အခန်း (၁၈၉-၁၉၁)

အခန်း ( ၁၈၉ ) – ရှင်က တဖြည်းဖြည်း ပိုပိုပြီး ဟန်ဆောင်ကောင်းလာပြီ [ဟွန့်]

ချီရှောင်ပိုင် စာကြည့်ခန်းထဲမှ ထွက်သွားပြီးနောက် ရှန်းမူမူသည် ချီမော့အနားသို့ လျှောက်သွားကာ ပြုံးစိစိဖြင့် စနောက်လိုက်သည်။

"လောင်ချီရေ... ကျွန်မ နားကြားမှားတာများလား။ ရှင်က သင်ခန်းစာတွေ ပြင်ဆင်တော့မလို့လား။"

မနေ့ည အိပ်ရာမဝင်ခင်က ရှန်းမူမူသည် နာရီအနည်းငယ်ကြာအောင် သင်ကြားရေး အထောက်အကူပြုပစ္စည်းများကို ကြည့်ရှုလေ့လာခဲ့သော်လည်း ချီမော့မှာမူ တစ်စက္ကန့်မျှပင် ကြည့်ရှုခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် ရှန်းမူမူက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "ရှင် သင်ခန်းစာတွေ မပြင်ဆင်ဘူးလား" ဟု မေးသောအခါ၊ သူက "မလိုဘူး" ဟုသာ တိုတိုတုတ်တုတ် ဖြေခဲ့သည်။

ရှန်းမူမူ၏ မျက်နှာတွင် "ရှင် ကြွားနေတာကို ကျွန်မ သိတယ်၊ အခုတော့ ကြောက်နေပြီမလား" ဟု ဆိုလိုသည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကြင်နာစွာဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

"မိနစ်သုံးဆယ်ပဲ ကျန်တော့တယ်နော်။ မြန်မြန် စာအုပ်တွေကြည့်ပြီး သင်ခန်းစာ ပြင်ဆင်လိုက်ဦး။ အခု အထက်တန်း သင်္ချာအတွက်... အား..."

သူမ စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် ရုတ်တရက် လေထဲသို့ မြှောက်တင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ချီမော့က သူမ၏ခါးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ချီလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်းမူမူသည် ရုတ်တရက် ဟန်ချက်ပျက်သွားသဖြင့် သူ့ပုခုံးပေါ်သို့ လက်တင်ကာ အင်္ကျီကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်မိသည်။ ဆွဲအားကြောင့် သူ့ရှပ်အင်္ကျီကော်လာသည် အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွားပြီး ညှို့ဓာတ်ပြင်းလှသော ညှပ်ရိုးအလှက သူမမျက်စိရှေ့တွင် ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်လာခဲ့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူက သူမကို ကောက်ချီ၍ စားပွဲခုံပေါ်သို့ တင်လိုက်လေသည်။

သစ်သားစားပွဲခုံကြီးမှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းလှသည်။ မာကျောပြီး အနည်းငယ် အေးစက်နေသော စားပွဲခုံ၏ အထိအတွေ့ကို သူမ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဝတ်အစားများမှတစ်ဆင့် ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဘာလုပ်တာလဲ..." ရှန်းမူမူသည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ သူ့ကို မော့ကြည့်မိသည်။

ရုတ်တရက် ထိုလူ၏ နက်မှောင်ပြီး မှိုင်းညို့နေသော မျက်လုံးများနှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံမိသွားသည်။ သူက သူမ၏ မျက်နှာအနားသို့ ငုံ့ကိုင်းလာရာ ထိုလူ၏ ကျယ်ပြန့်သော အရိပ်ကြီးက သူမ၏ သွယ်လျသော ပုံရိပ်လေးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

အမျိုးသားတစ်ယောက်၏ အနံ့အသက် သင်းပျံ့နေသော သန့်ရှင်းပြီး ထက်ရှသည့် ရနံ့တစ်ခု လွင့်ပျံလာသည်။ ရှန်းမူမူ၏ နှလုံးသားသည် တဒိတ်ဒိတ် မြည်ဟည်းလာခဲ့သည်။

ချီမော့သည် သူမ၏ မေးခွန်းကို နှုတ်ဖြင့် ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်လုံးများသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း အောက်သို့ ရွေ့လျားသွားပြီး သူမ၏ ပန်းရောင်သန်းနေသော နှုတ်ခမ်းအစုံပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

သူမ၏ မေးခွန်းကို အကြည့်ဖြင့်သာ အဖြေပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ သူမကို နမ်းချင်နေသည်။

သူ၏ နွေးထွေးသော လက်ဖဝါးသည် သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို ဆုပ်ကိုင်လျက် တဖြည်းဖြည်း တင်းကျပ်လာသည်။ သူမကို တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပေးနေခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

ရှန်းမူမူသည် စားပွဲခုံပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်ကို နောက်သို့ ထောက်ကာ ၎င်းတို့ကြားရှိ အကွာအဝေးကို ချဲ့ရန် နောက်သို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မှီလိုက်သည်။ ရေရောင်လဲ့နေသော သူမ၏ မျက်လုံးများက သူ့ကို ပြန်လည်စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူမသည် သူ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားသဖြင့် တံခါးဘက်သို့ စိုးရိမ်တကြီး လှမ်းကြည့်လိုက်မိရာ နှလုံးခုန်နှုန်းက ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

တံခါးက တင်းတင်းပိတ်ထားသည်။

ချီမော့က ချီရှောင်ပိုင်ကို ထွက်သွားခိုင်းပြီးနောက် ချီရှောင်ပိုင် ရုတ်တရက် ပြန်ဝင်လာမည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိသည်။ အိမ်တော်ထိန်းများနှင့် အစေခံများသည်လည်း ချီမော့၏ စာကြည့်ခန်းထဲသို့ မဝင်ဘူးဆိုတာ သူမ သိသည်။

သို့သော် မည်သူမျှ ဝင်လာမည်မဟုတ်မှန်း သိနေသော်လည်း ရှန်းမူမူသည် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို တစ်စုံတစ်ယောက် ဝင်လာနိုင်သည်ဟူသော ကြောက်ရွံ့စိတ်ကြောင့် ရင်ဖိုထိတ်လန့်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။

ရှန်းမူမူသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ ချီမော့၏ အာရုံကို လွှဲပြောင်းရန်နှင့် သူမကို ကျီစယ်နေတာ ရပ်တန့်ရန် စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းဖို့ သူမ ကြိုးစားလိုက်သည်။

သူမ ဘာပြောသင့်လဲ...။

ရှန်းမူမူ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရှိနေသော ချောမောလွန်းသည့် မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း၊ ရုတ်တရက် ပါးစပ်မှ လွှတ်ခနဲ ထွက်သွားမိသည်။

"ဒီနေ့ ရှင် တော်တော် ခန့်ညားနေတယ်။"

ချီမော့၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက မသိမသာ ကွေးတက်သွားကာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူသည် စကားဖြင့် တုံ့ပြန်ခြင်းမပြုဘဲ လုပ်ဆောင်ချက်ဖြင့်သာ သက်သေပြခဲ့သည်။

သူ၏ လက်ဖဝါးက သူမကို ပို၍ပင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ရှန်းမူမူသည် သူမ၏ခါးလေးမှာ သူ၏လက်ဖဝါးအောက်တွင် ကြေမွသွားတော့မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် နောက်ထပ် အကြောင်းအရာတစ်ခုကို အလျင်အမြန် ထပ်စဉ်းစားရပြန်သည်။

သို့သော် သူမ၏ စကားကြောင့် သဘောကျနေသော သူမရှေ့မှ ထိုလူသည် သူမကို စကားဆက်ပြောရန် အခွင့်အရေး မပေးတော့ပေ။ သူသည် ပို၍ လွတ်လပ်စွာ ပြုမူရင်း သူမအနားသို့ ပိုမိုနီးကပ်လာကာ သူမကို နမ်းရန် ငုံ့ကိုင်းလာတော့သည်။

သူမ၏ အသက်ရှူသံများသည် ချက်ချင်းဆိုသလို သူ၏ အသက်ရှူသံများနှင့် ရောယှက် အစားထိုးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ရှန်းမူမူ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်သွားပြီး စာကြည့်ခန်းတံခါးဆီသို့ စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး မြန်ဆန်ပြင်းထန်စွာ ခုန်လှုပ်နေတော့သည်။

လက်တစ်ဖက်ကို နောက်သို့ ထောက်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ့ရင်ဘတ်ကို တွန်းထားမိသည်။ သို့သော် ထိုလူ၏ ရင်ဘတ်မှာ ကြွက်သားများဖြင့် တောင့်တင်းလွန်းလှရာ လုံးဝ ရွေ့လျားမသွားပေ။ ထို့ပြင် သူ၏ အနမ်းများက ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။

ရှန်းမူမူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပူလောင်လာခဲ့သည်။ ဒါက သူတို့၏ ပထမဆုံး အနမ်း မဟုတ်သော်လည်း စာကြည့်ခန်းထဲတွင် နမ်းခြင်းကတော့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

ဒီနေရာက အရမ်းထူးဆန်းလွန်းသည်။

သူတို့ဘေးတွင် သပ်ရပ်လှသော စာအုပ်စင်ကြီးများ၊ ဘောပင်ထည့်ခွက်၊ ဖောင်တိန်များနှင့် မှင်ပုလင်းများ ရှိနေကြသည်။ ထိုအရာများအားလုံးက အေးစက်စက် ဂုဏ်သတ္တိရှိသော ပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် ယခုအခါ လူနှစ်ဦးကြားရှိ အပူချိန်မှာမူ မယုံနိုင်လောက်အောင် ပူလောင်ပြင်းထန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး နမ်းရှိုက်နေကြစဉ် ဖြစ်ပေါ်လာသော လေထုမှာ ထိုအေးစက်သော ပစ္စည်းများကိုပင် လောင်ကျွမ်းစေနိုင်လောက်အောင် ပူပြင်းလွန်းလှသည်။

ရှန်းမူမူတစ်ယောက် အသက်ရှူမဝတော့သလို ခံစားလာရသည်။ သူမသည် တစ်ခါတစ်ရံမှာ နူးညံ့ပြီး တစ်ခါတစ်ရံမှာ စိတ်အားထက်သန်တဲ့ သူ့အနမ်းအောက်တွင် နစ်မြုပ်နေသော်လည်း တံခါးဘက်သို့ အာရုံစိုက်ထားမှုကိုမူ မလျှော့ချရဲသေးပေ။ တစ်ခါတစ်ရံ ထိုဘက်သို့ ခိုး၍ လှမ်းကြည့်နေမိဆဲ ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်ယောက် ရုတ်တရက် ဝင်လာမှာကို စိုးရိမ်နေမိသည်။

အကယ်၍ လူမိသွားပါက ဘာအကြောင်းပြချက် ပေးရမလဲဟူ၍ပင် ကြိုတင်စဉ်းစားနေမိသည်။ "ကျွန်မတို့ ပညာရပ်ဆိုင်ရာ အယူအဆတွေ ဖလှယ်နေကြတာပါ" ဟုတော့ သူမ ဘယ်လိုမှ လိမ်ညာပြောဆိုနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးပွေလီနေသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကမူ ရိုးသားလွန်းလှသည်။ သူမသည် သတိမထားမိဘဲ သူ့လည်ပင်းကို လက်ဖြင့် သိုင်းဖက်ကာ သူ၏ အနမ်းများကို စီးမျော တုံ့ပြန်မိသွားသည်။

ချီမော့၏ လက်ဖဝါးတစ်ဖက်က သူမ၏ ကျောပြင်ကို ပွေ့ထိန်းထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်မှာမူ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်သွားမှန်းမသိဘဲ သူမ၏ ခေါင်းနောက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ရှည်လျားသွယ်လျသော လက်ချောင်းများက သူမ၏ ခေါင်းစည်းကြိုးကို ညင်သာစွာ ဖြည်ချလိုက်သည်။ သူမ၏ ရှည်လျားသော အနက်ရောင် ဆံနွယ်စများမှာ ချက်ချင်းပင် လျော့ရဲသွားပြီး ကျောပြင်ထက်တွင် ဖားလျားကျသွားတော့သည်။

သူသည် သူမ၏ ခါးလေးကို ပွေ့ဖက်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံကိုတော့ တုန့်ဆိုင်းစွာဖြင့် ခေတ္တ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

နှာခေါင်းချင်း ထိစပ်နေလျက်... သူတို့၏ ပူနွေးသော အသက်ရှူသံများသည် သူမ၏ ပါးပြင်ထက်သို့ လွှမ်းခြုံလာရာ ရှန်းမူမူ၏ အသားအရေတစ်ခုလုံး ထုံကျဉ်သွားခဲ့ရသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် နီရဲပြီး အနည်းငယ် ဖောင်းကားနေကာ စိုစွတ်မှုကြောင့် တောက်ပသော အရည်လဲ့လေးများ စွန်းထင်နေသည်။

ထိုလူ၏ အကြည့်ထဲတွင် ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ပြင်းပြမှုများက တဖြည်းဖြည်း ပိုမို အရှိန်ပြင်းလာခဲ့သည်။

ရှန်းမူမူသည် ချီမော့က သူမ၏ ခေါင်းစည်းကြိုးကို ဘာကြောင့် ဖြည်လိုက်မှန်း မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ပေ။ ရုတ်တရက် ထိုလူ၏ လက်ဖဝါးက ရွေ့လျားသွားပြီး သူ၏ လက်ဆစ်များက သူမ၏ နက်မှောင်စိမ်းလန်းသော ဆံနွယ်များကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချီမော့သည် ရှန်းမူမူ၏ ဆံပင်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြန့်ခွဲကာ သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ ပို၍ပင် လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်ပြီး ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိစေမည့် အနမ်းကြမ်းကြီးတစ်ခုက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံကို ထပ်မံ ပိတ်ဆို့ပစ်လိုက်ပြန်သည်။

ရှန်းမူမူ၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားရသည်။ သူမသည် ခေါင်းနောက်ပိုင်း ဦးရေပြားမှတစ်ဆင့် ရရှိလာသော နူးညံ့သည့် ပွတ်သပ်မှုကို ခံစားနေရသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် လှိုင်းဂယက်များ ထန်နေရသည်။

'သူက ငါ့ဆံပင်တွေကို ဒီလောက်တောင် ကြိုက်တာလား...။ ဘယ်လိုတောင် ထူးဆန်းတဲ့ အကြိုက်မျိုးလဲ...'

"အာရုံမလွင့်နဲ့။"

ရုတ်တရက် ထိုအမျိုးသား၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ခပ်ရှရှအသံသည် တီးတိုးရေရွတ်သံအဖြစ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ နက်ရှိုင်းပြီး နူးညံ့သောအသံက သူမ၏ ပါးပြင်တစ်လျှောက် ပွတ်တိုက်သွားကာ နားထဲသို့ တိုးဝင်သွားရာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပျော့ခွေသွားရတော့သည်။

သူ ဆက်ပြောလိုက်သည့် စကားကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။

"မိနစ်သုံးဆယ်ပဲ ကျန်တော့တယ်။"

သူမကို နောက်ထပ် မိနစ်သုံးဆယ်သာ နမ်းနိုင်တော့မည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်းမူမူ၏ နားရွက်ဖျားလေးများမှာ ပို၍ပင် နီရဲပူလောင်လာခဲ့သည်။ သူမ မခံမရပ်နိုင်အောင် အပူရှိန်တက်နေရပြီ။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ရေငွေ့အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို အပူကြောင့် အငွေ့ပြန်ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့်အတိုင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ ခေါင်းကို နောက်သို့ အနည်းငယ် စောင်းလိုက်မိရာ ဖြူဖွေးပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွတ်သော လည်တိုင်ကျော့ကျော့လေး ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူမ၏ ဖြူဖွေးနုနယ်သော လက်ကလေးများကလည်း မရည်ရွယ်ဘဲ သူ၏ ကျယ်ပြန့်သော ပုခုံးများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။

ဤနည်းလမ်းဖြင့်သာ သူမ လုံးဝ အရည်ပျော်မကျသွားအောင် ထိန်းထားနိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူမ၏ အပြောင်းအလဲကို ခံစားမိသော ချီမော့၏ နှလုံးသားသည်လည်း ရင်ဘတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လှုပ်နေသည်။ သူ သူမကို ကြမ်းတမ်းစွာ မနမ်းရှိုက်တော့ဘဲ နှုတ်ခမ်းများကို ညင်သာစွာ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

သူမကို ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ညင်သာလွန်းသော အနမ်းဖွဖွလေးများကိုသာ ပေးဝေနေတော့သည်။ သူမ၏ လှပသော နဖူးပြင်ထက်၊ သူမ၏ မျက်န်းထောင့်စွန်းများထက်... တဖြည်းဖြည်းနှင့်... သူမ၏ နှာခေါင်းထိပ်လေး၊ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးများနှင့် နားရွက်ဖျားလေးများပေါ်သို့ အနမ်းပွင့်များ အစီအရီ ကျရောက်သွားတော့သည်။

မိနစ်သုံးဆယ် ကြာပြီးနောက်... ချီရှောင်ပိုင်က စာကြည့်ခန်းတံခါးကို ခေါက်ကာ ဝင်လာခဲ့သည်။

ရှန်းမူမူသည် သူ့အနားမှ အမြန်ကျော်ဖြတ်သွားရာ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ နားရွက်များအထိ နီမြန်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ချီရှောင်ပိုင်သည် သူမ ဘာကြောင့် ဒီနေရာမှာ ရှိနေသေးသလဲဟု မေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်၊ စားပွဲခုံဘေးတွင် ဟန်မပျက် သပ်ရပ်တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသော သူ့အဖေကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်လုံးထောင့်များနှင့် နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် ချီရှောင်ပိုင် ဘယ်လိုမှ နားမလည်နိုင်သော ကျေနပ်ဂုဏ်ယူမှု အရိပ်အယောင်များ စွန်းထင်နေလေသည်။

သင်္ချာသင်တန်း စတင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချီမော့သည် ချီရှောင်ပိုင်အား တွက်ချက်ရန်အတွက် ပုစ္ဆာအနည်းငယ်ကို အရင်ပေးလိုက်ပြီး တွက်ချက်ပြီးမှသာ ပြန်လည်စစ်ဆေးပေးမည်ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချီရှောင်ပိုင်သည် ဘာသာစကားနှင့် စာပေအတန်းတွင် ရှိစဉ်ကနှင့် လုံးဝမတူဘဲ၊ အလွန်လိမ္မာ ကောင်းမွန်သော အမူအကျင့်ကို ပြသခဲ့သည်။ သူသည် နာခံမှုရှိရှိ၊ လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် ချက်ချင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ အဖေ... အဖေ လုပ်စရာရှိတဲ့ ကိစ္စတွေကိုသာ လုပ်ပါ။ ကျွန်တော် ဒါကို တွက်ပြီးတာနဲ့ အဖေ့ကို ခေါ်လိုက်ပါ့မယ်။"

ထို့နောက် သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ သင်္ချာပုစ္ဆာများကို စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် စတင်တွက်ချက်နေတော့သည်။

ချီမော့သည် ကျေနပ် အားရစွာဖြင့် "အင်း" ဟု ခပ်တိုးတိုး အသံပြုကာ ပြင်သစ်ပြတင်းပေါက်ကြီးများဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ သူ၏ အကြည့်များက တစ်စုံတစ်ခုကို ပြန်လည်အောက်မေ့ တမ်းတနေသကဲ့သို့ လွင့်မျောနေသည်။

ရုတ်တရက် သူ၏ အိတ်ထဲရှိ ဆဲလ်ဖုန်းလေး တုန်ခါလာခဲ့သည်။ သူသည် ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မှင်ရောင်ကဲ့သို့ နက်မှောင်လှသော သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းရောင်တစ်ချက် ဝင်းလက်သွားတော့သည်။

ရှန်းမူမူ : " (ဒေါသထွက်နေသော အီမိုဂျီ) "

ရှန်းမူမူ : "ဘယ်သူက အဲဒီလိုမျိုး သင်ခန်းစာ ပြင်ဆင်တာလဲ ဟမ်။"

ရှန်းမူမူ : "ရှင်က တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုပိုပြီး ဟန်ဆောင်ကောင်းလာပြီ။ [ဆူပုတ်နေသော အီမိုဂျီ]"

***

အခန်း ( ၁၉၀ ) – “ဒါကို... ပြင်ဆင်တယ်... သင်ခန်းစာ ပြင်ဆင်တယ်လို့ ခေါ်တယ်ပေါ့လေ”

ရက်အနည်းငယ်ခန့်ကမှ "လေးနက်တယ်" နှင့် "တောင့်တင်းတယ်" ဟူသော စကားလုံးများအကြား ရုန်းကန်နေရသည့် လူတစ်ဦးက ယခုအခါတွင်မူ လုံးဝ တခြားလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြောင်းလဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

ချီမော့သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ထားပြီး သူ့ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ "ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့ နှာဘူး" ဟူသည့် သိသိသာသာ အပုပ်ချထားသော စကားလုံးများနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသော်လည်း သူက လုံးဝ စိတ်ဆိုးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားပြီး မျက်ခုံးအစုံကပါ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။

နေရောင်ခြည်သည် ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကျက်အထိရှိသော ပြတင်းပေါက်ကြီးများမှတစ်ဆင့် စာကြည့်ခန်းထဲသို့ စောင်းလျက် ဝင်ရောက်လာသည်။ သူ၏ ချောမောလွန်းလှသော မျက်နှာထက်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြန်းပက်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး ထိုနေရောင်ခြည်က သူ့နှလုံးသားကိုပါ နွေးထွေးစေသလို ခံစားနေရသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး နွေးထွေးပြီး နူးညံ့ အေးချမ်းလို့နေသည်။

ခဏကြာပြီးနောက် ထိုလူ၏ ရှည်သွယ်သွယ် လက်ချောင်းများက နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ သူက ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် စာရိုက်လိုက်သည်။

ချီမော့ : "ဒါဆိုရင် နောက်တစ်ခါကျရင် မင်း သင်ခန်းစာတွေ ဘယ်လို ပြင်ဆင်လဲဆိုတာ ကိုယ့်ကို သင်ပေးဦးလေ။" ဟု စာပို့လိုက်သည်။

သူက ပြန်စာကို မစောင့်ဘဲ နောက်ထပ် စာတစ်စောင် ထပ်ပို့လိုက်ပြန်သည်။

ချီမော့ : "မင်း ကြိုက်ရဲ့လား။"

အခြားတစ်ဖက် ဒုတိယထပ်တွင်...

ရှန်းမူမူသည် စာကြည့်ခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ရေချိုးခန်းသို့ တိုက်ရိုက် တန်းဝင်ခဲ့သည်။ သူမသည် မှန်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ခါးပတ်ပတ်လည်တွင် တွန့်ကြေနေသော အဝတ်အစားများကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် သူမ၏ အကြည့်များ ရုတ်တရက် အေးခဲသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ လည်ပင်း ညှပ်ရိုးနားတွင် အနီရောင်အမှတ် နှစ်ခု ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။

ရှန်းမူမူ : "...."

အခုလေးတင် စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော သူမတို့နှစ်ယောက်၏ မြင်ကွင်းများက သူမစိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပြန်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အစကတော့ နမ်းရုံသက်သက်သာ ဖြစ်၏။ သို့သော် ထိုလူ၏ ဦးခေါင်းက တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူမ၏ လည်ပင်းညှပ်ရိုးကြားထဲသို့ နစ်မြုပ်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် သူမ၏ ခါးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ဖဝါးကြီးကလည်း အကြိမ်အနည်းငယ် ပွတ်သပ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် ပွေ့မြှောက်လိုက်ပြန်သည်။

သူတို့၏ အသက်ရှူသံများ ရောယှက်သွားပြီး စာကြည့်ခန်းအတွင်းရှိ အပူရှိန်က တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ သူက သူမကို ပွေ့ဖက်လျက် စားပွဲခုံမှသည် ဆိုဖာရှိရာအထိ တစ်လမ်းလုံး တရှိုက်မက်မက် နမ်းရှိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင်မူ ဆိုဖာပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ချထားခြင်း ခံလိုက်ရပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားက ဗုံတီးသကဲ့သို့ တဒိန်းဒိန်းနှင့် အပြင်းအထန် ခုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။

သူမရဲ့ အတွေးတွေက သူမအနားကို တိုးကပ်လာတဲ့လူဆီမှာပဲ အပြည့်အဝ နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က သူမ၏ လည်ချောင်းများ တင်းကျပ်နေသလို ခံစားခဲ့ရသဖြင့် စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကိုပင် သုံးပိုင်းခွဲ၍ မနည်း ပြောခဲ့ရသည်။

"ဒါကို... ပြင်ဆင်နေတယ်... သင်ခန်းစာတွေ ပြင်ဆင်နေတယ်လို့ ခေါ်တာပေါ့လေ..."

ထိုလူကတော့ ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်ကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုခဲ့ပေ။ သူမ၏ တီးတိုးရေရွတ်သံလေးက သူ၏ နှလုံးသားကို ပိုမို ဆွပေးလိုက်သကဲ့သို့ ရှိခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် သူက လက်တစ်ဖက်ကို ဆိုဖာပေါ် ထောက်လိုက်ပြီး သူမနှင့် တည့်တည့် မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်သည်။ ရှန်းမူမူ၏ မျက်တောင်ရှည်လေးများ တုန်ခါသွားပြီး သူ့ကို ပြန်လည် စိုက်ကြည့်မိခဲ့သည်။

ထိုလူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းအစုံတွင် တပ်မက်မှု အရိပ်အယောင်များ စွန်းထင်နေလျက် မှိုင်းညို့ကာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းနေသည်။ သူမ၏ ခါးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ဖဝါးကြီးက သူမ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဝတ်အစားများမှတစ်ဆင့် အပူရှိန်ကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးနေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားခဲ့ရသည်။ ပူလောင်လွန်းလှပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် မခံမရပ်နိုင်လောက်အောင် ပူပြင်းလာခဲ့ရသည်။

သူမသည် အရွယ်ရောက်ပြီးသူ တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ယောက်ျားနှင့် မိန်းမကြားရှိ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု၏ သဘာဝအတိုင်း တိုးတက်ပြောင်းလဲလာမှုကို သူမအနေဖြင့် ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် တွန်းဖယ်ငြင်းဆန်လိုစိတ် မရှိခဲ့ပေ။ သူမလည်း နားလည်ပါသည်။ အခုလို အခြေအနေမျိုးတွင် သူတို့ကြား၌ ဘာမှ တကယ် ဖြစ်လာမည်မဟုတ်မှန်းကိုလည်း သိနေသည်။

သို့သော် ထိုအရာအားလုံးကို သိနေပါသော်လည်း... သူမသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် အကြည့်လွှဲလိုက်မိသည်။ ထိုလူ၏ စူးရဲလွန်းသော အကြည့်ကို ဆက်လက် ရင်ဆိုင်ရန် အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့နေမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အကြည့်ကို ရှောင်လွှဲနိုင်သော်လည်း သူမတစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည့် အသက်ရှူကြပ်မတတ် ယောက်ျားဆန်သော အငွေ့အသက်ကိုမူ ဘယ်လိုမှ ရှောင်ရှား၍ မရခဲ့ပေ။

သူ့မျက်နှာက တဖြည်းဖြည်း ငုံ့ဆင်းပြီး နီးကပ်လာခဲ့သည်။ နူးညံ့လှသော အထိအတွေ့တစ်ခုက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းသားများကို ပွတ်တိုက်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ နှလုံးသားကို မထိန်းချုပ်နိုင်လောက်အောင် လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့သည်။ သူမ၏ ဖြူဝင်းသော ပါးပြင်ထက်တွင် အနီရောင်အစက်အပြောက်များက ပိုမို တောက်ပလာခဲ့ရသည်။

သူမ၏ ခါးပေါ်တွင် မူးဝေစွာ တင်ထားမိသော သူမ၏ လက်ကလေးကလည်း မရည်ရွယ်ဘဲ သူ့ကို ပြန်လည် ပွတ်သပ်မိသွားခဲ့သည်။ ရှန်းမူမူ၏ နှလုံးသားသည် မျက်လုံးမှိတ်ထားစဉ်အတွင်း အလွန်မြန်ဆန်စွာ ခုန်လှုပ်သွားခဲ့ပြီး ထိုလူ၏ လက်ဖဝါးများ ဖြည်းညှင်းစွာ အောက်သို့ လျှောကျသွားသည်ကိုလည်း သဘောတူခွင့်ပြုလိုက်မိသည်။

အခု အတိတ်က အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို ပြန်လည်တွေးတောမိလိုက်သောအခါ၊ ရှန်းမူမူ၏ မျက်နှာထက်သို့ အပူလှိုင်းများ ဖြတ်ပြေးသွားတော့သည်။ မှန်ထဲတွင် မြင်နေရသော သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းနိုင်သမျှ နီရဲနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် သူမ၏ လည်ပင်းညှပ်ရိုးရှိ အနီရောင်အမှတ်များကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ထို့နောက် စိတ်ထဲမှနေ၍ ရေရွတ် ဆူပူမိလိုက်သည်။

'ဒီလူကို မြေခွေးအိုလို့ပဲ မခေါ်သင့်ဘူး... သူက ခွေးအမျိုးအစားထဲမှာ သေချာပေါက် ပါတာ...'

ရှန်းမူမူက မျက်နှာသစ်ရန် ရေအနည်းငယ် ခပ်ယူလိုက်ပြီး ပူလောင်နေသော ပါးပြင်များကို အနည်းငယ် အေးမြအောင် လုပ်လိုက်သည်။ ရေအေးဖြင့် မျက်နှာသစ်လိုက်မှ အနည်းငယ် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သော်လည်း ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ချီမော့၏ စာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ထပ်မံ၍ နီရဲသွားရပြန်သည်။

ချီမော့ : "မင်း ကြိုက်ရဲ့လား။"

ရှန်းမူမူ၏ နားရွက်လေးများပါ နီရဲသွားပြီး မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် ရှုံ့သွားရသည်။ မဟုတ်သေးပါဘူး... ဒီလူက ဒီလောက်အထိ လိမ္မာပါးနပ်ပြီး နှာဘူးကျတတ်မှန်း အရင်က ဘာလို့ မသိခဲ့ရတာလဲ...။ သူကတော့ "ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့ နှာဘူး" ဟူသည့် စကားလုံးကို စော်ကားသည်ဟု မထင်သည့်အပြင် ဂုဏ်ယူနေပုံပင် ရသေးသည်။

ရှန်းမူမူသည် သူမ၏ လက်မှ ရေစက်များကို သုတ်ရန်ပင် အချိန်မရတော့ပေ။ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လျက် လက်ချောင်းများဖြင့် ဖုန်းဖန်သားပြင်ကို အလျင်အမြန် ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်။ သူမ၏ အကြိုက်ဆုံး ဖိုဒါထဲမှနေ၍ ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန် သင့်တော်မည့် အီမိုဂျီပုံလေးကို လိုက်လံ ရှာဖွေနေမိသည်။

ဘိ... ဘိ...

ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်နေသော ထိုလူသည် လက်ထဲမှ ဖုန်းတုန်ခါလာသည်ကို ခံစားမိသဖြင့် မျက်လုံးကို နှိမ့်ချကာ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရှန်းမူမူ : "ရှင်က အရမ်းနှာဘူးကျတယ်။"

ထိုလူသည် စက္ကန့်ဝက်ခန့် ကြောင်အသွားရသည်။ ထို့နောက် သူ့မျက်ဝန်းနက်ထဲတွင် မသိမသာ ပါးနပ်လှသော အပြုံးနုနုလေးတစ်ခု ပွင့်လန်းလာခဲ့တော့သည်။

ချီမော့နှင့် ရှန်းမူမူတို့က "သင်ခန်းစာ ပြင်ဆင်ချိန်" ကို အကြောင်းပြကာ ချိန်းတွေ့နေကြသော်လည်း ၎င်းနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသူများမှာ ချန်ကျိုးနှင့် ချောင်လီတို့ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့၏ အသက်အရွယ်မှာ ချီမော့နှင့် ရှန်းမူမူတို့ထက် အနည်းငယ်သာ ငယ်သော်လည်း အချစ်ရေးနှင့် ပတ်သက်လာလျှင်မူ ယခုခေတ် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများနှင့် အလွန် ဆင်တူလှသည်။ သူတို့၏ အဓိက အာရုံစူးစိုက်မှုမှာ သူတို့တွဲနေကြောင်းကို ကမ္ဘာကြီးအား နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ကြေညာမောင်းခတ်ရန် ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်၏ ဘယ်သူ့အကောင့်ကိုမဆို ကျပန်း ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုလိုက်ပါက သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေး တိုးတက်မှုကို အပိုင်းဆက် ဇာတ်လမ်းတွဲတစ်ခု ကြည့်နေရသကဲ့သို့ အစဉ်လိုက် လိုက်ကြည့်နိုင်သည်။

ဗိုက်ဗလာနဲ့ ဝင်ကြည့်မိပေမယ့် သူတို့စုံတွဲရဲ့ ခွေးစာများကြောင့် ပါးစပ်ကနေ လေချဉ်အန်ထွက်ပြီး ပြန်ပြေးရသည့် အဖြစ်မျိုး ကြုံရပေလိမ့်မည်။

ချောင်လီ၏ မိခင်ဘက်မှ အဒေါ်ဖြစ်သူ ဖုန့်ယောင်ချင်းသည် ထိုငယ်ရွယ်သော စုံတွဲလေး၏ ချိုမြိန်လှသော အချစ်ရေးကို အလွန် သဘောကျလှသည်။ ထိုမိသားစုစကားပြောခန်းထဲတွင် အမြဲတမ်း အားပေးအားမြှောက်လုပ်ပေးသူ (ခွေးစာစားသူ) နေရာကို သူမက တာဝန်ယူထားသည်။ အမြဲလိုပင် သူမ၏ အဖွင့်စကားများတွင် ပင်ကိုယ်စရိုက်များ ထင်ဟပ်နေတတ်သည်။

(အဖွဲ့လိုက် စုဝေးပွဲ၊ မုန်လာဥ စည်းဝေးပွဲ - ၆)

(ဖုန့်ယောင်ချင်း : မိသားစုဝင်တွေကြားက ချစ်ခင်ကြင်နာမှုတွေက နှလုံးသားကို ထိမိစေတယ်။ [ကော်ဖီခွက်] [ပန်းများ])

(ဖုန့်ယောင်ချင်း : @ချောင်လီ၊ လီလီရေ... အဒေါ်က မင်းတို့ အချစ်ရေး ချောမွေ့ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးတယ်နော်၊ နေ့တိုင်း ပျော်ရွှင်ပါစေ [ပန်းများ]။ ငါတို့ကိုလည်း ပိုပြီး ချိုမြိန်တဲ့အရာတွေ မျှဝေပေးပါဦး [အပြုံး] [အပြုံး] [အပြုံး])

ဂျာမနီမှ အဘွားအိုသည် မက်ဆေ့ချ်များကို မြင်သောအခါ မိသားစုစကားပြောခန်းထဲတွင် အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူမက လက်မထောင်ပြသည့် အီမိုဂျီအချို့ ပို့ပြီးနောက် အသံမက်ဆေ့ချ်တစ်ခုပါ ထပ်ပို့ခဲ့သည်။ ငယ်ရွယ်သည့် မျိုးဆက်သစ်လေးများ အဆင်ပြေပြေ တွဲနေကြသည်ကို မြင်ရသည်က အပျော်ဆုံးပဲဟု ဆိုထားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချောင်လီသည် ချန်ကျိုးနှင့်အတူ ရှိနေသည်။ သူတို့သည် ကြက်တောင်ရိုက်ပြီးကာစဖြစ်၍ ကွင်းဘေးတွင် ထိုင်ကာ အနားယူနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ချောင်လီသည် ချန်ကျိုးကို ဆွဲခေါ်ကာ ခေါင်းချင်းမှီလျက်မျက်နှာလေးများ နီရဲပြီး ချွေးများ ရွှဲနစ်နေသည့် ဆယ်လ်ဖီဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက ထိုပုံကို မိသားစုစကားပြောခန်းထဲသို့ တင်လိုက်လေသည်။

(ချောင်လီ : [ဓာတ်ပုံ])

(ချောင်လီ : ဟီးဟီး... အားလုံးက ကြည့်ရတာ ကြိုက်တယ်ဆိုတော့လည်း ကျွန်မ နေ့တိုင်း တင်ပေးမယ်လေ။)

ဓာတ်ပုံအောက်တွင် အလွန်လျင်မြန်စွာပင် တုံ့ပြန်မှုများ ပေါ်လာခဲ့သည်။

(ဖုန့်ယောင်ချင်း : [လက်ခုပ်သံ] [လက်ခုပ်သံ] [လက်ခုပ်သံ])

(ဖုန့်ယောင်ချင်း : လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်တာ အရမ်းကောင်းတာပဲ။ လေ့ကျင့်ခန်း ပိုလုပ်ပေးရင် နုပျိုမှုကို ထိန်းသိမ်းနိုင်တယ် [နေမင်း])

အဘွားအိုသည် ဖုန်းကို အနည်းငယ် ဝေးဝေးတွင် ကိုင်ထားလျက် မျက်စိမှေး၍ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ကြင်နာတတ်သော မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားသည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်ညှိုးဖြင့် ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အလျင်အမြန် ပွတ်ဆွဲလျက်စာလုံးများကို လက်ဖြင့် ရေးသားကာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

(ရှောင်ချီ့အဘွား: အကြီးကောင်၊ မူမူ... မင်းတို့နှစ်ယောက် ချိန်းတွေ့တာကျတော့ ဘာလို့ မမြင်ရတာလဲ။)

(ရှောင်ချီ့အဘွား: မင်းတို့တွေ လက်ထပ်ပြီးသွားရင်တောင် အပြင်ကို ပိုထွက်သင့်တယ်လေ၊ တစ်နေကုန် အိမ်ထဲမှာပဲ အောင်းမနေကြနဲ့။)

(ရှောင်ချီ့အဘွား: အငယ်ကောင်ကိုလည်း ခေါ်သွားဦး၊ သူက နေပူဆာလှုံရတာကို မကြိုက်ဘူး။ နေရောင်ခြည် ပိုရဖို့ လိုအပ်တယ်။)

ချီရှောင်ပိုင်ဟုခေါ်သော ထိုလူငယ်လေးသည် သူ့ဘောပင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရာမှ ဖုန်းမျက်နှာပြင်တွင် ပေါ်လာသော မက်ဆေ့ချ်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း ခေတ္တ ခဏရပ်သွားသည်။ သူသည် အဘွားဖြစ်သူအတွက် သီးသန့် အသိပေးချက် သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘွားက အဖွဲ့ထဲတွင် တစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်နှင့် သူက ပထမဆုံး မြင်တွေ့ရမည်မှာ သေချာလှသည်။

သူ၏ မူလက တည်ငြိမ်အေးဆေးနေသော မျက်ခုံးအစုံမှာ ချက်ချင်းပင် ပျော့ပျောင်းသွားပြီး သင်္ချာပုစ္ဆာများကို မဖြေရှင်းနိုင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသည့် စိတ်ပျက်မှုများအားလုံး ကြက်ပျောက်ငှက်ပျောက် ပျောက်ကွယ်သွားရတော့သည်။

ချီရှောင်ပိုင်သည် ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကျက်အထိရှိသော ပြတင်းပေါက်ကြီးများဘေးတွင် ရပ်နေသည့် သူ့အဖေ၏ ကျောပြင်ကို ခိုးကြည့်ရန် ခေါင်းထောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လျက် သူ့အဖေတို့လင်မယားကြားတွင် တတိယဘီး မဖြစ်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

(ချီရှောင်ပိုင်: အဘွား... ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ကျွန်တော် အတန်းဖော်တွေနဲ့ ဘတ်စကတ်ဘော ကစားဖို့ အပြင်ထွက်မှာဆိုတော့ သေချာပေါက် နေရောင်ခြည် လုံလုံလောက်လောက် ရပါလိမ့်မယ်။)

တစ်ချိန်တည်းနီးပါးတွင်ပင်... ချီမော့သည်လည်း မိသားစုစကားပြောခန်းထဲရှိ အဘွားအို၏ စကားကို တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

(ချီမော့: အင်း။)

စာပို့ပြီးသွားသောအခါ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကြိုတင် သဘောတူထားကြသကဲ့သို့ပင်၊ လူတိုင်းသည် ခဏတာ ကိုယ့်ကိစ္စနှင့်ကိုယ် အလုပ်ရှုပ်သွားကြပြီး မည်သူမျှ စကားစမြည်ကို ဆက်လက် မပြောဖြစ်ကြတော့ပေ။

ဘယ်လောက်တောင် တိုက်ဆိုင်လိုက်သလဲ...။

ရှန်းမူမူသည် မျက်နှာကို ထပ်သစ်ပြီးနောက် ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ရာ သူမ၏ မျက်တောင်ဖျားလေးများတွင် ရေစက်ကလေးများ ခိုတွဲကျန်နေသေးသည်။ သူမ၏ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးနေသောကြောင့် လက်ဖမိုးဖြင့် မျက်လုံးကို ပွတ်လိုက်ပြီးမှ ဖုန်းကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ဝီချက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သူမ မြင်လိုက်ရသည်က ချီမော့၏ "အင်း" ဟူသော စာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိုစဉ်က မိသားစုစကားပြောခန်းထဲတွင် အစအဆုံး မပါဝင်ခဲ့သဖြင့် ၎င်းမှာ အဖွဲ့လိုက် စကားပြောခန်းဖြစ်မှန်း လုံးဝ မသိရှိခဲ့ပေ။ ချီမော့က သူမ ပို့ထားသည့် မက်ဆေ့ချ်ကို သီးသန့်စကားပြောခန်းတွင် ပြန်ဖြေလိုက်တယ်ဟု ထင်လိုက်မိသည်။

သူမ၏ မျက်ခုံးများ မြင့်တက်သွားပြီး လက်ချောင်းများဖြင့် ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို အလျင်အမြန် နှိပ်၍ မိသားစုစကားပြောခန်းထဲတွင်ပင် ပြန်လည် ဖြေရှင်းချက် ထည့်လိုက်လေတော့သည်။

(ရှန်းမူမူ : ရှင့်ကို နှာဘူးကျတယ်လို့ ပြောတာကို ရှင်က "အင်း" လို့ ဝန်ခံတယ်ပေါ့လေ။ ရှင် ကျွန်မလည်ပင်းကို ကိုက်ဖြတ်လုနီးပါးပဲ၊ ရှင်က တကယ်ပဲ ခွေးအမျိုးအစားထဲကလား။)

***

အခန်း (၁၉၁) – ဂျင်းရင့်က ပိုစပ်တယ်

ရှန်းမူမူသည် စာပို့ပြီးနောက် သူမ၏ ဖုန်းကို မွေ့ယာပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် လည်ပင်းမှ အမှတ်အသားများကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် လည်ပိတ်ကော်လာပါသော ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အိမ်နေရင်းအဝတ်အစားတစ်စုံ ရှာဖွေရန် အဝတ်အစားခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။

သူမ အဝတ်အစားလဲနေစဉ်မှာပင် ဖုန်းတုန်ခါနေသည့်အသံကို ခပ်သဲ့သဲ့ ကြားလိုက်ရသည်။

ဘိ... ဘိ... ဘိ...

ဖုန်းက တောက်လျှောက် တုန်ခါနေခဲ့သည်။

အခြားတစ်ဖက်ရှိ စာကြည့်ခန်းတွင်...

ချီမော့သည် သူ့ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်နေသည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းအစုံသည် ခဏတာ တင်းမာသွားပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

"ဖျောက်"

ချီရှောင်ပိုင်၏ ဖောင်တိန် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသော အသံဖြစ်သည်။ ချီမော့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချီရှောင်ပိုင်၏ ကြောင်တောင်တောင်နိုင်သော်လည်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသော အကြည့်များနှင့် ဆုံလိုက်ရသည်။

ချီရှောင်ပိုင်: ....

ချီမော့: ....

နှစ်ဦးကြားတွင် တိတ်ဆိတ်မှု လွှမ်းမိုးသွားပြီး စာကြည့်ခန်းအတွင်းရှိ လေထုသည် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

"အားးးးးးးး"

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အော်သံတစ်ခုက ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ ရှန်းမူမူ၏ အော်သံသည် လေထုကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ကြားတွင် တံခါးနှစ်ချပ် ခြားနေသော်လည်း ရှန်းမူမူ၏ အသံမှာ နားပင်းလောက်အောင် ကျယ်လောင်နေဆဲပင်။

သူမသည် မက်ဆေ့ချ်မှားပို့လိုက်မိကြောင်း သိလိုက်ရသည့် ရှန်းမူမူ၏ ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုမှာ အဖြစ်မှန်ကို ရှောင်လွှဲရန် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အော်ဟစ်လျက် ဖုန်းကို ပစ်ချကာ မျက်လုံးပြူးကြည့်နေမိသည်။ ထို့နောက် ခြေချောင်းလေးများကို ကွေးကာ ဝမ်းချုပ်နေသလို အမူအရာမျိုး လုပ်နေမိသည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမသည် သေခြင်းတရားကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်တော့မယ့်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ သက်ပြင်းအရှည်ကြီးချကာ ဖုန်းကို ပြန်ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများသည် တုန်ယင်နေပြီး လူတိုင်း၏ တုံ့ပြန်မှုများကို ကြည့်ရန်အတွက် စက်ရုပ်ဆန်ဆန် အပေါ်သို့ ရွှေ့ကြည့်လိုက်သည်။

မိသားစုစကားပြောခန်းအတွင်းရှိ တုံ့ပြန်မှုများ...

မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း အဖွဲ့ထဲတွင် မက်ဆေ့ချ်အသစ်များစွာ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

သူ့အဒေါ်က သူမရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အကျင့်စရိုက်ကို ဖော်ထုတ်ပြီးနောက် ချောင်လီက မိန်းမကောင်းလေးလိုဟန်ဆောင်တာကို ရပ်လိုက်သည်။

ချောင်လီ: "ယောင်းမ၊ ဘာမဖွယ်မရာစကားတွေ ပြောနေတာလဲ။"

ချောင်လီ: "ကိုက်ရာအမှတ်အသားတွေကို အသေးစိတ် ရှင်းပြပါဦး။ (တီးတိုး)"

ဖုန့်ယောင်ချင်း: "[အံ့အားသင့်][အံ့အားသင့်][အံ့အားသင့်]"

ဖုန့်ယောင်ချင်း: "ချောင်းဟန့်... ချောင်းဟန့်..."

ဖုန့်ယောင်ချင်း: "@ချီမော့ @ရှန်းမူမူ မင်းတို့နှစ်ယောက် အခြေအနေနဲ့ အချိန်အခါကို သတိထားကြဦး။ ချီရှောင်ပိုင်က ကလေးပဲ ရှိသေးတယ်၊ မက်ဆေ့ချ်ကို ချက်ချင်း ပြန်ဖျက်ရမယ်။ [ဒေါသထွက်]"

ချောင်လီ: "ပြန်ဖျက်ချိန် ကျော်သွားပုံရတယ်နော်။"

ချောင်လီ: "@ရှန်းမူမူ @ရှန်းမူမူ @ရှန်းမူမူ... မြန်မြန်... ယောင်းမ၊ ပြန်ဖျက်လို့ရသေးလား ကြည့်ပါဦး။"

ချီရှောင်ပိုင်: "[စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်နေသည့် ( အီမိုဂျီ )]"

ဖုန့်ယောင်ချင်း: "..."

ချောင်လီ: "...."

ချီရှောင်ပိုင်: "[ဒီမှာ မရှိသလို ဟန်ဆောင်နေပုံ ( အီမိုဂျီ )]"

ချီရှောင်ပိုင်: "[အဖွဲ့ထဲကို မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆေး ဖြန်းနေပုံ ( အီမိုဂျီ )]"

ချောင်လီ: "ချီရှောင်ပိုင် ဒီလိုထူးဆန်းတဲ့ အီမိုဂျီတွေ ဘယ်ကရတာလဲ။"

ချီရှောင်ပိုင်: "[အဖွဲ့ထဲကို အမြင်မှားစေတဲ့ဆေး ဖြန်းနေပုံ ( အီမိုဂျီ )]"

ချောင်လီ: "ဟားဟားဟား... ဒီနေ့ ပျော်ရွှင်မှုက မုန်လာဥအဖွဲ့က ပေးတာပဲ။"

ချီရှောင်ပိုင်သည် ထိုမက်ဆေ့ချ်ကို မြင်ပြီးဖြစ်သောကြောင့် ချောင်လီသည် သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုနှင့် ဇနီးဖြစ်သူတို့ မျက်နှာပူမနေစေရန် စကား အကြောင်းအရာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လွှဲပြောင်းရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ အဘွားဖြစ်သူ အဖွဲ့ထဲတွင် ခုနက အကြံပေးခဲ့သည့် ချိန်းတွေ့မယ့် အကြောင်းအရာကို သူမ ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး အကြောင်းအရာကို လျှို့ဝှက်စွာ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ချောင်လီ: "အို... ဟုတ်သားပဲ၊ အစ်ကိုကြီးနဲ့ ယောင်းမ၊ ဒီရက်ထဲ အတူတူ အပြင်ထွက်ပြီး ကစားကြရအောင်လား။"

ချောင်လီ: "မကြာသေးခင်က ပေကျင်းမြို့ပြင်မှာ လူကြိုက်များတဲ့ စခန်းချနေရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်၊ တိရစ္ဆာန်တွေကိုလည်း အစာကျွေးလို့ရတယ်၊ ငါးလည်း ဖမ်းလို့ရတယ်။ အပြင်မှာ မလှုပ်ရှားချင်ရင်လည်း ငါတို့လေးယောက် တူတူ မာကျောက်ကစားလို့ရတာပဲ။"

ချီရှောင်ပိုင်: "[ခေါင်းထောင်ပြနေပုံ ( အီမိုဂျီ )]"

ချီရှောင်ပိုင်: "[စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းပုံ ( အီမိုဂျီ )]"

ချောင်လီ: "သွားစမ်းပါ၊ အထက်တန်းကျောင်းသားက အိမ်မှာနေပြီး စာကိုပဲ ကောင်းကောင်း လေ့လာနေစမ်းပါ။"

ချီရှောင်ပိုင်: "(တစ်ဖက်လူက မက်ဆေ့ချ်တစ်ခုကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပြီး ဗုံးတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သည်)"

ကမ္ဘာ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်...

ရှောင်ချီ၏ အဘွားသည် သူမအနေဖြင့် လူငယ်များ၏ စကားပြောနှုန်းကို မလိုက်နိုင်တော့ဟု ခံစားနေရသည်။ ရုတ်တရက် မက်ဆေ့ချ်များစွာ ပေါ်လာသဖြင့် အပေါ်ဆုံးသို့ ရောက်အောင် လှိမ့်ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင်ပန်းလှသည်။ သူမ ပထမဆုံးမြင်လိုက်ရသည့် မဖတ်ရသေးသော မက်ဆေ့ချ်မှာ ရှန်းမူမူ ပို့ထားသည့်စာ ဖြစ်သည်။

ပထမတော့ အဘွားသည် အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း သဘောမပေါက်ဘဲ အဓိက စကားလုံး အနည်းငယ်ကိုသာ ဖမ်းယူမိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ အရေးအကြောင်းများ ထင်နေသော မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးသောအကြည့်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြန်ဖြေရှာသည်။

ရှောင်ချီ့အဘွား: "အကြီးကောင်က ခွေးနှစ်မွေးတာ မဟုတ်ဘူး၊ သူက မြင်းနှစ်ဖွားလို့ ငါမှတ်မိတယ်။"

မက်ဆေ့ချ်ပို့ပြီးနောက် ရှောင်ချီ့အဘွားသည် ခဏတာ ပြန်စဉ်းစားနေပြီးမှ သေချာသွားသလို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ မြေးချွေးမကို အထူး Mention (@) ခေါ်လိုက်သည်။

ရှောင်ချီ့အဘွား: "@ရှန်းမူမူ... ရှန်းမူမူ... အကြီးကောင်က မြင်းနှစ်ဖွား၊ ခွေးနှစ်ဖွား မဟုတ်ဘူး။ မင်း နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးပြီး မှားမှတ်မိနေတာ။"

ရှန်းမူမူ: "...."

သူမသည် ထိုနေရာတွင်တင် အသက်ပျောက်သွားချင်မိသည်။ ဒါမှမဟုတ် အောက်ထပ်ရှိ ဖန်လုံအိမ်သို့ တစ်နာရီ မီတာ ၁၀၀ အမြန်နှုန်းဖြင့် ပြေးသွားကာ ခေါင်းကို မြေကြီးထဲ စိုက်ထည့်ပြီး မြေကြီးများဖြင့် ကိုယ်တိုင် မြှုပ်နှံလိုက်ချင်တော့သည်။ လာမယ့်နွေဦးတွင် ဒီလူမှုရေးဆိုင်ရာ သေဆုံးမှုကနေ လွတ်မြောက်ပြီး လုံးဝ အသစ်စက်စက် ဗားရှင်းတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်မိတော့သည်။

"ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်..."

အိပ်ခန်းတံခါးကို ရုတ်တရက် တံခါးခေါက်လိုက်သံ ထွက်လာသည်။ အိမ်တော်ထိန်းကျန်းသည် ရှန်းမူမူ၏ အော်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ လှမ်းအော်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"သခင်မလေး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲခင်ဗျာ။ အကူအညီ လိုအပ်ပါသလား။"

ရှန်းမူမူက ခက်ခဲစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး။"

စိုးရိမ်သွားသော အိမ်တော်ထိန်းကျန်းက နောက်ထပ် ဝါကျအနည်းငယ် ထပ်မေးရင်း တံခါးအတွင်းဘက်မှ လှုပ်ရှားမှုကို တိတ်တဆိတ် နားစွင့်နေမိသည်။ သို့သော် ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာသည်မှာ ပို၍ ညည်းညူသံပါသော စကားလုံးများပင် ဖြစ်သည်။

"မလိုပါဘူးဆို၊ ကျွန်မကို တစ်ယောက်တည်း ထားလိုက်ပါ။"

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ရှန်းမူမူသည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ကို တင်းထားကာ အခြေအနေကို ဘယ်လို အဖတ်ဆယ်ရမလဲဟု စဉ်းစားခဲ့သည်။ သူမ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိပြီး ဖြည်းညင်းစွာ စာရိုက်ထည့်ကာ ပြန်ဖြေရန် ကြိုးစားနေဆဲတွင် မိသားစုစကားပြောခန်းအတွင်း မက်ဆေ့ချ်အသစ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြန်သည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားပြီး မျက်လုံးများ တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လာရသည်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ချီမော့သည် သူမ ပို့လိုက်သော လူမှုရေးအရ သေဆုံးစေသည့် မက်ဆေ့ချ်ကို သီးသန့်ရွေးထုတ်ပြီး အလေးပေးကာ ပြန်ဖြေထားသည်။

ချီမော့: "မိန်းမ၊ မင်း မှားပို့လိုက်တာလား။"

ရှန်းမူမူ၏ ခေါင်းထဲတွင် အသံများ ဆူညံသွားသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ သမင်လေးသည် အပြင်သို့ ခုန်ထွက်တော့မတတ် ဖြစ်နေပြီး စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲနေမိသည်။

သေစမ်း... ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ...။

မျက်လုံးရှိတဲ့သူတိုင်း ဒါကို မြင်တာကို ဘာလို့ ထပ်ပြောနေဖို့ လိုတာလဲ...။

ဒီအကြောင်းကို လူတိုင်း ပြောပြီးသွားကြပြီလေ၊ ရှင်က အကြောင်းအရာကို ပြန်စချင်တာလား...။

လူယုတ်မာ...

လူယုတ်မာအိုကြီး...။

***

စာကြည့်ခန်းဘက်တွင်...

ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကျက်အထိရှိသော ပြတင်းပေါက်ဘေးမှ အရိပ်ရွေ့လျားလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချီရှောင်ပိုင်သည် ချက်ချင်းဆိုသလို ဖုန်းသိမ်းပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း အမူအရာ ပြောင်းလိုက်သည်။

သူသည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ လက်တစ်ဖက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှီထားကာ ရှေ့ရှိ သင်္ချာစာမေးပွဲစာရွက်ကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေလိုက်သည်။ သူသည် အခုလေးတင် မိသားစုစကားပြောခန်းတွင် ပါဝင်ခဲ့သဖြင့် သူဖုန်းသုံးနေတာကို အဖေဖြစ်သူ သိနေလောက်သည်။

ဒါပေမယ့် လက်ပူးလက်ကြပ်မိသွားရင် ပိုပြီး ရှက်စရာကောင်းသွားလိမ့်မယ်။

ထို့ကြောင့် လုံးဝ လိမ်မပြောတတ်တဲ့ ရှောင်ချီသည် ကျောင်းအုပ်ကြီး ချီမော့ရှေ့တွင် သူ၏ အပျော်တမ်း သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်များကို စတင်ပြသတော့သည်။

သူ၏ နုပျိုသောမျက်နှာတွင် နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစားနေသည့် ပုံစံမျိုး ဖမ်းထားသည်။ သူက ခေါင်းကို လုံးဝ မစောင်းဝံ့သဖြင့် ရှည်လျားသော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ဘောပင်ကို လှည့်ကစားနေမိသည်။ အကြည့်ကိုမူ သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ အနှောင့်အယှက်ပေးနေသည့် စာမေးပွဲစာရွက်ပေါ်က နောက်ဆုံး ခက်ခဲသော ပုစ္ဆာပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်ထားဟန် ပြုလုပ်ကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဟင်း… ဘယ်နည်းလမ်းကို သုံးသင့်လဲ။"

"အာ… ဒီမေးခွန်းကို နည်းလမ်း အနည်းဆုံး သုံးမျိုးနဲ့ ဖြေလို့ ရတာပဲ။"

"နည်းနည်း ထပ်စဉ်းစားကြည့်ဦးမယ်။"

ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကျက်အထိရှိသော ပြတင်းပေါက်ဘေးမှ အရပ်မြင့်မြင့်ပုံရိပ်သည် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူ့ခြေလှမ်းများသည် တည်ငြိမ်ပြီး တည်ရှိမှုကလည်း လွှမ်းမိုးမှုရှိလှသည်။

စာမေးပွဲမေးခွန်းပေါ်ရှိ အလင်းနှင့် အရိပ်များ ပြောင်းလဲသွားပြီး အရိပ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ခံလိုက်ရသဖြင့် အလွှာတစ်ခု မှောင်သွားသလို ဖြစ်သွားသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အေးစက်သော်လည်း အားကောင်းသော လက်တစ်ဖက်သည် ချီရှောင်ပိုင်၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

ချီမော့က လက်ချောင်းများကို အနည်းငယ်ကွေးကာ စားပွဲခုံကို နှစ်ကြိမ် ခေါက်လိုက်သည်။ ထိုအသံကြောင့် ချီရှောင်ပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားရသည်။

ချီမော့၏ အေးစက်ပြီး ပြတ်သားသော အသံသည် သူ့ခေါင်းပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"နည်းလမ်း သုံးမျိုးရှိတယ်၊ ဘယ်နည်းကို သုံးရမလဲ မသိဘူး ဟုတ်လား။"

"ဒါဆို... အားလုံးကို သုံးလိုက်။"

***