အခန်း (၁၈၇-၁၈၈)

အခန်း ( ၁၈၇ ) – ဥက္ကဋ္ဌချီမှာ တစ်ခုခု မှားနေတယ်

ထိုစကားလုံးများ ထွက်လာသည်နှင့် လေထုသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် အေးခဲသွားသည်။

ဤအချိန်၌ ဘေးခန်းထဲမှာ လူသုံးဦးသာ ရှိသည်။

ချီမော့၏ မျက်နှာ ကြည်လင်အေးဆေးနေသည်မှလွဲ၍ ကျန်နှစ်ဦးမှာ အတိုင်းအတာ အမျိုးမျိုးဖြင့် ထူးဆန်းပြီး အသက်ရှူကြပ်သလို ခံစားနေရသည်။

ချီရှောင်ပိုင်သည် ခြေတစ်ဖက်တွင် ဖိနပ်စီးထားပြီး ကျန်ခြေတစ်ဖက်မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဗလာကျင်းနေသည်။

သူ့ခေါင်းကို အလုံးလိုက် ပတ်ထားပြီး ရှုပ်ပွနေတဲ့ သူ၏ ကြိုးဆွဲဟူဒီသည် ရှန်းမူမူ ဆွဲထားသောကြောင့် ပြန်ပြင်ရန် အချိန်မရသေးပေ။

သူ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု + မျက်ရည်ဝိုင်းနေမှု + အံ့သြမှု + ပြုံးနေမှု + ရှက်ရွံ့မှုတို့၏ မထိန်းချုပ်နိုင်သော ခံစားချက်များ တစ်ပြိုင်နက် ပေါ်လွင်နေသည်။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် သူ၏ အပြုံးသည် ငိုခြင်းထက် ပိုဆိုးသည်။

ချီရှောင်ပိုင်၏ ခြေချောင်းများကို အတင်းဆုပ်ကိုင်စေသည့် အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ သူသည် ရှန်းမူမူကို သူ၏ ရုန်းကန်ရမည့် ပန်းတိုင်သည် သူ့အဖေဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့ပြီး ထိုပန်းတိုင်ကိုယ်တိုင်က ကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်သက်လုံး ခိုင်မာစွာ နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသော တရုတ်အမျိုးသားတစ်ဦးအတွက်။

ဒါက အတော်လေးကို ဆိုးဆိုးရွားရွား စိတ်မသက်မသာဖြစ်စရာပဲ။

ပြီးတော့ ရှန်းမူမူလည်း ပါတယ်။

သူမသည်လည်း ချီရှောင်ပိုင်ထက် အနည်းငယ်သာ သာသည်။

သူမသည် အခုလေးတင် ရှောင်ချီကို သင်ကြားနေသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း ထိုသို့သင်ကြားနေစဉ် ချောမောသော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ စစ်မှန်သော သွင်ပြင်ကို မတော်တဆ ဖော်ထုတ်မိလိုက်သည်။

ဒါက လူမှုရေးအရ သေသွားသလိုပဲ။

ဒါပေမယ့် လူကြီးနဲ့ လူငယ်ကြား ဘာကွာခြားလဲ။

အရည်ထူတာထက် (မျက်နှာပြောင်တိုက်တာထက်) မပိုတော့ဘူး။

ရှန်းမူမူသည် ချီရှောင်ပိုင်ကို စံနမူနာပြပြီး နောက်ထပ် သင်ခန်းစာ တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးအိုင်ဒေါလ်အဖွဲ့အဆင့် မျက်နှာအမူအရာ ထိန်းချုပ်မှုဖြင့် သူမသည် ချီမော့ကို ပြုံးပြသည်။

ထို့နောက် သူမသည် ပေါင်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်ကာ စိတ်အေးအေးထားဟန်ဆောင်ကာ ထရပ်လိုက်သည်။

သူမသည် အံ့အားသင့်နေဆဲဖြစ်သော ချီရှောင်ပိုင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်၊

"မင်းအတွက် ဖိနပ် သွားရှာပေးမယ်၊ မင်း ဒီမှာ ငါ့ကို စောင့်နေလိုက်၊ မလှုပ်နဲ့နော်။"

"အိုး... မဟုတ်ဘူး။" ချီရှောင်ပိုင်၏ စိတ်သည် လျင်မြန်စွာ သဘောပေါက်သွားသည်။

သူသည် အလျင်အမြန် ထရပ်ကာ ရှန်းမူမူ၏ ခြေလှမ်းနောက်မှ လိုက်ခဲ့သည်။

ခြေတစ်ဖက်တွင် ဖိနပ်မပါသောကြောင့် သူသည် ယိုင်တိုင်တိုင် လမ်းလျှောက်ကာ ရယ်စရာကောင်းနေသည်။

သူသည် ရှက်ရွံ့မှုကို ဖုံးကွယ်ရန် အလွန်အကျူးဖြစ်နေသော လေသံဖြင့် ရှန်းမူမူ နောက်မှ လိုက်ကာ အော်ပြောနေသည်။

"ကျွန်တော့်ဖိနပ်ကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ရှာပါ့မယ်၊ ကျွန်တော် မှားတာ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒုက္ခမပေးရဲပါဘူး။"

"မလိုပါဘူး၊ မင်းအမှားကို သိတာနဲ့ မင်းဟာ ကလေးကောင်းဆိုတာ ပြသနေတာပဲ။ ငါ မင်းကို ကူရှာပေးပါ့မယ်။"

"ကျွန်တော်ပဲ လုပ်သင့်တာပေါ့။"

"ငါ လုပ်မယ်၊ ငါ လုပ်မယ်။"

"ကျွန်တော် လုပ်မယ်။"

ချီမော့၏ မျက်လုံးများသည် သူတို့နှစ်ဦးကို လိုက်ကြည့်နေပြီး သူ့ရင်ဘတ်တွေ တုန်ခါနေပြီး သူ့ရယ်သံကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

သူတို့၏ စကားပြောသံများကြောင့် ကြီးမားခမ်းနားသော ဇိမ်ခံဗီလာသည် အလွန်နွေးထွေးလာသည်။

ရုတ်တရက် ချီမော့သည် သူတို့ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

သူ၏ ခြေထောက်ရှည်များကို အသုံးချကာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်း သူတို့ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

သူက ကျီစယ်စနောက်သလို မေးသည်။

"ဒါမှမဟုတ် ငါ ရှာပေးရမလား။"

ရှန်းမူမူ: ……

ချီရှောင်ပိုင်: …….

***

နောက်တစ်နေ့။

အမှုဆောင်လက်ထောက်တုန်းသည် ဥက္ကဋ္ဌချီ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ဘာထူးဆန်းလဲ သူ မပြောတတ်ဘူး။

နေ့လယ်တွင် စီအီးအိုရုံးခန်းသို့ စာရွက်စာတမ်းများ ပို့ပြီး ထွက်ခွာတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ဥက္ကဋ္ဌချီက သူ့ကို ပြန်ခေါ်လိုက်သည်။

"ရှောင်တုန်း ခဏစောင့်ဦး။"

သူ ရပ်လိုက်ပြီး ရိုရိုသေသေ ပြန်ဖြေသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌချီ၊ တခြား အမိန့်တွေ ရှိသေးလား။"

ဥက္ကဋ္ဌချီသည် ချက်ချင်း မပြောဘဲ မျက်လွှာချကာ ခဏလောက် စဉ်းစားနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သူသည် မမျှော်လင့်သော ထူးဆန်းသော မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးကာ သူ့ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

"ရှောင်တုန်း ငါက တင်းကြပ်ပြီး စနစ်တကျဖြစ်လွန်းနေလား။"

အမှုဆောင်လက်ထောက်တုန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

CPU တွက်ချက်မှု။

‘တင်းကြပ်ပြီး စနစ်တကျ’ ဆိုသည်မှာ ကြားနေ အသုံးအနှုန်း တစ်ခု မဟုတ်လား။

ဥက္ကဋ္ဌချီက ဒီလိုမေးတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။

ရှောင်တုန်းသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်း လိမ္မာပါးနပ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

"လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး ဥက္ကဋ္ဌချီ ဘာကိုပဲ ကိုင်တွယ်ကိုင်တွယ် အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး သင့်လျော်စွာ တုံ့ပြန်တတ်ပါတယ်။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မာရေကျောရေရှိနိုင်မှာလဲ။"

ဥက္ကဋ္ဌချီ၏ မျက်နှာအမူအရာကို သူ လေ့လာနေစဉ် သူ၏ နောက်ဆုံး စကားလုံး အနည်းငယ်သည် နှေးကွေးသွားသည်။

သူ့သူဌေး၏ တင်းမာပြီး တည်ငြိမ်သော မျက်နှာသည် တဖြည်းဖြည်း နိမ့်ကျသွားသည်ကို မြင်သော ရှောင်တုန်းသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူသည် စကားမှားပြောမိသည်ဟု ခံစားရပြီး စကားပြောနေစဉ် လမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်သည်။

“မာကျောတယ်ဆိုတာ ဥက္ကဋ္ဌရဲ့ သတိနဲ့ ဂရုတစိုက်ရှိမှုကို ကိုယ်စားပြုတယ်၊ ဒါက ကုမ္ပဏီခေါင်းဆောင်တွေအတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်တာပဲလေ။"

သူ့စကားမဆုံးခင် သားရေကုလားထိုင်ပေါ်က ချောမောတဲ့ အမျိုးသားက ညင်သာစွာ ရယ်မောပြီး မျက်လုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပင့်ကာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ အပိုစကားတွေ မပြောနဲ့တော့။ မင်းကို မေးတာ အလကားပဲ။ မင်း ထွက်သွားလို့ ရပြီ။"

"ဟုတ်ကဲ့ ဥက္ကဋ္ဌချီ။" ရှောင်တုန်းသည် လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ရရှိလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

စီအီးအို ရုံးခန်းမှ ထွက်ခွာကာ တံခါးပိတ်ပြီးနောက် နံရံကို မှီကာ သက်ပြင်းရှည်ချလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာသည် တဖြည်းဖြည်း ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် စိတ်ပျက်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်လာသည်။

ဘယ်လောက် ထူးဆန်းလိုက်လဲ။

ဥက္ကဋ္ဌချီ၏ အတော်ဆုံး အမှုဆောင်လက်ထောက်အနေဖြင့် သူသည် ဥက္ကဋ္ဌချီကို ကောင်းကောင်းသိသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် သူက ဒီလို ရိုးရှင်းတဲ့ မေးခွန်းကိုတောင် မဖြေနိုင်ဘူး။

ရှောင်တုန်းသည် သူ့ဘာသာသူ တွေးနေမိသည်။ ငါ တကယ် အသုံးမကျဘူး။ ဒီနှစ်တွေ အားလုံး လခကို အလကား ယူခဲ့တာပဲ။

ဤစိတ်ပျက်စရာ ခံစားချက်သည် နေ့လယ်ပိုင်းအထိ ဆက်လက်တည်ရှိခဲ့သည်။

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ချီအုပ်စု၏ မီဒီယာဌာနမှ မန်နေဂျာသည် ဌာနချုပ်သို့ အစီရင်ခံရန် ရောက်လာသည်။

မကြာသေးမီက အားပေးမြှင့်တင်ရန် စီစဉ်ထားသော အနုပညာရှင်ကို မိတ်ဆက်သောအခါ မန်နေဂျာသည် ဥက္ကဋ္ဌချီကို ပြောသည်။

"ဂျက်ဆင်ဟာ ပြီးခဲ့တဲ့လက ရွှေရုပ်ထုဆုပေးပွဲမှာ အကောင်းဆုံး အမျိုးသားဇာတ်ဆောင်ဆုကို ရရှိခဲ့ပါတယ်။ သူ့အတွက် ရေရှည်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို ဦးတည်တဲ့ ပုံရိပ်နဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးစရိုက်ကို ပိုသင့်တော်အောင် ဒီဇိုင်းဆွဲဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပထမဆုံး ပုံရိပ်သစ်အတွက် စိတ်ကူးကတော့ တည်ကြည်ပြီး မာကျောတဲ့ အကြီးတန်းအရာရှိ ပုံရိပ်ပါ။"

မန်နေဂျာသည် ဂျက်ဆင်၏ အနာဂတ် အစီအစဉ်များကို စိတ်ကူးယဉ်ကာ ဆက်လက်ပြောဆိုနေသည်။

"ဒီပုံစံက ခေတ်နောက်ကျပြီး ဆန်းသစ်မှုမရှိပေမယ့် ဂျက်ဆင်က အသက် လေးဆယ်နီးပါး ရှိနေပြီလေ။ သူက လူသစ်တွေနဲ့ ဆက်လက် ပေါင်းသင်းပြီး အချစ်ဇာတ်လမ်းနဲ့ ဇာတ်လမ်းတွဲတွေ ဆက်တိုက် ရိုက်ကူးနေရင် သူ့ရဲ့ ပရိသတ် ဆွဲဆောင်မှု တဖြည်းဖြည်း ယုတ်လျော့သွားပြီး နောင်အနာဂတ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် မသင့်တော်ပါဘူး။ ဒါကြောင့်—"

"ခဏလေး။"

အသံနိမ့်နိမ့်တစ်ခုသည် မန်နေဂျာ၏ စကားကို ဖြတ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်စွာ ပျင်းရိစွာ နားထောင်နေသော ချောမောသော အမျိုးသားသည် ရုတ်တရက် ကုလားထိုင်ကို လှည့်ကာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ကျောချမ်းဖွယ်ရာ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်စေသော အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်ခဲ့သည်။

ထိုလူ၏ အေးစက်သော အကြည့်ကြောင့် ကျောချမ်းသွားသော မန်နေဂျာသည် တောင့်တင်းသွားသည်။

သူပြောလိုက်သော စကားတစ်ခုခုသည် ဥက္ကဋ္ဌချီကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေခဲ့သည်လား မသိပေ။

မဟုတ်သေးဘူး၊ ဥက္ကဋ္ဌချီက ဌာနတွေရဲ့ သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စတွေကို ပုံမှန်အားဖြင့် ဂရုမစိုက်ဘူး။

ဒါဆို ဘာလို့ သူ ဒေါသထွက်တာလဲ။

မန်နေဂျာသည် ဆိုလိုရင်းကို မသိနိုင်ခင် အေးစက်သော အသံတစ်ခု ထပ်မံ ကြားလိုက်ရသည်။

"တည်ကြည်လေးနက်တယ်" ဆိုတာနဲ့ "လူကြီးလူကောင်း" ဖြစ်ခြင်းကြားမှာ ဘာက ဆက်စပ်မှုရှိလဲဆိုတာ ရှင်းပြစမ်းပါ။

***

အခန်း ( ၁၈၈ ) – ချီရှောင်ပိုင်၏ အိမ်တွင်းလေ့လာမှုအစီအစဉ်

တစ်ည။

ချီရှောင်ပိုင်သည် အခန်းထဲတွင် ခေါင်းငုံ့ကာ အိမ်စာလုပ်နေစဉ် တံခါးကို ပျော်ရွှင်စွာ ခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

သူ တံခါးဖွင့်လိုက်တော့ စာရွက်တစ်ရွက်ကို သူ့မျက်နှာရှေ့တွင် မြှောက်ပြထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ရှန်းမူမူသည် စာရွက်နောက်မှ ခေါင်းလေးထွက်ကာ ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျောင်းသားလေးချီ၊ ဒါက မင်းအတွက် ငါ လုပ်ထားတဲ့ အပိုလေ့လာမှုအစီအစဉ်ပဲ၊ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ဦး။"

ချီရှောင်ပိုင်သည် အနီးကပ်ကြည့်ရန် ခေါင်းကို နောက်သို့ စောင်းပြီး ကြည့်လိုက်သည်။

အပေါ်ဆုံးတွင် ချစ်စရာကောင်းသော စာလုံးပုံစံဖြင့် ရောင်စုံအမှတ်အသားများဖြင့် ရေးထားသည်။

(ချီရှောင်ပိုင်၏ အိမ်တွင်းလေ့လာမှုအစီအစဉ်)

ချီရှောင်ပိုင်သည် ခဏတာ တောင့်တင်းသွားပြီး ဆက်လက်ဖတ်ရှုသည်။

စနေနေ့ : တရုတ်၊ သင်္ချာ

တနင်္ဂနွေနေ့ : ရူပဗေဒ၊ အင်္ဂလိပ်

စာပြသူများ။ ရှန်းမူမူ (တရုတ်၊ အင်္ဂလိပ်)၊ ချီမော့ (သင်္ချာ၊ ရူပဗေဒ)

ချီရှောင်ပိုင်သည် စာရွက်ကို ယူရန် လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

သူသည် နောက်ကျောဘက်သို့ လှန်ကြည့်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ရှေ့ဘက်သို့ လှန်ကြည့်သည်။

ရှုပ်ထွေးစွာ သူက မေးသည်။

"အာ….ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓာတုဗေဒနဲ့ ဇီဝဗေဒကို လက်လျှော့ဖို့ စီစဉ်နေတာလား။"

သူ၏ စကားများ မဆုံးခင် ရှန်းမူမူက သူ့နဖူးကို တွန်းလိုက်သည်။

"အရမ်း မလောနဲ့ဦး၊ ဓာတုဗေဒနဲ့ ဇီဝဗေဒက နောက်မှ လုပ်လို့ ရတယ်။ မင်းအဖေနဲ့ ငါ ပင်ပန်းပြီး သေအောင် အလုပ်လုပ်ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား။" ရှန်းမူမူက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မဝံ့ရဲပါဘူး" ချီရှောင်ပိုင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး သူ၏ မေးစေ့ကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။

သူ၏ အေးစက်ပြီး ခပ်လှမ်းလှမ်း မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ရှန်းမူမူသည် သူမ ပြောရန် လိုအပ်သည်များကို ပြောပြီးနောက် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ပခုံးပေါ်မှကျော်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန် သင်ကြားမှု စမယ်၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားလိုက်တော့။"

သူမ၏ စကားများ ဆုံးသည်နှင့် တံခါးသည် ပိတ်သွားသည်။

ချီရှောင်ပိုင်ကို တစ်ယောက်တည်း စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ထားခဲ့သည်။

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်မှု ဟုတ်လား။

သင်ကြားမှုအတွက် ဘယ်လို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်မှု လိုအပ်တာလဲ။

စနေနေ့ရောက်မှသာ ချီရှောင်ပိုင်သည် ရှန်းမူမူ ဆိုလိုရင်းကို သူ့အဖေ၏ ဒုတိယထပ် စာကြည့်ခန်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် နားလည်သွားခဲ့ရသည်။

ချီရှောင်ပိုင်သည် ဘယ်ဘက်ကို ကြည့်ပြီး ညာဘက်ကို ကြည့်သည်။

သူသည် ကြောင်တောင်တောင်နှင့် နေရာမှာပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူသည် သူ့အဖေ၏ စာကြည့်ခန်းသို့ အရင်က နှစ်ကြိမ် သုံးကြိမ် ရောက်ဖူးသည်။

သူ ယခုမြင်နေရသောအရာသည် သူ၏ အထင်အမြင်များနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။

ရှန်းမူမူသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဒုတိယထပ်တွင် အလုပ်လုပ်ရန် အိမ်တော်ထိန်းကျန်းကို အလုပ်များစွာ ညွှန်ကြားနေသည်ကို ပြန်အောက်မေ့လိုက်သည်။

ဒီနက်နဲမှုက ဖြေရှင်းပြီးသားဖြစ်သွားပြီ။

သူမသည် သူ၏ သင်ကြားမှုအတွက် စာကြည့်ခန်းကို ပြန်လည်ပြုပြင်ခဲ့သည်။

ရှန်းမူမူသည် ဘယ်ဘက်သို့ လက်ဝှေ့ယမ်းကာ စတင်ရှင်းပြသည်။

"ဘယ်ဘက်က မင်းအဖေရဲ့ စားပွဲနဲ့ အလုပ်လုပ်တဲ့နေရာ၊ အဲဒါကို ငါတို့ မနှောင့်ယှက်ဘူး။"

ထို့နောက် သူမသည် ညာဘက်ကို ညွှန်ပြသည်။

"ညာဘက်က မင်းရဲ့ နောက်လအတွင်း နောက်ဆုံးစာမေးပွဲတွေအတွက် သင်ယူမှု ကောင်းကင်ဘုံ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။"

ချီရှောင်ပိုင်သည် လှမ်းကြည့်ရင်း ခပ်တိုးတိုး အသက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ အသံသည် အနည်းငယ် တိုးလျသွားသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံ ဟုတ်လား။"

ဒါဟာ ငရဲ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာလား။

စာကြည့်ခန်းသည် နှစ်ပိုင်းခွဲထားသကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ဘယ်နှင့်ညာဘက်သည် ဆန့်ကျင်ဘက်ပုံစံများဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ ခွဲခြားထားသည်။

ဘယ်ဘက်တွင် သူ့အဖေ၏ စားပွဲနှင့် ကြီးမားသော စာအုပ်စင်များ ရှိသည်။

အစွန်းအထင်းမရှိ၊ ပစ္စည်းများကို သပ်ရပ်စွာ စီစဉ်ထားသည်။

ညာဘက်။

Whiteboard တစ်ခု။

အပေါ်အောက် ဆွဲတင်နိုင်သော ပရိုဂျက်တာစခရင် တပ်ဆင်ထားသည်။

ဘေးတွင် စာသင်ခုံငယ်တစ်ခု ရှိသည်။

စာသင်ခုံပေါ်တွင် ရှိနေသည်မှာ သင်ကြားရေးတုတ်တစ်ချောင်း ဖြစ်သည်။

Whiteboard တစ်ဖက်တွင် စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်တစ်ခု ရှိသည်။

ကုလားထိုင်ဘေးတွင် စာရွက်စာတမ်းများနှင့် မေးခွန်းစာရွက်များ သုံးပုံး အပြည့် ထပ်ထားသည်။

ချီရှောင်ပိုင်သည် မြင်ကွင်းကို လေ့လာနေစဉ် အိမ်တော်ထိန်းကျန်းသည် အပြင်မှ နောက်ထပ် သေတ္တာ တစ်ခု သယ်လာသည်။

သို့သော် ချီရှောင်ပိုင်သည် စာရွက်တွေ ဒီလောက် များပြားနေခြင်းကို အံ့သြရန် စိတ်ကူးမရှိတော့ပေ။

သူ၏ အာရုံသည် ရှန်းမူမူက သူ့အတွက် အထူးလုပ်ထားသော ညာဘက်နံရံတွင် ကပ်ထားသည့် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲအတွက် စိတ်ဓာတ်မြှင့်တင်ရေး ပိုစတာများဆီကို လုံးဝရောက်သွားသည်။

(ရှောင်ချီ ရှောင်ချီ၊ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အောင်မြင်တွေ ရရှိပါစေ။ (^▽^)) ၀

(တခါတလေ ပျင်းရိတာ ကိစ္စမရှိဘူး၊ ဒါပေမယ့် လုံးဝ ကျရှုံးသူ မဖြစ်ပါစေနဲ့။) ၀

(ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်၊ ရပ်တန့်ပိုင်ခွင့် မရှိ) ၀

(နောက်ကျကျန်ခဲ့ရင် အရိုက်ခံရမယ် ။ ငါ စနောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး) ၀

(ငါ မင်းကို စောင့်ကြည့်နေတယ်(。။။။。)) ၀

ချီရှောင်ပိုင်သည် ရှန်းမူမူဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းလှည့်ကာ စိတ်ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ရှန်းမူမူသည် သူ့ကို ဂုဏ်ယူစွာ ပြန်ကြည့်သည်။

သူမသည် ခါးပေါ်တွင် လက်တင်ကာ အလွန်ကျေနပ်စွာ မေးသည်။

"ကဲ...၊ အထင်ကြီးစရာ မကောင်းဘူးလား။"

ချီရှောင်ပိုင်သည် နှုတ်ခမ်းတင်းတင်းစေ့ပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ကောင်းတယ်။ မေးခွန်းတစ်ခုကို မဖြေနိုင်ရင် လျှပ်စစ်ရှော့ခ် ရတော့မယ့် ခံစားချက်မျိုး ပေးတယ်။"

ရှန်းမူမူ၏ အပြုံးသည် တောင့်တင်းသွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

သူမသည် ပြင်းထန်သော လေသံဖြင့် ခြိမ်းခြောက်သည်။

"မင်း နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်း ထပ်ပြောရင် အဲဒါ ခံစားချက်သက်သက် ဖြစ်မနေတော့ဘူးနော်။"

"…." ချီရှောင်ပိုင်သည် ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်လိုက်သည်။

ရှန်းမူမူသည် စာသင်ခုံဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

သူမသည် နာရီကို လှမ်းကြည့်ရင်း ခပ်တည်တည်ဖြင့် ကြေငြာလိုက်သည်။

"အချိန်ရောက်ပြီ၊ အတန်းစတော့မယ်၊ လာထိုင်ကြ။"

ချီရှောင်ပိုင်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာပြီး ကုလားထိုင်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ထိုင်လိုက်သည်။

လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ပါးပြင်ကို ထောက်ထားကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဘောပင်ကို လှည့်နေသည်။

ချီရှောင်ပိုင်သည် သူ့တင်ပါး ထိုင်ခုံပေါ် ထိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ပျင်းရိသောကျောင်းသားပုံစံသို့ ချက်ချင်း ရောက်သွားသည်။

ဤအရာကို မြင်သော ရှန်းမူမူသည် ချီရှောင်ပိုင် ရှေ့တွင် စာဖတ်နားလည်မှု မေးခွန်း သုံးခု ရိုက်နှိပ်ထားသော စာရွက်တစ်ရွက်ကို ချထားလိုက်သည်။

"ဒေါက် ဒေါက်။"

သူမသည် လက်ဆစ်ဖြင့် စားပွဲခုံကို ခေါက်လိုက်သည်။

ချီရှောင်ပိုင်ကို သတိပေးလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ မင်းရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို ဦးတည်ပြီး စာဖတ်နားလည်မှုအပေါ် အာရုံစိုက်ပြီး စမယ်။"

"အစကတည်းက ပြောမယ်။ အတန်းစတာနဲ့ ငါတို့ကြားမှာ သားအမိ ဆက်ဆံရေး မရှိတော့ဘူး။ မင်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြုမူနေထိုင်ပါ။"

"မင်း အာရုံလွင့်နေတာ ဒါမှမဟုတ် အိပ်ငိုက်နေတာကို ငါ မိရင်တော့..."

ရှန်းမူမူသည် ထိုစကားပြောနေစဉ် သူမသည် ဆန့်ထုတ်နိုင်သော သင်ကြားရေးတုတ်ကို ကောက်ယူကာ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ရှန်းမူမူသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ဆိုးရွားသော အပြုံးကို ဖော်ပြရင်း သူမသည် စကားကို ဆုံးအောင် မပြောခဲ့ပေ။

ချီရှောင်ပိုင်၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ပြူးကျယ်သွားသည်။

ချီရှောင်ပိုင်သည် အန္တရာယ် နီးကပ်လာသည်ကို ခံစားမိသောကြောင့် သူ၏ နောက်ကျောသည် ချက်ချင်း မတ်သွားသည်။

အပြည့်အဝ သတိရှိလာသည်။

မိနစ် ၉၀ ကြာသော အတန်းချိန်တစ်ခုလုံးတွင် သူသည် အလယ်တွင် ၁၀ မိနစ်သာ အပေါ့အပါးအတွက် နားချိန် ရခဲ့သည်။

ပထမ ၄၅ မိနစ်တွင် ရှန်းမူမူသည် အထက်တန်း တရုတ်သင်ရိုးညွှန်းတမ်းကို ကောင်းကောင်း သင်ပေးနိုင်ပါ့မလားဟု အနည်းငယ် မသေချာစွာ ခံစားခဲ့ရသည်။

သို့သော် သူမ ဆက်လက် သင်ကြားနေရင်း သူမ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ပြီး တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲတွင် အမှတ် ၇၀၀ ရရှိခဲ့သည့် မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်လည်နိုးထလာခဲ့သည်။

သူမသည် တဖြည်းဖြည်း စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်လာသည်။

စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူမကိုယ်တိုင် သိရှိခဲ့သော နည်းလမ်းအချို့ကိုပင် ပြန်အောက်မေ့ကာ ချီရှောင်ပိုင် အား ပေးခဲ့သည်။

တရုတ်စာ သင်ကြားချိန် ၅ မိနစ်သာ ကျန်တော့သောအခါ စာကြည့်ခန်းတံခါးသည် ရုတ်တရက် ပွင့်သွားသည်။

ရှည်လျားဖြူဖျော့ပြီး အချိုးကျတဲ့ အမျိုးသားလက်တစ်ဖက်သည် တံခါးဘောင်ကို ထောက်ထားသည်။

ချီမော့သည် အခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာသည်။

သူသည် အိမ်တွင်းစီးဖိနပ် စီးထားသောကြောင့် သူ၏ ခြေလှမ်းများသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အသံမကြားရသလောက်ပေ။

ရှန်းမူမူနှင့် ချီရှောင်ပိုင်တို့သည် တစ်ဦးက သင်ကြားနေပြီး တစ်ဦးက နားထောင်နေသောကြောင့် လုံးဝ အာရုံစူးစိုက်နေကြပြီး စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာသော နောက်ထပ် ရောက်ရှိလာသူကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။

ချီမော့သည် ဘယ်ဘက်ရှိ စားပွဲဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်ကာ သူ၏ ခြေထောက်ရှည်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချိတ်ထားသည်။

တနင်္ဂနွေနေ့ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်စရာ မလိုပေ။

သို့သော် ရှန်းမူမူက သူ့ကို နောက်ပိုင်းတွင် ချီရှောင်ပိုင် သင်္ချာသင်ပေးရန် စီစဉ်ထားသည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ အိပ်ခန်းမှ မလာခင် သူသည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ကြည့်ကောင်းသော အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီသို့ ပြောင်းလဲဝတ်ဆင်ခဲ့သည်။

ကောင်းမွန်စွာ ချုပ်လုပ်ထားသော ရှပ်အင်္ကျီတစ်ထည်သည် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ လက်မောင်းများရှိ ကြွက်သားလိုင်းများကို ပေါ်လွင်စေသည်။

သူက လည်စည်း မဝတ်ထားဘူး၊ သူ့အင်္ကျီကော်လာကလည်း နည်းနည်းပွင့်နေတယ်။

အင်္ကျီလက်နားစကို တံတောင်ဆစ်အထိ လိပ်တင်ထားပြီး သူ၏ လှပပြီး သန်မာသော လက်ကောက်ဝတ် အရိုးများကို ပေါ်လွင်စေသည်။

သူ့လက်တွေကို ဒူးပေါ်မှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တင်ထားတယ်။

သူသည် ပေါ့ပါးကျက်သရေရှိမှုနှင့်အတူ တည်ငြိမ်မှုနှင့် မြင့်မြတ်မှုကို ထုတ်လွှတ်ခဲ့သည်။

သူက ရှန်းမူမူဘက်ကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်လုံးတွေ အနည်းငယ် တောက်ပသွားတယ်။

သူမ၏ စိတ်ထားသည် ယနေ့ သူ၏ စိတ်ထားနှင့် အံ့သြဖွယ်ကောင်းစွာ တူညီနေသည်ကို တွေ့ရှိရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် အိမ်တွင် တနင်္ဂနွေနေ့များတွင် သူမသည် အလွန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်ဆင်လေ့ ရှိသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင် သူမသည် ထူးထူးခြားခြား ဝတ်စုံပြည့်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ရှန်းမူမူသည် သွယ်လျသော ခါးရှိပြီး အတော်အတန် ချောင်ချိသော အဖြူရောင် ကော်လာပါ အင်္ကျီနှင့် သူမ၏ ကျော့ရှင်းသော ပုံသဏ္ဌာန်ကို အနည်းငယ် ပေါ်လွင်စေသော midi စကတ် ဝတ်ဆင်ထားသည်ကပင် သူမကို သွယ်လျပြီး ချစ်စရာကောင်းနေစေသည်။

သူမ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများသည် တက်ကြွလန်းဆန်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။

သူမ၏ ဆံပင်ကို သပ်ရပ်စွာ စည်းနှောင်ထားပြီး သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေသည်။

သူမသည် ထိုလူ၏ နှလုံးသားထဲသို့ တစ်စ တစ်စဖြင့် စွဲဝင်သွားသည်။

အချိန်စေ့သွားပြီ။

ရှန်းမူမူသည် အတန်းကို အချိန်မှန် ဆင်းပေးလိုက်သည်။ သူမသည် စာရွက်စာတမ်းများကို သိမ်းဆည်းနေစဉ်တွင် ပြောလိုက်သည်။

"အခု တရုတ်စာ သင်ခန်းစာ ပြီးပြီ။ မင်းအဖေက လာမယ့် မိနစ် ၃၀ အတွင်း မင်းကို သင်္ချာသင်ပေးလိမ့်မယ်။"

ချီရှောင်ပိုင်သည် ကုလားထိုင်ကို နောက်သို့ တွန်းကာ ပျင်းရိစွာ ဆန့်တန်းပြီး လည်ပင်းကို လှည့်လိုက်သည်။

သူတို့နှင့် မဝေးသည့်နေရာမှ လူကို သတိပြုမိသောအခါ ချီရှောင်ပိုင်၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

သူက သန်းဝေနေရင်း မျက်လုံးများ စိုစွတ်နေဆဲ ထူးဆန်းတဲ့ လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဖေလား။"

ရှန်းမူမူသည် အသံဆီသို့ လှမ်းကြည့်ကာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဘယ်တုန်းက ဝင်လာတာလဲ။"

ဒီလူက ဘာလို့ အခု နောက်ပိုင်း အသံမကြားရဘဲ သရဲလို ပေါ်လိုက် ပျောက်လိုက် လုပ်နေတာလဲ။

ချီမော့သည် ရှန်းမူမူကို ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ အဲဒီအစား သူသည် ချီရှောင်ပိုင်ကို လှမ်းကြည့်ကာ လေးလေးနက်နက်လ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"မင်း အရင်ထွက်သွား။"

ချီရှောင်ပိုင်၏ မျက်လုံးများသည် အံအားသင့်စွာ ပြူးကျယ်လာသည်။

သူ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင် သူ့အဖေက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော ရှင်းပြချက်ကို ပေးလာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ငါ အတန်းအတွက် ပြင်ဆင်ရဦးမယ်။"

***