အခန်း (၁၈၃-၁၈၄)

အခန်း ( ၁၈၃ ) – သူ အရမ်းကြိုက်တယ်

ချန်ရှင်းနှင့် ဖုန်းချပြီးကတည်းက ချီရှောင်ပိုင်၏ စိတ်သည် ပို့ဆောင်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော ပစ္စည်းတစ်ခုကဲ့သို့ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် သူ၏ လေ့လာမှုများကို လုံးဝ အာရုံမစိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူသည် အချိန်အတော်ကြာမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ညနေပိုင်း စာလေ့လာချိန်ကို ကျော်သွားကာ စောစော အိမ်ပြန်စောင့်နေခဲ့သည်။

ဗီလာ၏ တံခါးဝမှ ခွေးတစ်ကောင် ဖြတ်သွားတိုင်း သူသည် ချဉ်းကပ်ကာ လှမ်းကြည့်ပြီး ၎င်းသည် သူ့ဦးလေးထံမှ လက်ဆောင်ဖြစ်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

သို့သော် နာရီပေါင်းများစွာ ကြာသွားသော်လည်း ပို့ဆောင်သူ၏ အရိပ်အယောင် မတွေ့ရပေ။

အိမ်တော်ထိန်းကျန်းသည် သူ့ဘေးမှ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးသည်၊ "သခင်လေး၊ သခင်လေးက သခင်ကြီးနဲ့ သခင်မကို အလုပ်ကနေ အိမ်ပြန်လာတာကို စောင့်နေတာလား။"

"ဟမ်..." ချီရှောင်ပိုင်သည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် "ဟုတ်ကဲ့" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

သူသည် သူ၏ တက်ကြွသော မျှော်လင့်ချက်ကို အလျင်အမြန် ဖုံးကွယ်ကာ ဘာမှ မဖြစ်သကဲ့သို့ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်နေဟန်ဆောင်ခဲ့သည်။

အိမ်တော်ထိန်းကျန်းသည် ကျေနပ်စွာ ပြုံးကာ လှည့်ထွက်သွားပြီး "သခင်လေး တကယ် ကြီးပြင်းလာပြီပဲ" ဟု တီးတိုးရေရွတ်သည်။

သူဟာ စာနာတတ်လာပြီ။

မိနစ်သုံးဆယ်ကြာပြီးနောက်။

အိမ်တော်ထိန်းကျန်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လျှောက်လာသည်။

"သခင်လေး၊ ခဏစောင့်နေတုန်း ထိုင်ဖို့ ကုလားထိုင် ယူလာပေးရမလား။"

အိမ်တော်ထိန်းကျန်းသည် ချီရှောင်ပိုင် အမြဲတမ်း ရပ်နေသည်ကို မကြည့်ရက်ဘဲ သဘာဝအတိုင်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် မေးခဲ့သည်။

ချီရှောင်ပိုင်သည် ခေါင်းထောင်ကာ အပြင်ကို ကြည့်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး "ဟုတ်ကဲ့" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

အိမ်တော်ထိန်းကျန်းသည် ရေကူးကန်ဘေးမှ ကုလားထိုင်တစ်ခု ယူလာခဲ့သည်။

သူသည် ချီရှောင်ပိုင် နောက်တွင် ထားလိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ဗီလာဘက်သို့ လှည့်ကာ "ကျွန်တော် သိုလှောင်ခန်းကို သွားမယ်။ ဒီနေ့ နေ့လယ်ရောက်လာတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို စီစဉ်ဖို့ မလုပ်ရသေးဘူး။ ဘာလိုချင်တာရှိရှိ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်လိုက်ပါ။ အရင်သွားလိုက်ပါဦးမယ်။" ဟု တီးတိုးရေရွတ်သည်။

"ဟမ်။" ချီရှောင်ပိုင်သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကာ အိမ်တော်ထိန်းကျန်းကို "ခဏလေး—" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့ နေ့လယ်က ပစ္စည်းရောက်လာတယ်လို့ ဦးလေးကျန်း ပြောလိုက်တာလား။"

"ဟုတ်ကဲ့" အိမ်တော်ထိန်းကျန်းသည် အဘယ်ကြောင့် သခင်လေးက ထိုမျှ ပြင်းထန်သော တုံ့ပြန်မှုရှိသည်ကို နားမလည်ဘဲ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

အိမ်တော်ထိန်းကျန်းက "ပို့ဆောင်သူက ဗီလာဧရိယာထဲကို ဝင်လို့မရဘူး။ ဒီနေ့ နေ့လယ်က ကျွန်တော် သွားယူခဲ့တာ၊ ဒါပေမယ့် စီစဉ်ဖို့ မလုပ်ရသေးဘူး" ဟု ပြောသည်။

ချီရှောင်ပိုင်သည် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

သူ၏ အသံသည် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်၊ "အာ အာ အာ၊ ဘာလို့ အရင်က မပြောတာလဲ။"

အိမ်တော်ထိန်းကျန်းကို ရှုပ်ထွေးစွာ ခေါင်းကုတ်ရင်း ထားရစ်ခဲ့သည်။

မင်းလည်း မမေးခဲ့ဘူးလေ။

အိမ်တော်ထိန်းကျန်းသည် ချီရှောင်ပိုင်၏ လျင်မြန်သော ခြေသံနောက်သို့ လိုက်သွားသည်။

သူတို့သည် ဧည့်ခန်းသို့ ရောက်သောအခါ ချီရှောင်ပိုင်သည် အကြီးစားသေတ္တာများစွာကို သယ်ဆောင်ကာ သူ၏ အခန်းတံခါးဘက်သို့ လျှောက်သွားနေသည်။

သူသည် ပစ္စည်းများကို အသုံးပြု၍ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် လျင်မြန်စွာ ဝင်သွားသည်။

သူ၏ ခြေဖနောင့်ကို အသုံးပြု၍ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

တံခါးပိတ်သည်နှင့် အတွင်းမှ ကျေနပ်အားရသော အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟုတ်တယ်။"

အိမ်တော်ထိန်းကျန်း: ….

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်။

အနက်ရောင် Kurenan ကားတစ်စီးသည် ဗီလာ၏ ခြံရှေ့မှ ဝင်လာသည်။

ချီမော့သည် ရှန်းမူမူကို သူမ၏ ကုမ္ပဏီမှ သွားခေါ်ကာ ညစာအတူစားပြီးမှ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ချီမော့သည် အစေခံက ပေးသော ရေနွေးပုဝါဖြင့် လက်များကို သုတ်နေစဉ် ရှန်းမူမူသည် ခါးကိုင်းကာ ဖိနပ်လဲသည်။

သူမ အနည်းငယ် ရှေ့သို့ကိုင်းလိုက်သောကြောင့် သူမ၏ အိတ်သည် ပခုံးမှ လျှောကျသွားသည်။

အိတ်ပြုတ်ကျတော့မည်ကို မြင်သောအခါ နောက်မှ သွယ်လျပြီး အချိုးအစားကျသော လက်တစ်ဖက်သည် ဆန့်တန်းလာကာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ချီမော့သည် သူမ၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အနည်းငယ် မြှောက်ပြီး အိတ်ကို ချွတ်ယူလိုက်သည်။

ရှန်းမူမူသည် သူ၏ နေ့စဉ် ဂရုစိုက်သော အမူအရာများကို ပုံမှန်ခံစားနေရပုံရပြီး သူ့ကို တစ်ချက်သာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် တစ်ခုခုကို တွေးမိကာ သူတို့ဘေးတွင် ပြုံးနေသော အိမ်တော်ထိန်းကျန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"အခု ဘယ်အချိန်လဲ အိမ်တော်ထိန်းကျန်း။ ချီရှောင်ပိုင် မကြာခင် ပြန်လာသင့်နေပြီ မဟုတ်လား။"

ဖိနပ်လဲပြီးနောက် ရှန်းမူမူသည် လှည့်လာကာ ချီမော့၏ လက်ထဲမှ အစားအသောက်အိတ်ကို ယူ၍ အိမ်တော်ထိန်းကျန်းအား ပေးလိုက်သည်။

"သူ့အတွက် အစားအသောက်တွေ ယူလာပေးတယ်။ သူ ပြန်လာရင် နွေးပေးလိုက်ပါ။"

အိမ်တော်ထိန်းကျန်းသည် အစားအသောက်အိတ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လက်ခံယူကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"သခင်လေးက အိမ်ကို စောစော ပြန်လာတယ်။"

ရှန်းမူမူ: "ဟင်...။ သူက စောစော ပြန်လာတာလား။"

ဒီနေ့ ညနေ စာလေ့လာချိန် မရှိဘူးလား။

အိမ်တော်ထိန်းကျန်းသည် ခဏတာ ပြန်အောက်မေ့ကာ အလွန်ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ မမလေး။ သခင်လေး ညနေ ၆: ၂၇ မှာ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး အခု သူ့အခန်းထဲမှာ ရှိပါတယ်။"

ရှန်းမူမူသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ချက်ချင်း အကြောင်းရင်းကို ခန့်မှန်းကာ မေးသည်။

"အိမ်တော်ထိန်းကျန်း၊ ဒီနေ့ ပစ္စည်းရောက်တာ ရှိလား။ ချီရှောင်ပိုင်က ပစ္စည်းရောက်တာကို စောင့်ပြီးမှ သူ့အခန်းကို ပြန်သွားတာလား။"

အိမ်တော်ထိန်းကျန်းသည် အံ့အားသင့်သော အမူအရာကို ပြသကာ "ဟုတ်ကဲ့" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

မမလေးက အရာအားလုံးကို ဘယ်လို ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်ပြီး သခင်လေးရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကိုတောင် ခန့်မှန်းနိုင်တာလဲ။

"မင်းက လူဆိုးလေးပဲ၊ သူက ပစ္စည်းရောက်တာကို စောင့်ဖို့အတွက် စာလေ့လာချိန်ကို လစ်သွားတာ ဖြစ်ရမယ်" ဟု ရှန်းမူမူက မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းကာ ချီမော့ကို လှမ်းကြည့်ပြီး မျက်ခုံးများ ရှုံ့ကာ "ရှင့်သားကို ဘာလို့ မထိန်းတာလဲ။ သူက အထက်တန်း နောက်ဆုံးနှစ် ရောက်နေပြီ၊ အတန်းတွေကို လစ်ဖို့ ရဲတင်းနေတုန်းပဲ" ဟု ဆိုသည်။

"….," ချီမော့ တောင့်တင်းသွားသည်။

သူ အပြစ်တင်ခံရမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူ တစ်ခုခု ပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ရှန်းမူမူသည် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ နှစ်သိမ့်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိဘူး၊ ကိစ္စမရှိဘူး၊ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ့မယ်လေ။"

"ဒီရက်ပိုင်း အရမ်းအလုပ်များပြီး သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားတယ်။ ရှောင်ချီက အခွင့်ကောင်း ယူသွားတယ်လို့ သဘောထားလိုက်မယ်။"

"ဒါပေမယ့် နောက်တစ်ခါ ထပ်မိရင် ငါ သူ့ကို လွယ်လွယ်နဲ့ မလွှတ်ပေးနိုင်ဘူး။"

ချီမော့သည် ရှန်းမူမူ၏ ခြေသံပြင်းပြင်းဖြင့် လှေကားပေါ်သို့ တက်သွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။

သူ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

သူ၏ မှောင်မိုက်သော မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင် အနည်းငယ် တောက်ပနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးထောင့်များသည် တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာကာ ကြယ်များနှင့် တူနေသည်။

အလွန် တက်ကြွလန်းဆန်းသည်။

သူသည် သူမကို တကယ် နှစ်သက်သည်။

ရှန်းမူမူသည် ၎င်းတို့၏ အိပ်ခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်ပြီး အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါတွင် သူမ၏ ခါးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အနောက်ကနေ ရုတ်တရက် သိုင်းဖက်ခံလိုက်ရသည်။

ထိုလူ၏ လက်မောင်းသည် ချောမွေ့ပြီး ကြွက်သားများ သန်မာကာ အနည်းငယ် အားစိုက်လိုက်သောကြောင့် သွေးကြောများ အနည်းငယ် ပေါ်လာပြီး ယောက်ျားပီသသော ခွန်အားကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

အခန်းထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် သူသည် လက်မောင်းကို ပိုတင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်စေခဲ့သည်။

ရှန်းမူမူသည် အံ့အားသင့်စွာ မျက်လုံးပြူးကာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ချီမော့သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချိန်ညှိကာ သူ့ဘက်သို့ လှည့်ပြီး မေးခွန်းတစ်ခုဖြင့် ပြန်ဖြေသည်၊ "မင်း ကိုယ့်ကို ကတိပေးထားတာတွေ မေ့သွားပြီလား။"

ရှန်းမူမူသည် ခဏတာ ရပ်တန့်ကာ သူမ၏ အတွေးထဲကို ပြန်ရှာဖွေကြည့်သည်။

မကြာသေးမီက နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် အလုပ်များစွာ ရှိနေခဲ့သည်။

သူမသည် နေ့တိုင်း အရာပေါင်း တစ်သောင်းကို မှတ်မိရမည်ဟု ခံစားရပြီး ချီမော့ကို ကတိပေးထားသည်ကိုတော့ ပြန်မမှတ်မိနိုင်တော့ပေ။

ရှန်းမူမူသည် သူမ၏ လက်ကို သူ့လက်ဖျံပေါ်ရွှေ့ကာ ညင်သာစွာ ဖျစ်ညှစ်ပြီး ဆုပ်ကိုင်မှုကို လျော့ပေးရန် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

တိုက်ရိုက်မေးမည့်အစား သူမက "အရိပ်အမြွက် တစ်ခုလောက် ပေးပါလား၊ ကျွန်မ သေချာပေါက် မှတ်မိပါလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူ၏ အကြည့်သည် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ လက်ဖြင့် ဖျစ်ညှစ်ထားသော နေရာသည် ပူလောင်သွားပြီး ကျန်ရှိသော နွေးထွေးမှု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အမြဲတမ်း လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်သော အမျိုးသားတစ်ဦးအတွက် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ လက်မှ နူးညံ့သော အားအင်သည် ဘာမျှ မဟုတ်ပေ။

ချီမော့သည် ကန့်ကွက်မည့်အစား သူ၏ လက်မောင်းမှ ပျံ့နှံ့နေသော နွေးထွေးသော ခံစားချက်ကို အာရုံစိုက်ရန် သတိပေးချက်နှင့် ပိုတူသည်။

သူမ၏ ချိုမြိန်သော ရနံ့သည် သူ၏ နှာခေါင်းပတ်လည်တွင် သင်းပျံ့နေသည်။

ရှန်းမူမူသည် သူ့ကို မော့ကြည့်ကာ အရိပ်အမြွက်ပေးရန် စောင့်နေသည်။

သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများတွင် တောက်ပသော လှိုင်းကလေးများ ရှိနေသည်။

ထင်ရှားပြီး တောက်ပသည်။

အလှဆုံး နေဝင်ချိန်ထက်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။

ထိုလူ၏ မျက်လုံးများ နက်ရှိုင်းသွားသည်။

သူသည် ဆုပ်ကိုင်မှုကို အနည်းငယ် လျှော့သင့်သည်ဟု တွေးကာ သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များသည် သူ၏ အတွေးများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ကာ သူ၏ လက်မောင်းကို ပို၍ပင် တင်းကျပ်စေသည်။

ရှန်းမူမူသည် သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ မရောက်စေရန် သူမ၏ လက်ကို သူ့ရင်ဘတ်တွင် ဖိထားရသည်။

"မြန်မြန်လေး အရိပ်အမြွက် ပေးပါဦး" ဟု သူမက တိုက်တွန်းသည်။

ထိုလူသည် ပို၍ နီးကပ်စွာ ကိုင်းညွှတ်လာကာ သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာသည် ပို၍ နီးကပ်လာသည်။

ချီမော့သည် ဝေ့လည်ကြောင်ပတ် မလုပ်ဘဲ သူမအား တိုက်ရိုက် အဖြေပေးခဲ့သည်။

"မင်း ကိုယ်နဲ့ ရုပ်ရှင်အတူကြည့်ဖို့ လိုက်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။"

"…." ရှန်းမူမူ အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူမ လုံးဝ မေ့သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ တောင့်တင်းနေသော အမူအရာသည် တဖြည်းဖြည်း လျော့ရဲသွားပြီး မျက်ခုံးပင့်ကာ တစ်ချိန်တည်းတွင် ချော့မော့ရှင်းပြရန် ကြိုးစားသည်။

"ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်တွေ အရမ်းရှုပ်နေလို့ မေ့သွားတာ။ ခုနလေးတင် တစ်ခါ မေ့သွားသေးတယ်၊ ဒါကြောင့် စိတ်မဆိုးနဲ့နော်။ ဟင်။"

ချီမော့သည် သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ သူ၏ နက်ရှိုင်းပြီး သာယာသော အသံသည် ဟန်ဆောင်ဒေါသဖြင့် ရစ်ပတ်လျက် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ နောက်တစ်ခါ မင်း ထပ်ပြီး မေ့ရင် ကိုယ် ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ မကျေနပ်ပေးနိုင်ဘူးနော်။"

***

အခန်း ( ၁၈၄ ) – မစ္စရှန်း အကြောင်းပြချက် လိုချင်လား

ရှန်းမူမူသည် ရုပ်ရှင်အတူကြည့်ဖို့ မေ့သွားတာမျိုး မဖြစ်ရအောင် သူမ၏ ဖုန်းတွင် အချိန်ဇယားတစ်ခု သတ်မှတ်ခဲ့သည်။

နေ့လယ် ၃:၁၅ တိုင်း သူမ၏ ဖုန်းတွင် သတိပေးချက်တက်လာရန် ဖုန်းအလန်းပေးထားသည်။

ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် စာသား သတိပေးချက် တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဒီနေ့ ရုပ်ရှင်ကြည့်ပြီးပြီလား။"

သို့သော် ဤမိုက်မဲသော နည်းလမ်းဖြင့်ပင် ရုပ်ရှင်ကြည့်ခြင်းကို ထပ်ခါထပ်ခါ ရွှေ့ဆိုင်းခဲ့သည်။

နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် ကုမ္ပဏီတွင်ကိုင်တွယ်ရန် အရာများစွာ ရှိခဲ့သည်။ ဖျော်ဖြေရေးကိစ္စရပ်များကို နောက်ဆုံးမှသာ ထားနိုင်သည်။

ချီမော့သည် ဤအရာနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန်သည်းခံပြီး သူမကို လုံးဝ မတိုက်တွန်းခဲ့ပါ။

သူသည် ချီအုပ်စုအပိုင် ရုပ်ရှင်ရုံများထဲမှ တစ်ခုတွင် VIP အခန်းတစ်ခုကိုသာ အမြဲ အမှာထားခဲ့သည်။

သူမ သူ့ကို ရုပ်ရှင်အတူကြည့်ဖို့ မေးသည့်အချိန်တွင် ချက်ချင်း သွားကြည့်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

တစ်ပတ်အကြာ တစ်ခုသော နေ့လယ်ခင်းတွင်။

ရှန်းမူမူသည် နောက်ဆုံးတွင် ယနေ့အလုပ်ကို အချိန်မီ ပြီးစီးခဲ့သည်။

သူမသည် ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ နောက်သို့ မှီထိုင်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖုန်းကို ကောက်ယူကာ ဦးစွာ ချီမော့ဆီသို့ သူမ၏ ပျော်ရွှင်သော စိတ်ခံစားချက်ကို ဖော်ပြသော အီမိုဂျီ နှစ်ခု ပို့လိုက်သည်။

ရှန်းမူမူ: "ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်နေသော.gif"

ရှန်းမူမူ: "သတင်းကောင်း၊ သတင်းကောင်း။gif"

ချီမော့ထံမှ ပြန်စာကို မစောင့်ဘဲ စာကို ဆက်လက် ရိုက်ထည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ အတူရုပ်ရှင်ကြည့်လို့ရပြီ"

သူမသည် နောက်ဆုံး စာလုံးနှစ်လုံးကို မရိုက်ထည့်ခင် သူမ၏ လက်ဖဝါးသည် ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။

ဝင်လာသော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု။

ခေါ်ဆိုသူ ID - ချီရှောင်ပိုင်၏ အတန်းပိုင်ဆရာမ။

ရှန်းမူမူ၏ အသက်ရှူသံ ရပ်တန့်သွားသည်။

သူမ၏ နှလုံးသားသည် ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားသည်။

တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စည်းရုံးရေး အစည်းအဝေးတွင် ရှန်းမူမူသည် ချီရှောင်ပိုင်၏ အတန်းပိုင်ဆရာမ ဖုန်းနံပါတ်ကို သိမ်းဆည်းခဲ့သည်။

ထိုမျှကြာကြာ သိမ်းဆည်းထားပြီးနောက် ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ဖုန်းကို ကြည့်ရင်း ရှန်းမူမူသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မခံစားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပါ။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းများစွာ လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာသည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် တဖြည်းဖြည်း တင်းကျပ်သွားသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ချီရှောင်ပိုင်သည် ကျောင်းတွင် ပြဿနာရှာသောအခါ သူမကို အသိပေးခြင်း မပြုမီ အိမ်တော်ထိန်းကျန်းက အမြဲတမ်း ဦးစွာ သိရှိခဲ့သည်။

ယနေ့ အတန်းပိုင်ဆရာမက သူမကို တိုက်ရိုက် ဘာကြောင့် ခေါ်ဆိုရတာလဲ။

ချီရှောင်ပိုင်သည် ရုတ်တရက် အဖြစ်အပျက် တစ်ခုခု ကြုံတွေ့ခဲ့တာများလား။

သူမ၏ လက်ဖဝါးများသည် ချက်ချင်း အနည်းငယ် စိုစွတ်လာသည်။

ရှန်းမူမူသည် မသိစိတ်ဖြင့် "မိခင်" နေရာသို့ လုံးဝ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူမ၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ ချီရှောင်ပိုင် ဘေးကင်းရဲ့လား ဟူသော စိုးရိမ်မှု ဖြစ်သည်။

သူမ မဖြေကြားရသေးဘဲ ကြောက်ရွံ့နေပြီဖြစ်သည်။

ခဏကြာရပ်တန့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဖုန်းကို နားသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။

သူမ၏ အသံတွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်မှု ပါဝင်နေသည်။

"ဟယ်လို"

ဖုန်းထဲမှ အတန်းပိုင်ဆရာမ၏ အသံသည် တည်ငြိမ်သည်။

"ဟယ်လို၊ မင်းက ချီရှောင်ပိုင်ရဲ့ မိဘလား။"

"ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်မပါ။"

ဆယ်မိနစ်ကြာပြီးနောက်။

အတန်းပိုင်ဆရာမသည် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရှင်းပြသောအခါ ရှန်းမူမူ၏ ရှုံ့မဲ့နေသော မျက်ခုံးများသည် နောက်ဆုံးတွင် လျော့ရဲသွားသည်။

ဖုန်းမှ အတန်းပိုင်ဆရာမနှင့် ရှန်းမူမူတို့သည် ချီရှောင်ပိုင်၏ မကြာသေးမီက ကျောင်းတွင် ပြုမူပုံအကြောင်း ပြောဆိုနေကြသည်။

ပထမဦးစွာ အတန်းပိုင်ဆရာမသည် ချီရှောင်ပိုင်၏ မကြာသေးမီက အမှတ်များ တိုးတက်လာခြင်းကို မှတ်ချက်ပြုပေးခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမသည် အဓိကအချက်ကို ရောက်သွားသည်။

မနေ့က လှည့်လည်စစ်ဆေးနေစဉ် အတန်းပိုင်ဆရာမသည် ချီရှောင်ပိုင် အင်္ဂလိပ်စာသင်ချိန်တွင် အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

အတန်းပိုင်ဆရာမသည် လေးလေးနက်နက် ပြောသည်၊ "တစ်ကြိမ်တည်းဆိုရင် ကိစ္စမရှိဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဒီမနက် သင်္ချာသင်ချိန်မှာလည်း သူ အိပ်ပျော်သွားတယ်။"

ရှန်းမူမူ၏ အနည်းငယ် လျော့ရဲသွားသော မျက်ခုံးများသည် နောက်တစ်ကြိမ် တွန့်ကွေးသွားပြန်သည်။

သူမသည် ဖုန်းကိုကိုင်ထားသော လက်ဆစ်များ တင်းကျပ်သွားကာ အတန်းပိုင်ဆရာမပြောသည်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ နားထောင်နေသည်။

ကိစ္စ၏ လေးနက်မှုကို ထပ်ခါထပ်ခါ အလေးပေးပြောပြီးနောက် အတန်းပိုင်ဆရာမသည် သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။

"နောက်အပတ်ကစပြီး မြို့တော် ပညာရေးဗျူရိုရဲ့ စည်းမျဉ်းသစ်နဲ့အညီ စနေ၊ တနင်္ဂနွေတွေမှာ အချိန်ပိုသင်တန်းတွေ ခွင့်မပြုတော့ဘူး၊ အထက်တန်း နောက်ဆုံးနှစ်ကျောင်းသားတွေရဲ့ ညနေလေ့လာချိန်ကို ည ၇:၃၀ အထိပဲ ခွင့်ပြုထားတယ်။"

"ဒါက ကျောင်းသားတွေ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ပြန်လေ့လာဖို့ အချိန်ကို အသုံးပြုမလားဆိုတာ သူတို့ရဲ့ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုး စည်းကမ်းအပေါ်မှာပဲ လုံးလုံးလျားလျား မူတည်တယ်လို့ ဆိုလိုတယ်။"

"ချီရှောင်ပိုင်ရဲ့ လက်ရှိ သင်ယူမှုအနေအထားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ့ကို အိမ်မှာ စာကြည့်ခိုင်းတာက ပိုကောင်းမယ့် အလားအလာ ရှိတယ်။"

အတန်းပိုင်ဆရာမ၏ လေသံ နူးညံ့သွားသည်။

ရှန်းမူမူသည် အတန်းပိုင်ဆရာမ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်ပြီး လေးလေးနက်နက် ကတိပေးသည်။

"ဆရာမ၊ စိတ်ချပါ။ ကျွန်မ ချီရှောင်ပိုင်နဲ့ သေချာစကားပြောပြီး သူ့ကို သေသေချာချာလေး ကြီးကြပ်တင်းကြပ်ပေးပါ့မယ်။"

ကတိများကြားတွင် မတူညီသော ဦးစားပေးမှုများလည်း ရှိသည်။

လောင်ချီနှင့် ရုပ်ရှင်အတူကြည့်ဖို့ ကတိသည် ရှောင်ချီကို ပညာပေးဖို့ထက် ဦးစားပေးကိစ္စ မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ရှန်းမူမူသည် ဖုန်းချပြီးနောက် သူမ၏ ကုတ်အင်္ကျီနှင့် အိတ်ကို ဆွဲယူလိုက်သည်။

သူမသည် ရုံးခန်းမှ ထွက်ကာ အနီးရှိ စာအုပ်ဆိုင်သို့ လျှောက်သွားသည်။

သူမသည် စာအုပ်ဆိုင်တွင် တစ်နာရီကြာ လှည့်လည်ကြည့်ရှုပြီး လိုအပ်သော အရာအားလုံးကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ပစ္စည်းများကို ကားနောက်ခန်းတွင် ထည့်ပြီး ကားထဲတွင် ထိုင်ပြီး ဖုန်းကို စစ်ကြည့်လိုက်တော့ ချီမော့က စာများစွာ ပို့ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချီမော့: "ဘာသတင်းကောင်းလဲ။ မင်း အရမ်းပျော်နေပုံပဲ။"

ဆယ်မိနစ်ကြာပြီးနောက်။

ချီမော့: "ဘာသတင်းကောင်းလဲ။"

သုံးမိနစ်ကြာပြီးနောက်။

ချီမော့: "……"

မိနစ်နှစ်ဆယ်ကြာပြီးနောက်။

ချီမော့: "မင်းရဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေကို ကိုယ် သဘောတူခဲ့မိတာကို နောင်တရတယ်။"

ရှန်းမူမူ အံ့အားသင့်သွားသည်: "….."

သူမသည် သူမနှင့် ချီမော့တို့ စည်းကမ်းချက်များအကြောင်း အရင်က ပြောခဲ့သည့် အချိန်ကို ပြန်အောက်မေ့လိုက်သည်။

အဲဒါက သာမန်ရက်သတ္တပတ် နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုမှာ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ကုမ္ပဏီများတွင် သီးခြားစီ နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် နာရီဝက်ခန့် ဖုန်းပြောခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် "နှုတ်ဆက်ပါတယ်" ဟု လေး၊ ငါးကြိမ် ပြောခဲ့သော်လည်း ဖုန်းချခြင်း မရှိသေးပါ။

ထိုအချိန်တွင် ရှန်းမူမူသည် ရေသွားယူရန် ထရပ်သည့်အချိန်တွင် စာရွက်စာတမ်း အပုံလိုက်ကို မတော်တဆ တိုက်မိကာ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားမိစေသည်။ သူမ စာရွက်စာတမ်းများကို ကောက်ယူစီရီပြီးချိန်တွင် ဖုန်းမချသေးမိကြောင်းကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ရှန်းမူမူသည် ချီမော့ အခြားတစ်ဖက်တွင် နားထောင်နေသေးလားဆိုတာကို စစ်ဆေးရန် နားအနားကပ်၍ နားထောင်ခဲ့သည်။

သို့ပေမယ့် ဖုန်းထဲကနေ တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

ချီမော့က "ဝင်ခဲ့ပါ" ဟု ပြောသည်။

လက်ထောက်တုန်း၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မစ္စတာချီ၊ ဟွာယွမ်နည်းပညာက ဥက္ကဌချန် အစည်းအဝေးခန်းမှာ စောင့်နေတာ တစ်နာရီလောက် ရှိနေပါပြီ။"

ရှန်းမူမူသည် ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ချီမော့၏ လေသံသည် အခုနတုန်းက ဖုန်းပြောနေစဉ်က အလွန်ပေါ့ပါးနေခဲ့ပြီး အရေးကြီးသော ဧည့်သည်တစ်ဦး စောင့်ဆိုင်းလျက်ရှိနေသည်ကို လုံးဝ မပြောခဲ့ပေ။

ရှန်းမူမူသည် ရုတ်တရက် သူမသည် တစ်မျိုးတစ်ဖုံသော သွေးဆောင်ဖြားယောင်းသူ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ထိုည၌ပင် ပြတ်ပြတ်သားသား အဆိုပြုခဲ့သည်။

"ချီမော့၊ ကျွန်မတို့ စည်းမျဉ်းသုံးချက် ချမှတ်ထားသင့်တယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။"

အိပ်ရာပေါ်တွင် မဂ္ဂဇင်းဖတ်နေသော ချီမော့သည် ခဏရပ်ကာ မျက်လုံးများကို ပင့်၍ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"စည်းမျဉ်းသုံးချက် ချမှတ်ရမယ်။"

"အင်း" ရှန်းမူမူသည် အလုပ်လုပ်သည့်အနေအထားသို့ ပြောင်းသွားသည်။

"ပထမ၊ အလုပ်ချိန်အတွင်း ဖုန်းအကြာကြီး မပြောရဘူး။"

"ဒုတိယ၊ အလုပ်ရှိရင် အလုပ်က အရင်။ ကျွန်မအတွက်လည်း အတူတူပဲ။"

"တတိယ၊ ..."

"မဟုတ်သေးဘူး။" ချီမော့က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူမ၏ ပြောစကားကို ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ အမူအရာလည်း ထိုင်းမှိုင်းသွားပြီး နှုတ်ခမ်းများ တင်းတင်းစေ့ထားသည်။

ချွေးပေါက်တိုင်းမှ အေးစက်ပြီး ပြင်းထန်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

သူက တိတ်တဆိတ် ဆန္ဒပြနေသည်။

ရှန်းမူမူသည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ရုတ်တရက် သူသည် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော ခင်ပွန်းသည်က မဆီလျော်သော တောင်းဆိုမှုများ ပြုလုပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် ပြုံးလိုက်သောအခါ ကွေးတက်သွားပြီး သူ၏ နံဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ချီမော့၏ ထင်ရှားသော မေးရိုးကို ရှန်းမူမူ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်တင်လိုက်သည်။

သူမသည် စနောက်သလို မေးသည်။

"ဘာလို့ မရမှာလဲ။ မစ္စတာချီ၊ ရှင် အကြောင်းပြချက်တွေ ပေးလေ။"

ချီမော့၏ အကြည့် တင်းမာသွားပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် စိတ်ဝင်စားဖွယ် အပြုံးတစ်ခုသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ကွေးတက်သွားသည်။

ချီမော့သည် သူမ၏ လက်ဖြင့် မေးစေ့ကို မြှောက်ထားခွင့်ပြုကာ သူမ၏ စကားများကို လိုက်နာခဲ့သည်။

"မိန်းကလေးရှန်းက အကြောင်းပြချက်နဲ့ ပြောစေချင်တာလား။"

ရှန်းမူမူသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ထိုလူ၏ မျက်လုံးများတွင် တိုးလာသော ဖိအားကို ခံစားမိသော ရှန်းမူမူသည် ခဏတာ စကားလုံးများ ရှာမတွေ့ဖြစ်သွားသည်။

အခုလေးတင် သူ့ကို စနောက်နေရင်း အခုတော့ နောက်ကို တစ်ဝက်လောက် ပြန်ဆုတ်သွားသည်။

သူမသည် ပြန်ဆုတ်ခွာတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ချီမော့သည် သူ ဖတ်ရှုနေသော ငွေကြေးဆိုင်ရာ မဂ္ဂဇင်းကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ပိတ်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အိပ်ရာဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

သူ၏ ကျယ်ပြန့်ပြီး နွေးထွေးသော လက်ဖဝါးသည် သူမ၏ နောက်ကျောကို ချက်ချင်း ဖိထားကာ သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းအုံးကို မှီလိုက်ပြီး ရှန်းမူမူသည် သူ့အပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ထိုလူ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံသည် သူမ၏ နားသို့ လှောင်ပြောင်သံကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ပေသည်။

၎င်းတွင် မှော်ဆန်သော၊ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအား ရှိသည်။

သူက စကားလုံးတိုင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောသည်။

"ဒါဆို အကြောင်းပြချက်နဲ့ ပြောကြတာပေါ့။"

သူတို့ကြားက အကွာအဝေး ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

ရှန်းမူမူသည် အသက်ရှူအောင့်ထားကာ သူ့ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ကြည့်နေသည်။

သူမ၏ လက်သည် မရည်ရွယ်ဘဲ ထိုလူ၏ တောင့်တင်းပြီး သွယ်လျသော ခါးကို ဖိမိသွားသည်။

ထိုခံစားချက်သည် မရင်းနှီးသော်လည်း သေချာသည်။

သူမသည် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် လျှပ်တစ်ပြက် ထူးခြားချက်တစ်ခုကို မြင်လိုက်သည်။

"မင်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ စီးပွားရေးသမားတွေ ဘယ်တော့မှ အရှုံးမခံဘူး။"

ချီမော့သည် သူမကို တည့်တည့်ကြည့်ကာ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများတွင် ပြောင်းလဲနေသော အလင်းရောင်သည် တလှည့်စီ လင်းလိုက် မှိတ်လိုက် ဖြစ်နေသည်။

သူမ၏ ထင်မြင်ချက်ကို မေးနေပုံရသော်လည်း စကားလုံးတိုင်းမှ မထိန်းနိုင်သော လွှမ်းမိုးမှုများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"မင်းက မတရားတဲ့ စာချုပ်ကို သဘောတူဖို့အတွက် အလဲအလှယ်အနေနဲ့ ဘာပေးဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။"

***