အခန်း (၁၇၈-၁၈၀)

အခန်း ( ၁၇၈ ) – အစ်ကိုကြီး၏ တွေ့ဆုံမှုလက်ဆောင်

"အစ်ကိုကြီး၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက်ကြီး ကျင်းမြို့ကို ရောက်လာတာလဲ။"

"အရင် မပြောထားဘဲ ကျွန်တော်တို့ကို အံ့အားသင့်အောင် လုပ်ချင်တာမလား။"

"အစ်ကိုကြီး၊ ကျင်းမြို့မှာ ဘယ်နှစ်ရက် နေမှာလဲ။"

"….."

ကားပေါ်ရောက်သည်နှင့် ချန်ကျိုးသည် ချန်ရှင်းကို မရပ်မနား မေးခွန်းများဖြင့် တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ချန်ရှင်းသည် ဇိမ်ခံကား၏ နောက်ခန်းတွင် ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်ကာ ပျင်းရိစွာ ထိုင်နေသည်။

သူ၏ မျက်ခုံးများသည် အနည်းငယ် ရှုံ့ထားပြီး အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ချန်ကျိုးကို တိတ်ဆိတ်စေရန် လုံလောက်သော်လည်း မကြမ်းတမ်းလွန်းသော လေသံဖြင့် သူက ပြောသည်။

"နည်းနည်း တိတ်တိတ်နေပေးနိုင်မလား။"

"….." ချန်ကျိုးခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်လိုက်သည်။

သူသည် နှုတ်ခမ်းကို ဇစ်ဆွဲသကဲ့သို့ ပြုလုပ်ကာ ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ပြန်ကျသွားသည်။

ဤအရာကို မြင်သောအခါ ချန်ရှင်းသည် သူ၏ အကြည့်ကို ညင်သာစွာ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို တွေးမိသကဲ့သို့ သူ၏ မျက်လုံးများသည် ချန်ကျိုးကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်သောအခါ ပို၍ပင် အေးစက်သွားသည်။

"ချန်ကျိုး၊ ဒါ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းလား။"

ချန်ကျိုးသည် ဤဖိနှိပ်သော မေးခွန်းကြောင့် လန့်သွားသည်။

အရမ်းအများကြီး မပြောဝံ့ဘဲ မျက်လုံးပြူးကာ ပြန်ကြည့်နေသည်။

"……." ချန်ရှင်း၏ အသံသည် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။

"ငါ ကျင်းမြို့ကို မလာခဲ့ရင်၊ ငါ မင်းကို မတော်တဆ ဖုန်းမခေါ်ခဲ့ရင် ဒီနေ့ အခြေအနေကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။"

"….." ချန်ကျိုးသည် စကားပြောစရာ မရှိတော့ဘဲ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားနေသော်လည်း စကားတစ်ခွန်း၏ တစ်ဝက်ပင် မထွက်လာနိုင်ပါ။

သူ မဖြေတတ်လို့ မဟုတ်ဘူး။

သို့သော် သူ့အစ်ကိုကြီးကို ကြောက်ရွံ့သော စိတ်သည် သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး ဘာပြောရမှန်း ခဏတာမျှ မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။

သူ မျက်နှာချင်းဆိုင် အဆူမခံရတာ ကြာပြီ။

ချန်ရှင်းက သူ့ကို ဆက်မေးသည်၊ "ဒါက မင်း မူမူကို ဘယ်လို ဂရုစိုက်ထားတာလဲ။ ဟမ်။"

ချန်ကျိုး အသက်ရှူအောင့်ထားသည်။ "……"

သူ၏ မျက်နှာတွင် ရုတ်ခြည်းဆိုသလို အလွန် အပြစ်ကင်းသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သာ ညည်းညူနိုင်သည်။ ဒါပေမယ့်...။ အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်က မင်းရဲ့ ညီလေးလေ။

ရှန်းမူမူသည် နှင်းဆီဥယျာဉ် သုံးခု ရရှိခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုတွင် နစ်မြုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ စိတ်သည် လွတ်နေသည်။

ယခု ချန်ကျိုးတစ်ယောက် ပြောစရာစကား ပျောက်ရှနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာသည်။

သူမသည် ချန်ကျိုးကို အမြန်ကယ်တင်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်မတို့ ဒီကို မလာခင် အစီအစဉ် B ကို စဉ်းစားပြီးသားပါ။ ဒီနေ့ လီရွေ့နဲ့ ကောင်းကောင်း ညှိနှိုင်းလို့ မရရင်တောင် အဆင်ပြေပါတယ်။"

သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ချန်ရှင်းသည် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ ယခင်က တင်းမာခဲ့သော မျက်နှာသည် ချက်ချင်း နူးညံ့သွားသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အပြစ်ရှိပြီး စိတ်မသက်မသာဖြစ်ခြင်း၏ အရိပ်အယောင်များ မသိမသာ ပေါ်လာသည်။

ရှန်းမူမူသည် ချန်ရှင်း၏ အမူအရာကို သတိမထားမိပါ။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ လေးလေးနက်နက် ဆက်ပြောသည်။

"တကယ်တော့ ကျွန်မ ပိုပြီး ဆင်ခြင်သင့်တယ်။ အရင်က နှင်းဆီဥယျာဉ်တွေကို ပိုပြီး ဆက်သွယ်ခဲ့ရင် အရေးပေါ် အခြေအနေ ပေါ်လာတဲ့အခါ ဒီလောက် ကူကယ်ရာမဲ့တဲ့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ မင်းပြဿနာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ချန်ရှင်းက သူမ၏ စကားကို ဖြတ်လိုက်သည်။

သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများတွင်ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်သည့် ခံစားချက် ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။

သူ၏ ပုံမှန်အားဖြင့် သံမဏိကဲ့သို့ ခိုင်မာသော နှလုံးသားသည် တစ်စုံတစ်ခုက ဆွဲယူထားသကဲ့သို့၊ မသက်မသာနှင့် နောင်တရသော ခံစားချက်များဖြင့် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။

မူမူသည် မိသားစုနှင့် မနေခဲ့သော နှစ်များတွင် သူမ အများကြီး ခံစားခဲ့ရမည်။

ပြဿနာများ ကြုံတွေ့ရသောအခါ သူမ၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ မိသားစုကို အားကိုးမည့်အစား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်သုံးသပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုအကြောင်းကို ပို၍ တွေးမိလေလေ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်လေလေ ဖြစ်သည်။

သူ့အလုပ်သည် ထိုမျှလောက် မရှုပ်ဘဲ မူမူနှင့် ချန်ကျိုးကို ပိုမိုခေါ်ဆိုခဲ့လျှင် ဤကိစ္စကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ဖြေရှင်းသင့်ခဲ့သည်။

ချန်ရှင်း၏ ပခုံးများ ညွတ်ကျသွားပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်။

"မူမူ၊ ဒါကို အရင်က မစဉ်းစားခဲ့တာ ငါ့အမှားပဲ။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်းမူမူနှင့် ချန်ကျိုးတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လှမ်းကြည့်ကာ တစ်ပြိုင်နက် မျက်တောင်ခတ်မိကြသည်။

တစ်ယောက်က အံ့အားသင့်သွားသည်။

နောက်တစ်ယောက်က အစ်ကိုကြီး ဘယ်လောက်တောင် ဘက်လိုက်လဲဆိုပြီး ညည်းညူနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်ရှင်းသည် သူ၏ ကုတ်အင်္ကျီအိတ်ထဲမှ ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

သူသည် စကားအနည်းငယ် အလျင်အမြန် ပြောပြီးနောက် ဖုန်းကို သိမ်းကာ ရှန်းမူမူကို ကြည့်သည်။

"တီကေက ငါ့နာမည်နဲ့ နောက်ထပ် နှင်းဆီဥယျာဉ် နှစ်ခု လွှဲပြောင်းပေးပြီး မင်းကို ပေးလိမ့်မယ်။"

သူသည် ခဏရပ်ကာ သူ၏ လေသံသည် ယခင်ကထက် ပို၍ပင် နူးညံ့ပြီး နွေးထွေးလာသည်။

"မူမူ၊ နောင်မှာ ဘာပြဿနာတွေပဲ ကြုံတွေ့ရပါစေ၊ မင်း ပြန်ဆင်ခြင်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် အရန်အစီအစဉ်တွေ တွေးဖို့ မလိုဘူး။ မင်းမိသားစုက အမြဲတမ်း မင်းရဲ့ အရန်အစီအစဉ်အဖြစ် ရှိနေပေးမယ်။"

"……." ရှန်းမူမူ၏ စိတ်သည် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမသည် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ကျေနပ်အားရမှုတို့ဖြင့် ထုံထိုင်းသွားသည်။ သူမသည် လက်များကို အလျင်အမြန် ဝှေ့ယမ်းကာ သူ၏ ကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းဆိုတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအခါ သူမသည် ချန်ရှင်း၏ မျက်ခုံး လှုပ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူသည် လက်ကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ရွှေ့လိုက်ကာ ဖုန်းကို ပြန်ထုတ်တော့မည့်ပုံရသည်။

သူမသည်ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းသို့ ရောက်လာသော စကားလုံးများကို မြိုချလိုက်သည်။

သူမ နောက်ထပ် ဘာမှ မပြောတော့ပါ။

သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ဆင်ခြင်မိကြောင်း အနည်းငယ် ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း အစ်ကိုကြီးက ချက်ချင်း နောက်ထပ် နှင်းဆီဥယျာဉ် နှစ်ခုကို ပေးခဲ့သည်။

သူမ တိုက်ရိုက် ငြင်းဆိုလျှင် အစ်ကိုကြီးက သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ကံဆိုးမိုးမှောင်များစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး သတိကြီးစွာထားကာ အခြားသူများ၏ ဂရုစိုက်မှုကို မကျွမ်းဝင်ဘူးဟု ထင်ကောင်းထင်နေလိမ့်မည်။

သူ ဒေါသထွက်လျှင် နှင်းဆီဥယျာဉ် ဆယ်ခုကိုပင် ပေးကောင်း ပို့ပေးလိမ့်မည်။

ရှန်းမူမူသည် သူမ ငြင်းဆိုလျှင် အာဏာရှင်စီအီးအို အစ်ကိုကြီးက ဘာပြောမည်ကိုပင် မြင်ယောင်နိုင်သည်။

"မလုံလောက်ဘူးလား။ ဒါဆို ဆယ်ခု ပေးမယ်။"

ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ ရှန်းမူမူသည် သူမ၏ အမူအရာကို ချောမွေ့စွာ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

သူမသည် အံ့အားသင့်မှုအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ကာ ချိုမြိန်သော အပြုံးကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

သူမ၏ ချစ်စရာ ပါးချိုင့်လေးများ ပေါ်လာသည်။

"ကျေးဇူးပါ အစ်ကိုကြီး"

သူမ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် ကြီးမားသော လက်ဖဝါးတစ်ခုသည် သူမ၏ ဦးခေါင်းထိပ်ကို ပွတ်သပ်ကာ ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

မပီပြင်သော ရယ်သံများနှင့်အတူ ချန်ရှင်း၏ အသံသည် နူးညံ့သည်။

"ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုဘူး။"

ကားသည် ချက်ချင်း နွေးထွေးပြီး သဟဇာတဖြစ်သော လေထုထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသည်။

ချန်ရှင်းသည် ရှန်းမူမူအား သူမ၏ ကုမ္ပဏီအခြေအနေနှင့် သူကူညီနိုင်သည့် အရာများ ရှိမရှိ မေးမြန်းစပြုလာသည်။ သူသည် ယွဲ့ကျီး၏ အနာဂတ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး ဦးတည်ချက်အတွက် သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုအပေါ် အခြေခံ၍ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အကြံပြုချက်အချို့ကိုလည်း ပေးခဲ့သည်။

အကယ်၍ ခေါင်းစဉ်သည် မရင်းနှီးသော အရာတစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲသွားပါက ရှန်းမူမူသည် အနည်းငယ် ဝေးကွာသွားသည်ဟု ခံစားရကောင်း ခံစားရလိမ့်မည်။ သို့သော် ယနေ့သည် အစ်ကိုကြီးနှင့် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းအလုပ်အကြောင်းကို ရောက်လာသောအခါ ရှန်းမူမူ၏ အလုပ်ကို အလွန်နှစ်သက်သော အမူအကျင့်များ ပေါ်လာပြီး မမောနိုင်မပန်းနိုင် ပြောဆိုနေသည်။

ထို့အပြင် သူမသည် မွေးရာပါ လူမှုရေးကောင်းသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ မကြာမီ သူတို့ကြားက အကွာအဝေးသည် မှေးမှိန်သွားသည်။

သူမ၏ ပွင့်လင်းပြီး ရွှင်လန်းသော စိတ်ထားသည် ကူးစက်တတ်သည်။

လေထုပင် လတ်ဆတ်ပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိလာပုံရသည်။

သို့သော်။

အဆိုပါ ဇိမ်ခံကား၏ လျစ်လျူရှုထားသော ထောင့်တစ်ခုတွင်။

ချန်ကျိုး၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ သူ၏ အကြည့်သည် သူတို့၏ မျက်နှာများကို အကြိမ်များစွာ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေသည်။

အစ်ကိုကြီး စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် စကားဝိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် အခွင့်ကောင်းကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

"အော် ဟုတ်သား၊ အစ်ကို၊ မကြာသေးခင်က ကျွန်တော်..."

သူ စကားမဆုံးခင် ချန်ရှင်းသည် အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ မူမူနဲ့ စကားပြောနေတာ မင်း မမြင်ဘူးလား။"

ချန်ကျိုး၏ အမူအရာ တောင့်တင်းသွားသည်။ "…….."

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သီချင်းတစ်ပုဒ် ရုတ်တရက် ကြည်လင်စွာ မြည်လာသည်။ ငါ ကားအောက်မှာ ရှိသင့်တယ်၊ ကားထဲမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဟုတ်တယ်မလား။ သူတို့မောင်နှမနှစ်ယောက်ပဲ ရှိနေတာလေ။

စကားပြောနေရင်း နှစ်မြောနေသော ရှန်းမူမူသည် သူမ မသိသော နေရာတစ်ခုသို့ ကားရောက်လာသည်ကို သတိမထားမိပါ။

သူမ ကားပေါ်မှ ဆင်းသောအခါ သူမရှေ့တွင် နှစ်ထပ် ဥရောပပုံစံ ဗီလာခြံဝင်းတစ်ခု ရှိသည်။

စိမ်းလန်းစိုပြည်သော အပင်များနောက်ခံတွင် အဖြူရောင် နံရံများနှင့် အနီရောင် အမိုးတို့သည် ဂန္ထဝင်ဆန်ဆန် ခံ့ညားသော လေထုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

မဝေးတော့သော နေရာတွင် နှင်းဆီပန်းများသည် ခြံစည်းရိုးကို ရစ်ပတ်ကာ ရိုမန်တစ်ဆန်သော အရောင်အသွေးကို ထည့်သွင်းပေးထားသည်။

လေထုထဲတွင် ပန်းများနှင့် မြေဆီလွှာ၏ ရနံ့များ ရောနှောနေသည်။

ဤဗီလာ၏ တည်နေရာနှင့် အကျယ်အဝန်းသည် ရှီယွီယွဲ့ထင်ဗီလာနှင့် မယှဉ်နိုင်သော်လည်း မြို့၏ ဆူညံသံများမှ ဝေးကွာသော ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိသည်။

ချန်ရှင်းနောက်သို့ ရှန်းမူမူနှင့် ချန်ကျိုးတို့ လိုက်သွားသောအခါ သူတို့သည် အံ့အားသင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

မြင့်မားသော ဧည့်ခန်းသို့ ရောက်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အလှဆင်မှုသည် အလွန်သစ်လွင်နေပုံရသည်။

အသစ်စက်စက် ပရိဘောဂများသည် အစွန်းအထင်းကင်းစင်ပြီး ပုံမှန် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ထားကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

"ဒီဗီလာကို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ဝယ်ထားပြီး အဲဒီအချိန်ကစပြီး လွတ်နေခဲ့တာ။"

ချန်ရှင်းသည် ရုတ်တရက် လှည့်လာပြီး ရှန်းမူမူအား သော့တွဲတစ်စုံ ပေးလိုက်သည်။

သူ၏ အမူအရာသည် အနည်းငယ် တင်းမာနေပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောသည်။

"မူမူ၊ အစ်ကိုကြီးသိတယ် မင်း အရမ်းတော်ပြီးကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးနိုင်တယ်ဆိုတာ၊ ဒါပေမယ့် ဒီတွေ့ဆုံပွဲလက်ဆောင်ကိုတော့ လက်ခံရမယ်။"

"ဒီနေ့ကစပြီး ဒါဟာ ကျင်းမြို့မှာ မင်းရဲ့ မိခင်အိမ် ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

"နောင်မှာ ချီမိသားစုမှာ နည်းနည်းလေးတောင် မကျေနပ်စရာတွေ ကြုံလာရင် ခံနိုင်ရည်ရှိမနေဘဲ ချက်ချင်း ထွက်သွားပါ။"

"အစ်ကိုကြီးက မင်းဘက်က ရပ်တည်ပေးမယ်။"

ရှန်းမူမူ၏ နှလုံးသားသည် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး နွေးထွေးမှုက သူမကို ဘက်ပေါင်းစုံမှ ဝန်းရံထားသည်။

သူမ၏ နှာခေါင်းသည် ချက်ချင်းလှုပ်ခတ်လာသည်။

သူမသည် ဤစျေးကြီးသော "တွေ့ဆုံပွဲလက်ဆောင်" သို့မဟုတ် အစ်ကိုကြီး၏ စကားများကြောင့် လှုပ်ရှားသွားခြင်း ဟုတ်မဟုတ် မပြောနိုင်ပါ။

သူမ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများသည် ဖော်ပြ၍မရသော ခံစားချက်များဖြင့် တောက်ပနေသည်။

ဘာပြောရမှန်း သူမ မသိပါ။

သူမ စကားမပြောနိုင်ခင် ထိုယုံကြည်မှုရှိသော အသံသည် နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒီနေရာက နည်းနည်း ခေတ်နောက်ကျနေပြီ။ အလှဆင်မှုကလည်း လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေက ပုံစံအတိုင်းပဲ။ အကုန်လုံး ပြန်ပြင်လိုက်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ။"

"မူမူ၊ ဘယ်လိုပုံစံကို ကြိုက်လဲ။ ပြောပါ။"

ချန်ရှင်းသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။ သူ၏ လေသံသည် အနည်းငယ် နှေးသွားသည်။

"ဟုတ်ပြီ မူမူ၊ ဒီည ယောက်ဖနဲ့အတူ ညစာစားဖို့ အဆင်ပြေမလား။"

***

အခန်း ( ၁၇၉ ) – ဆုတောင်းပြည့်စက် ၂.၀

ရှန်းမူမူသည် ရုတ်တရက် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ သူမ၏ အစ်ကိုကြီး မလာခင် ချီမော့နှင့် သူမ၏ "အတုအယောင်" အိမ်ထောင်ရေးသည် "အစစ်အမှန်" ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

မဟုတ်ပါက သူမ အစ်ကိုကြီး၏ထက်မြက်သော ဉာဏ်ရည်ကြောင့် သူမသည် ကိစ္စကို ဖော်ထုတ်မည်မဟုတ်ဟု အာမမခံဝံ့ပေ။

သူမသည် ချီမော့ကို ဖုန်းခေါ်ကာ ညစာအတူစားရန် ချိန်းလိုက်သည်။

အိမ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ဝမ်းနည်းဖွယ် ခေါက်ဆွဲ စားနေမည်ကို မလိုလားသောကြောင့် ရှောင်ချီကိုလည်း ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။

ချန်ကျိုးသည် နောက်ဆုံးတွင် စကားတစ်ခွန်း အပြည့်အစုံ ပြောခွင့်ရခဲ့သည်။

"အစ်ကို၊ အစ်မ၊ ညစာအတွက် ကျွန်တော် နောက်ထပ် တစ်ယောက်ကို ဖိတ်ခေါ်လို့ ရမလား။"

ချန်ရှင်းက သူ့ကို လှမ်းကြည့်ပြီး "ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးသည်။

ချန်ကျိုး၏ ဂရုတစိုက်ရှိသော်လည်း ချိုမြိန်စွာ ဖုံးကွယ်ထားသော အမူအရာမှတဆင့် ရှန်းမူမူသည် ခန့်မှန်းပြီးဖြစ်သည်။

ရှန်းမူမူ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပွင့်လန်းလာကာ သူမ၏ မျက်လုံးများကို ကွေးညွှတ်စေသည်။

"ရပါတယ်၊ ပြဿနာမရှိပါဘူး။"

ချန်ကျိုး၏ မေးခွန်းကို မဖြေခင် ရှန်းမူမူ သဘောတူသည်ကို မြင်သော ချန်ရှင်းသည်လည်း "အိုကေ" ဟု တီးတိုးရေရွတ်ကာ မေးစေ့ကို ညင်သာစွာ ညိတ်လိုက်သည်။

သုံးယောက်သား ချိန်းထားသော စားသောက်ဆိုင်သို့ ရောက်သောအခါ ချန်ကျိုးက လိုက်မဝင်ခဲ့ပါ။ သူသည် ချောင်လီထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု ရရှိထားပြီး ကားရပ်နေသည်။ ချောင်လီ ကားရပ်ရန် သိပ်မကျွမ်းကျင်သောကြောင့် သူမကို ကားပါကင်နေရာသို့ သွားခေါ်ရန် သူ စီစဉ်ထားသည်။

ရှန်းမူမူနှင့် ချန်ရှင်းတို့သည် စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ အတူတူ ဝင်သွားကြသည်။

လှည့်တံခါးမှ ထွက်လာသည်နှင့် သူတို့သည် ချီမော့ကို စောင့်ဆိုင်းနေသော အနေအထားဖြင့် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ရှန်းမူမူသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျင်မြန်စွာ လှမ်းလိုက်သည်။

သူမ၏ အစ်ကိုကြီးက သူတို့၏ ယခင်စာချုပ်ဖြင့် ထိမ်းမြားမှုကို သိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

သူမသည် ချိုမြိန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "အချစ်ရေ။ ကျွန်မတို့ ဒီမှာ။"

ထိုလူ၏ အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်သွယ်သော ပုံရိပ်သည် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပြီး သူသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။

သူ မမျှော်လင့်ထားသော ပျော်ရွှင်မှုသည် သူ၏ ချောမောသော မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများကို စွန်းထင်းစေသည်။

ချီမော့သည် စားသောက်ဆိုင်၏ စားသောက်ခန်းတစ်ခုလုံးကို ကြိုတင်မှာယူထားခဲ့သည်။ ခန်းမအတွင်း၌ စားပွဲထိုးအနည်းငယ်သာ ရပ်နေပြီး ရှန်းမူမူ၏ ပြင်းပြသော၊ ချိုမြိန်သော အသံကြောင့် သူတို့လည်း အံ့အားသင့်သွားသကဲ့သို့ အလျင်အမြန် လှမ်းကြည့်ပြီးမှ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ကျကျ အကြည့်များကို မျက်လွှာချလိုက်ကြသည်။

"ဘယ်အချိန်က ရောက်တာလဲ။" ရှန်းမူမူသည် ထိုလူ၏ ခိုင်မာသော လက်မောင်းကို ဖက်တွယ်ကာ သူ့ဘက်သို့ ဦးခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။

သူမသည် "လုံးဝ အပြစ်အနာအဆာ မရှိသော"၊ "အိမ်ထောင်သက်ကြာရှည်" စုံတွဲ၏ အမူအရာကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

သတိလစ်မေ့မြောစွာ ချီမော့သည် သူမ၏ ပိန်သွယ်သော ခါးကို လက်ဖြင့် သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားကာ သူ၏ မျက်လုံးများသည် အံ့သြမှု အပြည့်ရှိသည်။

"အခုလေးတင် ရောက်တာ။"

တကယ်တော့ ချီမော့သည် ဤညစာသည် ဘာကို ဆိုလိုကြောင်း သိသည်။

ချန်ရှင်းသည် သူ၏ ယောက်ဖဖြစ်သူကို အကဲဖြတ်လိုခြင်းထက် မပိုပါ။

ဤအရာနှင့် ပတ်သက်၍ သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် မသက်မသာဖြစ်မှု သို့မဟုတ် ခုခံမှု မရှိခဲ့ပါ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူမ၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိသောအခါ သူ၏ နှလုံးသားသည် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသော ခံစားချက်ဖြင့် မြင့်တက်လာသည်။

သူ့အပြင် သူမကို စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ကောင်းကောင်းဆက်ဆံမည့်သူ နောက်တစ်ဦးရှိကြောင်း သိခြင်း။

ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

သူသည် ရှန်းမူမူကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူမ၏ ခါးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်သည် မသိမသာ တစ်ကြိမ် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ရင့်ကျက်ပြီး တည်ငြိမ်သော ထိုလူသည် ဦးစွာ ခေါင်းလှည့်ကာ ချန်ရှင်းဆီသို့ လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

ချန်ရှင်း၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး အံ့သြမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာကာ သူသည် ချီမော့၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သား အရပ်အမောင်း တူညီကြသည်။

သူတို့၏ အငွေ့အသက်များသည် ဆင်တူသော်လည်း ကွဲပြားမှုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနိုင်သည်။

ချန်ရှင်းသည် သူ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုကို အနည်းငယ် တိုးမြှင့်လိုက်ပြီး ချီမော့ကို တိုက်ရိုက်ကြည့်ရှုခြင်းဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုသော သဘောထားနှင့် စူးစမ်းလိုသော အဓိပ္ပာယ်မှာ ထင်ရှားသည်။

ချီမော့သည် ပုံမှန်အတိုင်း တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ နေပြီး နောက်ဆုတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါ။

သာလွန်မှုကို ဆုံးဖြတ်ရန် လျှို့ဝှက်သော ရုန်းကန်မှုလည်း မရှိပါ။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာသွားပြီး အချိန်အတော်ကြာ ရှည်ကြာသွားသကဲ့သို့လည်း ထင်ရသည်။

နှစ်ယောက်စလုံးသည် စီးပွားရေးနယ်ပယ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြပြီး စကားမပြောဘဲပင် နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားသော အတွေ့အကြုံနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာမှာ ထင်ရှားနေပြီဖြစ်သည်။

တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ရည်ရွယ်ချက်များကို စောင့်ကြည့်ပြီး ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။

လေထဲတွင် မမြင်နိုင်သော လှိုင်းများ တိုးဝှေ့နေသည်။

သို့သော် ၎င်းသည် တင်းမာသော လှိုင်းများ မဟုတ်ပါ။

သူတို့၏ ရည်မှန်းချက်သည် တူညီပြီး အစကတည်းက ဆန့်ကျင်ဘက် မရှိပါ။

မူမူကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံသရွေ့ သူသည် ကောင်းသည်။

ခဏအတွင်း နှစ်ယောက်သား၏ အေးစက်ပြီး တင်းမာသော မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများသည် တဖြည်းဖြည်း လျော့ရဲသွားကာ လက်များကို လွှတ်လိုက်ပြီး နှစ်ဦးစလုံး ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။

ရှန်းမူမူသည် အလွန်လိမ္မာပြီး သူတို့၏ အမူအရာနှင့် စိတ်နေသဘောထားကို ဖတ်နိုင်စွမ်းသည် သူတို့ထက် မနည်းပါ။

သူမသည် ဘေးတွင် ရပ်ကာ သူတို့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

ချီမော့နှင့် ချန်ရှင်းတို့၏ အမူအရာများ နှစ်ဦးစလုံး လျော့ရဲသွားသည်ကို မြင်သောအခါ အပြင်ပန်းတွင် ခိုင်မာသော်လည်း အတွင်း၌ ကလေးဆန်သော ထိုလူနှစ်ဦးသည် ၎င်းတို့၏ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံမှုကို ပြီးမြောက်ခဲ့ကြောင်း သူမ သိသည်။

လေထုကို လျော့ပါးစေရန် တစ်ခုခုပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အဝေးမှ ဆိုးသွမ်းပြီး မာနထောင်လွှားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျွန်တော် ရောက်ပါပြီ၊ အရှင်မင်းကြီး။ ဒီနေ့ ဘာစားကြမလဲ။"

အနက်ရောင် ခေါင်းစွပ်ပါသော ဆွယ်တာအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသော ချီရှောင်ပိုင်သည် ခေါင်းစွပ်ကို ခပ်မိုက်မိုက် ဆောင်းကာ လက်နှစ်ဖက်ကို အိတ်ထဲထည့်ထားသည်။

သူသည် ခမ်းနားစွာ စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာပြီး ရှန်းမူမူ၏ ရင်းနှီးသော နောက်ကျောပုံရိပ်ကို မြင်သောအခါ မသိစိတ်ဖြင့် ထိုစကားများကို ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ၏ စကားများ ဆုံးသောအခါမှ ရှန်းမူမူ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ကြောင်း သူ သတိပြုမိသည်။

အဖေလည်း ရှိနေတယ်။

ပြီးတော့ ဆက်ဆံရတာ လွယ်ကူပုံ မရတဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက်လည်း ရှိနေတယ်။

ထိုအချိန်တွင် အဆိုပါသုံးယောက်စလုံးသည် သူ့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှမ်းကြည့်ကြသည်။

"….." ချီရှောင်ပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားသည်။ "အဖေ၊ အင်း..."

"………” ရှန်းမူမူသည် မသိမသာ ရယ်မောကာ သူ့ခေါင်းစွပ်ကို ဆွဲချလိုက်သည်။

"ရှောင်ချီ၊ အထဲမှာ ဦးထုပ် မဆောင်းနဲ့။ မဟုတ်ရင် အရပ်မရှည်ဘူး။"

"ဟမ်။" ချီရှောင်ပိုင်က သူမကို သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်သည်။ "အဲဒါက အိမ်ထဲမှာ ထီးဖွင့်တာနဲ့ တူတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ရှန်းမူမူက လှည့်စားပြောသည်။ "အဓိပ္ပာယ်က အတူတူလောက်ပဲ။"

ချီရှောင်ပိုင်: "ဒါပေမယ့် မကြာသေးခင်ကမှ တိုင်းတာကြည့်တာ၊ ကျွန်တော် အရပ် ထပ်ရှည်လာတယ်၊ ၁.၈၆ မီတာ ရှိပြီ။"

ရှန်းမူမူ၏ အကြည့်သည် ချီရှောင်ပိုင်၏ ဦးခေါင်းထိပ်၊ ချီမော့၏ ဦးခေါင်းထိပ်နှင့် ချန်ရှင်း၏ ဦးခေါင်းထိပ်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုသည်။ သူမက "မင်းက မင်းအဖေလောက် အရပ်မရှည်သေးဘူး၊ ငါ့အစ်ကိုလောက်လည်း အရပ်မရှည်သေးဘူး" ဟု ပြောသည်။

ချီရှောင်ပိုင်သည် စက္ကန့်အနည်းငယ် စကားမပြောနိုင်ဘဲ ထိုသူစိမ်း၏ အထောက်အထားကို သဘောပေါက်သွားသည်။

သူ နောက်ကျမှ တုံ့ပြန်သည်။ "ဒါပေမယ့် မင်းထက်တော့ အရပ်ရှည်သေးတယ်။"

ရှန်းမူမူ: "….."

ချီရှောင်ပိုင်နှင့် ရှန်းမူမူတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စကားပြောဆိုနေကြပြီး ယခင်က ရှက်ရွံ့ဖွယ် ဝင်လာသော စကားလုံးများကို သူ မပြောခဲ့သကဲ့သို့ တင်းမာသော လေထုကို အံ့သြဖွယ်ကောင်းစွာ လျော့ပါးစေသည်။

မူမူသည် ချီရှောင်ပိုင်နှင့် ရန်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ရှင်း၏ ယခင်က စိုးရိမ်ပူပန်နေသော နှလုံးသားသည် ယခု လုံးဝ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

မူမူသည် ချီမိသားစုတွင် အတော်လေး ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်နေပုံရသည်။

သူမ၏ မွေးစားသားနှင့် ရန်ဖြစ်နေသည့်တိုင် သူမသည် တစ်ချိန်လုံး ပြုံးနေသည်။

ဓာတ်လှေကားသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာသောအခါ "ဒင်" ဟု အသံမြည်သည်။

လေးယောက်သား ဓာတ်လှေကားထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။

ရှန်းမူမူနှင့် ချီရှောင်ပိုင် တို့သည် ၎င်းတို့၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောဆိုမှုကို ဆက်လက်ပြုလုပ်နေကြသည်။

ချီမော့နှင့် ချန်ရှင်းတို့သည် နောက်တွင် လျှောက်လာကြသည်။

မကြာမီ မရင်းနှီးမှုမှ စီးပွားရေးသမားများ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံသောအခါ ရှိတတ်သော အသွင်အပြင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အောက်ပါတို့ကဲ့သို့သော အရာများအကြောင်း ပြောဆိုနေကြသည်။

"မင်းတို့ကုမ္ပဏီရဲ့ နှစ်အလိုက် ၀င်ငွေတိုးတက်မှုဟာ မကြာသေးခင်နှစ်တွေအတွင်း တည်ငြိမ်တယ်လို့ ကြားထားတယ်။"

"နောင်မှာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နိုင်မယ့် အခွင့်အလမ်းတွေ ရှိလာမှာပါ။"

"ဘာညာ ဘာညာ။"

"@%$@ ဘာညာ ဘာညာ။"

တခြားသူတွေ နားလည်ဖို့ ပင်ပန်းတယ်လို့ ထင်ရတဲ့ ခေါင်းစဉ်မျိုးတွေကို သူတို့က ပျော်ရွှင်စွာ နားထောင်ကြသည်။

သီးသန့်အခန်းထဲမှာ ထိုင်နေကြသည်။

ချီမော့က ရှန်းမူမူကို မီနူးပေးပြီး ဘာတွေမှာမလဲဆိုတာ ကြည့်ခိုင်းသည်။

ရှန်းမူမူက ကြုံသလို တချို့ဟင်းတွေကို ရွေးလိုက်ပြီး မီနူးကို ချီရှောင်ပိုင်ဆီ လှမ်းပေးလိုက်သည်။

"မင်းလည်း ကြည့်လိုက်ဦး။"

အငယ်ဆုံးဖြစ်တဲ့အပြင် ချီရှောင်ပိုင်က "ဦးလေး" ချန်ရှင်းဆိုသူနှင့် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံတာဖြစ်လို့ သူဟာ ရှောင်လွှဲလို့မရလောက်အောင် စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေသည်။

အရင်က သင်ယူခဲ့ဖူးတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုကို သတိရပြီး သူက မီနူးကို ရှောင်ဖယ်လိုက်သည်။ သူက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောလိုက်သည်: "ကျွန်တော့်အတွက် ဘာမဆို အဆင်ပြေပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ပဲ ဆုံးဖြတ်ပါ။"

ရှန်းမူမူက သူ့လက်မောင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး စိတ်မရှည်စွာ ပြောသည်။

"ငါတို့အားလုံး မိသားစုတွေပဲဟာ၊ ငါ့ရှေ့မှာ မအူမလည် လုပ်မနေနဲ့။ မှာခိုင်းထားရင် မှာ။"

ချီရှောင်ပိုင်: "…."

ချီမော့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းက အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားပြီး ရယ်ချင်နေပုံရသည်။

ချန်ရှင်းက အနည်းငယ် ရှေ့ကိုကိုင်းလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ မာနကြီးတဲ့ စီအီးအို ပုံစံ လုံးဝပျောက်သွားကာ ချီရှောင်ပိုင်ကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြုံးလိုက်သည်။

"ချီရှောင်ပိုင်"

သူ့နာမည်ခေါ်လိုက်တာကြောင့် ချီရှောင်ပိုင်က ချက်ချင်း ခေါင်းထောင်လိုက်သည်။

သူက နောက်ကျောကို ပို၍ မတ်မတ်ထိုင်ပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း "ဟုတ်ကဲ့" လို့ ပြန်ဖြေသည်။

ချန်ရှင်းရဲ့ အသံက တည်ငြိမ်၏။"မူမူ ပြောတာ မှန်တယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး ငါတို့အားလုံး မိသားစုတစ်ခုတည်းပဲ၊ ငါ့ကို အရမ်းကြီး ရိုသေနေစရာ မလိုဘူး။"

ချီရှောင်ပိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ချန်ရှင်းက ဆက်ပြောသည်။ "ပထမဆုံး တွေ့ဆုံတာဆိုတော့ ဦးလေးအနေနဲ့ တွေ့ဆုံပွဲ လက်ဆောင် ပြင်ဆင်ထားသင့်တာပေါ့။ ငါ မစဉ်းစားမိလိုက်ဘူး။ မင်း အများအားဖြင့် ဘာကို ကြိုက်လဲ ပြောလေ။"

ချီရှောင်ပိုင် ခဏလောက် ကြောင်အသွားသည်။

သူက တိတ်တဆိတ်နဲ့ အနည်းငယ် ပြုံးနေတဲ့ သူ့အဖေနဲ့ ချစ်ခင်တဲ့ မိခင်တစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ မိထွေးလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ့စိတ်ထဲမှာ ချက်ချင်း စကားလုံးအနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။

ဝိုး။

ဆုတောင်းပြည့်စက် ၂.၀ လား။

***

အခန်း ( ၁၈၀ ) – လျှို့ဝှက်ရင်တုန်ခြင်း

ချီရှောင်ပိုင်က ချန်ရှင်းကို သူ့စိတ်ထဲမှာ "ဆုတောင်းပြည့်ရေကန် ၂.၀" လို့ တိတ်တဆိတ် သတ်မှတ်ထားပေမယ့် သူ့မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာအားရတဲ့ ပုံစံကို ထင်ထင်ရှားရှား မပြခဲ့ပေ။

တရုတ်နှစ်သစ်ကူးမှာ အကြီးအကဲတွေက စာအိတ်နီတွေ ပေးတဲ့အခါမျိုးနဲ့ တူ၏။ တကယ်တမ်း လက်ခံချင်ပေမယ့် "အိုး ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်ခံနိုင်မှာလဲ" ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောရသေးသည်။

သူက သူ့အဖေ ချီမော့နဲ့ ရှန်းမူမူကို အလျင်အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ပြီးတော့ သူက ယဉ်ကျေးပြီး နူးညံ့တဲ့ အမူအရာနဲ့ စံနှုန်းအတိုင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"လက်ဆောင်ပေးစရာ မလိုပါဘူး ဦးလေးချန်။ ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှ မလိုပါဘူး။"

ချန်ရှင်းက ညင်သာစွာ ရယ်လိုက်သည်။ သူရယ်လိုက်တော့ သူ့ရဲ့ နဖူးပေါ်ဝဲနေတဲ့ ဆံပင်တွေက အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွား၏။ သူက ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံတဲ့ သူ့ရဲ့ တူလေးကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည်။

သူ့မိဘတွေ ဆုံးပါးသွားပြီးကတည်းက ချန်ရှင်းက ချန်ကျိုးကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တယ်။ စားပွဲမှာရှိတဲ့ လူကြီးသုံးယောက်ထဲမှာ သူက ဆယ်ကျော်သက်တွေကို အနားလည်ဆုံးပဲ။

ချီရှောင်ပိုင်က လက်ဆောင်ကို လက်ခံချင်ပေမယ့် ပါးစပ်က မပြောချင်တဲ့ ဆန္ဒကို သူချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

ချီရှောင်ပိုင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ငြင်းပယ်ဖို့ အခွင့်အရေး မပေးဘဲ ချန်ရှင်းက သူ့ရဲ့ စီအီးအို စရိုက်ကို ထုတ်ဖော်ပြီး မေးခွန်းတွေ ဆက်တိုက် မေးလိုက်သည်။

"ချီရှောင်ပိုင်၊ မင်း အားကစားလုပ်ရတာ ကြိုက်လား။"

"ဘောလုံး၊ ဘတ်စကတ်ဘော၊ တင်းနစ်၊ မြင်းစီးတာ၊ ဂေါက်သီးရိုက်တာ ဘာကြိုက်လဲ။"

"ဒါမှမဟုတ် စာဖတ်တာ၊ တူရိယာတီးတာ ဒါမှမဟုတ် မော်ဒယ်လ် တည်ဆောက်တာတွေကို ပိုစိတ်ဝင်စားလား။"

ချန်ရှင်းက အထက်တန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်မှာ ရှိနိုင်တဲ့ အများသုံး စိတ်ဝင်စားမှုနဲ့ ဝါသနာတွေကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေလိုက်သည်။

ချီရှောင်ပိုင်က သူ့ကုလားထိုင်နောက်ကို မှီထိုင်လိုက်သည်။

သူ့မျက်နှာမှာ "ခင်ဗျားက လက်ဆောင်ပေးဖို့ တကယ်ပဲ အတင်းအကြပ် တောင်းဆိုနေတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ဆက်ပြီး ငြင်းနေတာဟာ မယဉ်ကျေးရာ ရောက်လိမ့်မယ်" ဆိုတဲ့ အမူအရာမျိုး ပေါ်နေ၏။

သူက သွားတွေပေါ်အောင် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ၊ ကျွန်တော် အများအားဖြင့် ဘတ်စကတ်ဘော ပိုကစားတယ်။ တစ်ခါတလေ အိမ်မှာ Lego အရုပ်တချို့လည်း ဆင်တယ်။"

သူပြောပြီးတော့ တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပုံရသည်။ သူက အလျင်အမြန် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေရလို့ အချိန်မရှိဘူး။ စာမေးပွဲပြီးရင် Lego တွေကို အားရပါးရ ပြန်ဆင်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။"

"အင်း" ချန်ရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ချန်ရှင်းက သူ့ရဲ့ ချိတ်ထားတဲ့ ခြေထောက်ပေါ် လက်တင်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ရဲ့ လက်ဖျားလေးတွေနဲ့ ပုတ်နေသည်။

ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက်မှာ သူက နောက်ဆုံးမှာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ပြည်ပအိမ်မှာ မင်းကြိုက်နိုင်လောက်တဲ့ Lego အရုပ် အစုံ တော်တော်များများ ရှိတယ်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ ရှားပါးတဲ့ ရှေးဟောင်းအရုပ်တချို့ကို မကြာသေးခင်က တခြားသူတွေကို လက်ဆောင်ပေးလိုက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျန်တဲ့အရုပ်တွေထဲမှာ မင်း သဘောကျနိုင်မယ့်ဟာတွေ ရှိနေဦးမှာပါ။"

ချန်ရှင်း၏ လေသံသည် အနည်းငယ် နောင်တရနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ သူပြောခဲ့သော စကားကို ကြားပြီးနောက် ချီရှောင်ပိုင် တက်ကြွလာသည်ကို သူ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

"တကယ်လား ဦးလေး။" ချီရှောင်ပိုင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေသည်။ "ဦးလေးက Lego စုဆောင်းတယ်လား။"

သူ မယုံနိုင်ခဲ့ပါ။ သူ့ဦးလေးသည် သူ့အဖေကဲ့သို့ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး ဂရုမစိုက်ပုံရသည်။

သူသည် တကယ်တမ်း Lego အစုံအလင် စုဆောင်းသည့် ဝါသနာရှိသည်ဟု ထင်ကာ၊ ၎င်းတို့သည် ရှားပါးသော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများလည်း ဖြစ်သည်။

ချန်ရှင်းက ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ ရှားပါးသော ဆိုးသွမ်းသော စရိုက်လေးများ ပေါ်လာကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ ဝါသနာတူတယ်။ နောင်မှာ အတော်လေး အဆင်ပြေမယ်ပုံပဲ။"

"ဟုတ်ကဲ့။" ချီရှောင်ပိုင်သည် ကြက်သွန်ဖြူထောင်းသကဲ့သို့ တက်ကြွစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

ထို့နောက် သွေးသား မတော်စပ်သော ဦးလေးနှင့် တူလေးတို့သည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသာ နားလည်သော လျှို့ဝှက် စကားဝိုင်းတစ်ခု စတင်ခဲ့သည်။

"ဦးလေး၊ မကြာသေးခင်က ကျွန်တော် Star Wars က ရှေးဟောင်း X Wing Starfighter တစ်ခု ဆောက်ခဲ့တယ်။ မိုက်တယ် မဟုတ်လား။"

"မိုက်တယ်။ အရင်က အဲဒီအစုံ ငါ့မှာလည်း ရှိခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် မကြာသေးခင်က ပေးလိုက်တာ။"

"ဘယ်လောက် စိတ်မကောင်းစရာကောင်းလဲ။ အခုခေတ်မှာ အဲဒီအစုံ ဘယ်မှာမှ ဝယ်လို့ မရဘူး။"

"သိပ်တော့ စိတ်မကောင်းစရာ မဟုတ်ပါဘူးလေ။ ငါ့မှာ Star Warsက အသစ်စက်စက် Hoth Imperial Probe Droid တစ်ခု ကျန်သေးတယ်။"

"အို ဘုရားရေ ဘုရားရေ...။" ချီရှောင်ပိုင်သည် အလွန်အားကျသောကြောင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ခေတ္တမျှ သင့်လျော်သော စကားလုံးများကို မေ့သွားကာ "အဲဒါ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၂၀က ထွက်တာ။ ဦးလေးက အရမ်းမိုက်တယ်" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ စကားပြောပြီးနောက် ချီမော့နှင့် ရှန်းမူမူ၏ အကြည့်များသည် စားပွဲဝိုင်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ရုတ်တရက် ရောက်လာသည်။

ချီမော့၏ မျက်ခုံးသည် အနည်းငယ် ရှုံ့တွသွားပြီး မကျေနပ်မှုကို အနည်းငယ် ပြသသည်။

ရှန်းမူမူ၏ နှုတ်ခမ်းတစ်ဖက်သည် မဲ့ကျသွားသည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့ကြားတွင် ထိုင်ခုံလွတ်တစ်ခု မခြားထားပါက သူမသည် သူ၏ နဖူးကို ရိုက်နှက်ပြီးဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် ချီရှောင်ပိုင်သည် စကားဝိုင်းထဲတွင် လုံးလုံး နစ်မြုပ်နေသည်။

ချီရှောင်ပိုင်သည် သူတို့၏ သတိပေးသောအကြည့်များကို လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

ဘာကြောင့်ဆိုသော် သူ့ဦးလေးက သူ့ကို ရှားပါးသော ရှေးဟောင်း Imperial Star Destroyer အစုံကို လက်ဆောင်ပေးရန် သဘောတူခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ အော်ဟစ်မပျော်ရွှင်ခဲ့ခြင်းသည်ပင် ချီးကျူးဖွယ်ကောင်းသော ထိန်းချုပ်မှုကို ပြသနေပြီဖြစ်သည်။

ရှန်းမူမူသည် ၎င်းတို့၏ စကားဝိုင်းကို နားထောင်နေစဉ် တဖြည်းဖြည်း ရင်းနှီးလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

Star Wars မှ Old Series X Wing Starfighter, Millennium Falcon, 14K Gold C, 3PO အထိပင် ရောက်ရှိလာသည်။

သူမ၏ အစ်ကို ပေးခဲ့သော မော်ဒယ်များသည် သူမ "အိပ်မက်သခင်" အား ရှာဖွေရန် အကူအညီတောင်းခဲ့သော မော်ဒယ်များနှင့် တူနေရခြင်း အကြောင်းရင်းက ဘာများလဲ။

ဘယ်လောက်တောင် တိုက်ဆိုင်လိုက်ပါသလဲ။

သူမသည် "အိပ်မက်သခင်" ၏ IP လိပ်စာသည် ပြည်ပတွင် ရှိပုံရသည်ကို မှတ်မိသည်။

ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ရှန်းမူမူသည် သူမ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ကာ စားပွဲအောက်တွင် ထားလိုက်သည်။

သူမ ဝီချက်စ်ကိုဖွင့်ပြီး "အိပ်မက်သခင်"နှင့် စကားပြောခန်းသို့ ဝင်လိုက်သည်။

ကာတွန်းရုပ်ပုံအောက်တွင် ပရိုဖိုင်က ဖော်ပြသည်။

ဒေသ: မြောက်အမေရိက

ရှန်းမူမူ: "……"

သူမသည် အံ့အားသင့်စွာ အသက်ရှူကြပ်သွားပြီး လျှော့ကျလုနီးပါးဖြစ်နေသော မေးရိုးကို ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။"

သိမ်မွေ့သော မေးခွန်းထုတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချီမော့သည် သူမ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူကို သတိပြုမိပြီး ဂရုတစိုက် မေးသည်။

ရှန်းမူမူ မျက်လုံးကို ပင့်ကြည့်လိုက်သည်။ စားပွဲအောက်ရှိ ဖုန်းဖြင့် သူမသည် ၎င်းကို ညွှန်ပြပြီး သူမ၏ အစ်ကိုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

သူမ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများသည် တဖြည်းဖြည်း ပို၍ပင် ကျယ်လာသည်။

သူမသည် စကားလုံးများအစား အမူအရာများကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

ချီမော့၏ မျက်ခုံးအဆုံးသည် အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားသည်။ သူသည် သူမ၏ လက်ညှိုးနှင့် ဖုန်းကို အကြိမ်များစွာ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုသည်။

သူမ၏ ဆိုလိုရင်းကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သော်လည်း သံသယအချို့ ရှိနေသေးသည်။

သူသည် သူမဘက်သို့ ပို၍ နီးကပ်စွာ ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။

သူတို့ကြားမှ အကွာအဝေးက ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

"မင်းပြောနေတာက။ မင်းဖုန်းထဲက အဲဒီလူ အိပ်မက်သခင်က မင်းအစ်ကိုလား။"

“ဟုတ်တယ်လို့ ကျွန်မ ထင်နေတယ်” ရှန်းမူမူက အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်သည်။

ချီမော့ - “မင်းမှာ မင်းအစ်ကိုရဲ့ ဝီချက်စ် မရှိဘူးလား။”

သူမရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကနေ အရာအားလုံးဟာ မရိုးရှင်းဘူးလို့ သူ ခန့်မှန်းမိသည်။

ချန်ရှင်းသည် ဖုန်းထဲကလူဟု သံသယရှိသော်လည်း တိုက်ရိုက်မေးကြည့်ရန် ဆန္ဒမရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့ထံတွင် ဖုံးကွယ်ထားစရာ တစ်ခု ရှိကောင်းရှိနိုင်ပေသည်။

ရှန်းမူမူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မရှိဘူး။ သူ့ကို ဝီချက်စ်မှာ ထည့်ဖို့ မေ့သွားတယ်။ သူ့ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုပဲ ကျွန်မမှာ ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် ဝီချက်စ်မှာ တစ်ခါမှ စကားမပြောဖူးဘူး။”

“အဲ့လိုလား...” ချီမော့က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူမ၏ ပခုံးပေါ်တင်ကာ အနားသို့ ကပ်လာသည်။

ချောမောပြီး သုံးဖက်မြင် မျက်နှာအသွင်အပြင်သည် ချက်ချင်းဆိုသလို နီးကပ်လာသည်။

သူမ၏ ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော ကြီးမားသော လက်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ အကြိမ်အနည်းငယ် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ချီမော့သည် ရယ်မောဖွယ် အပြုံးဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးသာ ကြားနိုင်သော အသံဖြင့် မေးလာခဲ့သည်။

“မင်း မေးကြည့်ချင်လား။”

သူ၏ လေသံသည် နူးညံ့ပြီး ညင်သာသည်။

သူ၏ တိုးလျပြီး သံလိုက်ဓာတ်ပါသော လည်ချောင်းသံဖြင့် ရှန်းမူမူ၏ နားကို နွေးထွေးစေသည်။

ကျယ်ဝန်းသော သီးသန့်ခန်းတွင် နှစ်ဦးသား ခေါင်းချင်းဆိုင်ကာ တိုးတိုးလေး တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။

ဒုန်း ဒုန်း...

မဖော်ပြနိုင်သော လျင်မြန်သော နှလုံးခုန်သံ... လျှို့ဝှက်စွာ ရင်တုန်ခြင်း။

ရှန်းမူမူသည် နှုတ်ခမ်းကို ဖိထားကာ နှလုံးခုန်နှုန်းကို တည်ငြိမ်စေရန် ညင်သာစွာ အသက်ရှူလိုက်သည်။

စားပွဲအောက်တွင် သူမသည် ဖုန်းကို ချီမော့၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်သည် သူ၏ ဘောင်းဘီကို ပွတ်တိုက်သွားသည်။

ရှန်းမူမူသည် တိုးတိုးလေး ပြောပြလိုက်သည်။

"ရှင် ဘာဖြစ်လို့ အိပ်မက်သခင်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ စကားပြောခန်းကို အရင်ဆုံး မကြည့်တာလဲ။"

သူမသည် ချီမော့နှင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ယခင်က "အိပ်မက်သခင်"ကို သူမ လိမ်ညာခဲ့ပုံအပါအဝင်ဖြစ်သည်။

ချီမော့၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များ ညွတ်ကျသွားသည်။ သူ၏ လည်ပင်းမှ အာဒံပန်းသီးသည် ညင်သာစွာ လှုပ်ရှားသွားသည်။

သူသည် အခြားသော လက်ဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ပွတ်ဆွဲကြည့်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ခံစားချက်များသည် "ဂရုမစိုက်ခြင်း" မှ "အံ့အားသင့်ခြင်း" သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

ခဏကြာသောအခါ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် ရယ်မောဖွယ် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် ညင်သာစွာ ခေါင်းစောင်းလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှု၏ ကြယ်ရောင်များ တောက်ပနေသည်။

ရုတ်တရက် သူသည် သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းသော နှာခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။

"မင်းက အဆိုးလေးပဲ။"

ရှန်းမူမူ: "…"

သူမသည် သူ၏ ရုတ်တရက် လုပ်ဆောင်မှုကြောင့် လှုပ်မရတော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ရှန်းမူမူ၏ နားရွက်ဖျားများသည် နီရဲသွားသည်။ သူမသည် မျက်တောင်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် မှိတ်လိုက်သည်။

တစ်ခုခုကို မအောင်မြင်စွာ ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ သူမသည် အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့ကာ ပူလောင်နေသော နားရွက်များကိုကိုင်လိုက်သည်။

သူမ၏ ရှည်လျားသော ကောက်ကွေးသော မျက်တောင်များသည် ညင်သာစွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမသည် တထစ်ထစ်ပြောသည်။

"အရင်ဆုံး။ တစ်ခုခု ဖြေရှင်းဖို့ ကူညီပေးပါဦး။"

ချီမော့၏ အသံသည် ကြွယ်ဝပြီး ပြုံးရွှင်နေသည်။ "ကောင်းပြီ။"

နောက်မိနစ်အနည်းငယ်ကြာတွင် နှစ်ဦးသား ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ပူးပေါင်းကြံစည်နေကြသည်။

***