အခန်း (၁၈၁-၁၈၂)

အခန်း ( ၁၈၁ ) – ချီရှောင်ပိုင် - ငါက ရှက်စရာကောင်းတယ်လို့ သူတို့ထင်နေတာလား

ချီမော့နှင့် ရှန်းမူမူတို့သည် ခေါင်းချင်းဆိုင်ကာ တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။ အခြား မည်သည့် အခြေအနေတွင်မဆို ဤအရာသည် ထူးဆန်းပုံပေါ်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ချီရှောင်ပိုင်၏ မျက်လုံးများတွင် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော အဓိပ္ပာယ်ကို ဆောင်လာခဲ့သည်။

ချီရှောင်ပိုင်၏ အကြည့်သည် သူတို့ကို လှမ်းကြည့်မိသွားသည်။ သူသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေဟာ အေးခဲသွားပြီး ကျောမတ်သွားသည်။

ထူးဆန်းတယ်၊ သူတို့ ဘာလို့ ငါ့ကို ကြည့်နေတာလဲ။

သူသည် တိတ်တဆိတ် အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းကာ သူ့ဦးလေးနှင့် ဆက်လက် စကားပြောနေသည်။

ခဏကြာသောအခါ သူ၏ အကြည့်များသည် သူတို့ထံ တိတ်တဆိတ် ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

ချီရှောင်ပိုင်: သူတို့ ဘာလို့ ငါ့ကို ထပ်ကြည့်နေတာလဲ။ ငါစိတ်ထင်နေတာများလား။

ချီရှောင်ပိုင်သည် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် အကြည့်ပြန်လွှဲလိုက်သည်။

မသေချာဘူး၊ နောက်တစ်ခါ ထပ်စစ်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။

ခဏကြာပြီးနောက်။

သူ၏ မျက်လုံးများသည် ရုတ်တရက် တစ်စက္ကန့်မျှ လျှပ်တစ်ပြက် လှမ်းကြည့်ပြီး အလျင်အမြန် ပြန်ရုပ်သိမ်းသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှန်းမူမူသည် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိသွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ချီမော့နှင့် တီးတိုးဆက်ပြောနေသည်။

ချီရှောင်ပိုင်: "….."

ဒါဆို သူတို့က ငါ့ကို ကြည့်နေတာပဲ။ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။

သူ့စိတ်တွေ အရိုင်းဆန်စွာ ပြေးလွှားနေခဲ့သည်။

ချီရှောင်ပိုင်: ငါ အခုလေးတင် ဘာလုပ်ခဲ့လဲ သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။

အာ…၊ ငါ မတော်တဆ နှစ်ခါ သုံးခါလောက် ဆဲလိုက်မိတာပဲ။

သူတို့ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဦးလေးရဲ့ လက်ဆောင်ကို ငါ လက်ခံလိုက်တယ်။

သေစမ်း...။

ငါ အခုလေးတင် သူတို့ကို အရှက်ရအောင် လုပ်မိလို့ သူတို့ စိတ်ဆိုးနေကြတာလား။

သူတို့ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ သူတို့ ငါ့ကို ဘယ်လို အပြစ်ပေးမလဲဆိုတာကို လျှို့ဝှက်ပြီး ဆွေးနွေးနေကြတာလား။

ချီရှောင်ပိုင်သည် ပို၍ စဉ်းစားလေလေ၊ ပို၍ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လေလေ ဖြစ်သည်။ ချီရှောင်ပိုင်သည် သူတို့ကို တိတ်တဆိတ် လှမ်းကြည့်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ရှစ်ကြိမ်မြောက် တိတ်တဆိတ် နားထောင်ရန် ကြိုးစားနေစဉ် သူ့ဖခင်၏ အသံသည် တရားသူကြီးက စီရင်ချက်ချသကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို သူကြားလိုက်ရသည်။

"ချီရှောင်ပိုင်"

သူ၏ နာမည်အပြည့်အစုံ အခေါ်ခံလိုက်သရသော ချီရှောင်ပိုင်သည် ချက်ချင်း မတ်မတ်ထိုင်ကာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ချီမော့သည် တံခါးဆီသို့ မေးစေ့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ညိတ်ပြပြီး သဘာဝကျကျ ပြောသည်။

"ငါ့ကားသော့တွေ ကားပါကင်မှာ ထွက်ကျသွားတယ်ထင်တယ်။ မင်း သွားရှာပေးပါဦး။"

"ဟုတ်ကဲ့ အဖေ" ချီရှောင်ပိုင် ထရပ်ကာ ချန်ရှင်းကိုလည်း ယဉ်ကျေးစွာ ပြောသည်၊ "ဦးလေး၊ ကျွန်တော် အပြင်ခဏသွားပြီး ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်။"

အခုလေးတင် သူသည် Philadelphia တွင် NBA ပွဲတစ်ပွဲကြည့်ပြီး Philadelphia 76ersကစားသမားများနှင့် ဓာတ်ပုံရိုက်ခဲ့သည့် အချိန်အကြောင်းကို ပြန်ပြောပြနေသော ဦးလေးနှင့် စကားပြောနေရင်း စိတ်ဝင်တစား နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။

အဲဒါ သူ့အကြိုက်ဆုံးအသင်းပဲ။

သူ့အဖေရဲ့ ကားသော့တွေကို ရှာပြီးရင် သူတို့ရဲ့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆွေးနွေးမှုကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နိုင်ဖို့ သူ အမြန်ပြန်လိုသည်။

အမြန်ပြန်ရောက်လိုသောကြောင့် ချီရှောင်ပိုင်သည် သီးသန့်ခန်းမှ ပြေးထွက်သွားသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန်စေ့စပ်သော သူ့ဖခင်သည် ကားသော့ကို ကားပါကင်တွင် ကျခဲ့ခြင်းသည် မည်မျှ ထူးဆန်းသည်ကို သူ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

ရှန်းမူမူက ချီရှောင်ပိုင် အဝေးကြီး ရောက်သွားပြီဆိုတာ သေချာပြီး သူ့အစ်ကိုကို သူက အိပ်မက်ပြည့်စေတဲ့ မှော်ဆရာလားလို့ သေချာမေးတော့မယ့်အချိန်မှာ သီးသန့်ခန်းတံခါး ရုတ်တရက် ပွင့်သွား၏။

ချန်ကျိုးနှင့် ချောင်လီတို့သည် အဝင်ဝတွင် ပေါ်လာသည်။

ချန်ကျိုး: အစ်ကို၊ အစ်မ၊ ယောက်ဖ၊ နောက်ကျသွားတာ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ကားရပ်တာ အဆင်မပြေနေလို့ အထဲဝင်ဖို့ အချိန်အတော်ကြာသွားတယ်။

အခန်းထဲရှိ သုံးယောက်သားသည် အသံကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ကားပါကင်က သိပ်မကျယ်ဘူး မဟုတ်လား။" ရှန်းမူမူ၏ ပါးစပ်မှ စကားလုံးများသည် သူမ တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိဘဲ လွတ်ထွက်သွားသည်။

ချန်ကျိုး၏ အမူအရာသည် ခဏတာ တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် ချောင်လီ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။

ရှန်းမူမူ: "….."

တခြား နားလည်မှုလွဲစရာ ဘာရှိသေးလဲ။

ရှန်းမူမူသည် ကိုယ့်ပါးစပ်ကို ကိုယ် ပြန်ရိုက်ချင်မိသည်။

သူမသည် ဤပါးစပ်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်တာလဲ။

ချန်ကျိုး၏ အလွန်ထင်ရှားသော လိမ်ညာမှုကို ဖော်ထုတ်ချင်ခဲ့မိတာပင်။

သူမသည် သူမ၏ ဘေးနှစ်ဖက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်တွင်ရှိသော မြေခွေးအိုနှစ်ကောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သေချာပေါက်ပင် သူတို့သည် ခပ်ပြုံးပြုံး အမူအယာဖြင့် ညင်သာစွာ ပြုံးနေကြပြီး ချန်ကျိုး လိမ်ညာနေသည်ကို အားလုံး သိနေကြတာ သိသာထင်ရှားသည်။

သူမ တစ်ယောက်တည်းသာ မိုက်မဲစွာ ပြန်မေးမိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ ပြောပြီးသော စကားကို ပြန်ရုပ်သိမ်း၍ မရပါ။ သူမ၏ အမြင်မရှိမှုကြောင့် အမှားတစ်ခု ကျူးလွန်ခဲ့သည်ကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရန် ရှန်းမူမူသည် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်သာ ပြုပြင်နိုင်တော့သည်။

"အင်း။ ကောင်းပါပြီ။ အဲ...။ ကျွန်မတို့ ဟင်းအချို့ မှာထားတယ်၊ မင်း မီနူးကို ကြည့်ပြီး ထပ်မှာလို့ ရတယ်။"

ရှန်းမူမူသည် ချောင်လီဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး ချန်ရှင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"လီလီ၊ ဒါ ကျွန်မရဲ့ အစ်ကို ချန်ရှင်း။ အစ်ကို၊ ဒါက ချောင်လီ၊ ချီမော့ရဲ့ ဝမ်းကွဲဆိုတော့ ကျွန်မရဲ့ ဝမ်းကွဲလည်း ဟုတ်တယ်။ ကျွန်မတို့ အတော်လေး အဆင်ပြေကြတယ်။"

ချောင်လီသည် မိတ်ဆက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

ရှန်းမူမူက သူမကို ပထမဆုံးအချိန် မြင်တွေ့ခဲ့ချိန်က နာခံတတ်သော မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို ပြုမူပုံကို ဖော်ပြသည်။

"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် အစ်ကိုကြီး။"

ချန်ရှင်း မျက်ခုံးတွန့်သွားသော်လည်း ချက်ချင်း စကားပြန်မပြောခဲ့ပါ။

ချန်ကျိုးနှင့် ချောင်လီတို့ ဝင်လာကတည်းက သူသည် အနည်းငယ် ဦးတည်ရာမဲ့နေသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။

ရှန်းမူမူက လမ်းတွင် ချန်ကျိုးနှင့် ချောင်လီအကြောင်း အနည်းငယ် အတင်းအဖျင်း ပြောခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့ကို လူကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ရန် အသားကျရန် အချိန်အနည်းငယ် ကြာသေးသည်။

ဤမရင်းနှီးသော ခံစားချက်များသည် ချောင်လီကို ဦးတည်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ချန်ကျိုးကို ဦးတည်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ချန်ကျိုးသည် အမြဲတမ်း သူ၏ မရင့်ကျက်သေးသော ညီငယ်လေးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ခဏလေးအတွင်း သူသည် သူ့ဘေးတွင် မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့်အတူ သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။

သူ့ကလေး ရုတ်တရက် ကြီးပြင်းလာသည်ဟူသော အိပ်မက်ဆန်သော ခံစားချက်ကို သူ့အား ပေးခဲ့သည်။

သူကိုယ်တိုင် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သော ညီငယ်လေး နောက်ဆုံးတွင် ရင့်ကျက်လာခြင်းအတွက် ကျေနပ်မှုနှင့် တွန့်ဆုတ်မှု နှစ်မျိုးလုံး ခံစားရသည်။

သူ့အစ်ကို တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သော ချန်ကျိုး၏ နှလုံးသားသည် လည်ချောင်း၏ တစ်ဝက်အထိ ခုန်တက်သွားသည်။

သူသည် ချောင်လီ၏ လက်ကို ဆွဲကာ တီးတိုးပြောသည်။

"လီလီ၊ ငါ့အစ်ကိုက စကားသိပ်မပြောဘူး၊ နည်းနည်း ကြမ်းတမ်းပုံပေါ်ပေမယ့် တကယ်တော့ အရမ်းကောင်းပါတယ်။"

ချန်ကျိုး၏ မျက်လုံးများသည် စိုးရိမ်မှုနှင့် စိတ်ရင်းမှန်မှု အပြည့် ရှိနေသည်။

သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မခံစားဘဲ မနေနိုင်ပါ။

လွန်ခဲ့သော တစ်မိနစ်က အတွေးများ ပြန်လည်ပေါ်လာသည်။

ကားပါကင်။

ချန်ကျိုးသည် စတီယာရင်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အေးဆေးစွာ လှည့်ကာ အမြန်ရပ်လိုက်သည်။

ချောင်လီကားပေါ်မှ ဆင်းတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် သူက ရပ်ခိုင်းလိုက်သည်။

"လီလီ"

ချောင်လီက ခဏရပ်သွားပြီး သူမ၏ လက်သည် ကားတံခါးပေါ်တွင် တင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ "ဟင်။"

ချန်ကျိုး: "တကယ်တော့ ငါ မင်းကို ပြောပြချင်တာ တစ်ခု ရှိတယ်။"

ချောင်လီသည် တံခါးပေါ်တွင် တင်ထားဆဲဖြစ်သော သူမ၏ လက်ချောင်းများကို ကွေးလိုက်ပြီး ချန်ကျိုး ဘာပြောတော့မည်ကို ခန့်မှန်းမိပြီးပြီဖြစ်သည်။

ချန်ကျိုး၏ တောက်လောင်သော အကြည့်သည် အလွန်စိတ်အားထက်သန်ပြီး အားကောင်းသည်။

"အရင်က ငါ့အစ်မနဲ့ ငါ သွေးသားတော်စပ်လား မသေချာလို့ ငါ အမြဲတမ်း ရှောင်ဖယ်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် အခု အဲဒါ ရှင်းလင်းသွားပြီ။"

ချန်ကျိုးသည် ခဏရပ်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို အရမ်း အရမ်း အရမ်း သဘောကျတယ်။ ငါ့ရဲ့ ချစ်သူ ဖြစ်ပေးနိုင်မလား။"

တိတ်ဆိတ်သော ကားထဲတွင် စိတ်အားထက်သန်ပြီး ရိုးသားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချန်ကျိုးသည် စိုးရိမ်မှုကြောင့် ခပ်မြန်မြန်ပြောပြီး သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ဆိုင်းရင်း အသက်ရှူအောင့်ထားမိသည်။

ချောင်လီ အံ့သြသွားသည်။

အတိတ်တွင် သူမသည် အရက်ဆိုင်များတွင် သူမ၏ တီးဝိုင်းနှင့်အတူ ဖျော်ဖြေနေစဉ် နှစ်များအတွင်း ပိုးပမ်းသူများစွာကို တွေ့ကြုံခဲ့ရသည်။

ထိုလူအများစုသည် သူမအား စကားလုံးများဖြင့် ထပ်ခါထပ်ခါ စမ်းသပ်လေ့ရှိပြီး နေ့တိုင်း မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါနှင့် မင်္ဂလာညချမ်းပါဟု စာပို့ကာ အချိန်ရတိုင်း သူမကို ညစာအတူစားဖို့ ဖိတ်ခေါ်ရန် စိတ်အားထက်သန်ကြသည်။

သို့သော် သူတို့သည် "မင်းကို သဘောကျတယ်" ဟု တကယ်တမ်း ဘယ်တော့မှ မပြောခဲ့ကြပေ။

အရွယ်ရောက်ပြီးသူတို့ကမ္ဘာတွင် အရာအားလုံးသည် အမြဲတမ်း မရေမရာဖြစ်နိုင်ပြီး အမြဲတမ်း လက်တစ်ကမ်းအကွာတွင် ထားရှိထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ "မင်းကို သဘောကျတယ်" ဟု ပထမဆုံး ပြောသူသည် ဆက်ဆံရေးတွင် အလွန်အမင်း အားနည်းချက်ရှိမည်မှာ သဘာဝကျသည်။

အလွန်လက်တွေ့ကျပြီး ကိုယ့်အကျိုးစီးပွားကိုသာ ကြည့်သည်။

အဲဒါက မှားတယ်လို့ ပြောလို့မရပေ။

ချန်ကျိုးလို လူမျိုးကို သူမ ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပင်။

တိုက်ရိုက်ဆန်ပြီး စိတ်အားထက်သန်သည်။

သူတို့ ဆက်ဆံရေးကို အတည်မပြုခင် သူသည် သူတို့၏ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံမှုများကို မရေမရာဖြစ်အောင် လှုံ့ဆော်ရန် လုံးဝ ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

ယခု ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးသို့ တိုးဝင်ရန်အတွက် သူသည် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံခဲ့သည်။

ချောင်လီသည် သူမ၏ နှလုံးသားက ပြင်းထန်စွာ ခုန်လှုပ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ချောင်လီသည် သုံးစက္ကန့်မျှသာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ၏ ဆံပင်ကို အေးဆေးစွာ သပ်တင်ပြီး ကားတံခါးကို ဖွင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့။"

ချန်ကျိုး: "…."

ချန်ကျိုးသည် တုံ့ပြန်ရန် မေ့လျော့သွားသည့်အထိ အံ့အားသင့်သွားမိသည်။

သူ ကားသော့ခတ်ပြီး ကားပေါ်ကနေ ဆင်းကာ သူမ အနောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်သွားသည်။

"မင်း အခုလေးတင် 'သေချာတာပေါ့' လို့ ပြောလိုက်တာလား။”

"ဟုတ်တယ်မလား။"

"ငါ နားအရမ်းကောင်းတာနော်။"

ချောင်လီ: "ရှင် ဆက်ပြီး ရစ်နေရင် ကျွန်မ အခုပြောလိုက်တာကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်မယ်။"

"….."

အတွေးများသည် ပစ္စုပ္ပန်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ ချန်ကျိုးသည် ပျော်ရွှင်မှုတွင် နစ်မြုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချောင်လီသည် ခဏတာ စိတ်အားထက်သန်မှုဖြင့် သဘောတူခဲ့ပြီး သူ၏ တင်းမာသော အစ်ကိုကို မြင်သောအခါ စိတ်ပြောင်းသွားကာ သူမ၏ စကားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းသွားမည်ကို သူ အလွန်စိုးရိမ်နေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ချန်ရှင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် "ညီငယ်လေး ကြီးပြင်းလာပြီ" ဆိုသည့် အဖြစ်မှန်ကို လက်ခံကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်ပြီး သူတို့ကို အလွန်ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ။"

ချောင်လီပြုံးနေသည်ကို မြင်သော ချန်ကျိုးသည် ဝမ်းသာအားရ လက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် ကြေငြာခြင်းကို မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။

"အစ်ကို၊ တကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့…."

"ခဏလေး ချန်ကျိုး" ဟု ရှန်းမူမူက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောကာ သူမ၏ နာရီကို အလျင်အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ရှောင်ချီ မပြန်လာခင် ငါ အစ်ကိုကြီးနဲ့ တစ်ခုခု အတည်ပြုဖို့ လိုတယ်။ နင် ပြောချင်တာကို ခဏလောက် ထိန်းထားလိုက်နော်။ ခဏလေးပဲ။"

အချိန် တဖြည်းဖြည်း ကုန်လာသည်။

***

အခန်း ( ၁၈၂ ) – အစ်ကို၊ အိပ်မက်သခင်က အစ်ကိုလား။

အချိန်ကုန်လုနီးပြီ။

ရှန်းမူမူသည် သူမ၏ ဖုန်းကို တိုက်ရိုက်ဖွင့်ကာ ချန်ရှင်းရှေ့တွင် မြှောက်ပြလိုက်သည်။

"အစ်ကို၊ အိပ်မက်သခင်က အစ်ကိုလား။"

ချန်ရှင်းသည် သူ၏ရှေ့တွင် မြှောက်ထားသော ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အိပ်မက်သခင်" ဟူသော စကားလေးလုံးကို သူမြင်သောအခါ သူသည် ၎င်းက နာမည်ပြောင်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သဘောမပေါက်ခဲ့ပေ။

စကားပြောခန်းရှိ စကားပြောမှတ်တမ်းများကို သူ စစ်ဆေးမပြီးမချင်း သူ သဘောမပေါက်ခဲ့ပေ။

သူ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တောက်ပလာသည်။

သူ ပိုကြည့်လေလေ၊ ပိုရင်းနှီးလေလေ ဖြစ်လာသည်။

သူသည် ရှန်းမူမူကို လှမ်းကြည့်ကာ "မူမူ၊ ငါ စကားပြောနေတဲ့သူက မင်းလား" ဟု မေးသည်။

ရှန်းမူမူသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ညင်သာစွာ ကိုက်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

သူမသည် ဝန်ခံရန် အလွန်တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း ဝန်ခံရပေမည်။

"ကျွန်မပဲ။"

ချန်ရှင်း: "…"

သူသည် သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှု အကြောင်းအရာများကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်သတိရလာသည်။

ချန်ရှင်း ပြန်လည်တွေးတောအောက်မေ့နေစဉ် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး သူ မေးလိုက်မိသည်၊ "မတော်တဆမှုတစ်ခုကြောင့် ကိုယ်တစ်ဝက် သေသွားတယ်။"

"မကြာသေးမီက အခြေအနေတွေ တိုးတက်လာပြီး နည်းနည်းတော့ လှုပ်ရှားနိုင်ပြီ။"

"မင်း ပြောနေတာ။ ချီရှောင်ပိုင်ကိုလား။"

"အင်း။ အင်း။" ရှန်းမူမူသည် ရှက်ရွံ့စွာ နံရံကို ခေါင်းနှင့် ဆောင့်တိုက်ချင်နေမိသည်။ သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းကာ "ကျွန်မ အားလုံး လိမ်ညာခဲ့တာ" ဟု ပြောသည်။

ချန်ရှင်း၏ ကျဉ်းမြောင်းသော မျက်လုံးများသည် ရုတ်တရက် ကွေးညွှတ်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးနှင့် မျက်ခုံးထောင့်များတွင် အနည်းငယ် ရယ်မောဖွယ် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

"မင်းရဲ့ ပုံပြင် ဖန်တီးပြောဆိုတတ်တဲ့ အတတ်ပညာ မဆိုးဘူး။"

သူသည် သူမ၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

ရှန်းမူမူ၏ ပါးစပ်ထောင့်စွန်း တွန့်ကွေးသွားသည်။ သူမသည် အမှန်တရားကို သိသော အခြားသူတစ်ဦးဖြစ်သည့် ချီမော့ကို လှမ်းကြည့်ကာ ထူးထူးခြားခြား ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘာလဲ။" ချန်ကျိုးသည် သူ၏ အစ်ကိုကြီးကို ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်ပြီးနောက် သူ၏ ညီမနှင့် ယောက်ဖကို လှမ်းကြည့်ကာ လုံးဝ လမ်းပျောက်နေပုံရသည်။ "အစ်ကိုကြီးတို့ ဘာပြောနေတာလဲ။ ဘာလို့ ငါ နားမလည်တာလဲ။"

ချန်ကျိုး: "….."

ဘယ်အချိန်မှာ သူ လမ်းပျောက်သွားတာလဲ။

"ဒါက ဒီလိုဖြစ်ခဲ့တာပါ" ဟု ရှန်းမူမူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် စတင်ရှင်းပြပေးသည်။

သူမသည် ချီရှောင်ပိုင်ကို မပြောနိုင်သော ပုံပြင်ကို ချန်ကျိုးနှင့် ချောင်လီအား အတိုချုံး ရှင်းပြခဲ့သည်။

ထိုအတောအတွင်း ချီရှောင်ပိုင်သည် သူ့ဖုန်း၏ မီးရောင်ဖြင့် ကားပါကင်တွင် ငါးမိနစ်ကြာ ရှာဖွေခဲ့သည်။

သူသည် ကားအောက်ပိုင်းကိုပင် လျစ်လျူမရှုခဲ့ပေ။

သူသည် ကားပါကင်မှ ဓာတ်လှေကားခန်းမအထိ လမ်းတစ်လျှောက် ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် ရှာဖွေခဲ့သည်။

သို့သော် ကားသော့ကို အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ခဲ့ရပေ။

သူသည် လက်ဗလာဖြင့် ပြန်လာရုံမှတစ်ပါး အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

သူသည် သီးသန့်ခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ပြောသည်။

"အဖေ၊ ကျွန်တော် ကားသော့ကို မတွေ့ဘူး။"

သို့သော် သူသည် စကားတစ်ဝက်တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

သီးသန့်ခန်းအတွင်း၌ ရယ်သံများ ပျံ့လွင့်နေပြီး လေထုသည် တက်ကြွနေသည်။

"ကားသော့လား။"

ချီမော့သည် စကားသံကို ကြားသောအခါ ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။ သူ့လက်သည် သဘာဝကျကျ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ရောက်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် တည်ငြိမ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ "အဖေ အခုနကပဲ အိတ်ကပ်ထဲကနေ ပြန်တွေ့တယ်" ဟု ပြောသည်။

"အာ။ ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့။" ချီရှောင်ပိုင်သည် သူ့ဖခင်၏ စကားကို သံသယမဝင်ဘဲ သက်သာရာရသော စိတ်ဖြင့် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

စားပွဲဝိုင်းတွင် လူငါးဦးသည် သူတို့အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ကာ ရယ်သံများ တစ်ဖန် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချီရှောင်ပိုင်သည် လူတိုင်းကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်နေမိသည်၊ "……."

လေထု၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ဖြစ်ပုံရပြီး သူ၏ ပုံမှန်အားဖြင့် မှိုင်းညို့သော အမူအရာသည် ဖြည်းညှင်းစွာ အသွင်ပြောင်းသွားကာ နူးညံ့သော ပုံစံ ဖြစ်သွားသည်။

သူတို့ ဘာကို ရယ်နေကြမှန်း သူ မသိသော်လည်း အတူတူ ရယ်မောခြင်းသည် အမြဲတမ်း လုံခြုံသည်။

မဟုတ်ပါက သူတစ်ယောက်တည်း သိသာထင်ရှားနေလိမ့်မည်။

ချီရှောင်ပိုင်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ လူတိုင်းကို လှမ်းကြည့်ကာ သူ၏ အပြုံးကို အခြားသူများ၏ အပြုံးနှင့် လိုက်ဖက်အောင် ညှိလိုက်သည်။

ချီရှောင်ပိုင်၏ သူ့ကိုယ်သူ အမြင်: ကျွန်တော် အရမ်း ပျော်ရွှင်နေတယ်။

ချီရှောင်ပိုင်၏ တခြားသူတွေရဲ့ အမြင်မှာ: သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ။

ထမင်းစားနေစဉ် ချီရှောင်ပိုင်သည် ချန်ကျိုးနှင့် ချောင်လီတို့ သူ့ခြေထောက်များကို တစ်ခါတစ်ရံ လှမ်းကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် တိုးတိုးလေးပြောပြီး ရယ်မောနေကြသည်။

ထိုအရာကို ဆက်လက် သည်းမခံနိုင်တော့သော ချီရှောင်ပိုင်သည် တူကို ချကာ ချောင်လီကို မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက် ဘာလို့ ကျွန်တော့် ခြေထောက်တွေကို ဆက်ကြည့်နေတာလဲ။"

ချောင်လီက မျက်တောင်ခတ်ကာ သူမ၏ လေးနက်သော အဓိပ္ပာယ်မဲ့သည့် အရည်အချင်းကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ချန်ကျိုးက မင်းရဲ့ ခြေထောက်ရှည်တွေကို အားကျနေတာ၊ ငါက သူ့ကို စနေတာ။"

ချီရှောင်ပိုင်က သံသယဖြစ်သွားတယ်။

“ဟမ့်...”

အမှန်တိုင်းပြောတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။

ချန်ကျိုးက ခေါင်းမော့ပြီး ချောင်လီ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ဝက်သားဟင်း တစ်တုံး ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ချန်ကျိုးက ဘာမှ မဖြစ်သလိုမျိုး ခေါင်းညိတ်ကာ ထောက်ခံသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါ မင်းကို အရမ်း အားကျတယ်။ မင်းရဲ့ အဲ့လို ကျန်းမာတဲ့ ခြေထောက်ရှည်တွေကို အားကျတယ်။”

ချီရှောင်ပိုင်: "………."

အင်း။

ချီးမွမ်းခံရပေမယ့် ထူးဆန်းနေသလို ခံစားရတယ်။

သုံးရက်ကြာပြီးနောက်။

ချန်ရှင်းသည် အလုပ်ကိစ္စကြောင့် ပေကျင်းမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

သူ မထွက်ခွာမီ နှစ်ရက်အလို။

သူသည် ရှန်းမူမူ၊ ချန်ကျိုးတို့နှင့်အတူ စုစုပေါင်း ထမင်း လေးနပ် စားခဲ့သည်။

ညီအစ်ကိုမောင်နှမများ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ချိန်ကို တစ်စက္ကန့်မျှပင် မဖြုန်းတီးခဲ့ပါ။

သူသည် ဖုန်းဖြင့် ချီမော့နှင့် စီမံကိန်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကိုလည်း အပြီးသတ်ခဲ့သည်။

ရှန်းမူမူသည် နှစ်ဦးကြား ယုံကြည်မှု၏ တံတားအဖြစ် ဆောင်ရွက်သောကြောင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုသည် အရမ်းလွယ်ကူရိုးရှင်းခဲ့သည်။

သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုသည် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိုတောင်းပြီး ထိရောက်မှု ရှိခဲ့သည်။ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု တစ်ခုလုံး ငါးမိနစ်ပင် မပြည့်ခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံး နှစ်မိနစ်တွင် သူတို့သည် အလုပ်အကြောင်း မပြောဘဲ ရှန်းမူမူ အကြောင်း ပြောခဲ့ကြသည်။

ချန်ရှင်းက "ဒါနဲ့ မူမူကို သူ့ဗီလာကို အိမ်တွင်းပြင်ဆင်မှုတွေ စလုပ်နေပြီဆိုတာ ကျွန်တော့်အတွက် စကားပါးပေးပါဦး။ သူ့ဗီလာရဲ့ အိမ်တွင်းပြင်ဆင်မှုပြီးတာနဲ့ ဘယ်အချိန်မဆို ပြောင်းရွှေ့နိုင်တယ်" ဟု ရုတ်တရက် ပြောလာသည်။

ချန်ရှင်းသည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ သူ့အသံနေအသံထားကို အလေးအနက် မထားသလို ခပ်ပေါ့ပေါ့သာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ဉာဏ်ကောင်းသော ချီမော့သည် ချန်ရှင်း၏ စကားများတွင် ခိုင်မာသော သတိပေးချက်ကို သတိမထားမိဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

စကားလုံးတိုင်းက သူ့ကို သတိပေးနေတာပင်။

အကယ်၍ ရှန်းမူမူသည် ချီမိသားစုအိမ်တွင် ကောင်းစွာ မနေထိုင်ပါက ချန်ရှင်းသည် သူမကို ဘယ်အချိန်မဆို သူ၏ အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်သွားမည်ဖြစ်သည်။

ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ချီမော့က ညင်သာသော အပြုံးနှင့် ခိုင်မာသော လေသံဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

"သေချာတာပေါ့၊ မူမူ အိမ်မှာ နေရတာ ငြီးငွေ့လာရင် ကျွန်တော်တို့ သူ့အိမ်ကို သွားနေလိုက်ပါ့မယ်။"

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချန်ရှင်းကသာ အံ့အားသင့်သွားရသူ ဖြစ်သည်။

ခဏကြာသောအခါ သူ၏ စူးရှထက်မြက်သော အကြည့်များတွင် စိတ်ကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ချန်ရှင်း၏ ယောက်ဖအပေါ် အကဲဖြတ်မှုသည် နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

ထိုရင့်ကျက်သော လူကြီးနှစ်ဦး၏ စကားပြောဆိုမှုအတွင်း ရှန်းမူမူသည် လုံးဝ နားမလည်ဘဲ လျှို့ဝှက်ထားခံခဲ့ရသည်။

သူမ သိခဲ့လျှင် ချီမော့ကို ကလေးဆန်ကြောင်း အကြိမ်ငါးဆယ်တိုင်တိုင် လူကိုယ်တိုင် လှောင်ပြောင်လိမ့်မည်။

လေယာဉ်မတက်မီ ချန်ရှင်းသည် ချီရှောင်ပိုင်ကို ဖုန်းခေါ်ရန် မမေ့ခဲ့ပေ။

ဖုန်းထဲကနေ ချန်ရှင်းက ညွှန်ကြားသည်။

"ချီရှောင်ပိုင်၊ ငါ မင်းအတွက် လူလွှတ်ပြီး ပို့ခိုင်းထားတဲ့ ပစ္စည်း ဒီည ပေကျင်းကို ရောက်လိမ့်မယ်"

"နောင်မှာ ဘာလိုချင်တာရှိရှိ ဦးလေးကို ပြောလိုက်ပါ။"

ချန်ရှင်းသည် ခဏလောက် အသံတိတ်သွားပြီး အနိုင်အရှုံးအတွက် မဖော်ပြနိုင်သော ဆန္ဒတစ်ခုကို လှုံ့ဆော်ကာ ထပ်ပြောသည်။

"မင်းအဖေ ပေးနိုင်တာမှန်သမျှ ငါ ပေးနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ သူ မင်းကို မကူညီချင်ရင် မင်းဦးလေးက မင်းအတွက် ရအောင် ယူပေးမယ်။"

"……" ချီရှောင်ပိုင်သည် အပျော်လွန်သွားပြီး သူ၏ ကာယအချိန်ကိုပင် မေ့ကာ ထိုနေရာတွင် ခုန်ပေါက်လိုက်မိသည်။

"ဦးလေး၊ ဦးလေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ တန်ခိုးရှင်ပဲ။"

ဖုန်းလိုင်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ချန်ရှင်း၏ ရယ်သံသည် စိတ်အားထက်သန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ အေးစက်ပြီး ခပ်ထန်ထန် အသွင်အပြင်နှင့် လုံးဝ မတူပေ။ သူသည် နွေးထွေးသော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"ငါက တန်ခိုးရှင် မဟုတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့ ဦးလေးပဲ။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ။" ချီရှောင်ပိုင်သည် ချက်ချင်း သူ့စကားကို ပြန်ပြင်ပြီး ကျွမ်းကျင်စွာ လိုက်ပါပြောသည်၊ "ဦးလေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဦးလေးပဲ။"

"….."

"ချီရှောင်ပိုင်။ ဘာလုပ်နေတာလဲ။။" ကာယဆရာမက သူ တိတ်တိတ်လေး ဖုန်းပြောနေသည်ကို သတိပြုမိပြီး အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဦးလေး၊ ကျွန်တော် ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်။" ချီရှောင်ပိုင်သည် ချန်ရှင်းကို အမြန်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားသည်။

သူ၏ စကားလုံးရွေးချယ်မှုသည် မသင့်လျော်ဘဲ အထင်လွဲခံရနိုင်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားသည်။

ချီရှောင်ပိုင်သည် သူ့ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် ရိုက်ကာ ပြန်လည်တောင်းပန်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော် ဖုန်းအရင်ချလိုက်ပြီ။"

ချန်ရှင်း: "….."

"မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော် ဖုန်းအရင်ချလိုက်မယ်လို့ ပြောချင်တာပါ။"

ချီရှောင်ပိုင်သည် ကမန်းကတန်းပြောပြီး နောက်ဆုံးတွင် မှန်ကန်စွာ ပြောနိုင်ခဲ့သည်။

ချန်ရှင်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး "ကောင်းပြီ၊ မင်း ပြန်တက်တော့။"

"တီ တီ တီ။" ဖုန်းလိုင်း မအားသေးသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အတန်း။"

ချန်ရှင်းသည် နောက်ဆုံး စကားလုံးကို လေထဲသို့ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ချီရှောင်ပိုင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ကာယဆရာ၏ အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

သူ့ကို ကစားကွင်း ပတ်ပတ်လည် နှစ်ကြိမ် ဖားခုန်ခုန်ခိုင်းခဲ့သည်။

ကာယဆရာသည် ကျောင်းသားများနှင့် ပုံမှန်အားဖြင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်သည်။

ချီရှောင်ပိုင်၏ ဖားခုန်ခြင်းကို ကြီးကြပ်နေစဉ် သူသည် အခြားကျောင်းသားများကို ပညာပေးရန်အတွက် ဥပမာအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။

"မင်းတို့က တတိယနှစ်မှာ ကာယအတန်း မရှိဘူးလို့ အမြဲတမ်း ညည်းညူနေကြတာ။"

ဆရာသည် ဝေကျောက်နန်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ကာ "ဟေး ဝေကျောက်နန်၊ မင်းက ငါ တခြားဘာသာရပ်ဆရာတွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ အရည်အချင်း မပြည့်မီဘူးလို့ အခုလေးတင် ပြောခဲ့တာမလား။" ဟု ထောက်ပြသည်။

"အခု အဆုံးမှာ ငါတို့ ကာယအတန်း ရှိတော့လည်း တစ်ယောက်ယောက်က တိတ်တိတ်လေး ဖုန်းပြောနေတုန်းပဲ။"

"ဒီလို ဆက်ဖြစ်နေရင် ငါ အခုကစပြီး ငါ့အတန်းချိန်တိုင်း နေမကောင်းဖြစ်လိုက်တော့မှာနော်။"

သူပြောပြီးသည်နှင့် တစ်တန်းလုံး ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ဆောင်းဦးရာသီမှာ ကစားကွင်းအတွင်း ရယ်မောသံများ ပျံ့နှံ့နေသည်။

ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ကျောင်းသားများ၏ ရယ်မောသံသည် သူတို့၏ စိတ်နေသဘောထားများကဲ့သို့ပင် တက်ကြွလန်းဆန်းပြီး လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသည်။

ထိုဆူညံသံကြောင့် သစ်ပင်များပေါ်တွင် နားနေသော ငှက်များ လန့်သွားပြီး ၎င်းတို့၏ အတောင်များကို ခတ်ကာ ပျံသန်းသွားကြသည်။

ဖားခုန်နေသော ချီရှောင်ပိုင်ပင် ရယ်မောနေမိသည်။

သူသည် မကြာမီ လက်ဆောင်တစ်ခု ရရှိတော့မည်ကို ပျော်ရွှင်နေသောကြောင့်လား သို့မဟုတ် ကာယဆရာ ပြောသော စကားကို ကြားတာကြောင့်လားတော့ မသိဘူး။

ချီရှောင်ပိုင်သည် ရွှင်မြူးနေသော မျက်နှာဖြင့် ဆက်လက် ဖားခုန်နေခဲ့သည်။

သူသည် အရူးတစ်ယောက်လိုပင်။

***