပါးပါးလှီးထားသည်ကို လှန်နေသည်။

မျက်လုံးများ လျှော့ထားပြီး အမူအရာတည်ငြိမ်ကာ ဘေးစားပွဲမှ စကားပြောဆိုမှုကို လျစ်လျူရှုထားပုံရသည်။

ရှန်းမူမူသည် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ဘဲ သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်များသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ကွေးညွှတ်သွားသည်။

သူ အားလုံးကြားခဲ့သည်ဟု သူမ မထင်ထားဘဲ၊ ထို့နောက် ကားစီးချိန်တစ်ခုလုံး စဉ်းစားနေပြီး ယခုမှ သူမကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးနေသည်။

ဘယ်လောက်ချစ်စရာကောင်းလဲ။

"ကုမ္ပဏီမှာ ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်တွေ တော်တော်များနေတယ်၊ အေးဆေးသွားရင် ရှင်နဲ့အတူ ရုပ်ရှင်ကြည့်ဖို့ သွားမယ်" ဟု ရှန်းမူမူက ပြန်ဖြေပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီကို ဆက်ဆိုးလိုက်သည်။

ချီမော့ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။

သူနဲ့အတူ သွားမှာလား။

သူသည် တိုးတိုးလေး ရယ်မောသော်လည်း ပြန်မပြောခဲ့ပါ။

အစား သူသည် တံတောင်ဆစ်ကို ထောက်ကာ ခေါင်းကို စောင်းပြီး သူမ နှုတ်ခမ်းနီဆိုးနေသည်ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေသည်။

ရှန်းမူမူ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် အနည်းငယ် ဟနေပြီး ဖောင်းကြွသော နှုတ်ခမ်းလိုင်းအတိုင်း ဂရုတစိုက် ပုံဖော်ကာ ဖြည့်ဆည်းနေသည်။

နှုတ်ခမ်းနီသည် မွှေးကြိုင်ပြီး အနီရောင်ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ဖြူဖွေးသော အသားအရေနှင့် ထင်ရှားစွာ ကွဲပြားကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို စိုစွတ်ပြီး အရည်ရွှမ်းကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော တောက်ပမှုကို ထုတ်လွှတ်စေသည်။

ချီမော့သည် တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေပြီး နှလုံးသားထဲသို့ တင်းကျပ်သော ခံစားမှု တိုးဝင်လာသည်။

ရှန်းမူမူ၏ ဘေးဘက်အမြင်အာရုံတွင် ချီမော့၏ အကြည့်ကို ဖမ်းမိလိုက်သည်။ သူ စိတ်မရှည်ဖြစ်နေပုံရသည်ကို သိသောကြောင့် သူမ အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ပြီးသွားသောအခါ သူမသည် အဖုံးကို ပိတ်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် သူမ၏ ဦးခေါင်းနောက်ကို ထိုလူ၏ နွေးထွေးသော လက်ကြီးက ရုတ်တရက် လွှမ်းခြုံသွားပြီး သူမကို သူ့ဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် နူးညံ့မှုနှင့် ထိတွေ့သွားသည်။

ထိုလူ၏ ပြင်းပြသော အရှိန်အဝါသည် သူမကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။

သူမ၏ ဦးခေါင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသောကြောင့် သူမသည် ဤအလွန်ရန်လိုသော အနမ်းကို ခံယူရန် လည်ပင်းကိုသာ ဆန့်ထုတ်နိုင်တော့သည်။

ရှည်လျားပြီး တမ်းတသော အနမ်း ဖြစ်၏။

အသစ်ဆိုးထားသော နှုတ်ခမ်းနီသည် လုံးဝ ပျက်သွားသည်။

ခဏကြာသောအခါ သူတို့ နောက်ဆုံးတွင် ခွာသွားခဲ့သည်။

ရှန်းမူမူ၏ အသက်ရှူသံသည် မတည်ငြိမ်သေးပါ။

သူမ၏ စိတ်သည် မူးဝေသော အနမ်းကြောင့် တုန်လှုပ်ချောက်ချားပြီး အသက်ရှူမဝဖြစ်နေသည်။

ထိုလူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များသည် သူမ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ဖိထားကာ ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်နေသည်။

သူမကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူ၏ လည်ဇလုပ်သည် တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ နိမ့်၍ ခပ်ဟိုက်ဟိုက် အသံသည် သူမ၏ နားကို ဖြည်းညှင်းစွာ စနောက်လိုက်သည်။

"ထပ်ပြီး ဆိုးခိုင်းမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။"

ရှန်းမူမူ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ သူမ၏ ပါးပြင်မှ အပူချိန် မကျသေးပါ။

သူမသည် မျက်လုံးများကို မြှောက်ကာ သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုလူ၏ အင်္ကျီရင်ဘတ်တွင် နှုတ်ခမ်းနီ အနည်းငယ် စွန်းထင်းနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းနီကို ပိတ်နေစဉ် မတော်တဆ ပွတ်မိခဲ့ပုံရသည်။

အဖြူရောင် အင်္ကျီတွင် ယခုအခါ နီရဲရဲ အစက်အပြောက်တစ်ခု ရှိနေသည်။

မရေရာသော လေထုကို ညင်သာစွာ ထုတ်လွှတ်နေသည်။

တစ်နည်းနည်းဖြင့် အလွန်ခံစားလွယ်သည်။

ချီမော့သည် သူမ၏ အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်ကာ မျက်လုံးကို လျှော့ချပြီး သူ၏ အင်္ကျီကို ကြည့်သည်။

ထို့နောက် မျက်လုံးကို ညင်သာစွာ မြှောက်လိုက်ရာ သူ၏ ကျောက်မီးသွေးကဲ့သို့ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အမူအရာတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

သူသည် စတီယာရင်ကို လက်တင်ကာ ကားကို စတင်လိုက်သည်။

သူတို့ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ။

ဤလူသည် အိမ်တော်ထိန်းကျန်းနှင့် အစေခံများ၏ ထူးဆန်းသော အကြည့်များအောက်တွင် အပေါ်ထပ်သို့ အေးအေးလူလူ တက်သွားခဲ့သည်။

ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်းတွင် ညဘက်မှ ရာသီဥတုက အအေးပိုသည်။

သူ့လက်ထဲတွင် သူ၏ ဝတ်စုံအင်္ကျီကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လျော့ရဲရဲ ကိုင်ထားသည်။

ဝတ်ဆင်ဖို့ လုံးဝ မရည်ရွယ်ထားခဲ့ဘူး။

***

အခန်း ( ၁၇၁ ) – အရမ်းကြိုက်တယ်

နှစ်ကုန်ပိုင်း နီးကပ်လာပြီး ပွဲတော်များ တိုးပွားလာသည်။

ဘဏ္ဍာရေးမဂ္ဂဇင်းမှ ရှန်းမူမူ၏ သီးသန့် အင်တာဗျူး ထွက်လာပြီးကတည်းက "တစ်သက်တာအတွက် ပန်းစည်း" အတွက် မှာယူမှုများ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

ခဏတာတွင် လူတိုင်းသည် ၎င်းတို့ကို ကိုင်တွယ်ရန် အနည်းငယ် အလုပ်များနေကြသည်။

နှစ်သစ်မတိုင်မီ အချိန်သည် လူခေါ်ယူရန် အဆိုးဆုံးအချိန် ဖြစ်သည်။

ရွှေ့ပြောင်းလုပ်သားအများစုသည် ၎င်းတို့၏ ကုမ္ပဏီဟောင်းများမှ နှစ်ကုန်ဆုကြေးများ ရရှိပြီးမှသာ သင်္ဘောမှ ခုန်ဆင်းရန် ရွေးချယ်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် သူဌေး ရှန်းမူမူနှင့် ချင်ကျားမူ အပါအဝင် ကုမ္ပဏီရှိ လူတိုင်းသည် သိသိသာသာ အလုပ်များလာကြသည်။

ဤအလုပ်များမှုနှင့်အတူ ရှန်းမူမူသည် ချီမော့နှင့် ရုပ်ရှင်ကြည့်ရန် ကတိကို ထပ်ခါထပ်ခါ ရွှေ့ဆိုင်းခဲ့ရသည်။

တစ်ဖက်တွင် ချီအုပ်စုသည်လည်း တစ်နှစ်တာ၏ အလုပ်အများဆုံးအချိန်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ချီမော့သည် သုံးရက်ခြား တစ်ကြိမ် အစည်းအဝေးငယ်တစ်ခုနှင့် နှစ်ရက်ခြား တစ်ကြိမ် အစည်းအဝေးကြီးတစ်ခု ရှိသည်။

ရက်သတ္တပတ်တိုင်းတွင် အမျိုးမျိုးသော လူမှုရေး ညစာစားပွဲများနှင့် ပွဲတော်များသည် လျော့မသွားဘဲ တိုးလာခဲ့သည်။

သို့သော် မည်မျှပင် အလုပ်များနေစေကာမူ သူသည် ရှန်းမူမူ သို့ စာများပေးပို့ရန် အချိန်အမြဲရှာလိမ့်မည်။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်းများကဲ့သို့။ "နေ့လယ်စာ [ပုံ]"

အသေးစိတ်များကဲ့သို့။ "ငါ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ xx, xxx, xxx တို့နဲ့ စကားပြောတော့မယ်။"

ပျင်းစရာကောင်းသော အရာများကဲ့သို့။ "…"

ရှန်းမူမူသည် ဤအရာကို ရယ်စရာကောင်းပြီး ကူကယ်ရာမဲ့သည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် တိတ်ဆိတ်သော ချီမော့သည် စကားလုံး အနည်းငယ်ဖြင့် ဖြေဆိုနိုင်ပါက စာကြောင်းရှည်များကို အသုံးမပြုတတ်ပေ။

သို့သော် သူမနှင့်အတူ သူသည် မတူညီသော လူတစ်ဦးဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူတို့၏ ဝီချက်စ်စကားပြောခန်းကို ဂရုတစိုက် လှန်လှောကြည့်ရှုရင်း ရှန်းမူမူသည် ဤလူ၏ စာတိုပေးပို့မှု အကြိမ်ရေသည် သူမ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့် သူမ၏ အကြိမ်ရေနှင့် နီးပါး တူညီလာသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

တစ်ကြိမ်တွင် ရှန်းမူမူက နောက်ပြောင်ကာ မေးသည်။ "ဥက္ကဋ္ဌချီ၊ အရင်က ရှင် ဒီလောက် တက်ကြွနေတာကို ကျွန်မ သတိမထားမိဘူး။"

ခဏအကြာတွင် တစ်ဖက်မှ အဖြေတစ်ခု ရောက်လာသည်။ "ငါ မင်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသလား။"

ရှန်းမူမူ၏ မျက်လုံးများသည် ကွေးညွှတ်သွားပြီး သူမသည် စဉ်းစားခြင်းမရှိဘဲ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် စာရိုက်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ အတော်လေး ကြိုက်တယ်။"

စာပို့ပြီးနောက် စကားပြောခန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ "တစ်ဖက်မှ စာရိုက်နေသည်။" ဟူသော စာသားသည် ဆက်လက်ပေါ်နေသော်လည်း ရှန်းမူမူသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် အဖြေမရခဲ့ပါ။

ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ညီလာခံစားပွဲတွင် လက်အောက်ငယ်သားများ၏ အစီရင်ခံစာကို နားထောင်နေသော ထိုလူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လွှာချလိုက်သည်ကို သူမ မသိခဲ့ပါ။

သူ၏ နှလုံးသားသည် ရုတ်တရက် တင်းကြပ်သွားပြီး သူ၏ ချောမောသော မျက်ခုံးများကြားတွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူသည် ခဏတာ မျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ထိုနေ့ နေ့လယ်တွင် ချီမော့သည် သီးသန့် ညစာစားပွဲသို့ ဖိတ်ကြားခံခဲ့ရသည်။

ကြာမြင့်စွာ လက်တွဲလာသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် လောင်ရန်က တည်ခင်းသည်။

ကျင်းမြို့၏ ချမ်းသာသော အသိုင်းအဝိုင်းရှိ လူတိုင်း လောင်ရန်နှင့် သူ၏ ဇနီးသည်တို့သည် ထိုအသိုင်းအဝိုင်း၏ စံပြစုံတွဲဖြစ်ကြောင်း သိကြသည်။

ညစာစားနေစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က နောက်ပြောင်သည်။

"လူကြီးမင်းရန်၊ မင်းကို အလေးစားဆုံးပဲ၊ လူကြီးမင်းချီထက်တောင် ပိုတယ်။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူကြီးမင်းရန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ သူ တစ်ဝက် သောက်ထားသော ဝိုင်သည် လည်ချောင်းထဲသို့ မဆင်းဘဲ ဖန်ခွက်ကို အလျင်အမြန် ချလိုက်သည်။

"ဘာအတွက် ငါ့ကို လေးစားတာလဲ။ ပြောပါဦး။"

အုပ်စု၏ အတိုင်းအတာနှင့် အမြတ်အစွန်းအရ ချီအုပ်စု၏ ဝင်ငွေသည် ဆက်တိုက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှေ့ရောက်နေခဲ့သည်။

ပုံရိပ်နှင့် ကိုယ်ခန္ဓာအရ စားပွဲရှိ လူအချို့သည် ချီမော့ထက် နိမ့်ကျသည်ကိုလည်း ဝန်ခံခဲ့ကြသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် လူကြီးမင်းချီထက် ပိုကောင်းသော သူ့ဘက်ခြမ်းကို အလွန်သိချင်နေသည်။

"မင်းနဲ့ မရီးတို့က နှစ်ပေါင်းများစွာ အိမ်ထောင်သက်တမ်းရှိပေမယ့် ချစ်စခင်စစုံတွဲတွေလိုပဲ ချစ်ခင်ကြသေးတယ်။ ယောက်ျားတိုင်း အဲဒီလို လုပ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ထောက်ခံသည်။ "သူတို့ ကုမ္ပဏီကို ကျွန်တော် အကြိမ် အနည်းငယ် သွားဖူးတယ်။ အလှလေးတွေနဲ့ ပြည့်နေတာပဲ။ လူကြီးမင်းရန်က ရုပ်ရည်ကောင်းပြီး ချမ်းသာတယ်။ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာတဲ့အထိ ဘယ်မိန်းမမှ ခင်ဗျားကို စိတ်မဝင်စားဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် မယုံဘူး။ ခင်ဗျား ဘယ်တော့မှ မယိမ်းယိုင်ခဲ့ဘူးလား။"

အခြားတစ်ယောက်က ပို၍ပင် သဘောတူသည်။ "ကျွန်တော် လူကြီးမင်းရန်နဲ့ ညလုံးပေါက် သောက်ခဲ့တာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရှိတယ်။ မရီးက သူ့ကို တစ်ခါမှ ဖုန်းဆက်ပြီး မစစ်ဆေးဘူး။ အဲဒါ ထူးဆန်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား။"

"သူ့နေရာမှာ တခြားဘယ်သူမဆို၊ အဲဒီလို အခွင့်အရေးနဲ့ အခြေအနေမျိုးနဲ့ဆိုရင် ကြာပြီကတည်းက ထွက်သွားလောက်ပြီ။"

စနောက်ခဲ့သူက အကြောင်းအရာကို ပြန်ဆွဲတင်သည်။ "ဒါကြောင့် ကျွန်တော် လူကြီးမင်းရန်ကို အလေးစားဆုံးပဲ။ သူက သူ့ဇနီးကို နှလုံးသားအနက်ရှိုင်းဆုံးကနေ တကယ်ချစ်တယ်။ သူက ကျွန်တော်တို့အတွက် စံပြပဲ။"

"ချီးကျူးပါတယ်၊ ချီးကျူးပါတယ်။" လူကြီးမင်းရန်သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။

သူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် နောက်သို့ မှီကာ သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရောင်းချသည်။

"နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်တော့်ကို လာကပ်တဲ့ မိန်းမတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တာ အမှန်ပါပဲ။ မင်းတို့မရီးက ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း အရမ်းယုံကြည်တယ်။ ဘာလို့လို့ထင်လဲ။"

အခြားသူများက မေးသည်။ "ဘာလို့လဲ။"

လူကြီးမင်းရန်က အဓိပ္ပာယ်အပြည့်ပါဝင်သော အမူအရာဖြင့် ရှင်းပြပေးလာခဲ့သည်၊ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပြဿနာတွေ မဖြစ်ခင် ကြိုတင်ကာကွယ်ဖို့ကို ကျွန်တော် သိတယ်။ အဲဒီအပြင်က မိန်းမတွေကို ဖြစ်နိုင်သမျှ နည်းလမ်းတိုင်းနဲ့ ကျွန်တော် ပြောပြတယ်။ ကျွန်တော်က အိမ်ထောင်သည်ယောက်ျား၊ မှားယွင်းတဲ့ အတွေးတွေ မရှိသင့်ဘူးဆိုတာကို ပြောပြထားတယ်။"

သူပြောနေစဉ် ဖုန်းကို ထုတ်ကာ လူတိုင်းမြင်နိုင်ရန် မျက်နှာပြင်ကို ညွှန်ပြသည်။

"ကြည့်၊ ဒါ၊ ဒါ၊ ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်တော် တည်ဆောက်ထားတဲ့ ခိုင်မာတဲ့ အိမ်ထောင်ရေး ခံတပ်ပဲ။ လေ့လာလိုက်ပါ။"

"မိုက်တယ်၊ မိုက်တယ်။"

"ချီးကျူးပါတယ်ဗျာ။"

"….."

စားပွဲရှိ လူများသည် တက်တက်ကြွကြွ စကားပြောနေကြသည်။

သူတို့ဘေးတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ဖက်ရည်သောက်ကာ လျစ်လျူရှုစွာ လှမ်းကြည့်နေသော ချီမော့ကို မည်သူမျှ သတိမထားမိခဲ့ပါ။

ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်သော မျက်လုံးများသည် သိလိုစိတ်အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို လျှပ်တစ်ပြက် ပြသခဲ့သည်။

ပေကျင်းမြို့ အမှတ် ( ၁ ) အလယ်တန်းကျောင်း၊ နေ့လယ်စာစားချိန်။

ပထမနှစ်နှင့် ဒုတိယနှစ် အထက်တန်းကျောင်းသားများ၏ အဆင့်များအပြင် စင်္ကြံတွင် ရယ်မောသံများနှင့် ပျော်ရွှင်သံများ မြင့်တက်ကျဆင်းနေသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် တတိယနှစ် ကျောင်းသားများအတွက် အထပ်များသည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

စင်္ကြံတွင် သွားလာနေသူများ မများပါ။ ကျောင်းသားများသည် စာသင်ခန်းများတွင် လဲကျနေကြသည်။

မကြာမီ အထက်တန်းကျောင်းမှ ဘွဲ့ရမည့်သူများသည် နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ပြန်လည်သုံးသပ်ရန် အနားယူကာ စွမ်းအင်ကို ထိန်းသိမ်းရန် အနားယူချိန်တိုင်းကို တန်ဖိုးထားနေကြသည်။

ချီရှောင်ပိုင်သည် နေ့လယ်စာစားချိန် မရခဲ့ပါ။

စားပွဲပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်ကို မှီကာ သူသည် ပျင်းရိစွာ မေးစေ့ကို တဒင်္ဂတွင် ထောက်ထားသည်။

မနေ့ညက ရှန်းမူမူ ပို့ပေးခဲ့သော ရှားပါး Lego အစုံ သုံးခုအကြောင်းကို တွေးမိရုံဖြင့် သူ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။

မကြာမီ နွေရာသီပွဲတော် ရောက်တော့မည်။ သူသည် တစ်ဘူးလောက်ကို စောစောဖွင့်ကာ သူ့ကိုယ်သူ ကျေနပ်စေနိုင်သည်၊ ၎င်းသည် သူအရင်က သတ်မှတ်ထားသော အလံကို ချိုးဖောက်သည်ဟု မဆိုနိုင်ဘူး မဟုတ်လား။

ဘယ်ဘူးကို အရင်ဖွင့်ရမလဲဟု တွေးနေစဉ် သူ၏ အိတ်ထဲရှိ ဖုန်းသည် ဆက်တိုက် တုန်ခါနေသည်။

ပျင်းရိစွာဖြင့် ဖုန်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်သောအခါ သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။

မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် "အဖေ" ဟူသော စကားလုံးကြီးနှစ်လုံးကို မြင်သောအခါ သူသည် ချက်ချင်း ထိုင်လိုက်သည်။

စာသင်ခန်းမှ စင်္ကြံသို့ ရောက်သည့် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်တွင် သူ၏ ခေါင်းထဲသို့ အမျိုးမျိုးသော အဆိုးမြင်အတွေးများ ရောက်လာသည်။

သူ့အဖေက သူ့ကို ဖုန်းခေါ်ခဲသည်။

တစ်ခုခုရှိလျှင် သူတို့တွေ့ဆုံသောအခါ စကားအနည်းငယ်ဖြင့် ချီရှောင်ပိုင်ကို အမြဲလိုလို ပြောလိမ့်မည်။

တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့တာလား။

ဘာလို့ အဖေက နေ့လယ်ခင်းမှာ ဖုန်းခေါ်တာလဲ။

သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

အခြေအနေအရ သူသည် မကြာသေးမီက သူ၏ အပြုအမူကို ပြန်လည်သုံးသပ်ရန် စတင်ခဲ့သည်။

သူ၏ ဆရာမက တိုင်ကြားထားပြီး သူ့အဖေကို အမှားတစ်ခုခုကို သူ လုပ်ခဲ့သလား။

သူ ဒါကို စဉ်းစားပြီး မဖြစ်နိုင်လောဘူးဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ယခင်က ကျောင်းက မိဘများကို ဖိတ်ကြားသောအခါ သူ့အဖေအစား သူ့မိထွေးက သွားခဲ့သည်။ ဆရာမက ဒီတစ်ခါ သူ့အဖေဆီ သွားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။

ဒါ့အပြင် သူ့ရဲ့ အပြုအမူက မကြာသေးမီက တော်တော်လေး ကောင်းမွန်ခဲ့ပါတယ်။

လက်ရန်းကို မှီကာ ချီရှောင်ပိုင်သည် တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

သူ့အဖေရဲ့ အသံတိုးတိုးလေး နားကြပ်မှ ထွက်လာသည်။

"နေ့လယ်စာစားချိန်လား။"

လေသံက စကားလုံးသုံးလုံးတည်းနဲ့ ပြတ်သားနေ၏။

သို့သော် ချီရှောင်ပိုင်သည် သူ့အဖေ စိတ်ကောင်းဝင်နေပုံရသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

ချီရှောင်ပိုင်က သတိဝီရိယရှိစွာ ပြောသည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် နေ့လယ်စာစားပြီးပြီ၊ စာဖတ်နေပါတယ်။"

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် သူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်သော စာကျက်သည့်ပုံရိပ်ကို ချက်ချင်း မြှင့်တင်လိုက်သည်။

သူ့အဖေရှေ့တွင် ကြောက်ရွံ့ရန် မျိုးရိုးဗီဇသည် သူ၏ အရိုးထဲတွင် စွဲမြဲနေပုံရသည်။ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် ယခင်ကထက် ပို၍ သဟဇာတဖြစ်လာသော်လည်း သူသည် အလိုအလျောက် ကြောက်ရွံ့နေဆဲဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝေကျောက်နန်သည် ရေချိုးခန်းမှ ထွက်လာပြီး ချီရှောင်ပိုင်ကို ဖြတ်သွားစဉ် ကျယ်လောင်စွာ ပြန်ချေပသည်။

"ချီရှောင်ပိုင်၊ မင်း ဘာစာအုပ်ဖတ်နေတာလဲ။ မင်းရဲ့ အိပ်မက်ထဲမှာလား။"

ချီရှောင်ပိုင်သည် နားကြပ်ကို အလျင်အမြန် ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး ဝေကျောက်နန်ကို ကြည့်ကာ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ချီရှောင်ပိုင်သည် ဝေကျောက်နန်ကို ကန်ထုတ်ကာ နားကြပ်ကို ပြန်ဖွင့်ပြီး ဖုန်းကို နားသို့ ပြန်ကပ်လိုက်ကာ သူ့ကို မျက်လုံးဖြင့် ကျိန်ဆဲကာ ထွက်သွားခိုင်းလိုက်သည်။

သူ စိုးရိမ်နေသည်၊ သူ့အဖေက ဝေကျောက်နန်၏ စကားများကို ကြားခဲ့သလား မသိချေ။

"အဖေ၊ ကျွန်တော့်အတွက် တစ်ခုခု ပြောစရာရှိလို့ ဖုန်းခေါ်တာလား။"

ချီရှောင်ပိုင်က လေသံကို လျှော့ကာ တုံ့ဆိုင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ အဖြေကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါ့မှာ ပြောစရာ တစ်ခု ရှိတယ်"

သူ့အဖေရဲ့ အသံ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာသည်။

ချီရှောင်ပိုင်၏ အမူအရာသည် စိုးရိမ်မှုမှ စိတ်သက်သာရာရမှုသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ့အဖေ၏ ယခု ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ အပြည့်အဝ နားလည်သည်အထိပင်။

သူ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများ အံ့အားသင့်စွာ ပြူးကျယ်သွားသည်။

***